ตอนที่ 29 : Faithful 3 : โกหกหรือปิดบัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 344
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    11 มิ.ย. 62


 

 

KOOKMIN 34

YEONJUN 15

BOMKYU 9

 

 

 

 

 

 

“ทำไมต้องพาลูกไปส่งโรงพยาบาล”

 

 

จองกุกถามอย่างตกใจ เขาบอกจีมินว่าอาทิตย์หน้าเขาต้องเอารถเข้าศูนย์เพื่อตรวจสภาพประจำปี จึงยืมรถของจีมินมาใช้ จีมินดูไม่มีปัญหาอะไร แต่กลับบอกให้แวะส่งยอนจุนที่โรงพยาบาลด้วยในตอนเช้า

 

 

 

“ยอนจุนอยากเป็นหมอ คุณหมอคิมรู้ก็เลยให้ไปช่วยงานเล็กๆ น้อยๆ ที่โรงพยาบาลช่วงปิดเทอม ให้เรียนรู้ไป จะได้รู้ว่าอยากเป็นจริงๆ หรือเปล่า” จีมินอธิบาย

 

 

 

“ยอนจุนอายุแค่สิบห้าเองจะไปช่วยอะไรได้ แล้วก็ไม่รู้จะใช้งานลูกเราหนักหรือเปล่า ดีไม่ดี ขยาด ไม่อยากเรียนอีก” จองกุกบ่นออกหน้าออกตา

 

“คิดมากไปหรือเปล่า ลูกไปตั้งหลายอาทิตย์แล้ว ก็ไม่เห็นบ่นอะไรเลย แล้วอีกอย่างคุณหมอเขาก็สนิทกับเรา”

 

“สนิทกับคุณคนเดียว”

 

“หึงหรอ”

 

“...”

 

“...”

 

 

ก็คงใช่ เห้อ หงุดหงิด “ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ”

 

 

 

จองกุกเดินแยกออกไปเพื่อเปลี่ยนชุด จากชุดทำงานเป็นชุดอยู่บ้าน จีมินเบะปากให้ไล่หลังอย่างไม่คิดมาก เรื่องคุณหมอคิมนี่พูดกันไม่รู้กี่ครั้ง ยังไม่เลิกหึงอีก แก่ขนาดนี้ใครจะเอา

 

 

แต่ไม่แน่นะ จองกุกอายุน้อยกว่าจีมินอีก ลูกก็มี เมียก็มี ยังมีคนจ้องจะเอา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“คุณแม่ครับ พรุ่งนี้ผมไปเที่ยวกับเพื่อนนะครับ” ยอนจุนที่เพิ่งลุกมานั่งข้างๆ เกี่ยวแขนแม่พูดจาออเซาะ

 

“ให้แม่ไปส่งไหม” พรุ่งนี้จีมินต้องไปส่งบอมกยูเรียนพิเศษอยู่แล้ว

 

 

“พรุ่งนี้แม่ต้องไปส่งน้องนี่ครับ เดี๋ยวผมไปเองดีกว่า” ลูกชายคนโตวัยแตกเนื้อหนุ่มยิ้มตาหยีให้แม่เขา

 

 

“ไปที่ไหน กับใคร” พ่อจองกุกที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ใกล้ๆ ถามห้วนๆ แม่ลูกหันไปมองพร้อมกัน เป็นแม่แม่ไม่ตอบหรอกนะ พูดดีๆ ไม่เป็นหรือไง นี่เกิดมาไม่เคยพูดกับลูกแบบนี้เลย

 

 

“ไปสวนสนุกกับแทฮยอนครับ” นับว่าแม่สอนมาดี ยอนจุนตอบคำถามของพ่อเขา

 

จีมินหันไปยิ้มให้ลูกเป็นรางวัล

 

“ไปต่อกันที่ไหนอีก” ยัง

 

 

ยังไม่หยุดพูดห้วนๆ อีก รู้ว่าห่วง แต่ช่วยพูดดีๆ กับลูกหน่อยได้ไหมจองกุก

 

 

 

“คุณ..” จีมินมองตาขวาง

 

 

