ตอนที่ 7 : Grow step 7 จูบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 885
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    13 มี.ค. 62

จูบ












 

2014

 

 

 

 

 

 

 

“จีมิน”

 

“ครับแม่”

 

จีมินเตรียมขึ้นไปนอนหลังจากที่แม่ของตัวเองบอกว่าไม่ต้องช่วยเก็บจานเก็บโต๊ะ แต่ตอนนี้กลับเรียกไว้

 

“น้องไม่สบายหรือเปล่า แม่เห็นไม่พูดไม่จาเลยวันนี้” ดาจองไถ่ถามอย่างเป็นห่วง เมื่อคนที่เธอเห็นว่าเป็นลูกชายของเธออีกคนดูอาการไม่ค่อยดี ตอนที่ทานอาหารเย็นกันเมื่อครู่

 

จีมินคิดก่อนตอบ

“ไม่สบายหรอครับ .. ไม่นะ”

 

 

 

“หรือว่า.. ทะเลาะกัน” คุณแม่ถามอย่างลังเล

 

“ไม่ๆๆๆ ไม่ได้ทะเลาะกัน ไม่ได้มีเรื่องอะไร” ลูกชายตัวจริงอย่างจีมินรีบปฏิเสธ

 

 

 

“มีอะไรกันหรอ” จีซองเดินเข้ามาสมทบ

 

“จีมินขึ้นไปนอนแล้วนะครับ รักพ่อกับแม่นะครับ” จีมินเข้ามาหอมแก้มผู้ใหญ่ทั้งสองก่อนวิ่งขึ้นบันไดไป

 

ไม่ทันที่ดาจองจะบอกให้ระวัง จีมินก็สะดุดบันใดขั้นที่หนึ่งโชว์

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“จองกุก จีมินขอยืมโทรศัพท์หน่อย” จีมินแบมือรอ

 

จองกุกเอามือควานหาโทรศัพท์ของตัวเองที่อยู่ใต้หมอนหลังตัวเอง

 

“เอาไปทำอะไร” เจ้าของโทรศัพท์ถามตอนยื่นไปให้

 

จีมินสลัดผ้าห่มที่พับไว้มาคลุมขาก่อนรับของที่ขอไว้

Naver

 

 

“หาอะไร” จองกุกขยับเข้าไปดู

 

จีมินตอบก่อนจะลงมือพิมพ์ค้นหา

“รัก ... จีมินอยากรู้ว่ารักมีกี่แบบ”

 

 

มือเร็วกว่าที่คิด จองกุกดึงโทรศัพท์ในมือคนตัวเล็กคืนมา

 

“จะหาไปทำไม” คนตัวโตว่าเหมือนดุ

 

 

 

“ก็วันนี้จองกุกบอกว่ารักจีมิน จีมินเลยอยากรู้ว่ารักแบบไหน จีมินคิดออกแค่รักแบบเพื่อน และก็พี่น้อง ไม่รู้ว่ามีแบบอื่นอีกหรือเปล่า”

 

 

จองกุกฟังจนจบ คิดตาม ...

 

 

 

“ถ้าจองกุกไม่ได้หมายถึงรักแบบเพื่อนหรือพี่น้อง ก็ส่งโทรศัพท์มาให้เรา”

 

จีมินยื่นมือออกไป

 

 

 

จองกุกไม่คิดว่าจีมินจะคิดวิธีนี้ได้

 

แค่ยอมรับว่ารักก็พอแล้วไหม

 

 

 

ต้องมาขยี้ว่ารักแบบไหนอีก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“พ่อ .. ดึกแล้ว เข้าไปนอนเถอะ”

 

ดาจองเดินออกมาเรียกสามีที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ไม้ตัวยาวหน้าบ้านแล้วตัวเองก็เดินกลับเข้าไป ตาชำเลืองกลับไปดูเล็กน้อยด้วยความเป็นห่วง จึงเห็นว่าจีซองไม่มีทีท่าว่าจะกลับเข้ามา เธอจึงเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ

 

 

“คิดเรื่องอะไรอยู่หรอ.. จีมินหรอ” ภรรยาถาม

 

 

“ถ้าจองกุกไม่อยู่แล้ว ไม่รู้จีมินของเราจะเป็นอย่างไงบ้าง”

 

คนที่เคยผ่านวัยรุ่นมาเหมือนลูกชายหันมามองหน้ากัน ไม่ใช่ไม่รู้ว่าเด็กสองคนนั้นรู้สึกต่อกันอย่างไร

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เลิกเรียนแล้ว จีมินเดินออกมาคนเดียวเพราะอาจารย์เรียกจองกุกไปคุยด้วย เป็นแบบนี้ตลอดแหละ เพราะจองกุกทั้งเก่งทั้งขยัน คุณครูจึงมักจะคอยเรียกใช้อยู่เสมอๆ ถึงอย่างนั้นจองกุกก็ยังเต็มใจที่ได้ช่วยเหลือ

 

 

“หูวว รถสวยนะเนี่ย” จีมินพูดคนเดียวตามเคย เมื่อสายตาสอดส่ายไปเห็นรถเก๋งคันหรูจอดอยู่หน้าโรงเรียน คนขับก็หน้าตาดี อันนี้ได้แต่คิดในใจ

 

 

“น้องครับ”

 

จีมินหันไปตามเสียงเรียก พี่หน้าหล่อคนนั้น

 

 

“น้องรู้จักจอนจองกุก ที่เรียนมอปลายปีสุดท้ายที่นี่ไหม”

 

“จองกุก” จีมินทวน ถ้าย้อนไปสักปีสองปีก่อน จีมินคงรีบบอกไปแล้วว่า รู้จักครับ อยู่นั่นอยู่นี่ แต่ไม่รู้ว่าเพราะโตขึ้น หรืออยู่กับจองกุกมานาน จีมินเลือกที่จะดูท่าทีก่อนแทน

 

ถึงจะหน้าหล่อ แต่จีมินก็ไม่คุยด้วยง่ายๆ หรอกนะ

 

 

 

 

 

“แทฮยอง”

คนที่พี่หน้าหล่อตามหาเดินมาจากด้านหลัง จองกุกเห็นจีมินกำลังยืนคุยกับใครสักคนอยู่ไกลๆ เมื่อเดินเข้าไปใกล้ๆ ก็เห็นว่าเป็นลูกชายอีกคนของพ่อ

 

“อ้าว จองกุก” แทฮยองหันไปตามเสียงเรียก เมื่อเห็นเป็นคนที่ตามหาก็หันมาขอบคุณจีมิน “ขอบคุณนะครับ พี่เจอแล้ว”

 

 

 

“มาได้ไง” จองกุกถามพร้อมมองไปรอบๆ เห็นรถเก๋งป้ายแดงคันหรูจอดอยู่ใกล้ๆ ก็เดาไม่ยาก

“เมื่อครั้งที่แล้วที่พ่อกับแม่.. หมายถึงพ่อนายกับแม่ฉันน่ะ ตอนที่ท่านมา ฉันต้องไปมหาวิทยาลัย เลยไม่ได้มาด้วย”

 

