เจ้าสาวจอมมาเฟีย(ฉบับรีไรท์ สนพ. ไลต์ ออฟ เลิฟ)

ตอนที่ 25 : ความหวั่นไหวกระชับทุกพื้นที่(3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,933
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    12 พ.ย. 58

ความหวั่นไหวกระชับทุกพื้นที่(3)

กิจวัตรประจำวันของเจ้านายหนุ่มและสาวน้อยพยาบาลจำเป็น  ถูกบันทึกภาพและรายงานความเคลื่อนไหวไปยังคฤหาสน์เทรนตันเป็นระยะ  โดยมือขวาคนสนิทที่พ่วงด้วยตำแหน่งเลขาของแดนตรัยนั่นเอง   สร้างความพอใจให้แก่มาดามดารินและสามียิ่งนัก  ทุกอิริยาบถของภาพถ่ายนั้น  แสดงให้เห็นความสำพันธุ์ที่ลึกซึ้ง  มากกว่าคำว่าเจ้านายกับลูกน้อง มาดามดารินกล่าวกับสามีอันเป็นที่รักว่า

 

"ไม่แน่  งานนี้เราอาจได้รับโชคดีทีเดียวสองชั้นก็เป็นได้นะคะ"   

 

"ผมก็หวังเช่นนั้นนะที่รัก ไอ้ลูกชายจอมเฮี้ยวของคุณมันจะได้มีคนช่วยควบคุมความประพฤติเสียที แต่ที่ผมหวั่นใจคือสาวน้อยนั่น  ยังไม่บรรลุนิติภาวะนี่สิ   "

 

"นั่นนะสิคะ  เฮ้อ!/เฮ้อ!"

เสียงถอนหายใจใจพร้อมเพียงกัน   แต่ก็ไม่ได้ทำให้รอยยิ้มของผู้สูงวัยทั้งสอง   หายไปจากใบหน้าทรงอำนาจแต่อย่างใด  เมื่อสายตาทั้งสองคู่ยังคงจดจ้องรูปถ่าย  ที่กองพะเนินอยู่บนโต๊ะตรงหน้า ได้แต่คิดแบบปลงๆว่าจะเป็นอย่างไรมันก็คงไม่อาจฝืนชะตาที่ลิขิตไว้ได้

 

 มาลัยแก้วเดินวกไปวนมาในห้องนอนใหญ่อยู่หลายรอบ   นี่ถ้าแดนตรัยมองเห็นคงจะเริ่มเวียนหัว  แต่เสียงที่เดินพร้อมกับรื้อโน่นนี่   ทำให้ทนฟังต่อไปไม่ไหว   

 

"นี่ยัยทะโมน  เธอตามหาอะไรเสียงเดินรื้อข้าวของนานแล้วนะ"

 

"ฉันหาโทรศัพท์ที่คุณดีนซื้อให้ค่ะ  ไม่รู้ว่าวางลืมไว้ไหน   สงสัยว่ามันจะหาย"

 

"โธ่เอ้ย!   เรื่องแค่นี้เดี๋ยวซื้อให้ใหม่สักสิบเครื่องก็ได้  ไม่เห็นจะต้องหาให้วุ่นวาย"

สาวน้อยมองชายหนุ่มตาขุ่น  กับความอวดรวยไม่เข้าเรื่อง   แต่ใครจะไปกล้าบอกกันล่ะว่า   เครื่องที่ตามหาอยู่มันมีความหมายกับเธอมาก   เป็นของขวัญชิ้นแรกที่ได้รับจากชายหนุ่มไม่พอ   มันยังมีรูปที่เธอแอบถ่ายระหว่างตัวเองกับเจ้านายหนุ่มในที่รโหฐาน  ตั้งหลายภาพ  หากมีใครเห็นเข้าความลับคงแตกกันพอดี

 

"ไม่เอาหรอกค่ะ   ยังไงฉันก็จะตามหาให้เจอ  เพราะเครื่องนี้มันมีคุณค่าทางจิตใจสำหรับฉันมาก"

