ตอนที่ 3 : Grow step 3 พรสวรรค์ของจีมิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 810
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    11 มี.ค. 62

พรสวรรค์ของจีมิน






 

“ไปรวมกลุ่มกับเพื่อนเหอะ นายทำคนเดียวไม่ได้หรอก” จีมินนอนคว่ำตีขาพรั่บๆ บนเตียงนุ่ม ดูจองกุกที่ตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือที่โต๊ะหนังสือ

“แล้วใครบอกจองกุกจะทำคนเดียว จีมินต้องมาเป็นคนเขียน” จองกุกพูดกับคนที่นอนอยู่ข้างหลัง

รายละเอียดงานกลุ่มที่พวกเขาต้องทำนั้น ต้องพิมพ์เป็นรายงาน แต่จองกุกกับจีมินไม่มีเครื่องพิมพ์ (Printer) จีมินพยายามเกลี้ยกล่อมจองกุกให้ไปรวมกลุ่มกับเพื่อน แต่จองกุกกลับไปขอครูประจำวิชาว่ารายงานของกลุ่มเขา เขาจะขอเขียนด้วยลายมือ

จีมินได้แต่พยักหัวหงึกหงักอยู่ข้างหลังคนเดียว เขียนก็เขียน มีจองกุกอยู่ด้วย ไม่เห็นต้องกลัวอะไร

 

“มานอนเหอะ ดึกแล้ว”

 

จองกุกหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างๆ มาดูเวลา สามทุ่มแล้ว ถ้าเป็นเมื่อก่อน เวลานี้บางวัน เขายังกลับไม่ถึงบ้านด้วยซ้ำ อาจจะกำลังต่อแถวซื้อตั๋วหนังใหม่ที่เพิ่งเข้าโรง

แต่ต่างจังหวัดแบบนี้ ก็ดึกมากแล้ว

จองกุกหันไปตีที่นอนนุ่ม เมื่อเห็นว่าจีมินกำลังเคลิ้มหลับตัวขวางกลางที่นอน

“อย่าเพิ่งหลับ ลุกไปนอนดีๆ” จองกุกปิดหนังสือแล้วหันมาดันหลังเล็กให้เขยิบออกไปเร็วๆ

ทำอะไรอืดอาด ยืดยาดเป็นที่สุด

จีมินหลับไปเลยเมื่อหัวถึงหมอน จองกุกโยนผ้าห่มผืนของจีมินไปให้ลวกๆ แล้วตัวเองก็ลุกไปปิดไฟ

 

ก่อนนอน เด็กตัวโตนั่งคิดอะไรเงียบๆ อยู่บนเตียง กำลังจะจับผ้าห่มที่ตัวเองโยนไปเมื่อสักครู่มาห่มให้จีมินดีๆ แต่ก็หยุดคิดว่า ทำไมต้องทำดีกับคนอื่น ขนาดแทฮยองที่พ่อนับเป็นลูก เขายังไม่อยากจะมองหน้าด้วยซ้ำ

เทียบกันไม่ได้สิ นี่จีมินนะ ไหนๆ พี่เขาก็ให้นอนในห้องด้วย แค่ห่มผ้าเองจองกุก ไม่เห็นต้องคิดเยอะเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

ระหว่างรอครูวิชาต่อไปมาสอน เป็นธรรมดามากๆ ที่เด็กวัยเรียนอย่างพวกเขาจะส่งเสียงดังในห้องเรียน

จองกุกนั่งดูจีมินแรเงาตัวหนังสือที่วาดไว้ตอนคาบที่แล้ว

ใช่แล้ว ให้เรียนไม่เรียน

 

“จองกุก”

เจ้าของชื่อหันไปตามเสียงเรียก

ยุนอาเพื่อนผู้หญิงสาวสวยประจำห้องเรียน เดินมาหาจองกุก

 

“งานกลุ่มน่ะ มาอยู่กลุ่มเดียวกับเราไหม กลุ่มเรามีกันแค่สี่คน ไหนๆ ห้องเราก็ต้องมีหนึ่งกลุ่มที่มีหกคนอยู่แล้ว จองกุกกับจีมินก็มาอยู่กลุ่มเดียวกับเราสิ”

