ทาสรักดรุณี(ผ่านพิจารณา สนพ.ไลต์ ออฟ เลิฟ)

ตอนที่ 15 : (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,566
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    23 ธ.ค. 59

(2)      

          ณดาดาวยืนหน้าแดงตัวแดงภายใต้ชุดที่รัดกุมด้วยความเขินอายเกินบรรยาย จะไม่ให้อายได้อย่างไร ในเมื่อผู้ช่วยจำเป็นที่จัดการช่วยเธอเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยการข่มขู่แกมบังคับนั้น ดีดดิ้นทีก็หอมแก้มทีพอเธอยอมหยุดดิ้นก็ลวนลามเธอทางสายตาคนผีทะเลแบบนี้มันน่าจิ้มตาให้บอดนักเชียว  

สาวสวยแอบจิกกัดคนที่ยืนยิ้มทางสายตา แต่คนหน้ามึนกลับยักไหล่แบบกวนๆ สร้างความขุ่นเคืองใจให้เธอยิ่งนัก  

 

 

 

พอลงมาด้านล่าง ณดาดาวกลับอมยิ้มด้วยความพอใจ เมื่อร่างใหญ่เดินถือรองเท้าบู๊ทหนังแบบหุ้มถึงครึ่งแข้งมาสวมใส่ให้อย่างนุ่มนวลทีละข้าง ราวกับว่าเธอเป็นเจ้าหญิง

 

“ทีนี้ก็ไปกันได้แล้ว”

ร่างสูงจูงมือคนตัวเล็กออกไปขึ้นรถโฟร์วีล ซึ่งใช้สำหรับลุยทรายโดยเฉพาะที่จอดรออยู่ด้านหน้าคฤหาสน์  ใช้เวลาไม่กี่นาทีรถคันใหญ่ก็วิ่งถึงตัวเหมืองซึ่งอยู่ห่างจากคฤหาสน์ไม่ถึงกิโล

ณดาดาวรู้สึกตื่นเต้นจนเห็นได้ชัด เมื่อได้มาเห็นขั้นตอนการขุดแร่แบบจะๆ กว่าจะไปเป็นเครื่องประดับที่งดงามบนเรือนร่างผู้สวมใส่ ต้องแลกมาด้วยความเหนื่อยยากและเสี่ยงตายของคนงานจำนวนมาก

อดิลอธิบายว่านี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้อัญมณีมีราคาแพง ค่าความเสี่ยงของแรงงานที่บวกเข้าไปนั้นมากกว่าค่าลงทุนเสียอีก จากการทำเหมืองมาหลายปี ชายหนุ่มต้องสูญเสียแรงงานไปหลายชีวิต แต่เขาก็จ่ายค่าชดเชยจนเกินคุ้ม คนงานทุกคนที่มาสมัครล้วนเป็นพวกที่เต็มใจไม่มีใครถูกบังคับ

 

“ไปดูส่วนอื่นดีกว่า แดดเริ่มแรงมากแล้ว เดี๋ยวจะเป็นลมเอาได้”

ร่างใหญ่เสนอด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นว่าเหงื่อเริ่มผุดพรายตามใบหน้าคนตัวเล็กมากขึ้นเรื่อยๆ หลังจากที่เดินชมเหมืองผ่านไปเป็นชั่วโมง ระหว่างนั้นนายแพทย์หนุ่มประจำเหมืองก็เดินมาทางนี้พอดี

 

“สวัสดีครับคุณผู้หญิง ผมเคลวิน คาร์ล เป็นแพทย์ประจำอยู่ที่นี่”

คุณหมอหน้าหล่อเลือกที่จะยื่นมือออกไปทักทายสาวสวยที่ยืนอยู่ข้างกายเพื่อนรักด้วยภาษาอังกฤษ ต้องยอมรับว่า หญิงสาวผู้นี้ยิ่งมองก็ยิ่งสวย ขนาดเมื่อวานตอนที่เป็นลมหน้าซีดยังสวยบาดใจ

 

“สวัสดีค่ะคุณหมอ ฉันณดาดาวค่ะหรือจะเรียกว่านิ่มก็ได้”

เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มตรงหน้าทักทายอย่างมีมารยาท ณดาดาวก็ไม่คิดปฏิเสธไมตรีจิต มาอยู่ต่างบ้านต่างเมืองเช่นนี้มีมิตรยังไงก็ดีกว่ามีศรัทตรู และการสัมผัสมือแค่เพียงเล็กน้อยของคนทั้งคู่ก็ทำให้คนที่ยืนมองออกอาการตาขุ่นด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ไม่กล้าเอื้อนเอ่ยอะไร มีอย่างที่ไหนพูดกับคนอื่นมีคะมีขา แต่เวลาพูดกับเขาไม่เคยมีหางเสียง

 

“ครับคุณนิ่ม เชิญเข้าไปพักที่ตึกอำนวยการก่อนดีกว่า ตอนนี้แดดแรงมากแล้วอีกอย่างผมจะได้ทำแผลให้อดิลด้วยเมื่อเช้ามัวแต่วุ่นกับคนงานที่บาดเจ็บ”

หมอเคลวินว่าพร้อมกับผายมือเชื้อเชิญก่อนที่จะเดินนำหน้าไปเล็กน้อย

 

“อย่าเรียกคุณเลยค่ะ คุณหมอเรียกฉันว่านิ่มเฉยๆก็พอ”

สองร่างที่เดินเคียงคู่กันไปด้านหน้าโดยทิ้งระยะห่างเล็กน้อย ทำเอาร่างสูงที่เดินตามหลังครางฮึ่มฮั่มในลำคอด้วยความขัดเคืองใจที่ถูกลืมไปโดยปริยาย

 

“ถ้างั้นนิ่มก็เรียกผมว่าเคลวินเฉยๆก็พอนะครับ”

 

“เอ่อ...ดูแล้วหมอคงจะอายุมากกว่าฉันหลายปี ขอเรียกว่าพี่เคลวินก็แล้วกันนะคะ”

 

“ยินดีครับ คิดยังไงถึงอยากมาชมการขุดเหมืองครับ ที่นี่ดูแล้วไม่เหมาะสำหรับสุภาพสตรี”

ถึงแม้ว่าการพูดคุยที่เป็นกันเองจะสร้างความขุ่นเคืองใจ แต่อดิลก็เลือกที่จะเงียบฟัง คิดว่าดีเหมือนกันที่มีตัวแทนซักถามความรู้สึกของคนตัวเล็ก อย่างน้อยชายหนุ่มจะได้มีข้อมูลส่วนตัวของเธอไว้ในสมองบ้าง

 

“ฉันเรียนจบสาขานักออกแบบเครื่องประดับค่ะ แต่ยังไม่เคยได้ทดลองทำงานด้านนี้อย่างจริงจังเลยสักชิ้น จะมีก็แต่การวาดแบบในกระดาษเท่านั้น เลยอยากเห็นที่มาของอัญมณีราคาแพง ไม่คิดเลยว่ามันจะได้มาอย่างยากลำบากขนาดนี้ค่ะ”

 

“ผมไม่มีความรู้ด้านนี้หรอกครับ ถ้านิ่มอยากรู้รายละเอียดต้องไปถามอดิล รายนั้นรู้ลึกรู้จริง แต่ถ้าอยากรู้เกี่ยวกับทางการแพทย์ผมพอจะช่วยอธิบายได้”

หมอเคลวินว่าพร้อมกับยกนิ้วโป้งเบี่ยงไปยังผู้ที่เดินรั้งท้าย

 

“ที่เหมืองมีคนงานบาดเจ็บบ่อยหรือคะ”

 

“เป็นประจำครับ เมื่อตอนเช้ามืดนี่อุโมงค์ที่ใช้ลำเลียงแร่เกิดทรุดตัว ทำให้คนงานติดอยู่ในนั้น ดีที่อดิลกับพวกคนงานช่วยออกมาได้ทันเลยไม่ถึงแก่ชีวิต แต่ก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสทีเดียว”

