ทาสรักดรุณี(ผ่านพิจารณา สนพ.ไลต์ ออฟ เลิฟ)

ตอนที่ 41 : (6)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,592
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    17 พ.ย. 61


เรื่องนี้วางจำหน่ายแล้วตามร้านหนังสือชั้นนำทั่วประเทศค่ะ

(6)

“ฉันมั่นใจนะคะ ว่าพวกมันคงไม่ทำร้ายราญาจนถึงแก่ชีวิต เพราะผู้ชายคนที่กำลังจะพาฉันไปส่งในเมืองบอกว่า พวกนั้นจะเอาตัวราญาไปขายค่ะ”  

สิ่งที่ได้ยินจากคุณผู้หญิงยิ่งทำให้เจ็บปวดหัวใจ คำว่าขายมันหนักยิ่งกว่าคำว่าตายเสียอีก เพราะการถูกนำไปขายมันคงไม่ต่างอะไรกับการตายทั้งเป็น

 

ร่างใหญ่ถอนหายใจด้วยความกลัดกลุ้ม ก่อนที่จะแบกร่างคนร้ายที่นอนสลบแต่ยังมีลมหายใจไปขึ้นเฮลิคอปเตอร์ เพื่อเดินทางกลับเหมืองตามคำบัญชา  

 

กว่าเฮลิคอปเตอร์ลำใหญ่จะลงจอดที่ลานกว้างหน้าคฤหาสน์ได้ ก็กินเวลาไปเกือบสองชั่วโมง ลงจากเครื่องได้อดิลก็มุ่งหน้าสู่ห้องปฐมพยาบาลที่อยู่ด้านล่างทางปีกขวาเพื่อทำแผล ก่อนที่มันจะติดเชื้อแล้วเกิดการอักเสบจนแผลลุกลาม งานใหญ่ยังรออยู่ข้างหน้า เขาจะปล่อยให้เกิดปัญหากับร่างกายไม่ได้เด็ดขาด

ส่วนณดาดาวเลือกที่จะเลี่ยงไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ด้วยเกรงว่าตนเองจะเข้าไปเกะกะการทำงานของหมอเปล่าๆ

                                              

“ไง รู้สึกว่าพักนี้นายจะได้แผลบ่อยเหลือเกินนะ”

เมื่ออดิลเปิดประตูเข้าไป หมอเคลวินจึงเอ่ยทักทายเพื่อนรักเมื่อเห็นว่าแผลเก่ายังไม่หาย อีกฝ่ายก็ได้แผลใหม่เพิ่มมาอีก ชายหนุ่มเดินทางมาเตรียมอุปกรณ์รอ ตั้งแต่ทราบข่าวว่าเจ้าพ่อเหมืองได้รับบาดเจ็บ รู้สึกตกใจไม่น้อยที่ได้รู้ว่า ราญาและณดาดาวโดนจับตัวไป

 

 “อือ ซวยฉิบ”

ขายาวก้าวอาดๆขึ้นไปนอนรอบนเตียงคนไข้อย่างรู้หน้าที่

 

“ได้ตัวคนร้ายไหม”

 ขณะที่เริ่มเปิดผ้าพันแผลชั่วคราวที่ต้นแขน คุณหมอหนุ่มก็ซักถามเรื่องราวไปด้วย เนื่องจากอีธานไม่ได้บอกอะไรมากทำให้ไม่รู้รายละเอียดเท่าที่ควร

 

“ได้ แต่พวกมันเอาตัวราญาไป ฉันคงต้องสอบสวนอีกที”

 

“จะว่าไปก็น่าสงสารเธอนะ เห็นว่าพึ่งมาทำงานได้ไม่กี่วันเองไม่ใช่หรือ”

 

“ใช่ โชคร้ายจริงๆ แต่ก็ยังดีที่ปลอดภัยกลับมาหนึ่งคน”

เคลวินละสายตาจากบาดแผลที่เขากำลังเช็ดทำความสะอาด เพื่อหันไปสบตากับเจ้าพ่อเหมือง เข้าใจดีว่าเพื่อนรักหมายถึงใคร แต่แววตาที่เป็นประกายสดใสยามพูดถึงนั่นต่างหาก ที่คุณหมอหนุ่มสงสัย

 

“นายรู้ตัวเองแล้วใช่ไหม ว่ารู้สึกยังไงกับเธอ”

ถามทั้งที่ยังสบตาเพื่อรอฟังคำตอบ และก็ไม่ผิดหวังเมื่อคนถูกถามตอบอย่างไม่ลังเลแบบชัดถ้อยชัดคำ

 

“ฉันรักเธอ”

เมื่อได้คำตอบที่พอใจ ร่างใหญ่ของคุณหมอจึงหันไปสนใจบาดแผลต่อด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เลิกซักถามอีกไม่ว่าเรื่องใด ด้วยต้องการสมาธิในการฉีดยาชาและเย็บบาดแผล

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ทั้งแผลเก่าและแผลใหม่ก็เสร็จเรียบร้อย ขณะที่กำลังเก็บอุปกรณ์เตรียมกลับที่พัก มือใหญ่ของคุณหมอก็ต้องมีอันชะงักแล้วหันมามองด้วยความประหลาดใจ เมื่อได้ยินประโยคถัดมาจากเพื่อนรัก

 

“เคลวิน ฉันมีเรื่องอยากให้นายช่วย”

 

“เรื่องอะไร”

 

“คือว่า...”

เคลวินฟังคำอธิบายยืดยาวจากคนเจ้าแผนการแล้วคิดวิเคราะห์

 

“อืม...แล้วฉันจะได้อะไรจากการเสียจรรยาบรรณในครั้งนี้”

 

“ไอ้หมอ! ไอ้คนแล้งน้ำใจ ให้ช่วยแค่นี้ก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน ไม่อยากช่วยก็ไม่ต้องช่วย”

คนไข้ที่ยังนอนอยู่บนเตียงไม่ยอมลุกไปไหนใส่เป็นชุด ทำให้คุณหมอหนุ่มถึงกับหน้าเหวอ ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นไปได้ถึงเพียงนี้ ความรักนี่ทำให้คนเปลี่ยนได้จริงๆ

 

“ฉันละเชื่อนายเลย ให้ตายเหอะ! เอาเถอะเพื่อนาย ฉันจะยอมเสียจรรยาบรรณสักครั้งก็ได้”

 

“ขอบใจเพื่อนรัก”

บอกด้วยความลิงโลดใจ ใบหน้าแตกต่างจากเมื่อครู่ลิบลับ คิดอยู่แล้วว่าอีกฝ่ายคงต้องช่วยอย่างแน่นอนเพราะมันไม่ใช่เรื่องเสียหายใหญ่โตอะไร ก็แค่ช่วยพูดปดนิดๆหน่อยๆ!

*********************

ฝากติดตามอีกเรื่องที่กำลังอัพด้วยนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

154 ความคิดเห็น