จองกุกใส่ใจฟัง

“ได้ยินว่าจองกุกไปขออาจารย์เขียนแทนการพิมพ์ด้วย บ้านจองกุกคงไม่มีเครื่องพิมพ์เหมือนจีมินใช่ไหมล่ะ แต่เรามีนะ จองกุกกับจีมินจะได้ไม่ต้องเขียนไง”

“มีเครื่องพิมพ์ ก็ไม่มีคอมพิวเตอร์อยู่ดี”

“ที่บ้านเรามี” ยุนอารีบตอบอย่างไว

จีมินสะกิดจองกุก กระซิบเบาๆ “โอกาสสุดท้ายแล้วนะ”

“จีมินเคยอยู่กลุ่มเดียวกับเราทุกครั้งนั้นแหละ” เด็กสาวพูดเสริม หวังให้เพื่อนตัดสินใจง่ายขึ้น

“ทุกครั้งเลยหรอ” จองกุกถามย้ำ

ยุนอายิ้มตอบ ยิ่งยิ้มยิ่งสวย

 

แต่นิสัยไม่ดี

 

“ขอบคุณมากนะที่ให้จีมินอยู่กลุ่มด้วย แต่ต่อไปนี้จีมินคงไม่ไป ขอ อยู่ด้วยอีกแล้วล่ะ”

จองกุกเปิดหนังสืออย่างแรง แล้วก้มลงไปอ่านอย่างไม่สนคนรอบข้าง ยุนอาเข้าใจทันทีว่าจองกุกน่าจะรู้เรื่องที่เธอแกล้งจีมินตอนที่มาขออยู่กลุ่มด้วย จึงเดินออกไปโดยไม่ได้พูดอะไร แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังหันกลับมาจ้องจีมินตาเขม็ง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ทำไมพูดกับยุนอาอย่างนั้นล่ะ” จีมินถามจองกุก ระหว่างที่รอรถเมล์กลับบ้านตอนเย็น

จองกุกหันมามองตาดุ เห็นจีมินหน้าเศร้า ก็ไม่อยากว่ามากกว่านี้

“ถ้าวันนึงจองกุกไม่อยู่ แล้วเราจะทำอย่างไงล่ะ”

แค่นี้เพื่อนก็เกลียดเราเข้ากระดูกอยู่แล้ว ถ้าวันหนึ่งจองกุกต้องกลับบ้านไป แล้วเราต้องทำงานกลุ่ม จะมีใครให้เราอยู่กลุ่มด้วย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ลุงครับ เสาร์อาทิตย์นี้ ผมกับจีมินไม่ได้ออกไปไร่ด้วยนะครับ พวกเราจะอยู่ทำรายงานกันที่บ้าน” จองกุกบอกกลางโต๊ะอาหาร

“รายงานหรอ” จีซองทวนคำ

“งานที่ครูสั่งให้ทำเป็นการบ้านน่ะครับพ่อ” จีมินรีบอธิบาย

“พ่อรู้ แต่พ่อแค่สงสัย ว่าแต่ก่อนไม่เคยเห็นจีมินมีทำรายงานเลย”

จีมินยืดตัว

“อ๋อ ก็เมื่อก่อนจีมินจับกลุ่มกับเพื่อน แล้วก็ทำด้วยกันที่โรงเรียน แต่ครั้งนี้ จีมินจับคู่กับจองกุก ก็เลยเอามาทำที่บ้าน”

“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง ลูกแม่ขยันจัง” ดาจองที่นั่งข้างๆ เอ่ยชมลูกชาย

จีมินก็เอียงหัวไปให้แม่ลูบ ปากยิ้มแข็งให้จองกุก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตามที่จองกุกบอกไว้ ว่าจะอยู่ทำรายงานที่บ้านกับจีมิน ตลอดช่วงเช้าของวันนี้ จองกุกจึงง่วนอยู่กับการเตรียมทำรายงาน ต่างจากจีมินที่ทำตัวโอ้เอ้อยู่ตลอดเวลา

 

“นั่งดีๆ” จองกุกจิ้มเอวคนที่ฟุบตัวราบไปบนโต๊ะหินอ่อน

จีมินกระเด้งตัวหนี ยกมือตีแขนแน่นไปที

 

“ทำไมดูไม่สนใจเลยอ่ะ ถามจริง” จองกุกถาม ใจก็หมั่นไส้คนที่ถูกถาม

ทำอิดออด

“มันยากอ่ะ”

 

จองกุกถอนหายใจ

 