จองกุกเข้าใจความหมายที่แทฮยองต้องการสื่อ จริงๆ เขาไม่ได้อยากมีปัญหากับคนที่ต้องเรียกว่าพี่หรอก

 

 

“แล้วมีธุระอะไร” จองกุกถาม

 

 

แทฮยองยื่นถุงกระดาษที่ตนถือไว้ยื่นไปให้ โลโก้ผลไม้ถูกกัดทำให้จองกุกเดาของที่อยู่ในนั้นไม่ยาก

“ที่นายใช้อยู่มัน...” จะให้แสดงความห่วงใย มันก็

 

 

จองกุกยอมรับความห่วงใย

 

 

“เอากลับไปเถอะ” แต่ไม่ยอมรับของ

 

 

 

 

 

“จองกุกไม่เอา จีมินเอานะ”

จีมินที่ยืนอยู่ข้างหลังแทฮยองพูดออกมา

 

แทฮยองตกใจเบาๆ  นี่มันเด็กคนที่เขาถามหาจองกุกนี่ นึกว่าเดินออกไปแล้ว ยืนอยู่ข้างหลังเขาตลอดเลยหรือ

แล้วเมื่อกี้พูดอะไร สนิทกับจองกุกหรอ

 

 

มีแค่แทฮยองเท่านั้นที่ไม่รู้ว่าจีมินยืนอยู่ข้างหลัง ส่วนจองกุกนั้นเห็นตั้งแต่แรกแล้ว แต่จะไล่ไปก็ติดว่าต้องคุยกับแทฮยองก่อน

 

“จีมินที่อยู่บ้านเดียวกับจองกุกน่ะหรอ” แทฮยองหันไปถามคนน่ารักที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาเคยได้ยินชื่อของจีมินจากพ่อและแม่

 

ตอนแรกที่คุยด้วยก็มัวแต่ถามหาจองกุก แต่พอได้คุยใหม่ในฐานะอื่น

 

น่ารัก

 

 

“รู้จักจีมินด้วยหรอ” คนทางนี้ถามอย่างตื่นเต้น

 

 

 

“ไปรอทางนู้น จีมิน” จองกุกมองไปยังป้ายรถเมล์ที่อยู่ไม่ไกล

 

 

“ไม่ไป” จีมินตอบเน้นๆ แต่มองอย่างไงก็น่ารัก

 

 

ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกที่จีมินดื้อแบบนี้ ไม่มีอะไรน่าโมโห ... ถ้าแทฮยองไม่มองจีมินตาหวานขนาดนั้น

 

 

จองกุกคว้าถุงกระดาษจากมือแทฮยองอย่างแรง ก่อนยื่นไปให้จีมิน ทีนี้ไปได้หรือยัง หน้าจองกุกแสดงออกมาแบบนั้น

 

จีมินยิ้มอย่างดีใจแล้วรับมา ไม่วายโค้งขอบคุณพี่แทฮยองก่อนไป

 

 

 

“วันนี้ให้ฉันไปส่งนะ” แทฮยองหันกลับมาบอกหลังจากละสายตาที่มองตามจีมินไป เขาตั้งใจจะไปส่งน้องชายที่บ้านอยู่แล้ว

 

 

 

“ไม่ต้อง กลับเองได้”

แทฮยองมองน้องเดินผ่านไป

 

 

จองกุกหยุดเดิน ยืนนิ่งอยู่สักพัก แทฮยองยืนมองหลังน้องชาย

 

 

จองกุกเหมือนลังเล

 

 

 

 

“ขอบคุณนะ”

 

 

ถึงจะไม่รู้ว่าเรื่องอะไร แต่นี้นับเป็นครั้งแรกที่น้องชายพูดดีๆ กับเขาเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จองกุกมองจีมินที่นั่งกอดถุงกระดาษอย่างนึกหมั่นไส้ ประคบประหงมเสียจน.. ไม่อยากจะพูด เห่อขนาดไหนก็ถึงขั้นโยนกระเป๋าตัวเองมาให้จองกุกถือ

 

 

“คนเมื่อกี้ใครหรอจองกุก ใช่พี่ชายจองกุกหรือเปล่า”

 

“อืม”

 

“ชื่ออะไร”

 

“ต้องรู้ชื่อด้วยหรอ เอาที่อยู่ด้วยเลยมั้ยล่ะ ชื่อพ่อแม่ด้วย เอามั้ย” จองกุกร่ายเป็นชุด

 

“ชู่ว เบาๆ สิ ไม่บอกก็ไม่บอก ก็แค่ถาม ไม่เห็นต้องเสียงดังเลย เอ้อ”

 

 

 

 

 

จากนั้นสองคนก็เงียบกันไปพักหนึ่ง

 

 

“จองกุก”

“อะไร” จองกุกตอบรับเสียงเรียกหวานๆ ของคนที่นั่งเบาะใน

 

 

“เราแกะอันนี้กันเลยได้ไหม” จีมินพูดถึงของที่วางอยู่บนตักตัวเอง

 

“ค่อยแกะที่บ้านดีกว่า รถมันสั่น เดี๋ยวหล่น” จองกุกอธิบายอย่างใจเย็น

จีมินรับฟังอย่างเข้าใจ จริงอย่างที่จองกุกว่า จีมินคิดไม่ถึงตรงนั้นเลย

 

 

ตั้งแต่บอกไปแบบนั้นจองกุกก็เห็นคนตัวเล็กดูจะอยากให้ถึงบ้านไวๆ เห็นอย่างนี้จองกุกก็อดรู้สึกผิดที่ไม่ได้ ที่ไม่สามารถซื้อโทรศัพท์ให้จีมินได้ก่อนหน้านี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“จองกุก”

 

จีมินเรียกคนที่กำลังถอดชุดนักเรียนออก จองกุกหันไปก่อนตามเสียงเรียก เห็นจีมินยื่นของที่ตัวเองถือมาตั้งแต่อยู่หน้าโรงเรียน

 

“ของจองกุก”

 

 

ดูก็รู้ว่าแค่จะลองเชิงเฉยๆ ถ้าได้แกล้งคงสนุกน่าดู

 

 

 

“จองกุกให้ .. จีมินเอาไปเถอะ”

 

แต่ไม่แกล้งดีกว่า

 

 

 

“จริงหรอ”

จีมินยิ้มดีใจอย่างเร็ว แต่พอคิดอะไรได้ก็เงียบลง

 

“เป็นอะไร” จองกุกสงสัยที่อยู่ดีๆ จีมินก็มีอาการเปลี่ยนไป

 

“แต่พี่ของจองกุกอุตส่าห์เอามาให้ถึงที่นี่ จองกุกเอาไว้ใช้เถอะ ถ้าจะให้จีมินจริงๆ ให้เครื่องเก่าก็ได้” จีมินพูดเอื่อยเสียงเบา คิดแบบนั้นจริงๆ

 

 

“ไม่หรอก จีมินเอาเครื่องใหม่ไปใช้นั่นแหละ จองกุกใช้เครื่องเก่าได้”

 

จีมินซึ้งใจกับคำตอบ

 

“ทำไมจองกุกต้องน่ารักอย่างนี้ด้วยหล่ะ”

 

ก็เพราะว่าน่ารักจริงๆ ก็เลยพูดออกไป ไม่ใช่ประโยคคำถามที่ต้องการคำตอบ

 

 

 

 

 

 

 

“จีมินจะได้รักจองกุกไง”

 

 

“...”

