เจ้าสาวจอมมาเฟีย(ฉบับรีไรท์ สนพ. ไลต์ ออฟ เลิฟ)

ตอนที่ 7 : 'คุณหนู' แห่งเทรนตัน(3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,456
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    24 ต.ค. 58

คุณหนูแห่งเทรนตัน(3)

 "ดีน มัมอยากให้ลูกทบทวนดูอีกที  สัญญาว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่มัมจะอ้อนวอนลูกในเรื่องนี้"

 "อย่าพยายามเลยครับ มัมรู้ไหมว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน  กับความผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า  มันไม่ต่างอะไรกับการปีนยอดเขาสูงพอกำลังจะคว้าธงกลับพลาดตกลงมา  ผมไม่อยากกลับไปพบกับช่วงเวลาที่เลวร้ายนั่นอีก ผมเคยมีความหวังเป็นร้อยแต่มันกลับกลายเป็นศูนย์ เมื่อตื่นมาในวันเปิดผ้าพันแผลแล้วพบกับความมืดบอดดังเดิม  มัมเข้าใจความรู้สึกของผมบ้างมั้ย"  

ทำไมจะไม่เข้าใจเล่า  ผู้เป็นแม่น้ำตาไหลรินอาบสองแก้ม พยายามกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้ลูกชายได้รับรู้  ด้วยสัญชาติญาณของความเป็นแม่ต่อให้เป็นเรื่องยากสักแค่ไหน ต้องทำวิธีใด  หากว่ามันทำให้ลูกชายเพียงคนเดียวกลับมามองเห็นอีกครั้ง  นางก็พร้อมที่จะทำมัน   มือเรียวปาดน้ำตาให้กับตนเอง พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้มันสั่น  

 

"ลูกรัก มัมเชื่อว่าครั้งนี้มันจะต้องแตกต่าง  หากลูกมีคนคอยดูแลเตรียมความพร้อมทางด้านร่างกาย และจิตใจที่เหมาะสม  การผ่าตัดต้องประสพความสำเร็จอย่างแน่นอน" 

 

 "มัมครับ  คราวที่แล้วผมก็แข็งแรงดี  พยาบาลมืออาชีพคอยดูแลตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง  แต่ผลก็ยังออกมาเหมือนเดิม  เอาเป็นว่ามัมไม่ต้องเป็นกังวลกับเรื่องนี้  ผมเองเริ่มที่จะชินและทำใจได้บ้างแล้ว  ถือว่าผมขอร้องเราอย่าพูดเรื่องนี้กันอีกเลยนะครับ"

น้ำเสียงเศร้าสร้อยบวกกับอาการหมดอาลัยของลูกชายทำให้ผู้เป็นแม่สงสารจับใจ

 

 "ไม่  ไม่!  ครั้งนี้จะไม่เหมือนเดิมเชื่อมัมสักครั้งหากลูกไม่ชอบพยาบาลที่เคร่งครัด แม่หาคนอื่นที่ไม่ต้องเป็นพยาบาลมาคอยดูแลก็ได้  "

มาดามดารินหาเหตุผลนานัปการ มาโน้มน้าวลูกชายแต่ดูท่าแล้วคงจะเหลวอีกตามเคย   

          มาลัยแก้วเดินเข้ามาใกล้ได้ยินบทสนทนาระหว่างสองแม่ลูกทุกประโยค  ต้องยอมรับว่ารู้สึกเห็นใจมาดามดารินยิ่งนัก เธอเองก็มีแม่ที่ตาบอด  สาวน้อยคิดอยู่เสมอ ว่าหากมีวิธีใดที่จะทำให้แม่ของเธอกลับมามองเห็นได้อีกครั้ง เธอจะไม่รอช้าที่จะทำมัน นั่นคือสาเหตุที่ทำให้เธอต้องมายืนอยู่ที่นี่ เวลานี้  ต่างกันก็ตรงที่แม่ของเธอไม่เคยยอมแพ้ต่อโชคชะตา แต่ชายรูปงามผู้นี้ที่มีเพียบพร้อมกลับยอมพ่ายแพ้โดยสิ้นเชิง'น่าสมเพชสิ้นดี'  

 

"มัมจะลองให้ลูกได้คุยกับเธอดูก่อนแล้วค่อยตัดสินใจ  หากลูกยืนยันว่าไม่มัมคงต้องยุติเรื่องนี้" 