ก็ถ้าจีมินตั้งใจเรียนมันก็ไม่ยากหรอก

“ยาก แต่ถ้าคนอื่นทำได้ จีมินก็ต้องทำได้สิ”

 

พูดให้ถูกคือ จีมินไม่ได้สนุกกับการเรียนขนาดนั้น จีมินไม่มีเพื่อนสนิทที่โรงเรียน ไม่มีคนมาคอยใส่ใจในการเรียน

 

“เดี๋ยวจองกุกจะสรุปวิชานี้ให้จีมินฟัง จากนั้นจีมินก็อธิบายที่จีมินเข้าใจให้จองกุกฟัง โอเคไหม” จองกุกพูดถึงวิชาชีววิทยาที่ต้องทำรายงานคู่กับจีมิน

จีมินพยักหน้าอย่างจำใจ ไม่เห็นว่าการตั้งใจเรียนจะสำคัญอย่างไง แค่เรียนๆ จบไป ไม่ใช่หรือ

จองกุกทาบมือตัวเองบนมือเล็กที่จับดินสออยู่ ให้กำลังใจ

 

“จองกุกอยากให้จีมินเก่งนะ จีมินจะได้สอบเข้าคณะที่จีมินอยากเรียนไง”

จีมินมองไปแต่ข้างหน้า ไม่รู้เหมือนกันว่าตาจะไปตกที่ไหน แต่ที่รู้คือ ไม่สนใจจองกุกสุดๆ

“จีมินไม่เรียนต่อหรอก สอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้หรอก”

“ทำไม ใครบอก” จองกุกเท้าแขนข้างหนึ่งบนโต๊ะมองคนดื้อ

 

“เยอะอยู่ ...” จีมินพูดเสียงอ่อย ก่อนหันไปหาคนข้างๆ “แต่จองกุกไม่ต้องไปโกรธเขาหรอก เขา...” เห้อ พูดไม่ถูก

 

 

 

 

 

 

“กินข้าวเหอะ เลยเที่ยงมาตั้งนานแล้ว” จีมินพูดทันทีที่ตัวเองท่องหนังสือจบ

“อืม ไปสิ เข้าไปข้างในกัน แดดเริ่มส่องแล้ว” จองกุกแนะนำ เพราะเห็นว่าแดดยามบ่ายเริ่มสาดมาโดนที่ที่ตนนั่งแล้ว

 

จีมินวิ่งไปในบ้านโดยไม่ได้ช่วยหยิบหนังสือเข้าไปสักเล่ม จองกุกถึงกับอ้าปากค้าง

 

เรื่องของกิน เอาอะไรมาแลกก็ไม่ยอมสินะ

จองกุกแบกหนังสือและสมุดสี่ห้าเล่ม รวมถึงถุงใส่ดินสอปากกาใบใหญ่ของจีมินด้วย

“มาเร็ว ตั้งโต๊ะแล้ว” จีมินกวักมือเรียก แล้วตัวเองก็นั่งลงรอที่หัวโต๊ะ

จองกุกมองซุปถั่วงอกตรงหน้าตาไม่กระพริบ

 

“กินสิ เดี๋ยวเย็นหมด ไม่อร่อย” จีมินเตือน

จองกุกหยิบช้อนที่วางข้างๆ มาตักน้ำซดน้อยๆ จีมินมองอาการแปลกๆ ของคนตัวสูง จองกุกตัวสั่นเบาๆ

“ขนลุกเลยหรอ” จีมินเอื้อมมาลูบแขนแกร่ง

จองกุกยิ้มเจื่อน

 

“ไม่กินถั่วงอกหรอ”

“มีอย่างอื่นกินไหม” จองกุกส่งสายตาอ้อนวอน

“ไม่มี” เจ้าของบ้านยกถ้วยซุปถั่วงอกที่คาดว่าเจ้าของคงไม่กินมาเทใส่ถ้วยตัวเอง ก่อนถือถ้วยเปล่าเดินไปหลังบ้าน

จองกุกมองแรงใส่ ก่อนหยิบโทรศัพท์มาเล่น จนเวลาผ่านไปพอประมาณ จีมินก็ถือจานข้าวผัดมาวางแทนซุปถั่วงอกที่ตนเพิ่งถือออกไป

 

“ทำเองหรอ” หน้าตาดูน่ากิน

“ถ้าบอกว่าเสก”

“ก็จะเชื่อ”