 

 

 

“.....”

 

 

 

จีมินคลานขึ้นเตียงไปหยิบหมอนหนุนที่หยิบง่ายที่สุดมาฟาดคนตัวสูง

 

“โอ๊ย โอ๊ย ตีจองกุกทำไมเนี่ย” จองกุกได้แต่ร้องท้วง เจ็บเล็กน้อย แต่มีความสุขมากๆ

 

 

ตีจนพอใจแล้ว จองกุกก็เดินออกไป

 

 

“จะไปไหนอ่ะ”

“อาบน้ำ!!

“ไม่แกะโทรศัพท์ก่อนหรอ”

“อาบน้ำ!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เสียงอื้ออ้าออกมาจากการขยับร่างกายของคนตัวสูงกลางดึก จองกุกลืมตามาเห็นจีมินนอนหันหลังเล่นโทรศัพท์

ปิดไฟแล้ว ยังนอนเล่นอยู่อีก

ถึงจองกุกจะคิดอย่างนั้น แต่จองกุกก็พอเข้าใจได้ ถ้าพูดว่าขี้เห่อ จะโดนตีแบบเมื่อตอนเย็นไหม

 

 

 

มือหนางัวเงียหยิบโทรศัพท์ของตัวเองที่วางอยู่ข้างหมอนมาดูเวลา

 

 

เที่ยงคืน

 

 

 

ห๊ะ เที่ยงคืน

 

 

 

 

 

 

 

“จีมิน นอนได้แล้ว เที่ยงคืนแล้ว พรุ่งนี้ค่อยเล่น”

 

จองกุกดุแบบง่วงๆ

 

 

 

“พรุ่งนี้วันหยุดหน่าจองกุก”

 

 

จีมินยังคงไม่ฟัง

 

 

จองกุกยังเห็นแสงที่มาจากโทรศัพท์เครื่องใหม่ จึงเอื้อมไปหยิบจากมือจีมินมายัดไว้ใต้หมอนตัวเอง

 

จีมินดูหัวเสียนิดหน่อย .. แต่ก็ยอม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สิ่งที่จองกุกกำลังรู้สึกและสัมผัสนั้นมีความสุขมาก มีความสุขจนจองกุกรู้ว่ามันไม่ใช่ความจริง

 

 

ฝันดี

 

เป็นความฝันที่ดีมากจริงๆ เสียงรถไถของเพื่อนบ้านดังเข้ามา เช้าแล้วสินะ เช้าแล้ว แต่ก็ยังไม่อยากตื่น

 

 

 

 

หืม

 

 

 

 

จองกุกรู้สึกถึงอะไรแปลกๆ ข้างหูตัวเอง

 

 

ลืมตา...

 

 

 

 

 

จีมินกำลังสอดมือเข้าใต้หมอนของจองกุก ไม่ต้องเดา

 

 

“โอ๊ะ เจอแล้ว” จีมินพูดเบาๆ แล้วค่อยๆ ดึงมือออก

 

 

 

 

อีกนิดเดียว...

 

ได้แล้ว

 

 

 

 

 

จองกุกคว้าข้อมือคนที่แอบมาหยิบของไปโดยที่ไม่ได้รับอนุญาต จีมินตกใจจนไล่เรียงเหตุการณ์ไม่ถูก รู้ตัวอีกทีก็ล้มลุกคลุกคลาน กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่บนเตียง

 

 

 

 

 

“หวงหรอ” จีมินถามโดยไม่มองหน้า

 

ก็หน้าจองกุกอยู่ใกล้ๆ แก้มนี่เอง

 

 

 

“เปล่า” จองกุกมองแต่ขนตาคนตรงหน้าที่เรียงเป็นแพ

 

“เปล่าก็ปล่อยสิ”

 

 

“อีกแป๊บนึงไม่ได้หรอ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“จีมิน วันนี้พ่อ...”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ร้อยวันพันปี จีซองไม่เคยเข้าห้องลูกชายเลย

 

 

แค่จะมาบอกว่าวันนี้พ่อกับแม่จะกลับค่ำเท่านั้นเอง

 

 

ทำไมต้องมากลับค่ำวันนี้ด้วยนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ลุงจีซองครับ”

 

จีซองหันมาตามเสียงเรียก เขากำลังขนของที่ไปซื้อมาลงจากรถหลังจากทานอาหารเย็นกับครอบครัวเสร็จ

 

 

“อ้าว จองกุก มีอะไรหรอ”

 

 

“เรื่องเมื่อเช้า..”

 

 

 

จีซองมองเด็กหนุ่มยืนลังเล อย่างเข้าใจ

 

 

 

 

“..ไม่ใช่อย่างที่คุณลุงคิดนะครับ” จองกุกพูด

 

 

จีซองเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มของคุณพ่อ ตบบ่าคนกล้าหาญ

 

“ไม่ต้องคิดมาก ลุงเชื่อ ... ลุงเชื่อใจ ทั้งจองกุกและก็จีมินด้วย ..” จีซองมองตาจองกุกที่จ้องมาในตาของเขา “.. ลุงกับป้ารักจองกุกเหมือนลูกนะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เสียงช้อนชามสามชุดกระทบกันดังพอประมาณในห้องอาหารบ้านหลังใหญ่ของท่านหัวหน้าผู้พิพากษาโซล

 

“ได้ยินว่าอาทิตย์ก่อนไปหาจองกุกมาหรอ” จอนยองกวังถามลูกชายกลางโต๊ะอาหาร

 

“ครับ เมื่อครั้งก่อนผมไม่ได้ไปด้วย ผมก็เลยตั้งใจไปหาเขา” แทฮยองตอบอย่างสุภาพ

 

“น้องเป็นอย่างไงบ้าง” คุณพ่อถาม

 

 

“ผมไปที่โรงเรียนเขาน่ะครับ ไม่ได้คุยอะไรกันมาก .. เจอเด็กที่ชื่อจีมินด้วย”

 

เจ้าของบ้านทั้งสองอารมณ์ดีขึ้นเมื่อได้ยินชื่อจีมิน ครั้งนั้นที่เจอ พวกเขายอมรับเลยว่าจีมินเป็นเด็กที่น่ารักมาก กิริยาดี นั่นคงเป็นเพราะได้รับการสั่งสอนมาอย่างดี

 

ถึงจีมินจะเซ่อซ่าไปบ้าง แต่เขาก็รู้ว่าต้องปฏิบัติตัวอย่างไรเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จบไปอีกหนึ่งเทอมสำหรับการเรียน จีมินแสดงผลการเรียนที่ตัวเองภาคภูมิใจให้พ่อกับแม่ดู

เมื่อเทอมก่อน จีมินมีผลการเรียนดีขึ้น แต่ลำดับก็ยังไม่ได้เพิ่มมามากนัก แต่เทอมนี้จีมินได้สัมผัสกับเลขตัวเดียวแล้ว ทั้งจีมิน จีซองและดาจอง ไม่มีใครคิดว่าจะมีวันนี้

