เจ้าสาวจอมมาเฟีย(ฉบับรีไรท์ สนพ. ไลต์ ออฟ เลิฟ)

ตอนที่ 4 : สิ่งแลกเปลี่ยนที่ตีราคาไม่ได้(3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,835
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    22 ต.ค. 58

สิ่งแลกเปลี่ยนที่ตีราคาไม่ได้(3)

 สาวน้อยร่างบางที่เดินเคียงคู่มากับมาลัยแก้วนั้น  เรียกความสนใจจากรีแกนไม่น้อย  ใบหน้าเรียวเล็กสวยหวานสะดุดตา  สองสาวสองบุคลิก คนหนึ่งสวมชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์กิริยาห้าวๆ อีกคนสวมชุดเดรสสีสวยสดใสกิริยานุ่มนวล  เมื่อเดินใกล้เข้ามาใบหน้าสวยใสไร้เครื่องสำอาง ยิ่งน่าพิสมัย

'แกต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่ใจเต้นราวกับหนุ่มแรกรุ่น ไอ้รีแกนเอ๊ย! ท่องไว้นั่นเด็กนะเด็ก' ชายหนุ่มก่นด่าตนเองในใจ 

 

               การเดินทางล่าช้าออกไปถึงหนึ่งอาทิตย์เนื่องมาดามดารินต้องการให้ แผลเย็บที่หัวไหล่ของมาลัยแก้วได้รับการยืนยันจากแพทย์ว่าปลอดภัยดีแล้ว  ซึ่งก็มิได้เป็นปัญหาสำหรับคนของตระกูลเทรนตัน

ด้วยอำนาจและทรัพย์สินเงินทองที่มีมากมายมหาศาล  เครื่องบินส่วนตัวสามารถแสตนบายได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง วันนี้น้ำอ้อยลากิจครึ่งวันเพื่อมาส่งเพื่อนที่กำลังจะเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลไปทำงานยังอีกซีกโลก  เธอต้องเคารพการตัดสินใจของเพื่อนรัก   ด้วยรู้นิสัยดีว่า'คนอย่างไอ้นาว พูดแล้วไม่มีทางคืนคำเด็ดขาด มาลัยแก้วแนะนำเพื่อนรักแก่มาดามดารินและการ์ดคนสนิทเพื่อให้คนทั้งสองได้รู้จัก

 

 "นี่น้ำอ้อย นริศรา  ธรรมรักษ์ค่ะ" 

สาวน้อยหน้าหวานยกมือไหว้หญิงสูงวัยด้วยกิริยาอ่อนช้อยงดงาม  มาดามรับไหว้แล้วทักทายด้วยการกอดที่อบอุ่น

 

“ยินดีที่ได้รู้จักจ้ะสาวน้อย  บอกตามตรงว่าฉันรู้สึกถูกชะตากับเธอไม่ต่างจากหนูนาวเลย”

มาดามบอกไปอย่างที่ใจคิด  ครั้งแรกที่พบกับมาลัยแก้วนางก็มีความรู้สึกอย่างนี้เช่นกัน

ชื่อก็หวาน เนื้อในจะหวานเหมือนชื่อรึเปล่านะ รีแกนพึมพำในใจ เพราะมัวแต่ตกตะลึงในความน่ารักรู้ตัวอีกทีสาวน้อยร่างบางนามว่าน้ำอ้อยไม่รู้ว่ามายืนอยู่ตรงหน้าตั้งแต่เมื่อไหร่ บอดีการ์ดสุดหล่อถึงกับทำหน้าไม่ถูก   ไปต่อไม่เป็น จึงลูบท้ายทอยแก้เก้อแล้วรีบถอดแว่นกันแดดพร้อมยื่นออกไปสัมผัสตามธรรมเนียมต่างชาติ

 

 "ผมรีแกน   ริชเชอร์ ยินดีที่ได้รู้จักครับ  สาวน้อย"

 รีแกนกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มชวนฟัง น้ำอ้อยจำต้องยื่นมือเล็กออกไปรับสัมผัสตามมารยาท 'ให้ตายเหอะ! ยัยตัวเล็กนี่มือนุ่มเป็นบ้าเลย' ชายหนุ่มสบถในใจ