จองกุกหรือจีมิน ที่กวนกว่ากัน

 

“จะกินได้ไหมเนี่ย ถึงหน้าตาจะพอดูได้ก็เหอะ” จองกุกไม่เชื่อว่าจีมินจะเป็นคนผัดข้าวจานนี้ แต่ก็ไม่มีใครนี่นา

“กินๆ ไปเหอะ” จีมินยกเข่าขึ้นมากอดข้างหนึ่ง

 

เพราะเลยเวลาอาหารมื้อเที่ยงมาสักพักแล้ว ท้องเลยร้องท้วง จริงๆ ข้าวผัดที่จีมินทำก็ดูน่ากินดี กลิ่นก็หอม แค่ไม่ได้คาดหวังว่ารสชาติจะดีเลิศอะไรขนาดนั้น

มีอะไรก็ต้องกิน จองกุกคิดอย่างนั้น เขาไม่ได้อยู่ในที่ที่เลือกกินได้นี่นา

 

 

“เป็นไง อึ้งไปเลยดิ แล้วทีหลังอย่ามาดูถูกจีจังกึม เข้าใจไหม”

 

จองกุกอมยิ้มทั้งที่ยังอมข้าว อืม ต่อไปจะไม่ว่าอะไรอีกแล้ว จีจังกึม

 

 

 

 

 

 

 

“จองกุก ตรงระบบหายใจอ่ะ จีมินยังไม่ค่อยเข้าใจเลย” จีมินพูดตอนที่จองกุกเปิดประตูเข้ามา

“อืม ตรงนั้นยากอยู่ จองกุกก็ไม่ค่อยเข้าใจ” มือหนาจับผ้าขนหนูผืนเล็กยีหัวที่เปียกไปด้วย “เดี๋ยวดูวีดีโอเอาแล้วกัน”

“วีดีโออะไร บ้านเราไม่มีเครื่องเล่นนะ” จีมินรีบท้วง

“ดูในโทรศัพท์ไง”

 

 

 

ผมดำดกสองหัวกำลังสุมกันกลางเตียงห้าฟุต จองกุกเปิดวีดีโอจากเว็บไซต์หนึ่งที่รวบรวมวีดีโอจากทั่วโลกมาไว้

ไหล่เล็กเบียดเข้าไปเพราะจองกุกไม่ยอมยื่นโทรศัพท์ที่กำลังเล่นวีดีโอระบบหายใจจริงๆ มาให้ดู

จองกุกเหลือบมองคนตัวเล็กที่นอนเบียดอยู่ข้างๆ ตั้งใจไม่ยื่นโทรศัพท์ไปตรงกลางก็เพราะอย่างนี้

“จองกุก! แกล้งป้ะเนี่ย” จีมินหันมาดุ

 

ว้า โดนจับได้ซะแล้ว

 

“เปล่าๆ” จองกุกเลื่อนโทรศัพท์ที่ตัวเองถือออกไปทางคนตัวเล็กนิดหน่อย

 

คนผมหอมดูวีดีโอที่จองกุกเปิดอย่างตั้งใจ จนกระทั่งดึกดื่น

ปกติจีมินนอนเร็วนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

อื้อออ อ้าาาาาา

เสียงลอดออกมาจากปากพร้อมแขนขาที่เหยียดยาวของจองกุก เช้านี้เขาไม่ได้ตื่นเพราะเสียงนาฬิกา แต่ตื่นขึ้นเพราะแสงอาทิทย์ที่ส่องเข้ามา

 

จีมินตื่นแล้วสินะ จองกุกคิดเมื่อหันไปเห็นว่าที่นอนข้างๆ นั้นว่าง ก็เป็นปกติอยู่แล้ว จีมินตื่นก่อนเขาเสมอนั่นแหละ

 

“จีมิน” จองกุกหันมาอีกทางก็พบว่าคนที่เข้าคิดว่าน่าจะลงไปหาข้าวเช้ากินในครัว มานั่งอยู่ที่โต๊ะหนังสือ

อาการเหมือนก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรอยู่

 

อย่าบอกนะว่าตื่นแต่เช้ามาอ่านหนังสือน่ะ

 

ประเมินจีมินต่ำไปหรอเนี่ย

 

“ทำอะไรอยู่..” คำสุดท้ายแทบหายไปในคอ เมื่อจองกุกลุกขึ้นมาดูสิ่งที่จีมินกำลังทำ

 