 

“เก่งมากลูกแม่ ไหนมาให้แม่หอมแก้มหน่อยซิ” ดาจองอ้าแขนรอลูกชายคนเดียว

 

จีมินเข้าไปหาอย่างไว พร้อมผายมือให้พ่อขยับเข้ามา

 

 

จองกุกเห็นภาพนี้จนชิน

 

 

 

“ทั้งหมดก็ต้องขอบคุณจองกุกด้วย พ่อกับแม่ก็รู้ใช่ไหมครับ ถ้าไม่มีจองกุก... ฮ่าฮ่าฮ่า” จีมินหัวเราะอารมณ์ดี พาให้คนที่เหลือหัวเราะตามไปด้วย

 

 

“จีมิน” คนถูกเรียกหันไปหา “ลูกคิดเรื่องเรียนต่อหรือยัง”

 

 

 

 

จีมินหยุดคิดคำตอบให้แม่ครู่หนึ่งอย่างไม่คิดมาก

 

“ตอนแรกไม่อยากเรียนต่อ แต่ตอนนี้ขอคิดก่อน ... ไม่รู้ว่าจะเรียนอะไรด้วย”

 

 

 

 

 

 

“จองกุกล่ะ” จีซองถามบ้าง ไม่ได้ถามว่าจะเรียนอะไร แต่.. “จะเรียนที่ไหน”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“จองกุก” เสียงใสดังกลางดึก

 

จองกุกหันไปเล็กน้อย เห็นคนตัวเล็กแค่ลางๆ เท่านั้น เขาเพิ่งเดินไปกดสวิตซ์ไฟเมื่อสักครู่นี้

 

“หืม”

 

 

 

“จีมินไม่เชื่อหรอกว่าจองกุกจะยังไม่ได้คิดเรื่องเรียน...”

 

 

 

จองกุกนอนนิ่ง ไม่ปฏิเสธ

 

 

เมื่อตอนค่ำเขาให้คำตอบที่พ่อของจีมินถามเกี่ยวกับการเรียนไป

 

 

 

 

“ถ้าจองกุกต้องไปเรียนที่อื่น จีมินอนุญาตให้จองกุกไปนะ ไม่ต้องเป็นห่วงจีมินหรอก จีมินโอเค”

 

จีมินพูดอย่างมั่นใจ จองกุกอยากจะหัวเราะออกมา

 

 

 

 

 

“จีมินโอเคจริงๆ หรอ ... ถ้าจองกุกต้องไป”

 

 

“....”

 

 

 

 

 

 

“ถ้าจองกุกต้องกลับไปเรียนที่โซล..”

 

จองกุกหยุดพูดตอนที่จีมินขยับเข้ามา

 

 

เตียงห้าฟุตไม่เคยทำให้รู้สึกห่างเหิน แต่ก็ไม่เคยได้ใกล้ชิดเหมือนอย่างตอนนี้

 

จีมินขยับมากอดแขนซ้ายของคนตัวสูง ประสานมือตัวเองเข้าไป หน้าแนบไหล่ลาด จองกุกถึงกับไม่กล้าขยับตัว

 

 

 

 

 

“ถ้ามีทางที่ดีกว่าให้จองกุกเลือก แต่จองกุกไม่เลือกทางนั้นเพราะจีมิน จีมินคงเสียใจมาก เพราะฉะนั้นไม่ต้องเป็นห่วงจีมินหรอกนะ จีมินอยู่ได้”

 

บอกแบบนั้น แต่สุดท้ายก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น เอาหน้าซุกต้นแขนคนที่นอนนิ่ง

 

“ฮือ ฮึก แค่ก แค่ก”

 

 

 

“จะร้องทำไม ยังไม่ได้ไปไหนสักหน่อย” จองกุกได้แต่หันไปเล็กน้อย

 

 

 

 

“ร้องวันนี้ ก่อนที่จะไม่มีจองกุกมาปลอบ” จีมินร้องไห้น้อยลง แต่ยังสะอื้น

 

 

 

จองกุกเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้คนตัวเล็กที่นอนร้องไห้อยู่ข้างๆ ยอมรับว่าตัวเองกำลังคิดหนัก ไม่รู้ว่าควรเลือกอะไร

 

 

 

เขาควรเลือกอนาคตของตัวเอง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หรือควรเลือกจีมินกันแน่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

รถโดยสารพาสองนักเรียนมาเกือบถึงโรงเรียนแล้ว อยู่ดีๆ จีมินก็หันซ้ายหันขวามือแตะๆ จับๆ ตามกระเป๋าของตัวเอง ก่อนเงยหน้ามาคุยลม

 

 

“ลืมเอาโทรศัพท์มาอีกแล้วหรอ” จองกุกถาม

“อือ อยู่ใต้หมอนแน่เลย”

 

 

จีมินและจองกุกไม่ได้ตกใจกับเรื่องแบบนี้อีกแล้ว จีมินเคยติดโทรศัพท์มากๆ อยู่ช่วงหนึ่ง อาจเป็นเพราะมีเทคโนโลยีใหม่ๆ เข้ามา จองกุกเข้าใจ ตอนที่จองกุกมีโทรศัพท์ของตัวเองเป็นครั้งแรก ก็ติดโทรศัพท์มากๆ เหมือนจีมินนั่นแหละ

 

วันหนึ่ง จองกุกพูดประโยคสั้นๆ ประโยคหนึ่งกับจีมิน ตั้งแต่นั้น จีมินก็ติดโทรศัพท์น้อยลง

 

 

ตั้งแต่มีโทรศัพท์ จีมินไม่คุยกับจองกุกเลยนะ

 

 

 

เท่านั้นแหละ ไอโฟนเครื่องหรูก็กลายเป็นที่ทับกระดาษไปเลย

 

 

เอาติดตัวบ้าง ลืมไว้ที่บ้านบ้าง

 

 

 

 

 

 

วันนี้วันสอบวันสุดท้ายของการเรียนมอปลาย ก็ลืม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วิชาสุดท้ายเลิกช้ากว่าปกติ แต่อย่างนั้นก็ยังทันรถเมล์กลับบ้านสองรอบสุดท้าย

 

จองกุกยืนรอจีมินอยู่ที่ป้ายรถเมล์ จีมินบอกเขาว่าจะไปเข้าห้องน้ำ

 

 

 

 

“วันสุดท้ายแล้วนะ ที่ฉันจะได้เป็นเพื่อนกับแก จีมิน” ยุนอายืนกอดอกมองคนที่ยืนอยู่ด้านใน

 

“เธอเคยเห็นฉันเป็นเพื่อนด้วยหรอ” จีมินคิดว่าตัวเองพูดไม่สุภาพกับเพื่อน จีมินไม่เคยพูดแบบนี้กับใครเลย

 

 

“ปากร้ายขึ้นนะ คิดว่ามีจองกุกอยู่ด้วยหรอ” เด็กสาวหน้าตาดีแสยะยิ้ม

 

