เจ้าสาวจอมมาเฟีย(ฉบับรีไรท์ สนพ. ไลต์ ออฟ เลิฟ)

ตอนที่ 3 : สิ่งแลกเปลี่ยนที่ตีราคาไม่ได้(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,938
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    21 ต.ค. 58

สิ่งแลกเปลี่ยนที่ตีราคาไม่ได้(2)

 "นี่แม่มะลิ แม่ของมะนาว ส่วนนี่ก็พ่อสน พ่อของมะนาวค่ะ"

มาลัยแก้วแนะนำนายสนจึงยกมือไหว้ทักทายตามธรรมเนียมไทย   มาดามรับไหว้เสร็จก็หันไปคุยกับสาวน้อยต่อ  มาลัยแก้วเก็บอุปกรณ์ร้อยมาลัยที่หล่นกระจายก่อนหน้าใส่มือให้มารดาใหม่อีกที 

 

 "แล้วมะนาวอายุเท่าไหร่จ๊ะ" 

ด้วยมองจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้วสาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มน่าจะยังไม่บรรลุนิติภาวะด้วยซ้ำไป 

 

“สิบแปดใกล้จะสิบเก้าแล้วค่ะ....." 

และคำตอบยาวเหยียดที่ได้รับ ฟังจากหญิงสาว ทำให้มาดามดารินรู้สึกเห็นอกเห็นใจไม่น้อย โดยเฉพาะเหตุผลหลักที่ทำให้เธอตัดสินใจที่จะไม่ศึกษาต่อ แม้ว่าเธอจะสอบติดคณะพยาบาลของมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง

 

 "หนูอยากช่วยพ่อกับแม่ทำงานเพื่อเก็บเงินมาเป็นค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดดวงตาให้กับแม่ค่ะ แม่หกล้มหัวกระแทกกับพื้นทำให้เส้นประสาทการมองเห็นโดนกดทับ คุณหมอบอกว่าหนทางเดียวที่จะทำให้แม่กลับมามองเห็นอีกครั้งคือการผ่าตัดค่ะ" 

 

         มาลัยแก้วเล่าไปด้วยเดินไปเตรียมขันน้ำดื่มไปด้วย แล้วนำดอกมะลิโรยลงไปจำนวนหนึ่ง  เพื่อเอามาเสริฟแก่ผู้มาเยือน    รีแกนทำหน้าเหรอหราแต่มาดามกลับยกขันน้ำขึ้นดื่ม  ทำสัญญาณบอกเป็นเชิงให้ดื่มตาม  บอดีการ์ดร่างยักษ์จึงต้องปฏิบัติตามโดยปริยาย  หลังจากเสริฟน้ำเป็นที่เรียบร้อย สาวน้อยร่างเล็กจึงเดินไปนั่งร้อยพวงมาลัยข้างๆมารดา แล้วนำพวงมาลัยที่ร้อยเสร็จมายื่นให้ตรงหน้าชายหนุ่ม ไม่น่าเชื่อว่าพวงมาลัยที่เธอร้อยจะมีความอ่อนช้อยงดงามขัดกับบุคลิกห้าวๆของเธอยิ่งนัก

 

 " พวงนี้หนูยกให้คุณเอาไปใส่ไว้ที่รถค่ะ รับรองว่ากลิ่นหอมชื่นใจกว่าน้ำหอมราคาแพงเป็นไหนๆ" 

รีแกนรับมาพร้อมกับสูดดมกลิ่นมะลิเข้าปอดไปเฮือกใหญ่ รู้สึกสดชื่นแปลกๆอย่างที่สาวน้อยอวดอ้างจริงๆ มาดามดารินคลี่ยิ้มเต็มดวงหน้า  พลันสมองอันปราดเปรื่องก็คิดออก ว่าทำอย่างไรสาวน้อยคนนี้จึงจะยอมรับน้ำใจของนาง 

 

 "เอาอย่างนี้ดีไหมจ๊ะ ฉันมีข้อเสนอหากว่าหนูอยากทำงานเพื่อนำเงินมารักษาดวงตาให้กับแม่"

 สิ่งที่ได้ยินทำเอาตากลมที่โตอยู่แล้ว  ยิ่งโตเขาไปอีก แต่เพียงไม่นานก็กลับมาตีหน้าเศร้า เพราะคิดวาคนที่เรียนจบแค่มัธยมปลายเช่นเธอ  จะสามารถทำงานอะไรที่มันจะคุ้มค่ากับการรักษาดวงตาของแม่  ที่มีคาใช้จ่ายถึงห้าแสนบาทได้

 

 "ไม่ต้องเป็นกังวลจ้ะ งานที่ฉันบอกคิดว่าหนูจะต้องทำได้อย่างแน่นอน" 

มาดามดารินพูดราวกับมานั่งอยู่ในความคิดเธอเสียอย่างนั้น

 

 "คือว่า..ลูกชายของฉันได้รับอุบัติเหตุทางดวงตา  ผ่าตัดมาสองครั้งแล้วไม่ประสพผลสำเร็จทำให้เขาท้อใจ ถ้าหากหนูช่วยดูแลและพูดให้เขายอมเข้ารับการผ่าตัดครั้งต่อไปได้ ถือว่าทำงานสำเร็จ ฉันจะตอบแทนด้วยการออกค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดให้กับแม่ของหนูทั้งหมดจนกว่าจะมองเห็นจ้ะ"

 รีแกนได้ยินดังนั้นจึงรีบแย้ง

 

"คุณท่านจะไม่คุยเรืองนี้กับคุณหนูก่อนหรือครับ ผมเกรงว่า..."