“พรุ่งนี้ว่าง .. ถ้าจะให้ไปส่งก็บอก” จองกุกพูดโดยไม่มองหน้า ทำเหมือนไม่สนใจ แล้วเดินออกไปจากห้องนั่งเล่นของครอบครัว

 

 

 

 

“คนจะไปเดต ใครเขาให้พ่อไปส่งกันล่ะ ไม่รู้เรื่อง” จีมินบ่นเบาๆ ไล่หลัง ตั้งใจไม่ให้ได้ยิน

 

 

แต่ยอนจุนได้ยินครับ

 

 

 

“แม่อ่า..”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“คิดถึงแย่เลย” จีมินถูกกอดจากข้างหลังโดยคนที่ต้องอยู่เฝ้าบ้าน ในขณะที่เขากำลังใส่เสื้อผ้าเตรียมตัวออกไปรับพี่ยุนกิและน้องยุนจีไปเรียนพิเศษพร้อมน้องบอมกยู

 

 

“ไปด้วยกันสิ” ชวนอีกครั้งไปอย่างนั้นแหละ จองกุกเฝ้าบ้านน่ะดีแล้ว

 

“เฝ้าบ้าน”

 

ไม่ได้เฝ้าเปล่าหรอก งานจองกุกเยอะจะตาย วันนี้ก็ว่าจะเปลี่ยนน้ำในสระหลังบ้าน

 

 

“เฝ้าก็เฝ้านะ ไม่ใช่ออกไปเถลไถลที่ไหน” จีมินติดกระดุมเม็ดสุดท้ายเสร็จพอดี

 

“อะไร พูดแบบนี้อีกแล้ว ผมจะไปเถลไถลที่ไหน” จองกุกหงุดหงิดเล็กๆ ในน้ำเสียง

 

“แหม ก็แค่พูดเฉยๆ เอง” จีมินหันกลับมายิ้มให้

 

 

เพราะมาทำหน้าอ้อนใส่ เพราะฉะนั้น หายงอนก็ได้

 

“ขับรถดีๆ นะ รู้ไหม”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่ให้พ่อไปส่งแน่นะ ยอนจุน” พ่อทูนหัวของจีมินถามดีกับลูกชาย ก็ถ้าขืนยังพูดไม่ดีอีก เมียทุบแน่

 

 

“ขอบคุณครับพ่อ แต่เดี๋ยวผมให้แม่ไปส่งที่ป้ายรถเมล์” ยอนจุนตอบคุณพ่อใจดี

 

 

“อืมม ขอให้โชคดีกับเดตแรกนะไอ้ลูกชาย” จองกุกเดินไปโอบไหล่อวยพร

 

 

“คุณพ่อครับบ” ยอนจุนไม่ได้คิดว่าเป็นเดตอะไรเลย ก็แค่ไปเที่ยวกับเพื่อนเฉยๆ แต่ถ้าพ่อแม่แซวแบบนี้ ผมจะคิดมากแล้วนะครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“น่าจะเรียกให้จองกุกออกมานะ ร้านนี้สวยดี”

 

ยุนกิบอกกับจีมิน เมื่อพากันมารอลูกๆ ที่กำลังเรียนพิเศษ ในคาเฟ่ขนมหวานเปิดใหม่

 

“ให้เฝ้าบ้านไปนั่นแหละ” จีมินว่ายิ้มๆ

 

 

“...”

 

 

“พี่ยุนกิ”

“ว่า”

“พี่แทฮยองเคยนอกลู่นอกทางบ้างไหม”

 

เอาจริงๆ ยุนกิไม่คิดว่าจะได้ยินคำถามนี้จากจีมินนะ ถามแบบนี้ไม่ได้หมายความว่ากำลังสงสัยอะไรในตัวสามีตัวเองหรอกหรอ

 

 

 

“เท่าที่รู้ .. ..ก็ไม่นะ” ยุนกิตอบ ไม่เคยคิดเรื่องนี้เลย ถ้าให้ตอบก็ตอบแบบนี้

 

“หมายถึงอาจจะมีที่ไม่รู้”

 

“มันก็มีทั้งส่วนที่เรารู้ และเราไม่รู้นั่นแหละ ส่วนที่รู้ คือไม่มี ..ส่วนที่เราไม่รู้ ก็อาจจะนอกลู่ หรือไม่นอกลู่ก็ได้” พี่ชายตัวขาวอธิบายคำตอบของตัวเอง

 

“แล้วส่วนที่ไม่รู้..”