คนฟังได้ยินถึงกับยิ้มเต็มใบหน้า  นึกไปถึงตอนที่ซื้อให้เธอในวันเกิด   จำได้ว่าสาวน้อยดีใจจนเผลอกอดคนซื้อตั้งนานสองนาน

 

เป็นอะไรหรือเปล่ายัยทะโมน  ทำไมวันนี้ฉันรู้สึกว่าเธอเงียบผิดปกติ

แดนตรัยถามขึ้นขณะที่คนตัวเล็กพาไปนั่งเล่นที่ริมสระ ก็ปกติแล้วส่วนมากจะได้ยินเสียงเธอเจื้อยแจ้วอยู่เป็นระยะไม่ขาด

 

“ไม่ได้เป็นอะไรหรอกค่ะ ฉันแค่คิดถึงแม่มะลิวันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของฉันค่ะ  ปกติถ้าฉันอยู่ที่บ้านฉันจะร้อยพวงมาลัยแล้วนำไปกราบแม่กับพ่อที่ทำให้ฉันได้เกิดมา”

 

“เธอนี่ประหลาดนะ”

 

“ประหลาดตรงไหนคะ”

“ประหลาดจากเด็กทั่วไปนะสิ ที่ส่วนมากวันเกิดมีแต่อยากออกไปฉลองเอฮากับเพื่อนๆนอกบ้านมากกว่าคิดที่จะนึกถึงพ่อกับแม่ตัวเอง”

 

“ฉันยอมเป็นเด็กประหลาดอย่างที่คุณดีนว่าค่ะ เพราะฉันไม่เหมือนเด็กทั่วไปจริงๆนั่นแหละ  ฉันคิดถึงพ่อกับแม่ในวันเกิดเพราะว่ามันคือวันที่แม่ต้องเจ็บปวดเพื่อเบ่งคลอดฉันให้ออกมาลืมตาดูโลกค่ะ”

แดนตรัยฟังแล้วนิ่งอึ้งกับสิ่งที่เธอพูด  ช่างเป็นคนมีความคิดซะจริง  

 

“คิดถึงทำไมไม่โทรไปหาล่ะ”

ก็คิดอยู่หรอกว่าอยากโทรแต่ปัญหามันมีอยู่ว่า

 

“ฉันไม่มีโทรศัพท์ค่ะแล้วก็ไม่อยากรบกวนพวกคุณด้วย เลยต้องมานั่งหงอยอยู่แบบนี้ไงคะ”

สิ่งที่ได้ยินทำให้แดนตรัยอมยิ้มอยู่ในหน้าเพราะกำลังคิดว่าจะเซอร์ไพรซ์วันเกิดของเธออย่างไรดี

 ตกเย็นสิ่งที่สั่งให้บอดีการ์ดคนสนิทไปจัดการซื้อมาก็ถูกห่อด้วยกล่องเล็กๆน่ารัก ตอนนี้อยู่ภายในมือของเจ้านายหนุ่มเป็นที่เรียบร้อย หลังจากที่ทั้งคู่อาบน้ำเสร็จก่อนเข้านอนแดนตรัยจึงมอบมันให้เป็นของขวัญวันเกิดกับสาวน้อยเพื่อเป็นการตอบแทนที่เธอดูแลตนเองด้วยความอดทนอดกลั้นต่อการกลั่นแกล้งต่างๆนาๆ

 

“ยัยตัวเล็กมานี่สิ ฉันมีบางอย่างจะให้เธอ”

ยอมรับว่าสาวน้อยรู้สึกลังเลนิดหน่อยเพราะโดนแกล้งอยู่เป็นประจำ แต่พอเห็นใบหน้าหล่อเหลาแสดงออกอย่างจริงจังจึงกล้าที่จะเดินไปยืนหน้าชายหนุ่มที่นั่งอยู่ขอบเตียง แล้วรับกล่องใบเล็กมาไว้ในมือ

 

“แกะดูสิ”

