ทาสรักดรุณี(ผ่านพิจารณา สนพ.ไลต์ ออฟ เลิฟ)

ตอนที่ 22 : (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,147
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    29 ธ.ค. 59


(3)

ห้าวันผ่านไปกับการใช้ชีวิตแบบนั่งๆนอนๆแบบไร้ประโยชน์ สร้างความเบื่อหน่ายให้กับณดาดาวยิ่งนัก เช้านี้ก็อีกเช่นเคยที่พบว่า มีคนเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้ที่ปลายเตียงอย่างเคย ซึ่งเธอเดาว่าคงจะเป็นฝีมือของราญานั่นเอง

ร่างบางรีบลุกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยความรวดเร็ว เสร็จเรียบร้อยพอกำลังจะเปิดประตูออกไปก็ต้องสะดุ้ง เมื่อประตูถูกผลักเข้ามาจากด้านนอกเสียก่อน

          อดิลมองการแต่งตัวของหญิงสาวจากหัวจรดเท้าด้วยความขัดใจ เมื่อเห็นว่าชุดที่เธอสวมใส่นั้นไม่เหมาะต่อการออกไปท่องทะเลทรายเอาเสียเลย ไหนจะผ้าซีทรูที่อวดเนื้อเนียนบริเวณหัวไหล่นั่นอีก มันขัดทั้งตาขัดทั้งใจยิ่งนักพาให้พาลไปถึงคนซื้อว่าซื้อชุดอะไรมาให้เธอก็ไม่รู้ ไม่เข้าท่า!

 ชายหนุ่มตัดสินใจว่าวันนี้จะสร้างความประทับใจแรกด้วยการพาเธอออกไปเที่ยวโอเอซีสที่อยู่ใกล้ที่สุดในละแวกนี้ แต่ก็ไม่ใกล้ถึงขนาดว่าไปกลับวันเดียวได้เลยคิดว่าจะพักที่โอเอซีสสักสองคืน

 

“ทำไมไม่ใส่ชุดที่ผมเตรียมไว้ให้”

คำถามที่ได้ยินทำเอาณดาดาวหูผึ่ง เป็นอีกครั้งที่มองคนตรงหน้าผิดไป ด้วยไม่คิดว่าคนเผด็จการที่แสนเอาแต่ใจ จะทำอะไรในลักษณะเช่นนี้ให้กับผู้หญิง

 

“เอ่อ...ฉันเห็นว่าอากาศกลางวันมันค่อนข้างร้อนนะค่ะเลยหาชุดบางๆมาใส่แทนน่าจะเหมาะกว่า”

ร่างบางตอบเสียงอ้อมแอ้มด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

 

“แต่ผมว่ามันไม่เหมาะในการออกไปเที่ยวโอเอซีส ชุดที่ผมเตรียมไว้ให้น่าจะเหมาะที่สุดแล้ว”

 

“คุณว่าอะไรนะคะ คุณบอกว่าจะพาฉันไปเที่ยวโอเอซีสงั้นเหรอ คุณไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม”

ณดาดาวถามย้ำด้วยดวงตาที่เปล่งประกายแวววาว เธอเคยเห็นรูปโอเอซีสแต่ในสื่อต่างๆ ไม่คิดไม่ฝันว่าวันนี้เธอจะได้เห็นโอเอซีสของจริง ทำให้รู้สึกตื่นเต้นไม่น้อยเลย

 

“ไม่เลย ผมพูดจริง วันนี้เราจะไปเที่ยวโอเอซีสกัน และจะค้างที่นั่นสองคืน”

เสียงยืนยันที่หนักแน่นจากร่างใหญ่ส่งผลให้สาวเจ้ายิ้มหวานด้วยความยินดีจนเก็บอาการไม่อยู่ ซึ่งปกติเธอก็เป็นคนที่ไม่ค่อยเก็บอาการอยู่แล้วคิดอะไรก็แสดงออกไปแบบนั้นตรงๆ ชวนให้คนมองยิ้มตามพลางคิดว่า

 

ได้ผลแฮะ แค่เธอได้ยินว่าจะได้ไปเที่ยวเขาก็ได้รับยิ้มหวานๆตอบแทนเป็นรางวัลแล้ว

หลังจากที่เร่งทำงานในเหมืองติดต่อกันมาหลายวันเพื่อให้ตนเองมีเวลาว่าง วันนี้จึงถือโอกาสสร้างความประทับใจให้กับหญิงสาว โดยการพาไปเที่ยวชมบรรยากาศสวยๆในทะเลทรายตามคำแนะนำของคนสนิทเมื่อหลายวันก่อน