 

“เชื่อใจไง ก็เหมือนที่จีมินเชื่อใจจองกุกไง”

 

 

“พี่แทคงไม่เคยมีประวัติไม่ดีสินะ” จีมินก้มหน้าพูดเบาๆ พอเงยหน้าขึ้นมาก็เจอสายตาที่กำลังคาดคั้นคำตอบที่คนตรงหน้ากำลังจะถาม

 

มีเรื่องอะไรกันแน่ๆ แม่หมอยุนกิดูออก กำลังจะอ้าปากถาม จีมินก็พาเปลี่ยนเรื่องเสียก่อน

 

“ไปรอลูกหน้าที่เรียนพิเศษกันเถอะครับ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คาเฟ่และสถานที่เรียนพิเศษอยู่ไม่ห่างกันนัก ขับรถเพียงไม่กี่นาทีก็ถึง

 

 

“จีมินแพ้ลิปยี่ห้อนี้ไม่ใช่หรอ” ยุนกิชูลิปมันแท่งหนึ่งที่เพิ่งหยิบออกมาจากลิ้นชักหน้าที่นั่งของตัวเอง

 

จีมินได้แต่มอง ลิปในมือพี่ยุนกิสลับกับเส้นทางข้างหน้า

 

 

 

แพ้สิ ลิปสติกแท่งนี้... ไม่ใช่ของจีมิน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หลังรับประทานอาหารเย็น ทุกคนจะมานั่งรวมกันในห้องนั่งเล่นของบ้านเพื่อพูดคุยเรื่องต่างๆ ดูหนัง ฟังข่าว

 

 

“เป็นไงเดตแรก .. เราอ่ะ” จองกุกพูดคุยกับลูกชายคนโตอย่างพยายามสนิทสนม

 

“พ่อคร้าบ เดตอะไรกันเล่า ไปเที่ยวธรรมดา .. เพื่อนกัน” ยอนจุนรีบเถียง

 

จีมินเห็นลูกเถียงก็รีบเข้าข้าง วาดแขนโอบไหล่ลูก

 

“บอกว่าไม่ใช่เดตก็ไม่ใช่เดตสิคุณ แซวอยู่ได้ ... ไม่ต้องไปฟังนะลูก” คุณแม่หันมาทำหน้าหยอกล้อลูกชาย ยอนจุนรู้ว่าแม่เขาก็แค่แกล้ง แต่ก็ยังดีที่ไม่แซวไปอีกคน แค่นี้ก็เขินจะแย่อยู่แล้ว

 

 

“ไม่ใช่เดตก็ดีแล้ว ตั้งใจเรียนก็พอ” จองกุกเปลี่ยนความขี้เล่นเป็นการสอนลูกชาย

 

“ครับ” ยอนจุนตอบรับอย่างดี

 

“ตั้งใจเรียนไปด้วย เดตไปด้วยไม่ได้หรอ” จีมินถามขึ้น

 

“เอ๊ะ คุณนี่”

 

“ทำไมอ่ะ ทำอย่างกับไม่เคยเดต”

 

“ไม่เคย” จองกุกยื่นหน้ามาตอบเน้น จีมินทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ

 

 

 

“พ่อกับแม่เล่าเรื่องตอนที่จีบกันให้ฟังหน่อยสิครับ” ยอนจุนอยากรู้ เวลาพ่อกับแม่อารมณ์ดีแบบนี้ ก็ต้องพูดอะไรน่ารักๆ ไม่ใช่หรอ

 

เวลาหลังอาหารเย็นแบบนี้มักจะมีเรื่องเล่าตลกๆ ออกมาจากปากพ่อกับแม่ ถ้าวันไหนอารมณ์ดี เรื่องเล่าจะดูออกรสออกชาติเป็นพิเศษ