จีมินเริ่มกลัว ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ในโรงเรียนแล้ว เพราะนอกจากจะเป็นเวลาเย็นมากแล้ว วันสุดท้ายของการเรียนแบบนี้ ทั้งเด็กและนักเรียนต่างอยากจะกลับบ้านกัน ไม่มีใครมาอยู่ทำอะไรที่โรงเรียนหรอก

น้ำลายก้อนใหญ่ถูกกลืนลงคอไปอย่างฝืนๆ ตอนนี้จีมินไม่ได้อยู่กับจองกุก

 

จีมินพยายามห้ามตาตัวเองไม่ให้สั่น ตอนนี้เขากลัว จีมินรู้ว่ายุนอาเป็นคนน่ากลัวขนาดไหน

ซูจินก็ด้วย

 

 

“กลับกันเถอะ เย็นมากแล้ว” จีมินพยายามเดินฝ่าเพื่อนออกไป แต่ยุนอากลับใช้แรงที่มีดึงจีมินไว้

 

“เดี๋ยวสิ ขอตบให้หายเกลียดหน่อยเถอะ”

 

 

 

เพี๊ยะ

 

 

 

เพราะไม่ทันได้ตั้งตัว แรงดึงน้อยๆ บวกกับแรงมือหนักก็ทำเอาจีมินเซไปกองอยู่ที่พื้น ใกล้ซิงค์ล้างมือ

 

 

“พอใจหรือยัง” จีมินเงยขึ้นมาถาม

 

 

 

“ยัง” ยุนอาตอบอย่างโกรธเคือง ก่อนเดินเข้าไปในห้องน้ำห้องหนึ่ง แล้วถือถังที่มีน้ำอยู่เต็มออกมา....

 

 

ราดลงไปบนหัวของคนที่ไม่เคยมองว่าเป็นเพื่อน

 

เขวี่ยงถังเปล่าใส่คนที่นั่งบนน้ำนองแรงๆ ก่อนหันไปหยิบแจกันพืชไม้เล็กมาโยนใส่

จีมินเห็นก่อนจึงยกแขนมาบังหัวไว้ แจกันหล่นลงพื้น แตกเป็นเสี่ยงๆ

 

“ยุนอา พอเถอะ” ซูจินจับแขนห้ามเพื่อน

“อย่ามายุ่ง”

 

 

คนนิสัยไม่ดีเข้าไปกระชากหัวเพื่อนที่ไม่มีทางสู้อย่างแรง

 

 

 

“เกลียดอะไรจีมินนักหนาหรอยุนอา” จีมินถามเพื่อนทั้งน้ำตา ยุนอาเป็นคนน่ารัก นิสัยก็ดี ใครเห็นก็อยากเป็นเพื่อนด้วย จีมินก็เช่นกัน จีมินก็อยากเป็นเพื่อนกับยุนอา แต่ไม่เคยมีสักครั้ง ที่ยุนอาจะอยากเป็นเพื่อนจีมิน

 

“เกลียดที่แกคือปาร์คจีมินไง” ยุนอาตอบ

 

คนมันจะเกลียด

 

 

 

“จีมินขอโทษ” จีมินยกมือมาปาดน้ำตาตัวเอง

 

“ขอโทษ ก็ไม่ได้ทำให้หายเกลียด มานี่” ยุนอากระชากเพื่อนตัวเล็กให้เดินออกมา

 

ลากออกไปยังที่ที่หนึ่งที่อยู่ไม่ไกล

 

 

ห้องเก็บของของพ่อบ้านแม่บ้าน

 

 

 

 

พลั่ก

 

 

 

 

“เจอกันวันฟังผลสอบแล้วกัน ปาร์คจีมิน” เสียงดังก่อนที่ประตูจะปิดและถูกลงกลอนจากข้างนอก

 

จีมินวิ่งไปเคาะประตูเรียก

 

“ยุนอา!! ยุนอา!! เปิด เปิดประตู ซูจิน!! จีมินตะโกนจนสุดเสียง ในห้องนี้ไม่มีไฟ เพราะห้องนี้ไม่ได้ทำไว้ให้ใช้ในเวลากลางคืน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ฉันจะไปบอกจองกุก ว่าจีมินมันกลับไปแล้ว” ยุนอาบอกขณะที่เดินออกมาพร้อมเพื่อน

 

 

“คิดว่าจองกุกจะเชื่อเธอหรอ” ซูจินพูดเรียบๆ “เดี๋ยวฉันบอกเอง หรือคิดว่าไง”

 

ยุนอามองเหมือนไม่พอใจ แต่ก็จริงอย่างที่ซูจินว่า

 

“ถ้าอย่างนั้นฉันกลับเลย เจอกันอาทิตย์หน้า”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“นั่นไม่ใช่รถรอบสุดท้ายหรอจองกุก” ซูจินแสร้งเป็นตกใจตอนเดินมาหาจองกุก

 

จองกุกหันมามองก่อนตอบ

 

“ไม่หรอก อีกคันนึงน่ะ” จองกุกหันหน้าหนี มองไปข้างหน้าแทน

 

“รอใครอ่ะ”

 

จองกุกไม่อยากจะตอบ ก็รู้อยู่ว่ารอจีมิน

“...”

 

 

“จีมินกลับไปแล้วนะ”

 

จองกุกหันขวับ

 

 

 

“ตอนเราเห็นจีมินขึ้นรถไปคนเดียวเราก็งงเหมือนกันที่ไม่เห็นจองกุก เลยคิดว่าจองกุกกลับไปก่อน แล้วจองกุกไปไหนมา”

 

 

“จองกุกยืนอยู่ตรงนี้ตลอด” จองกุกขมวดคิ้ว

 

 

“หรอ... เป็นไปได้อย่างไง ก็ซูจินเห็นจีมินกลับไปแล้วจริงๆ”

 

จองกุกมองซูจินที่ทำท่าคิดหนัก หรือเขาจะไปไหนมานะ จองกุกคิด

 

 

“เราว่าจองกุกกลับเลยเถอะ รอบหน้าเป็นรอบสุดท้ายแล้วไม่ใช่หรอ ป่านนี้จีมินคงรออยู่ที่บ้านแล้ว ถ้าตกรถจะลำบากเอา” ซูจินพูดมีเหตุผล

 

“อืม ขอบใจมาก”

 

“งั้นเรากลับเลยนะ” ซูจินบอกลา เป็นเวลาเดียวกับที่รถเมล์กลับบ้านของจองกุกและจีมินมาพอดี

 

จองกุกยิ้มให้เบาๆ ก่อนก้าวขาขึ้นรถไป

 

 

ซูจินยิ้มให้น้อยๆ ก่อนยิ้มกว้างขึ้น หัวเราะดังๆ ในใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“จองกุก ฮึก ฮืออ ช่วยจีมินด้วย ฮืออ” จีมินร้องไห้จนไม่เหลือน้ำตาแล้ว แต่ยังต้องส่งเสียงเพราะกลัวในความมืด ไม่มีแสงใดๆ ลอดเข้ามาสักนิด ตอนนี้จีมินไม่รู้ด้วยซ้ำว่าประตูห้องอยู่ทางทิศไหน

 

 