“จีมินไม่รู้ว่าเส้นเลือดเส้นนี้ต้องอยู่สูงกว่านี้หรือเปล่า โทรศัพท์จองกุกต้องใส่รหัสอ่ะ จีมินเลยกดเข้าไปดูอีกไม่ได้” จีมินชี้ๆๆ แล้วเงยมามองหน้าคนตัวสูง

จองกุกเอื้อมมือไปหยิบสมุดของจีมินมาดูใกล้ๆ ช้าๆ

ภาพวาดหัวใจ หัวใจที่เขาทั้งสองคนดูด้วยกันเมื่อคืน จีมินวาดมันออกมา เหมือนจริงมากๆ หากเป็นสีแดง เขาคงคิดว่าจีมินควักหัวใจของใครสักคนมาวางไว้บนกระดาษแน่ๆ

 

หนังสือเรียนแทบไม่มีรอยเปิด แต่กระเป๋าดินสอกลับใบใหญ่

 

นี่คือพรสวรรค์ของปาร์คจีมิน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โรงเรียน

 

 

 

 

“จีมิน ได้ยินว่ารายงานของจีมินได้คะแนนเต็ม ฉันขอดูหน่อยสิ” เพื่อนผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาคุยกับจีมิน หลังจากได้ยินเพื่อนกลุ่มนึงพูดว่ารายงานของจองกุกและจีมินได้คะแนนเต็มจากคุณครู

 

เพื่อนคนอื่นที่ได้ยินก็พากันมามุง เพราะก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไม ทั้งที่มีกันแค่สองคน อีกทั้งยังเป็นการคัดลายมืออีกด้วย

หรือเพราะลายมือสวย

 

จองกุกหยิบเล่มรายงานที่เพิ่งเก็บเข้าใส่กระเป๋าของตัวเองออกมาวาง เอามือทาบ เงยไปพูดกับเพื่อนๆ ที่มายืนรอดูอยู่เกือบทั้งห้อง

“ดูแต่ตา ห้ามจับ”

มือหนาค่อยๆ เปิดทีละหน้า ตั้งแต่หน้าแรก

 

หูววว ลายมือสวยมาก

ใช่ ทุกหน้าเลย

 

จองกุกหันไปยิ้มให้จีมินที่นั่งอยู่ข้างๆ

 

“ลายมือใครหรอ” เพื่อนคนหนึ่งถามขึ้นมา

“ลายมือจีมิน” จองกุกตอบ

 

โห จีมินเขียนหนังสือสวยขนาดนี้เลยหรอ

ดูสิๆ

 

 

จองกุกเปิดไปเรื่อยๆ จนถึงหน้าที่เป็นรูปภาพ

รูปอวัยวะภายในของร่างกาย

 

 

เพื่อนชายหญิงส่งเสียงอื้ออึง เพราะตะลึงในภาพที่เห็นตรงหน้า

ไม่ใช่แค่หนึ่งรูป

 

แต่เป็นสิบรูป !! (รูปละหนึ่งหน้า)

 

“รูปพวกนี้ จองกุกวาดหรอ เก่งจัง” ยุนอาถาม ถึงจะเหมือนจริงจนแทบไม่อยากจะเชื่อว่าเป็นภาพวาด

 

“จองกุกไม่ได้วาด” จองกุกหันไปมองคนข้างๆ ก่อนเฉลยเสียงดัง “จีมินเป็นคนวาด”

 

“โห จริงหรอ”

“จีมินเก่งจังเลย”

“ไม่คิดว่าจะวาดรูปเก่งนะเนี่ย”

เพื่อนหลายคนชื่นชมจีมินออกมาจากใจจริง จีมินเป็นคนสดใส แต่ก็ไม่ได้มีเพื่อนมากนัก คนที่พอจะคุยได้ก็ไม่ค่อยสนิท เพราะอย่างนั้นเลยไม่มีใครรู้ว่าเพื่อนคนนี้มีพรสวรรค์ด้านนี้

 

“ก็แค่วาดรูป น่าประทับใจตรงไหน” ยุนอาที่ถอยตัวเองออกมาพูดกับเพื่อนตน

“ดูจองกุกจะชอบจีมินมากเลยนะ” ซูจินพูดลอย

“หมายความว่าไง” ยุนอาจ้องเพื่อนตาเขม็ง

“เพื่อนฉันโง่ขนาดนั้นเลยหรอ”