 

ยอนจุนโตพอที่จะเทียบเวลาได้แล้ว ว่าแม่ท้องเขาตอนไหน เหตุผลอะไร พ่อกับแม่ไม่เคยพูดเรื่องนี้ และยอนจุนก็ไม่เคยไปถามถึงจุดนี้

 

 

“จีบกันหรอ อืมม..” จองกุกทวนคำ เขาว่าเขาจีบจีมินตอนที่ตัวเองเรียนอยู่ที่อเมริกานะ แต่ตอนนั้นจีมินท้องแล้ว ท้องโดยที่เขาไม่รู้ ถ้าพูดไปมันจะไม่ดูแปลกหรอ

 

“...”

“...”

“...”

 

สามแม่ลูกรอฟัง

 

 

“แม่เราจีบพ่อก่อน” อยู่ดีๆ ก็โยนมาให้ จองกุกเอ๊ย

 

“เฮอะ” จีมินออกเสียงแล้วเบือนหน้าออก “อยากฟัง หอมแก้มแม่คนละข้าง”

 

จีมินบอกลูกชายทั้งสองที่นั่งขนาบข้าง ยอนจุน บอมกยูทำอย่างไม่อิดออด ส่วนจองกุกนั่น .. แถม

 

ฟังให้ดี เด็กๆ

 

“ตอนเรียนมัธยม แม่แกล้งเรียนไม่เก่ง เพื่อให้พ่อเขาติวให้” จีมินพูดแล้วยกยิ้มที่มุมปากอย่างภูมิใจ

 

เด็กๆ ดูเชื่อนะ จองกุกถึงกับยกมือมาปิดหน้า

 

“คุณเรียนไม่เก่งอยู่แล้วหรือเปล่าจีมิน” เขินอ่ะ พูดชื่อเมีย

 

 

จีมินส่ายหัวช้าๆ ปฏิเสธ ยิ้มอย่างเป็นต่อ

 

“มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ .. คุณตามฉันไม่ทันเอง” ตาเล็กจ้องไปที่สามีก่อนเปลี่ยนมาสอนลูก “.. พวกหนูก็ด้วยนะลูก จะคบใครก็ดูดีๆ .. อย่าโง่”

 

 

จองกุกกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืด จีมินไม่เคยเป็นแบบนี้ ถึงยังดูอารมณ์ดี แต่ทำไมฟังแล้วเหมือนถูกด่าเลย ถ้าเติมคำว่า เหมือนพ่อ เข้าไปนี่... นี่เขาโดนเมียหลอกว่าเรียนไม่เก่ง หรือเมียตั้งใจด่าว่าโง่กันนะ

 

 

เปลี่ยนเรื่องดีกว่า

 

 

“ไปเรียนพิเศษมา เป็นไงวันนี้ ไม่ยากใช่ไหม” จองกุกมองไปที่ลูกชายคนเล็ก

 

 

“แม่ครับ บอมกยูง่วงแล้ว ไปนอนก่อนนะครับ ผมไปนอนก่อนนะครับพ่อ ฝันดีครับ .. พี่ยอนจุน ฝันดีฮะ แม่ครับ รักนะครับ ฝันดีครับ” บอมกยูพูดยาวหลังจากได้ยินคำถามของพ่อ แล้ววิ่งออกไป พ่อแม่ได้แต่มองตาม

 

“เด็กคนนี้นี่มันตลกจริงๆ” จีมินว่ายิ้มๆ ไม่ว่าใครก็ยิ้ม ยิ้มให้ความน่ารักของน้องเล็กประจำบ้าน

 

“ตลกเหมือนคุณนั่นแหละ”

 

จริงอย่างที่จองกุกบอก ลูกคนนี้ได้ความสดใสจากแม่มาเต็ม อย่างยอนจุนยังดูสุขุมขึ้นเมื่อเขาโต

 

 

“ฉันดูเหมือนตัวตลกหรอ”

 

 

 