 

 "เรื่องนี้ทุกอย่างฉันจะรับผิดชอบเอง " 

มาดามรีบออกตัวกลัวว่ามาลัยแก้วอาจไขว้เขว ไม่ยอมรับข้อเสนอของตน หารู้ไม่ว่าคนที่กำลังนั่งฟังตาแป๋วนั้น  ตั้งแต่ได้ยินคำว่า'คุณหนู' เธอก็คิดเองเออเองสรุปเอง เสร็จสรรพว่า คงจะต้องเป็น'เด็ก'  อย่างแน่นอน

งานกล้วยๆแบบนี้ยังไงเสียเธอต้องทำได้อยู่แล้ว          

 

 "พ่อกับแม่จะว่ายังไงจ๊ะ ถ้ามะนาวจะรับงานที่มาดามดารินเสนอ"

มาลัยแก้วหันมาปรึกษาบิดา มารดา   หลังจากที่ได้คุยกับมาดามดาริน

 

"พ่อคิดว่ามันน่าสนใจ  เพราะถ้าแม่เค้ากลับมามองเห็น ลูกจะได้กลับไปเรียนตามที่ตั้งใจ"

นายสนว่า  รู้สึกเห็นใจลูกสาวไม่น้อยที่ความฝันต้องพังทลาย ทั้งๆที่สอบได้คณะพยาบาลที่ตนอยากเรียน

 

"แม่ก็เหมือนกันจ้ะ แล้วแต่ลูกจะตัดสินใจเลย ไม่ต้องเป็นห่วงแม่กับพ่ออยู่ได้"

มาลัยแก้วยิ้มกว้างกับทางที่เปิดสะดวก  พลางคิดอย่างลิงโลดว่าอย่างน้อยโชคชะตาก็ไม่ได้โหดร้ายสำหรับครอบครัวจนๆอย่างเธอเสียทีเดียว

 

          “นาว  ทำไมตัดสินใจปุบปับแบบนั้นล่ะ  เธอเชื่อใจพวกเขาได้จริงหรือ อีกอย่างเธอต้องไปถึงอเมริกาเชียวนะ เธอเคยบอกฉันเองไม่ใช่หรือว่าไม่ควรไว้ใจใครง่ายๆ แล้วนี่คิดยังไงถึงได้ตกปากรับคำเขาน่ะ”

นริศราเพื่อนรักเพียงหนึ่งเดียวทักท้วงขึ้นเมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด  อยากจะค้านแบบหัวชนฝาเหลือเกินเพราะความห่วงใยที่มีต่อเพื่อนกลัวว่าจะไม่ปลอดภัยอาจถูกหลอกก็เป็นได้  ทุกวันนี้คนหน้าเนื้อใจเสือมันเยอะจะตายถึงเธอจะเชื่อใจคนง่ายแต่ดูจากรูปการแล้ว มันค่อนข้างจะเร็วเกินไปที่จะยอมรับ

 

“อย่าห่วงไปเลยจ้ะ  ฉันจะใช้วิชาที่ได้ร่ำเรียนมาจากเธอให้เป็นประโยชน์กับตัวเองให้มากที่สุด  อย่างน้อยภาษาอังกฤษที่เธอพยายามคะยั้นคะยอให้ฉันชอบมันคงจะช่วยให้ฉันไปสถานทูตไทยประจำประเทศสหรัฐอเมริกาได้ถูก  นี่เป็นโอกาสเดียวที่ฉันจะลองเสี่ยงดูสักครั้งเพื่อแม่มะลิ”

 

“ถ้ามั่นใจถึงขั้นนั้น ต่อให้ฉันห้ามอย่างไรก็คงไม่สำเร็จสินะ”

มาลัยแก้วพยักหน้า แววตาฉายชัดถึงความมุ่งมั่นอย่างเด็ดเดียว

************

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขค่ะ

กลิกา

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,532 ความคิดเห็น

  1. #1430 พิ้งกี้ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กันยายน 2558 / 16:09
    อ่านไม่ได้ต้องทำยังไงคะ
    #1,430
    1
    • #1430-1 พิ้งกี้ (จากตอนที่ 3)
      24 กันยายน 2558 / 16:11
      ใครรู้กรุณาช่วยตอบด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ
      #1430-1
  2. #770 เพียงเรา (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 10:31
    ชอบๆนางเอกห้าวๆ
    #770
    0
  3. #735 fairy_devil (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 17:53
    อายุห่างกันเยอะมากกกกกกกกก 35 กะ 18 หรอ !!
    #735
    0
  4. #406 rika (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2558 / 06:57
    แม่เจ้าเลห์ขนาดนี้ สงสัยลูกชายร้ายแน่ๆ
    #406
    0
  5. #383 ayumikimlee (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2558 / 19:29
    ตามๆๆๆๆๆๆ
    #383
    0
  6. #351 Bozero25 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2558 / 01:48
    ตัวหนังสืออ่านยากไปค่ะ แต่จะติดตามนะคะ สนุกดี
    #351
    0
  7. #129 ปะๆๆๆปา (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 22:49
    สู้ๆน่ะมะนาว
    อยากรู้จังว่าพระเอกเป็นแบบไหน
    #129
    0
  8. #7 แมว (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2558 / 17:27
    เอาล่ะต้องตามไปดูงานกล้วยๆของมะนาวกันอิอิ
    #7
    0