 

“ฉันจะไปเปลี่ยนชุดเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”

บอกเสร็จก็กระวีกระวาดเดินไปยังห้องแต่งตัวทันทีอย่างเร่งรีบ พาให้คนที่ยิ้มน้อยๆต้องเปิดยิ้มกว้างขึ้นไปอีกด้วยความชอบใจในความเป็นธรรมชาติของเธอ

          ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีณดาดาวก็แต่งตัวเรียบร้อยในชุดรัดกุมที่ชายหนุ่มเตรียมไว้ให้ตั้งแต่ทีแรก อดิลยืนมองด้วยความชื่นชมคนสวยแถมยังหุ่นดี ไม่ว่าจะใส่ชุดไหนก็ดูดีไปหมด

 

“ไปกินอาหารเช้ากันได้แล้วจะได้รีบออกเดินทาง ถ้าไปถึงค่ำเดี๋ยวจะตั้งกระโจมไม่ทัน”

ร่างสูงบอกแล้วคว้าเอามือเล็กขึ้นมาจับจูงหน้าตาเฉย

 

“แค่นี้ฉันเดินเองได้ไม่หลงหรอกค่ะ”

ณดาดาวว่าพร้อมกับขืนมือออก

 

“ก็ไม่ได้กลัวหลง แค่อยากจับไม่ได้หรือไง”

สิ่งที่ได้ยินทำเอาสาวเจ้าชะงักงัน เพราะกำลังสงสัยว่าวันนี้คนบ้าอำนาจจะมาไม้ไหนกัน

 

“แล้วทำไมต้องจับด้วยล่ะคะ”

ด้วยความที่เป็นคนไม่ชอบเก็บความสงสัยเอาไว้กับตัวเลยถามออกไปตรงๆ

 

“ไม่รู้สิ ตอบไม่ได้ รู้แค่ว่าอยากจับ แต่ถ้าไม่อยากให้จับมือก็ไม่เป็นไรเปลี่ยนเป็นจับอย่างอื่นก็ได้”

อดิลบอกหน้าตายแต่ประโยคท้ายหันมาสบตาอย่างล้อเลียน ทำเอาสาวเจ้าสะเทิ้นอายอย่างที่ไม่เคยเป็น เลยเสเปลี่ยนเรื่องเพื่อกลบเกลื่อน

 

“รีบไปกินอาหารเช้ากันเถอะค่ะ ฉันอยากไปเห็นโอเอซีสเร็วๆ”

แม้ปากจะเฉไฉ แต่ริ้วแดงๆบนพวงแก้มนั้นกลับบ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่าคนตัวเล็กกำลังเขินอาย ทำให้คนมองหัวเราะน้อยๆในลำคอด้วยความพอใจที่ทำให้หญิงสาวเป็นฝ่ายเสียความมั่นใจบ้าง

จากทีแรกที่จูงมือคนตัวเล็ก แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นคนตัวเล็กเสียเองที่จูงมือคนตัวใหญ่ด้วยความใจร้อนเพราะอยากไปชมโอเอซีสเร็วๆ 

          อีธานมองมายังหนุ่มสาวทั้งสองด้วยความประหลาดใจ เมื่อหลายคืนก่อนยังทำท่าเถียงกันแบบเอาเป็นเอาตาย แล้วใยเช้าวันนี้มาถึงได้จับมือกันเสียแน่น  ชักสงสัยเสียแล้วสิ ว่านายน้อยมีวิธีการอะไรในการปราบพยศคุณผู้หญิง

 

“เชิญครับ อาหารเช้าพร้อมแล้ว”

ร่างใหญ่ของบอดีการ์ดผายมือพร้อมกับเลื่อนเก้าอี้ให้สุภาพสตรีเพียงหนึ่งเดียวอย่างณดาดาว เธอจึงหันมาขอบคุณพร้อมกับรอยยิ้มหวานๆ

 

“ขอบคุณค่ะ คุณอีธาน”

 

“ไม่เป็นไรครับ เรียกผมอีธานเฉยๆก็พอครับคุณผู้หญิง”

 

“ถ้าไม่อยากให้ฉันเรียกคุณก็อย่าเรียกฉันว่าคุณผู้หญิงเลยค่ะ เรียกนิ่มเฉยๆก็พอ”

สาวสวยหันมาต่อรอง เธอไม่ได้มียศถาบรรดาศักดิ์อะไรสักหน่อย พอมีคนเรียกว่าคุณผู้หญิงแล้วมันรู้สึกกระดากหูยังไงพิกล