มือบางจัดการแกะกล่องตามคำเชื้อเชิญ พอเปิดออกจึงเห็นโทรศัพท์ระบบสัมผัสยี่ห้อดังรุ่นใหม่ล่าสุดวางแอ้งแม้งอยู่ด้านใน

 

“คุณดีนซื้อให้ฉันหรือคะ

 

“อือฮึ เอาไว้โทรหาพ่อกับแม่เธอไง”

มาลัยแก้วดีใจจนเผลอกระโดดกอดคอร่างใหญ่เป็นเวลาหลายนาทีกว่าจะรู้ตัวเองก็ตอนที่เสียงทุ้มดังขึ้นที่ข้างหู

 

“ถ้ารู้ว่าเธอดีใจแล้วเป็นแบบนี้สงสัยต่อไปฉันคงต้องหาเรื่องเซอร์ไพรซ์เธอบ่อยๆแล้วล่ะ”

น่าเสียดายที่แดนตรัยมองไม่เห็น ไม่อย่างนั้นคงได้รับรู้ว่าตอนนี้สาวน้อยอายได้น่ารักเพียงใด

 

 

"ถ้างั้นเดี๋ยวฉันสั่งให้ลูกน้อง  รื้อห้องชุดหาเลยยังไงก็เจอ  เธอสบายใจได้"

'สบายใจกับผีนะสิ' สาวน้อยแอบเถียงในใจ  แล้วรีบเดินออกจากห้องนอนเพื่อไปตามหาโทรศัพท์ในส่วนอื่นของเพนเฮาส์ ก่อนที่คนบ้าจอมเผด็จการจะออกคำสั่งตามที่พูด  ขณะเดินก็ได้แต่ภาวนาว่า  ขออย่าได้มีใครพบโทรศัพท์ของเธอก่อนเจ้าของมันเลยสาธุ!  และแล้วคำภาวนาของเธอก็สวนทาง เมื่อเห็นรีแกนยืนอยู่ที่ริมสระน้ำ   กำลังคุยโทรศัพท์ที่ดูแล้วยังไงก็ใช่ของเธอร้อยเปอร์เซ็นต์

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,532 ความคิดเห็น

  1. #280 Sarun Yok (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 14:49
    จริงดิ มะนาวเเค่18 ป๋าดีน35 35-18=17 เกือบยี่สิบปี ป๋าดีนหลอกเด็กมากิน!!!!
    #280
    2
    • #280-1 Kaliga(จากตอนที่ 25)
      20 สิงหาคม 2558 / 18:44
      ก็ไม่รู้สินะ หรือว่าจะโดนเด็กหลอกคริคริ
      #280-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #180 นโม (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2558 / 02:09
    ยกมือค๊า มาโหวตแล้วจ้า สนุกน่ารักแบบฟินๆ รอๆๆนะคร้า
    #180
    0
  3. #177 นงลักษณ์ ไพบูลย์ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2558 / 22:21
    มีรูปอะไรมั่งง่ะ
    #177
    0
  4. #176 มณฐิชา ฮานะ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2558 / 21:37
    อยากอ่านนอีกเร็วๆ
    #176
    0
  5. #175 nutji (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2558 / 18:57
    มาลัยแก้วน่ารัก><
    #175
    0
  6. #174 fa fa (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2558 / 16:51
    รอๆๆน่ะค่า กำลังฟินนน
    #174
    0
  7. #171 ปะๆๆๆปา (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2558 / 15:45
    รอออออ
    #171
    0
  8. #170 Nong Akk (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2558 / 13:27
    รีบมาอัพต่อไวไวนะ อยากให้ดีนหายไวไวจะได้เห็นยัยตัวแสบ
    #170
    0
  9. #169 rinny (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2558 / 13:10
    มาลัยแก้วน่ารักอ่าาาา
    #169
    0
  10. #158 มารุ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2558 / 06:58
    ฟินมากอยากให้คุณดีนมองเหนแร็วๆจัง
    #158
    0