มาดามสรุปให้เมื่อสังเกตเห็นอาการกระสับกระส่ายของสาวน้อยที่มายืนรอกลัวว่าเธอจะเมื่อย 

 

 "มัมพูดอย่างนี้หมายความว่ายังไงครับ   ถ้าเดาไม่ผิดคงเตรียมการมาล่วงหน้าล่ะสิ  คราวนี้ใครอีกล่ะครับ"

แดนตรัยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา  

 

"คือ...มัมพบเธอที่เมืองไทยจ้ะ  เธอช่วยมัมไว้จากผู้ร้ายวิ่งราว" 

 

 "โว้ว  ช่างเป็นผู้หญิงที่กล้าหาญมากนะครับ  ควรจะแต่งตั้งให้เธอเป็นการ์ดประจำตัวของมาดาม" 

น้ำเสียงแกมประชดนิดๆทำให้รีแกนอมยิ้มอยู่ในหน้า    

 

 "แต่จะว่าไป  ไม่เห็นจะต้องยุ่งยากหางานให้เธอทำเลยนี่ครับ  มัมแค่ตอบแทนเธอด้วยเงินก้อนโตสักหน่อย ขี้คร้านเธอจะดีใจจนลืมไม่ลง" 

ร่างบางได้ยินดังนั้นเผลอกำมือแน่น  'หนอยแน่  อีตาบ้าหน้าหล่อ  มองไม่เห็นแล้วยังจะปากเสีย คนอย่างไอ้นาวไม่เคยเห็นเงินเป็นพระเจ้าหรอกนะจะบอกให้' สาวน้อยนึกเข่นเขี้ยวคนตรงหน้าอยู่ในใจ 

 

 "อย่านอกเรื่องสิจ๊ะลูกรัก   เธอไม่ใช่คนเห็นแก่เงินที่สำคัญเธอยังเด็กอายุ สิบแปดเท่านั้นเองจ้ะ" 

 มาดามดาลินบอกลูกชายพร้อมส่งสายตาขอลุแก่โทษแทนลูกชายที่ปากไม่ดี

 

  "โอ๊ะ! คราวที่แล้วพยาบาลแก่หนังยาน  คราวนี้เด็กเอ๊าะๆ ฟังดูเข้าทีนะครับ  แต่ผมว่ามัมอย่าเสียเวลาอีกเลย  ผมคิดว่าบางทีโชคชะตาอาจกำหนดให้มันเป็นแบบนี้ก็ได้ ขอตัวนะครับ"

พูดเสร็จร่างใหญ่ก็ทำท่าว่าจะลุกจากเก้าอี้

 

"คุณไม่ควรดูถูกคนอื่นโดยที่ยังไม่ได้ทำความรู้จักอย่างถี่ถ้วนนะคะ ถึงฉันจะเป็นเด็กแต่เด็กอย่างฉันก็ไม่เคยพูดจาดูถูกใครเหมือนกับคุณ"

เสียงหวานแหวขึ้น คนที่กำลังจะลุกจากที่นั่งต้องชะงักฉับพลัน  ใบหน้าคมเข้มขบกรามจนเป็นสันนูน   จนบอดีการ์ดที่ยืนอยู่รายรอบออกอาการร้อนๆหนาวๆแทนสาวน้อยร่างเล็ก ที่กล้าเปล่งวาจาอัน 'ช่างกล้า'กับนายน้อยแห่งเทรนตันเช่นนั้น 

 

 "เอ่อ....คุณหนูครับผมว่า...." 

 

 "หุบปากของนายไปเลยรีแกน  แล้วถ้าขืนนายยังเรียกฉันว่าคุณหนูอีกล่ะก็ ฉันจะสั่งปลดนายจากตำแหน่งหัวหน้าบอดีการ์ดไปเป็นยามเฝ้าประตูหน้าบ้านแทน"

รีแกนเอ่ยยังไม่จบประโยคโดนสวนเข้าแบบนั้นจำต้องหุบปากฉับทันที

 

"คุณนี่เป็นคนที่ไม่ยอมรับความจริงเลยนะคะ  แถมยังพาลอีกด้วยค่ะ”

ร่างบางที่ไม่รู้ชะตากรรมของตนเองยังว่าให้อีก 

 

 "เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร"

 แดนตรัยกัดฟันถามเสียงลึกข่มอารมณ์โกรธอย่างสุดกลั้น 

 

"ฉันชื่อมาลัยแก้ว เป็นผู้หญิงที่มาดามพูดถึงเมื่อสักครู่ค่ะ" 

 สาวน้อยแนะนำตัวด้วยเสียงกังวานใสมิได้หวั่นใจกับอาการโกรธจนตัวสั่นของชายหนุ่มแม้แต่น้อย  

 

"ยัยเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม  ไม่มีมารยาท  มาแอบฟังผู้ใหญ่คุยกันได้ยังไงหา!" 