สิ่งที่ได้รับรู้ทำให้สาวเจ้าต้องหยุดเดินแล้วหันกลับไปมองคนที่เดินตามหลังไม่ห่างด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ไม่น่าเชื่อว่า ไอ้โจรบ้ากามที่เธอเข้าใจจะเป็นคนมีน้ำใจกล้าเสี่ยงชีวิตเข้าไปช่วยคนงานโดยไม่เกรงกลัวอันตรายที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อแบบนั้น สรุปว่าเมื่อเช้าที่เธอตื่นมาแล้วไม่เห็นชายหนุ่มคงเป็นเพราะเหตุนี้นี่เอง

 

“ส่วนที่เสี่ยงอันตรายทำไมไม่ใช้หุ่นยนต์แทนแรงงานมนุษย์ล่ะคะ ฉันเห็นทุกวันนี้คนเก่งจะตายไป ประดิษฐ์หุ่นยนต์ทำโน่นนี่ได้สารพัดค่ะ”

คำพูดของเธอทำให้สองหนุ่มต้องพันไปจ้องหน้าสวยๆอย่างพร้อมเพรียง

 

“เอ่อ...ฉันพูดอะไรผิดงั้นเหรอคะ”

อาการตกตะลึงของสองหนุ่ม ทำให้ณดาดาวเข้าใจว่าตนเองเผลอพูดอะไรที่ไม่เข้าหู

 

“เปล่าเลยครับ ดาวพูดได้ตรงใจต่างหาก จริงไหมเจ้าพ่อเหมือง”

หมอเคลวินบอกประโยคท้ายหันไปถามความเห็นจากเพื่อนรัก อดิลได้แต่พยักหน้าน้อยๆ  เรื่องนี้เป็นปัญหาใหญ่ที่แก้ไม่ตกมานาน ความร่ำรวยที่มีมาจากความเสี่ยงในการสูญเสียชีวิตของคนงานเป็นประจำ มันช่างเป็นอะไรที่ชายหนุ่มรู้สึกไม่ดีเอาซะเลย

          เมื่อเดินเข้าไปยังตึกอำนวยการซึ่งเป็นสถานพยาบาลขนาดย่อม ที่ใช้สำหรับตรวจรักษาคนงานทั่วไปภายในเหมืองอัญมณีแห่งนี้  ณดาดาวก็ถอดหมวกปีกที่มีผ้าคลุมรอบเหลือแค่เพียงใบหน้าออก ไม่นานพ่อบ้านก็นำน้ำเย็นๆและของว่างเป็นอินทผลัมตากแห้งมาเสริฟ

 

“ขออนุญาตสักครู่นะครับ ผมมีเรื่องต้องปรึกษากับอดิลเป็นการส่วนตัวนิดหน่อย”

คุณหมอหนุ่มบอกเพราะต้องการรายงานผลตรวจเลือดของเธอเมื่อวานนี้แก่เพื่อนรัก

 

“ตามสบายค่ะ ฉันอยู่ได้”

สาวสวยว่าขณะที่ปากยังเคี้ยวอินทผลัมตากแห้งตุ้ยๆอย่างไม่รักษาภาพพจน์ของสุภาพสตรีเลยสักนิด ทำเอาคุณหมอยิ้มกริ่มอย่างชอบใจ กับความเป็นธรรมชาติของเธอไม่ต่างจากชายหนุ่มอีกคน

เคลวินคิดว่าร้อยทั้งร้อยผู้ชายชอบผู้หญิงที่ไร้จริตมารยา  รวมทั้งคนหน้าหล่อข้างๆที่ยืนยิ้มอย่างไม่รู้ตัว อยากจะรู้นักว่าเพื่อนรักจะทนทานต่อเสน่ห์ดึงดูดของผู้หญิงสวยแถมยังมีมันสมองคนนี้ไปได้สักกี่น้ำ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

154 ความคิดเห็น

  1. #39 Ms.minnee (@minnee_ioi) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 22:22
    รอตอนต่อไปค่ะ
    #39
    0
  2. #38 nipapatkon (@nipapatkon) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 22:13
    ต่อค่ะ สนุกมากๆ
    #38
    0
  3. #21 Nottefa (@Nottefa) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 07:23
    รอค่ะ><
    #21
    0
  4. #20 k_56 (@yalinee) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 07:22
    รอนะคะ
    #20
    0