มินยุนอาหันไปจ้องคนที่เป็นศัตรูหัวใจของตัวเอง

 

 

 

 

 

 

 

“พ่อครับ แม่ครับ นั่งอยู่ตรงนี้ก่อนนะ” จีมินบอกพ่อแม่ที่พากันมานั่งหน้าทีวี หลังจากที่ทุกคนทานอาหารเย็นเสร็จแล้ว

“มีอะไรหรอจองกุก” ดาจองถามจองกุกที่นั่งอยู่ด้วย เมื่อเห็นลูกชายวิ่งขึ้นห้องไป

จองกุกได้แต่ยิ้ม

 

จีมินยื่นรายงานเล่มที่ตัวเองภูมิใจที่สุดให้พ่อกับแม่

“จีมินเขียนเอง และก็วาดเองครับ” ลูกชายตัวเล็กอวด

 

จีซองรับมาเปิดดู นับเป็นครั้งแรกที่ลูกชายบอกเรื่องเกี่ยวกับการเรียน

“ลายมือสวยมากลูกแม่ คุณดูรูปนี่สิ” ดาจองชี้ให้สามีดู

“ผมได้คะแนนเต็มด้วยครับ ฮือ”

ร้องไห้จนได้ จีมินก้มหน้าใส่สองมือของตัวเอง ตั้งแต่เรียนมาตั้งแต่เด็กจนโต มีครั้งนี้ที่ได้คะแนนเต็มครั้งแรก เป็นความรู้สึกที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

ความรู้สึกที่ทำให้พ่อแม่ภูมิใจ

 

จองกุกมองจีซองและดาจองที่ดึงจีมินขึ้นมากอดก็รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก น้ำตาคลอไปด้วย

 

จีมินหันออกมามองจองกุก

“เพราะจองกุกเลยนะ”

จองกุกยักไหล่ให้คำชม

 

จีซองและดาจองยื่นแขนมาออกมา หวังให้อ้อมกอดกับลูกชายคนนี้ด้วย

 

ผมหรอครับ

 

จีมินกวักมือเรียกจองกุก

 

 

จองกุกเม้มปากแน่น

ไม่ได้รับอ้อมกอดจากพ่อแม่มานานมากแล้ว

 

จองกุกขยับเข้าไปกอดครอบครัวใหม่ของเขา

 

 

 

 

 

 

 

“จีมิน” จองกุกเรียกคนที่นอนหันหลังให้อยู่ข้างๆ

“อะไร”

“ลุงจีซองกับป้าดายอง ดูรักฉันมากๆ เลยนะ”

“ก็คงใช่อ่ะ”

“ไม่อิจฉาหรอ”

“หาาาาา” จีมินหันมานั่งมองทั้งที่มีเพียงแสงจากดวงจันทร์ที่ส่องเข้ามา

 

“อิจฉาอย่างนั้นหรอ”

“อืม” จองกุกนอนตะแคง มือข้างหนึ่งยันศีรษะ “เขาอาจจะรักจองกุกมากกว่าจีมินก็ได้”

“บ้าหรือเปล่า พ่อแม่ที่ไหนจะรักลูกคนอื่นมากกว่าลูกตัวเอง เพ้อเจ้อ” จีมินใช้นิ้วยันหน้าผากจองกุกจนหงายหลังไป แล้วตัวเองก็หันกลับไปนอน

 

 

“อ้อ แล้วถ้าพ่อแม่จะรักนายมากกว่าฉัน ฉันก็ไม่อิจฉานายหรอก จองกุก”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปแล้ว กับวันหยุดปิดเทอมแรกของจองกุก และยังเป็นปิดเทอมแรกของจีมินที่ไม่ได้ออกไปท้องไร่ท้องนากับพ่อแม่ เพราะจองกุกบอกว่าปิดเทอมนี้ จีมินต้องอยู่อ่านหนังสืออยู่ที่บ้านเท่านั้น

 

ถึงมันจะยากมากๆ สำหรับจีมิน

 

แต่ก็จะพยายามนะ

 

“เก่งขึ้นนะเนี่ย” จองกุกตรวจข้อสอบทั้งคณิตและวิทยาศาสตร์ที่ให้จีมินทำ ถึงจะถูกบ้างผิดบ้าง แต่ถ้าเทียบกับก่อนหน้านี้ที่จีมินแทบจะไม่รู้เรื่องเลย ก็น่าชื่นชม