 

“ถ้าอย่างนั้นก็แล้วแต่คุณผู้หญิงเถอะครับ ผมสบายใจที่จะเรียกแบบนี้”

อีธานตัดบทเสร็จก็เดินเลี่ยงไปอีกทาง เจ้านายหนุ่มซึ่งนั่งฟังการสนทนามาสักพักจึงทักท้วงขึ้น

 

“แล้วนั่นนายจะไปไหนอีธาน ทำไม่ไม่กินมื้อเช้าด้วยกัน”

ขายาวๆชะงักแล้วหันกลับมาตอบอย่างรวดเร็ว ด้วยกลัวว่าคนตัวเล็กที่นั่งกินมื้อเช้าอยู่ในครัวจะลุกหนีไปก่อน เพราะตั้งแต่วันนั้นมาก็ดูเหมือนว่าเธอจงใจจะหลบหน้าเขาตลอด

 

“เชิญนายน้อยกับคุณผู้หญิงเถอะครับ ผมจะรีบไปตรวจความเรียบร้อยของสัมภาระ”

ปากบอกอย่างนั้น แต่ทางที่มุ่งหน้าไปมันช่างขัดแย้งกันพาให้นายน้อยมองตามแบบงงๆพลางตั้งคำถามในใจ

 

สัมภาระที่ต้องตรวจมันอยู่ในห้องครัวอย่างนั้นหรือ? เมื่อเป็นคำถามที่ไม่มีคนตอบจึงหันกลับมาสนใจเพื่อนร่วมโต๊ะแทน

          อดิลมองคนที่ตักกินไข่ดาวเฉพาะส่วนที่เป็นไข่ขาวด้วยความไม่พอใจ เพราะกำลังคิดว่า สาวเจ้าคงกลัวอ้วนจนต้องหลีกเลี่ยงโคเลสเตอรอลทั้งๆที่เอวบางยังกับมด

 

“อย่ากลัวอ้วนไปหน่อยเลย ไข่แดงแค่ฟองเดียวคงไม่ทำให้น้ำหนักขึ้นได้หรอก”

คำพูดเหน็บแนมของชายหนุ่มทำให้ณดาดาวต้องเงยหน้าขึ้นมอง

 

“ฉันไม่ได้กลัวอ้วนหรอกค่ะ แต่ฉันไม่ชอบไข่แดงที่สุกๆดิบๆ มันคาว”

คำตอบที่ได้ทำให้อดิลอมยิ้มพาให้นึกไปถึงน้องสาวต่างมารดา ที่มีพฤติกรรมเหมือนกันไม่มีผิด

 

“เดี๋ยววันหลังผมจะบอกแม่บ้านให้”

จากคำพูดเหน็บแนมกลายเป็นคำพูดเอาใจ ราวกับว่าเธอเป็นคนสำคัญจนทำให้ณดาดาวเกิดความสับสน เพราะตามอารมณ์ของอีกฝ่ายไม่ทัน แต่แล้วกลับต้องอมยิ้มเมื่ออีกฝ่ายทำในสิ่งที่ไม่คาดคิดโดยการตักไข่แดงในจานของเธอเข้าปากแล้วตักไข่ขาวในจานของตัวเองมาให้เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน

 

“คุณไม่ชอบเดี๋ยวผมกินเอง  ไข่แดงเหมาะกับผู้ชายที่ชอบทำอะไรสูญเสียพลังงานเยอะๆแบบผมมากกว่า จริงไหม”

พูดแฝงนัยแล้วตบท้ายด้วยคำถามชวนคิด บวกกับใบหน้าหล่อเหลาที่โปรยยิ้มทรงเสน่ห์ปนความเจ้าเล่ห์นิดๆ ทำให้ณดาดาวต้องรีบหลบสายตาไม่ยอมตอบคำถาม แถมยังตักอาหารตรงหน้าเข้าปากเป็นการกลบเกลื่อน ไม่วายแอบสัพยอกชายหนุ่มในใจ

 

คนบ้า วันนี้กินยาลืมเขย่าขวดหรือยังไง ทำไมถึงได้ขยันยิ้มละลายใจแบบนั้น ไม่รู้หรือไงว่ามันทำให้เราใจสั่น

***************

โปรดติดตามตอนต่อไปในวันพรุ่งนี้

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

154 ความคิดเห็น

  1. #97 Nattawut_namrin (@Nattawut_namrin) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 10:34
    แค่เรื่องไข่เราก็เขินแล้ว-////-
    #97
    0