ไม่เป็นไรน่าจีมิน ถ้าจองกุกกลับไปที่บ้านแล้วไม่เจอเรา เดี๋ยวจองกุกและพ่อกับแม่ก็ต้องขับรถมาตามหาเราเองนั่นแหละ

 

“ฮือออ พ่อจ๋า แม่จ๋า ช่วยจีมินด้วย ฮึก” จีมินได้แต่ร้องเบาๆ เพราะรู้ว่าส่งเสียงดังไป ก็ไม่มีใครได้ยิน ห้องนี้อยู่ลึกด้านหลังโรงเรียน ตอนนี้คงได้แต่ภาวนาว่าตอนเช้าจะมีคนมาโรงเรียน .. ปิดเทอมแบบนี้

 

ไม่ก็คงต้องรออาทิตย์หน้าที่นักเรียนทุกคนมาฟังผลสอบแบบที่ยุนอาพูด

 

 

 

 

 

“จีมิน ... จีมินนน ....จีมิน อยู่แถวนี้ไหม”

 

 

เสียงจองกุก

 

เสียงจองกุกนี่

 

 

 

 

“จองกุก!!!! จีมินอยู่ตรงนี้ จีมินอยู่ในนี้”

 

จีมินเปลี่ยนมานั่งคุกเข่า ตะโกนออกไป เขาไม่กล้ายืน ไม่กล้าเดิน ไม่รู้ว่าจะไปชนอะไรบ้าง

 

 

 

จองกุกตัดสินใจลงจากรถเมล์เมื่อรถออกได้ไม่นาน เขามั่นใจว่าจีมินไม่มีทางกลับไปคนเดียวโดยที่เขาไม่ได้กลับไปด้วยแน่นอน

 

เขายอมไม่มีรถกลับ หากว่าจีมินกลับไปก่อนแล้ว แล้วเขาออกมาตามหา แต่เขาคงทนไม่ได้ ถ้าเขากลับไปแล้วพบว่าจีมินยังไม่ได้กลับบ้าน

 

จองกุกเดินขึ้นไปตามหาจีมินทุกห้อง ทุกชั้น ทุกอาคาร

 

 

 

 

 

 

แสงจันทร์จากข้างนอกเริ่มลอดเข้ามา จองกุกใช้เท้าถีบลูกกุญแจที่ขังคนตัวเล็กของเขาไว้ข้างใน

 

ทันทีที่ประตูเปิดออก จีมินรีบโผเข้าไปกอดจองกุกอย่างเร็วโดยที่ไม่กลัวว่าจะชนอะไร

จองกุกก็อ้าแขนรับ

 

 

“ฮือออ จีมินคิดว่าจองกุกจะไม่มาช่วยจีมินซะแล้ว ฮือออ ฮืออออ” ทั้งคู่นั่งลงกอดกันแน่น จีมินที่เคยหยุดร้องไปแล้ว กลับมาอ่อนแออีกครั้งเมื่อเห็นจองกุก

 

 

“ใครทำจีมินแบบนี้” จองกุกรู้สึกได้ว่าจีมินตัวเปียกไปทั้งตัว

 

 

“จีมินอยากกลับบ้านแล้ว”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“จีมินรอจองกุกอยู่ตรงนี้นะ” จองกุกเดินประคองจีมินมานั่งที่ป้ายรถเมล์ ไม่ว่าจะดึกแค่ไหน แต่ป้ายรถเมล์ยังมีไฟส่องสว่างอยู่ทั้งคืน

 

 

“ไปด้วยได้ไหม จีมินไม่อยากอยู่คนเดียว” จีมินจับมือจองกุกไว้ ก่อนที่คนตัวใหญ่จะเดินออกไป

 

จองกุกต้องเดินออกไปเพราะถนนเส้นนี้ไม่ได้มีรถผ่านมาบ่อยๆ หากเดินออกไปสักหน่อย มีโอกาสที่จะเจอรถของชาวบ้านมากกว่า

 

 

เด็กสองคนเดินจูงมือกันเลียบถนน ก่อนที่จองกุกจะเห็นแสงไฟแว่บๆ มาแต่ไกล

 

 

 

“ลุงครับ ผมตกรถรอบสุดท้าย ขอติดรถกลับบ้านด้วยได้ไหมครับ” จองกุกเจรจากับคุณลุงท่าทางใจดี

 

“ได้ๆ แต่ต้องนั่งข้างหลังนะลูก”

 

 

เพราะด้านหน้านั่งได้แค่สองคน ซึ่งก็มีลุงกับป้าแล้ว จองกุกกับจีมินจึงต้องนั่งข้างหลัง

 

 

 

 

จองกุกและจีมินอาศัยรถบรรทุกพืชผลทางการเกษตรขนาดเล็กกลับบ้าน ทั้งสองนั่งหันหน้าไปทางหลังรถ จองกุกมองจีมินที่นั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ข้างๆ

 

 

น่าสงสาร

 

 

 

คนตัวใหญ่ดึงตัวเล็กเข้ามากอด จีมินน้ำตาไหล ไม่ได้เสียงดังอะไร แต่จองกุกก็รู้สึกได้

 

“เกิดอะไรขึ้น บอกจองกุกได้ไหม” คนตัวหนาปะเหลาะถามอย่างอ่อนโยน

 

 

“ยุนอา” เสียงเบาตอบ

 

 

“มันจะอะไรกันนักกันหนาว้ะ ต้องทำขนาดนี้เลยหรอ” จองกุกโวยวายหงุดหงิด ถามต่อ “พวกนั้นใจร้ายกับจีมินขนาดนี้เลยหรอ”

 

“ไม่ขนาดนี้หรอก”

 

 

“แล้วทำไมถึงร้ายมาถึงขนาดนี้ได้ล่ะ” จองกุกพยายามมองหน้า

 

แต่จีมินยังหลบหน้า

 

 

 

“เพราะยุนอาชอบจองกุกไง”

 

 

 

 

 

จองกุกเงียบไป พอรู้อยู่หรอกเรื่องชอบไม่ชอบ นี่เขาเป็นต้นเหตุให้จีมินต้องมาเจอเรื่องร้ายๆ แบบนี้หรอ

 

มือหนาดันไหล่คนตัวเล็กออก ให้นั่งหันหน้าเข้าหากัน

 

“จองกุกขอโทษนะ”

 

“ขอโทษทำไม ไม่ใช่ความผิดจองกุกสักหน่อย”

 

จองกุกดึงจีมินเข้ามากอด ปากพร่ำบอกว่าขอโทษ จีมินได้แต่ส่ายหัว ไม่เคยคิดที่จะโทษจองกุกเลยสักครั้ง

 

จองกุกผละมองใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตากระต่ายหลุบต่ำมองริมฝีปากเบะของคนตรงหน้า จองกุกประหม่ากับสิ่งที่ตัวเองกำลังจะทำ

มือหนาปัดผมคนตัวเล็กที่หล่นมาปรกหน้า แล้วเลื่อนมาเช็ดคราบน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน

จองกุกส่งใบหน้าคมของตัวเองเข้าใกล้หน้าหวานเรื่อยๆ อย่างลังเล จีมินเห็นชัดทั้งความลังเลของจองกุก และสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ บนถนนสายที่คุ้นเคย