เสียงพูดเรียบๆ ทำให้เด็กอายุสิบห้าต้องขอตัวออกมาจากพื้นที่เสี่ยงภัย

“ผมขึ้นห้องแล้วนะครับ ฝันดีนะครับคุณพ่อ ฝันดีนะครับคุณแม่”

 

 

จีมินยิ้มหวานให้ลูกชาย ก่อนเปลี่ยนเป็นหน้านิ่งกับคำพูดกับสามี

 

 

“ไม่ตลกเลยนะ ประโยคเมื่อกี้”

 

 

ก็ไม่ตลกไง

 

 

อยากพูดคำนี้ แต่ทำได้แค่ ยักไหล่

 

 

จองกุกมองจีมินเดินบึ้งตึงออกไป ไม่ถึงชั่วโมงก่อนหน้านี้ก็ยังพูดคุยหยอกล้อกันอยู่แท้ๆ เป็นอะไรของเขา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จองกุกเดินออกมาจากห้องน้ำ มือแกร่งขยี้ผมเปียกด้วยผ้าเช็ดตัวผืนน้อย

 

“เช็ดผมให้หน่อย” จองกุกตะเบ่งเสียงแข่งกับเสียงไดร์ในมือจีมิน

 

 

“...” ตอบยากเหมือนกันว่าที่ยังนิ่งอยู่ เพราะไม่ได้ยินเสียงสามี หรือเพราะทำเป็นไม่ได้ยิน

 

 

 

“คุณจีมินครับ เช็ดผมให้หน่อย” เสียงสามีดังขึ้นแบบชัดถ้อยชัดคำ

 

 

จีมินปิดไดร์ในมือ วางมันไว้บนโต๊ะที่เตรียมไปด้วยเซรั่มสำหรับโกงอายุ ก่อนเดินไปหาจองกุกที่นั่งอมยิ้มรออยู่ปลายเตียง

 

มือเรียวรับผ้าสีขาวผืนน้อยมา จองกุกหันหลังให้เหมือนลูกสาวรอให้แม่ถักเปีย

 

คนตัวใหญ่หัวสั่นหัวคลอนอยู่เป็นนาที พยายามขัดขืนแรงยีบนหัว

 

 

ดูกันซิ ว่าผู้ชายตัวใหญ่อย่างจองกุก จะสู้แรงคนตัวเล็กอย่างจีมินไม่ได้

 

 

ไม่ได้

 

 

ไม่ได้เลย

 

 

 

“โอ๊ยย จีมิน อะไรของคุณเนี่ย เดี๋ยวคอก็หักหรอก” จองกุกว่าอย่างไม่จริงจังหลังถัดตัวหนี

 

จีมินทิ้งผ้าเบาๆ เดินกลับไปนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง จัดการเก็บไดร์เป่าผมที่ยังเก็บไม่เรียบร้อย

 

 

“หงุดหงิดอะไรอ่ะ” จองกุกถามไปโดยที่ไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นตัวต้นเหตุ

 

 

จีมินเปิดลิ้นชักหยิบถุงซิปล็อคขนาดประมาณสองฝ่ามือที่บรรจุลิปมันหนึ่งแท่งออกมา โยนไปใส่คนที่นั่งอยู่บนเตียง ระยะไม่ใช่ใกล้ๆ

 

 

จองกุกรับได้พอดี ไม่ต้องยื่นมือหรือแขนออกไปด้วยซ้ำ เพราะของสิ่งนั้น ดิ่งมาตรงหน้าอกเขาพอดี

 

“ยี่ห้อนี้ คุณแพ้นิ่” จองกุกจำได้ ตอนนั้นจีมินถึงกับต้องเขาโรงพยาบาลเลย

 

“ไม่ใช่ของฉัน”

 

ทั้งคำพูดและน้ำเสียง บ่งบอกถึงอารมณ์ตอนนี้ได้อย่างดี แปลกใจตรงที่ตอนอยู่ต่อหน้าลูกๆ จีมินอารมณ์ดีกว่านี้

 

“อ้าว แล้วของใคร”

 

“ไม่รู้ เจอในรถ” จีมินตอบห้วนๆ โดยไม่มอง

 