ประโยคต่อว่ายาวเหยียดทำเอามาลัยแก้วตาโต

 

 "โหย นี่คุณมาดมกลิ่นปากฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบคะ  แล้วฉันก็ไม่ได้เสียมารยาทด้วยการแอบฟังอย่างที่คุณกล่าวหาสักนิด  ฉันยืนที่นี่อย่างเปิดเผยตั้งนานแล้วคุณมองไม่เห็นเองต่างหากค่ะ"

ร่างเล็กเถียงอย่างเอาเป็นเอาตาย  รู้ทั้งรู้ว่าชายหนุ่มตาบอดแต่เธอไม่ชอบให้ใครมาว่าเธอไม่มีมารยาทนี่นา  เหล่าบอดีการ์ดหน้าเหวอไปตามๆกัน  เห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของนายน้อยแล้วไม่อยากจะคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอหลังจากนี้  ปกติแล้วไม่เคยมีใครกล้าต่อปากต่อคำกับเจ้านายมาก่อน  

 

"แจ็ค!  ตอบฉันทีซิ  คนที่มันกล้าขึ้นเสียงใส่ฉันฉอดๆนี่จุดจบมันจะเป็นยังไง"

เจ้าของชื่อถึงกับสะดุ้งสุดตัว 'งานเข้าแล้วมั้ยล่ะ'การ์ดคนสนิทบ่นอุบในใจ

 

"เอ่อ...โดนตัดลิ้นครับ  แต่นั่นเป็นกฎเหล็กที่ใช้สำหรับนักโทษศาลเตี้ย"

แน่นอนว่าประโยคหลังนั้นลูกน้องหนุ่มเก็บไว้ในใจขืนพูดออกไปมีหวังคนที่จะลิ้นขาดก่อนใครคงเป็นตัวเองซะมากกว่า 

 

 "แล้วแกจะช้าอยู่ทำไม"

สิ้นเสียงจากปากหยักได้รูปเสียงกรีดร้องดังลั่นของสาวปากกล้าพร้อมคำสรรเสริญเยินยอมากมายก็ดังไปสุดทางเมื่อแจ็คแบกร่างแน่งน้อยพาดบ่าเดินออกไปจากสวนหลังบ้าน 

 

"กรี๊ดดดด!!คนโหดร้ายป่าเถื่อน  มาเฟียบ้า...ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ!!" 

 

 "มากไปแล้วนะดีน  อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน มัมจะไม่ช่วยเลยคอยดู"

มาดามดารินว่าแล้วลุกเดินจากไป  

 

"ไม่มีทาง"

ชายหนุ่มเอ่ยเบาๆให้ได้ยินเพียงคนเดียว   แต่คนหูดีอย่ารีแกนกลับได้ยินอย่างชัดแจ๋ว

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,532 ความคิดเห็น

  1. #655 p215 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2558 / 14:51
    ยังดีนะที่เป็นบอดรวย มีองค์ประกอบสิ่งแวดล้อมที่สมบูรณ์แบบ ...แต่ถ้าเป็นบอดพเนจร ไร้ซึ่งที่อยู่อาศัย นี่ยุ่งเลยนะนาว
    #655
    0
  2. #409 rika (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2558 / 07:29
    อารมณ์คุณหนู (คนแก่) ร้ายจริงๆ
    #409
    0
  3. #346 4everjm (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2558 / 23:34
    โอ้ววว พระเอกอายุห่างกับนางเอก 17 ปี!! นี่มันโคแก่ชัดๆ 555 แอบคิดว่าพอนางเอกโตเป็นสาววพระเอกเหี่ยวพอดี *-* แต่สนุกดีค่ะ จะติดตามอ่าน
    #346
    0
  4. #133 ปะๆๆๆปา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 23:01
    ตอนนี้พระเอกโหดมากมากก
    อย่างบอกว่าสนุกอ่ะ
    #133
    0