 

จองกุกมองดวงตาเรียวที่ค่อยๆ ปิดลง ก็เข้าใจสัญลักษณ์ทางกายที่คนตัวเล็กสื่อออกมา

ลมหายใจอุ่นประทับลงบนริมฝีปากคนตัวบาง จองกุกเองก็ไม่ได้รู้เรื่องแบบนี้ไปมากกว่าจีมินนัก เขารู้แต่เพียงว่า

 

 

จูบ .. ไม่ใช่แค่การเอาปากประกบกันเท่านั้น

 

 

 

 

เด็กหนุ่มพยายามส่งลิ้นตัวเองเข้าไปในโพรงปากคนอายุมากกว่า จีมินอ้าปากรับลิ้นร้อนของจองกุกตามสัญชาตญาณ มือหนาจับใบหน้าเล็กๆ ให้เอียงรับจูบแรกของเขา ส่วนมือเรียวก็โอบเอวหนาของคนที่ตนพึ่งพิงได้ไว้แน่น

 

 

 

 

 

 

 

เอาโทรศัพท์มาให้จีมินเร็วๆ สิ

 

ภาพจองกุกยื่นโทรศัพท์ให้จีมินหาความหมายของคำว่ารัก ฉายชัดในความทรงจำของทั้งคู่

 

 

ลิ้นเรียวทั้งสองตวัดพันเกี่ยวกันอยู่นานจนเจ้าของพอใจ

 

จองกุกถอนริมฝีปากออกมาอย่างอ้อยอิ่ง

 

เริ่มมีแสงไฟส่องสว่างจากข้างทาง จีมินยกมือไปเช็ดน้ำลายที่เลอะอยู่มุมปากของจองกุกอย่างเขินอาย แค่นึกถึงสิ่งที่ทำกันเมื่อสักครู่ก็หัวเราะออกมาเบาๆ

 

จองกุกจับมือจีมินมาจูบโดยไม่ได้พูดอะไร

 

 

 

 

 

 

คุณลุงคุณป้าใจดีมาส่งถึงหน้าบ้าน จีมินเปิดประตูเข้าไป

 

จีซองและดาจองที่นั่งรออยู่ด้วยความเป็นห่วงรีบออกมาจากบ้านเมื่อเห็นว่าลูกชายกลับมาแล้ว

 

จีมินได้แต่พูดสวัสดีทักทาย แล้วรีบเดินขึ้นบ้านไปด้วยเนื้อตัวที่เปียกปอน

 

 

 

จองกุกหยุดยืนอยู่ต่อหน้าพ่อแม่ของจีมิน ใบหน้าของท่านทั้งสองมีแต่ความกังวล จองกุกเตรียมคำตอบไว้แล้ว เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับจีมิน ทำไมพวกเขาถึงกลับบ้านดึก

 

 

แต่สิ่งที่ผู้ใหญ่สงสัย ตอบง่ายกว่าที่คิด

 

 

 

 

“ลูกทะเลาะกันหรอ” ดาจองถาม

 

“เปล่าครับ ไม่ได้ทะเลาะกัน” จองกุกรีบปฏิเสธ

 

 

ดาจองมือทาบอกโล่งใจ

ดีที่ไม่ได้ทะเลาะกัน

 

 

“จองกุก ลุงกับป้าขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม” จีซองเอ่ยขึ้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ดาจองเป็นคนเริ่มพูด

 

“จีมินมีแค่พ่อ แม่ ... และก็จองกุกเท่านั้น ... ป้าไม่รู้ว่าควรพูดแบบนี้ไหม แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้น ลุงกับป้าฝากจีมินด้วย”

 

จองกุกเข้าใจ

 

“พ่อกับแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ผมจะดูแลจีมินเอง ทั้งเรื่องเรียน และเรื่องอื่น”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จองกุกนอนมองแผ่นหลังเล็กที่อยู่ข้างหน้าตัวเอง แสงสว่างจากไฟข้างถนน ช่วยให้เขามองเห็นแม้เป็นคืนเดือนดับ

 

“หันหน้ามาทางนี้ไม่ได้หรอ” แขนยาวเอื้อมไปสะกิดทีเหมือนแกล้ง

 

“ไม่”

 

 

 

 

 

 

 

“ไปเรียนที่โซลกับจองกุกไหม” จองกุกถาม

 

การขยับตัวของจีมิน แม้จะเล็กน้อยหรือแทบมองไม่เห็น จองกุกก็รู้ได้ว่าคนตัวเล็กของเขากำลังคิดหนัก

 

 

“จองกุกไปเถอะ จีมินจะอยู่กับพ่อแม่ จีมินอยู่ได้ ไม่ร้องไห้หรอก” พูดเหมือนเก่ง

 

 

“อืมม งั้นจองกุกก็ไม่ไปเหมือนกัน จะอยู่กับจีมินที่นี่แหละ เรียนมันที่นี่นี่แหละ ถ้าไม่มีที่เรียนก็ไม่เรียน” คนตัวใหญ่พูดจบก็พลิกตัวกลับไป

 

จีมินต้องคิดได้นะ ที่นี่ไม่มีมหาวิทยาลัยให้เรียนหรอก ที่นี่เป็นแค่จังหวัดเล็กๆ

 

จีมินไม่ได้เรียนได้

 

แต่จองกุกจะไม่ได้เรียน .. ไม่ได้

 

 

 

“จองกุก..” จีมินหันมาเรียก

 

“...”

 

 

“จองกุก”

 

“...”

 

 

 

“งอนหรอ”

 

“อืม นิดหน่อย” จองกุกตอบห้วนๆ งอนจริง

 

 

“จีมินต้องทำไงอ่ะ”

 

 

 

 

Back hug

 

 

โอ๊ยยยย จองกุกคนโง่ จีมินไม่น่ารู้จักคำว่า Back hug นะ รู้งี้พูดไปตรงๆ เลยดีกว่า จองกุกบ่นให้ตัวเองในใจ

 

 

 

5

 

 

 

4

 

 

 

 

 

 

3

 

 

 

 

 

 

 

 

2

 

 

 

 

 

 

1

 

 

จองกุกรู้สึกถึงแรงยวบของที่นอนนุ่ม อย่าบอกนะ...