สาวน้อยหน้าหวานก็รู้สึกตื่นตะลึงในความหล่อไม่ต่างกัน แต่ด้วยนิสัยที่เรียบร้อยเธอจึงพยายามเก็บอาการอย่างเต็มที่ ถึงกระนั้นหน้านวลที่เปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อก็ยังปิดไม่มิด  อาการของทั้งคู่ไฉนเลยจะเล็ดลอดสายตาของมาดามใหญ่แห่งเทรนตันไปได้     ถึงแม้ว่ารีแกนนั้นจะแต่งตัวสะอาดสะอ้าน ไร้ซึ่งหนวดเครา   ด้วยตำแหน่งที่เป็นถึงหัวหน้าเหล่าบอดีการ์ดประจำตระกูลเทรนตัน ทุกคนล้วนทราบดีว่าภายใต้ท่าทีที่สุภาพนุ่มนวลนั้น แฝงไว้ด้วยความเฉียบขาดและน่ากลัวเพียงใด  หลายครั้งหลายคราที่มาดามพยายามจับคู่   ให้กับลูกชายและหัวหน้าบอดีการ์ด ซึ่งนางรักและเอ็นดูรีแกนเหมือนลูกชายอีกคน  แต่จนแล้วจนรอดเวลาล่วงเลยจนทั้งคู่อายุปาเข้าไปถึงสามสิบห้า ก็ยังไม่สำเร็จ  เห็นทีครานี้กามเทพคงจะเริ่มแผลงศรเสียที  

                          เมื่อถึงเวลาขึ้นเครื่อง สองสาวกอดกันกลมจนไม่เหลือช่องว่าให้อากาศลอดผ่าน 

 

 "สัญญากับฉันสิว่าเธอจะรักษาเนื้อรักษาตัว  กลับมาหาฉันด้วยอาการครบสามสิบสองนะ"

 

"จ้าสัญญา ห้ามร้องไห้นะ ยัยขี้แย เพราะเดี๋ยวฉันจะร้องตาม"

 ถ้อยคำหยอกล้อของสองสาวเรียกรอยยิ้มแก่มาดามดารินและรีแกนได้เป็นอย่างดี 

 

"ขอให้พวกคุณเดินทางปลอดภัยค่ะ"

น้ำอ้อยหันไปกล่าวกับทุกคน

 

 "ไม่ต้องเป็นห่วงจ้ะ หนูนาวจะกลับมาด้วยอาการครบสามสิบสองอย่างแน่นอน"

มาดามดารินหยิบยืมถ้อยคำของเธอมาเย้า  เป็นผลให้ใบหน้านวลเห่อแดงอีกระรอก  ช่างเป็นภาพที่น่ามองยิ่งนักสำหรับรีแกน   ยิ่งหันไปสบตากับคนหน้าหล่อที่จ้องมองอยู่ก่อนแล้วนริศราจึงก้มหน้างุด  มาลัย

แก้วอดที่จะหัวเราะไม่ได้กับความเขินอายของเพื่อนสาว ซึ่งน้อยนักที่จะมีให้เห็น

 

"รักษาเนื้อรักษาตัวเช่นกันนะครับ  สาวน้อย"

รีแกนกล่าวลาทิ้งท้ายพร้อมรอยยิ้มทรงเสน่ห์  นริศราจึงตอบรับด้วยรอยยิ้มหวานหยดจนรีแกนถึงกับตาพร่าเบลอเลยทีเดียว

         

                 เวลาไม่นานนกเหล็กคันยักษ์ที่ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าก็หายลับไปจากสายตาคนด้านล่าง   สาวน้อยบนเครื่องมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความตื่นตาตื่นใจ  มาดามดารินชวนคุยโน่นนี่สารพัดเพื่อสร้างความคุ้นเคย ต้องยอมรับว่ามันทำให้เธอหายจากอาการอึดอัดที่เคยเป็น 'แค่หกเดือนเท่านั้นไอ้นาว  สู้ๆ!' มาลัยแก้วเรียกกำลังใจให้แก่ตนเองก่อนที่จะผล็อยหลับไป ผิดกับชายหนุ่มที่นั่งอยู่ทางตอนหลัง  เอาแต่นั่งอมยิ้มตั้งแต่ขึ้นเครื่องจนเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่โดยไม่รู้ตัว

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,532 ความคิดเห็น

  1. #771 เพียงเรา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 10:39
    อ้าวววแล้วน้ำอ้อยกับรีแกนก็อยู่ไกลกันดิ่ หูยยยย
    #771
    0
  2. #653 p215 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2558 / 14:34
    อืม!!!!ยังไงเนี้ยะนะเรา....ยิ้มให้กับรีแกนและน้ำอ้อย
    #653
    0
  3. #407 rika (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2558 / 07:00
    น่าเอาน้ำอ้อยไปไปด้วย
    #407
    0
  4. #244 Nana (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 09:04
    ลองปรับขนาดตัวอักษรให้เล็กลงนะคะ เพราะมันใหญ่ไป อ่านยาก ปวดตาค่ะ
    #244
    0
  5. #130 ปะๆๆๆปา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 22:51
    รีแกนมองนำ้อ่อยจนนำ้ลายจะไหลอยู่แล้ว
    #130
    0
  6. #25 yui (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 20:07
    พิมพ์ผิดตรงตัวเอวนะค่ะ

    สนุกมากกมาต่ออีกนะ

    ตัวหนังสือลองปรับให้เล็กกว่านี้นี้ดหนึ่งน๊า!!
    #25
    0
  7. #3 นงลักษณ์ ไพบูลย์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 11:32
    กินเด็กทั้งคู่เลยระก๊าบบบบ
    #3
    0