“รถใคร รถคุณหรอ” จองกุกถามแบบนี้เพราะจีมินไม่เคยใช้รถเขา ไม่มีทางที่จะเจอของอะไรในรถเขา

 

อืม ตอนนี้เริ่มเข้าใจสถานการณ์แล้ว

 

 

“เก็บทิ้งไม่หมดหรือเปล่า” .. แต่ก็ยังเถไถ

 

 

 

ประโยคนั้นทำให้จีมินโมโห ควันแทบออกหู ได้ยินเสียงหวูดรถไฟออกมาจากหัว เปิดลิ้นชักที่เพิ่งปิดไปเมื่อครู่ คว้าลิปสติกสีอีกแท่งที่อยู่ในถุงโยนใส่คนผัวอย่างแรง

 

 

“ของฉันด้วยม่ะ”

 

 

ของผู้หญิงแน่นอน จองกุกไม่โง่ที่จะไม่เข้าใจความหมาย ลิปมันยังพอใช้ได้ทั้งผู้หญิงผู้ชาย แต่ลิปสติกสีแดงแปร๊ดนี่ ดูอย่างไรก็ปฏิเสธไม่ได้ ว่าเจ้าของมันต้องเป็นผู้หญิงแน่นอน

 

 

จีมินเดินกระแทกเท้าสะบัดผ้าห่มที่จองกุกนั่งทับ อยู่ดีๆ ก็แรงเยอะขึ้นมาอย่างนั้น จองกุกไม่ได้ตัวเบาๆ

 

จองกุกรีบยัดตัวเองเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกับคนตัวเล็ก เข้าไปกอดแน่นๆ แรงๆ หวังให้หายหงุดหงิด แต่จีมินกำลังโมโห .. โมโหมากๆ

 

“ถอยออกไป” เสียงแข็งสั่งคนที่นอนกอดอยู่ข้างหลัง

 

“ไม่”

 

“ไม่งั้นจะไปนอนห้องอื่น” จีมินกำลังสงบสติ

 

“ไม่”

 

 

 

คนตัวเล็กสลัดตัวเองออกมาได้จริงๆ ไม่รู้เอาเรี่ยวแรงมาจากไหน นี่จองกุกเข้าใจผิดมาตลอดว่าจีมินแรงน้อยกว่าเขา งั้นหรือ

 

“โอเคๆ ยอมแล้วๆ นอนที่นี่แหละ ไม่กวนแล้ว” จองกุกรีบขยับออก ที่จริงเขาสามารถกอดจีมินให้แน่นเท่าที่คนตัวเล็กจะไม่สามารถหลุดจากอ้อมกอดเขาได้ แต่ก็ไม่มีประโยชน์ ถ้ายังโกรธกันอยู่แบบนี้

 

 

 

 

 

 

“จะโกหกหรือจะปิดบัง” จีมินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ จองกุกยังคงนั่งมองเมียอยู่อย่างนั้น

 

“ไปกินข้าวกับทีมน่ะ ลูกน้องผู้หญิงน่าจะทำหล่น”

 

 

หล่นในลิ้นชักหน้ารถอ่ะนะ หึ

 

 

“ชื่ออะไร” จีมินถามต่อทั้งที่ยังนอนหันหลังให้

 

 

“โห ต้องบอกชื่อด้วยหรอ” จองกุกโวยเสียงเบา

 

“ทำไม กลัวจะไปตบหรือไง” จีมินลุกขึ้นมาเกรี้ยวกราดใส่ เมื่อคิดว่าสามีตัวเองกำลังปกป้องคนอื่น

 

 

“จีมินนน ไม่พูดแบบนั้นสิครับคนดี” จองกุกโอดท้วงอย่างกล้าๆ กลัวๆ พวกเขาเคยทะเลาะกันในเรื่องไร้สาระ เรื่องที่ไม่มีใครผิดใครถูก

 

แต่ครั้งนี้มีคนผิด

 

 

จีมินรู้ว่าคงทำให้ตัวเองอารมณ์ดีขึ้นมาไม่ได้แน่ๆ หากยังอยู่ตรงนี้ จึงลุกหนีสามีที่พยายามมาเย้าแหย่ แล้วเดินออกจากห้องไป

 

 

จองกุกได้แต่มองตาม อะไรกัน พูดความจริงก็หงุดหงิดอยู่ดี

 

 

.. ความจริงหรอ ..