 

จีมินส่งแขนเรียวไปโอบเอวของจองกุกจากด้านหลัง

 

 

 

 

 

“แบ็คฮัค .. คือแบบนี้หรอ”

 

 

 

จองกุกจับมือนิ่มไว้แน่น

 

 

“ใช่แล้ว แบบนี้แหละ”

 





















Talk :


ใครอ่าน "Grow step 7 จูบ" จบได้รวดเดียวนี่ขอคารวะเลยค่ะ
หลายเรื่องหลายราวมาก
เขียนเองยังเหนื่อย


เอ.... เหนื่อยอย่างนี้ จะได้กำลังใจจากนักอ่าน
โดยการคอมเม้น หรือสกรีม #GrowKookmin มั้ยน้าาา

^_______________^




เรามีโพลไว้เล่นกับนักอ่านสนุกๆ ในทวิตเตอร์ด้วยนะคะ
ว่างๆ ก็เข้าไปเล่นด้วยกันนะคะ
@JM1310Than






ปล.อันนี้จริงจัง

ที่บอกว่าเหนื่อยนี่เหนื่อยจริงนะคะ
อันนี้มาบ่นให้ฟังเฉยๆ ห้าๆ (อ่ะหัวเราะหน่อย)

เราว่าเรื่องนี้เขียนง่ายกว่าฟิคพี่พัคอีก 
แต่อาจจะเพราะตอนตอนหนึ่งมันยาวมาก (ยาวแบบตั้งใจ)
กว่าจะได้แต่ละตอนเลยดูเค้นๆ ตัวเอง

เพราะฉะนั้น โกรกุกมินอาจจะไม่ได้อัพถี่แบบพิคพี่พัค
ฟิคพี่พัคอัพอาทิตย์ละ 2-3 ตอน แม่เจ้า

โกรกุกมินที่ตั้งใจเลยจะเป็น 
4-6 วัน อัพหนึ่งตอน
ทุกคนว่าไงเอ่ย



ปล.สุดท้ายอันนี้ก็จริงจังเหมือนกัน

ขอบคุณทุกกำลังใจนะคะ
กำลังใจในที่นี้เราหมายถึงคอมเม้นนะ
ทั้งในเด็กดี wattpad และ #GrowKookmin เลย

ขอบคุณมากๆ จริงๆ นะคะ











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

438 ความคิดเห็น

  1. #409 earnearnpw9 (@earnearnpw9) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 06:35
    เขินนตอนจูบกัน ดั่งฉันอยู่ในเรื่อง
    #409
    0
  2. #389 BEAMEE (@BEAMEE) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 10:01
    ยุนอาคือนิสัยไม่ดีเลย เข้าคายบูลลี่ชัดๆคนเดียวไม่พอยังชวนคนอื่นอีก จีมินของแม่ก็ยิ่งซื่อๆอยู่
    #389
    0
  3. #149 chachayuchun (@chachayuchun) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 13:09
    อยากตบยุนอา เป็นการจูบที่มาถูกที่ถูกเวลามาก ชอบค่ะ
    #149
    0
  4. #121 Kmtimes (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 19:19

    หลากหลายอารมณ์ ดำดิ่งไปกับตัวละครทุกเหตุการณ์เลยค่ะไรท์ โอ้ยยยย ยุนอากลัวกลัวต่อไปจะทำอะไรยิ่งกว่านี้ อยากให้ความรักของทั้งสองคนไปได้ด้วยดี ฮืออออ

    #121
    0
  5. #105 HOLD_sindy (@RRS_jungkook) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 23:53
    ชอบมากก แต่งออกมาไม่หวือหวา อ่านไปเขินไป น่ารักๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เขินจนตัวบิดเป็นเกลียวว
    #105
    0
  6. #36 suthitra (@suthitra) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 09:08
    เขินแทนเลยย // พึ่งเข้ามาอ่านแต่ชอบมากสู้ๆนะคะ
    #36
    0
  7. #35 BBlue_sky_23 (@BBlue_sky_23) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 17:43
    อ่านจบรอบเดียว สนุกมากๆฮะ เป็นกำลังใจให้น้าา
    #35
    1
    • #35-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 7)
      16 มีนาคม 2562 / 19:17
      ดีใจๆๆๆๆ ฝากติดตามด้วยน้าาา
      #35-1
  8. #34 mynaemjm (@mynaemjm) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 23:31
    เนื้อเรื่องดีมากเลยคะ ภาษาการพิมพ์ก็สื่อได้อารมณ์ ชอบมากเลยค่ะ
    #34
    0
  9. #33 <3JM (@Ai_Aluvis) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 23:08
    คือแบบมันยังไงดีล่ะ พูดไม่ถูกเลย แต่ชอบความรู้สึกแบบนี้อ่ะ ค่อยเป็นค่อยไป ไม่หวือหวา ค่อยๆเรียนรู้กันไป แบบจีมินเหมือนจะซื่อ แต่ก็ไม่มากนะ 55 สรุปๆสั้นๆเลย ชอบที่ไรท์ แต่งมาก 55
    #33
    0
  10. #32 fluffy_jiminie (@fluffy_jiminie) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 16:37
    ไรท์แต่งดีมากเลยค่ะเป็นแนวที่เรารู้สึกว่าอ่านง่าย อินง่าย แล้วก็เขินง่ายยย ชอบแนวนี้มากเลย แนวแบบดำเนินเรื่องแบบค่อยเป็นค่อยไป ได้รู้สึกเติบโตไปพร้อมๆกับตัวละคร สนุกมากกกเลยค่ะ ขอบคุณนะคะที่แต่งฟิคเรื่องดีๆให้เราอ่าน อิอิ
    ยังไงก็สู้ๆเด้ออออ
    #32
    0
  11. #31 alora2 (@Alora) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 00:38
    แต่งดีมากเลยค่ะ จะรอติดตามนะคะ
    #31
    0
  12. #30 blackskyyellowknit (@notsoinnocent326) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 23:34
    เราชอบมาก! เราชอบตอนที่จีมินขอโทรศัพท์จองกุกแล้วถามด้วยประโยคนั้นมาก แค่ยื่นให้ จีมินก็ไม่ต้องหาคำตอบแล้วล่ะ เพราะมันชัดเจนมากๆ ง้อยยยย เขิน แล้วถ้าจีมินไปเรียนที่โซลแบบนี้ พี่แทจะจีบมั้ยนะคะ 555555555555 อยากให้จองกุกกับจีมินดูแลกันอย่างนี้ไปเรื่อยๆ ไม่ต้องรีบร้อนอะไร แต่อบอุ่นหัวใจแบบนี้ไปนานๆ เราชอบมากๆเลยค่ะ
    #30
    0
  13. #29 ThanatchaMeechun (@ThanatchaMeechun) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 22:13
    รอค่ะ เเต่งดีมากเลยชอบมากฟินมากกกก เป็นกำลังให้อยู่ตลอดนะค่ะ
    #29
    0
  14. #28 nnwen72 (@_ina) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 17:42
    เขินไปหมดเลยยยยยยยยยยยยกสาดาดาดาดนาดน
    #28
    0
  15. #27 BGE-z (@BGE-z) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 16:03

    น่ารักมากกกกก
    #27
    0
  16. #26 JYPRUN (@JYPRUN) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 16:02

    มันน่ารักมากกกกกกกกกกกก จูบแรก>< เขินนนนนนนนนนนนนนนนน

    #26
    0
  17. #25 My_heartbeat (@My_heartbeat) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 15:46
    ฮือออ มีแต่คำว่าน่ารักๆๆ ให้พวกเธออออออ
    #25
    0
  18. #24 kkaneng (@KanKannaree) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 14:35
    แสดงความรักกันได้น่ารักมาก แงงง
    #24
    0
  19. #23 Bangtanboy2013 (@Bangtanboy2013) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 13:05
    จองกุกน่ารักๆๆๆ จีมินหนูมีจองกุก อยุ่นะครับ
    #23
    0