 

“พรุ่งนี้ออกไปกับพ่อแม่ได้นะ พักบ้าง” จองกุกบอก

“จริงหรอ เย้ๆๆ” จีมินดีใจ อย่างนี้สิรางวัลสำหรับความพยายาม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“พ่อ แม่ จองกุกล่ะครับ จีมินนึกว่าอยู่ข้างล่างซะอีก” จีมินที่หาจองกุกไม่เจอ ถามพ่อกับแม่

ตื่นเช้ามาก็ไม่เห็นซะแล้ว

 

“ออกไปข้างนอกแต่เช้าแล้ว” จีซองตอบ

“ไปในเมืองหรือเปล่า” ดาจองเสริม เธอเองก็เห็น

 

“มีเงินหรอ” จีมินสงสัย

 

เออ จริง พ่อแม่ลูกคิด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ไปไหนมา” จีมินลากเก้าอี้ที่ตัวเองนั่งอยู่หันมาหาจองกุก

“ก็อยู่แถวนี้แหละ” จองกุกที่อาบน้ำมาจากห้องน้ำด้านล่างตอบ “วาดอะไร”

“ลองวาดรูปคนน่ะ” จีมินตอบ

 

“นอนเถอะ” จองกุกชวน

จีมินปิดสมุดแล้วลุกไปบนที่นอนตามคำจองกุก แต่ก่อนจะล้มตัวนอนก็สังเกตบางอย่างบนหน้าคนตัวสูง

 

“จองกุก ทำไมหน้าแดงๆ ตากแดดมาหรอ” ไม่พูดเปล่า กลับยื่นหน้ามาดูใกล้ๆ อีก

 

จองกุกถอยหน้าหนี ใกล้ไปครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“จองกุก ลุงขอคุยด้วยหน่อย” จีซองเรียกจองกุกออกไป หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ

 

 

 

 

 

 

“สี่ห้าวันมานี้ จองกุกไปทำงานแบกของมาใช่ไหม” จีซองถามทันทีเมื่อทั้งคู่มายืนอยู่ที่หน้าบ้าน

“ลุงรู้ได้อย่างไงครับ” จองกุกตกใจ

“คนที่รู้จักลุงมาบอก” จีซองควักเงินเป็นก้อนที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงมายัดใส่มือจองกุก “ถ้าอยากได้เงินเพิ่มบอกลุงสิ คุณท่านให้เงินจองกุกมาเยอะมากเลยนะ”

จองกุกยัดเงินคืนไป

“ผมไม่อยากทำแบบนั้นครับ ผมอยากได้เงินที่มาจากผมเอง”

“ถึงอย่างนั้นลุงก็ไม่สบายใจ คุณท่านบอกให้ลุงดูแลจองกุกอย่างดี ถ้าเป็นแบบนี้แล้วลุงจะสู้หน้าคุณท่านได้อย่างไง”

“แค่นี้ลุงกับป้าก็ดูแลผมดีมากๆ แล้วครับ .. เข้าบ้านเถอะครับ น้ำค้างลงแล้ว เดี๋ยวจะไม่สบาย”

 




















Talk :





หนึ่งคอมเม้น เท่ากับหนึ่งล้านกำลังใจ



ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นที่ผ่านมาด้วยนะคะ

@JM1310Than

#GrowKookmin








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

437 ความคิดเห็น

  1. #405 earnearnpw9 (@earnearnpw9) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 05:34
    จองกุกลูกก มาเป็นลูกแม่เถอะนะ
    #405
    0
  2. #90 parreem (@parreem) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 16:54
    จองกุกเด็กดีของมี๊ ไรท์สู้ๆนะคะ
    #90
    0
  3. #12 My_heartbeat (@My_heartbeat) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 07:29
    ฮือ โครตน่ารักเลยยยยย
    #12
    0
  4. #8 kkaneng (@KanKannaree) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:23
    สู้ค่ะ!!! รออ่านอยู่นะคะ
    #8
    0
  5. #7 Phiphiprimpan (@Phiphiprimpan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:27
    จองกุกน่ารักจัง
    #7
    0
  6. #5 jjjkj (@jjjkj) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:27

    งุ้ย จองกุกสมกับเป็นลูกเขยบ้านนี้มากค่ะ555
    #5
    0