 

 

 

 

 

สุดท้ายก็เป็นแค่เรื่องที่ปิดบัง

 

 

ลูกน้องอะไรจะมานั่งรถผู้จัดการ มีก็แต่พี่กูรึมกับซูจิน ที่ได้นั่งรถจีมินเมื่ออาทิตย์ก่อน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แม้จะสามารถเข้าบริษัทสายได้เพราะอยู่ในตำแหน่งที่ค่อนข้างสูงแล้ว แต่จองกุกก็ไม่ทำ

 

ไม่ใช่ว่าเป็นคนดี แต่เพราะเมื่อเช้าอาสาไปส่งลูกชายคนโตที่โรงเรียนแต่เช้า ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนต่อ ก็มานั่งทำงานที่บริษัทไม่ดีกว่าหรอกหรือ

 

และเพราะมาทำงานเช้า จึงต้องเจอกับพนักงานออฟฟิศที่ต้องเข้างานตรงเวลา จองกุกเดินเข้าไปด้านในลิฟท์ ก่อนที่จะมีพนักงานอีกสามสี่คนเดินตามเข้ามา ทุกคนในนี้รู้จักเขา

 

 

“ทำไมปากซีด เอาลิปพี่ไปทาไป” ซูจินทักรุ่นน้องพร้อมหยิบลิปสติกแท่งใหม่ของตัวเองให้ไป

 

“อันนี้แท่งใหม่หรอคะ ก่อนหน้านี้หนูเห็นของพี่เป็นแท่งสีแดง” ผู้หญิงอายุน้อยกว่าสักสี่ห้าปีถาม แท่งนี้เป็นสีดำเงา แต่เธอจำได้ว่าแท่งประจำของพี่ซูจินเป็นสีแดง

 

“อืม แท่งใหม่ แท่งนั้นไม่รู้พี่ไปทำหายที่ไหน” ซูจินตอบอย่างเสียดาย

 

 

 

หายไปในถังขยะแล้วครับ จองกุกทิ้งไปแล้ว คิดไปก็หงุดหงิด นี่จีมินยังไม่คุยกับเขาเลย


























------- โกหกหรือปิดบัง -------


















Talk : 



จีมินรู้ เรื่องที่จองกุกไปหาซูจินถึงคอนโด แต่ไม่โกรธ เพราะอะไรคะ 10 คะแนน


เรื่องมันนานมาแล้วก็ด้วย เชื่อใจสามีก็ด้วย
แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น คำว่าครอบครัว มันยิ่งใหญ่มากนะคะ
ไม่รู้ว่าจีมินโกรธจองกุกขนาดไหน 
แต่สังเกตนะคะ จีมินไม่เคยแสดงออกมาให้ลูกเห็นเลย

มีหลายครอบครัวนะคะ ที่เลือกอยู่ด้วยกันแม้จะไม่รักกันแล้ว
โชคดีที่ตอนนี้จองกุกกับจีมินยังรักกันอยู่..





ทำไมจองกุก ไม่ตัดซูจินให้ขาดสักที 100 คะแนน
สงสัยเหมือนกันใช่ไหมคะ พอเดากันได้ไหม

ไม่ได้แก้ตัวแทนนะ แต่เหตุผลของจองกุกเยอะมากจริงๆ
บางเหตุผลเราเห็นด้วย บางเหตุผลเราไม่เห็นด้วย
ปล่อยให้เป็นโชคชะตาของพวกเขากันเถอะค่ะ




แต่ไรท์คะ โชคชะตาพวกเขาอยู่ที่ปลายนิ้วไรท์นะ!!!


เอาน่าทุกคน ไม่เชื่อใจไรท์หรอ!! (ทุบโต๊ะ) ^__^



-------

 ....

..... ยังรออ่านคอมเม้นของทุกคนอยู่เหมือนเดิมนะคะ 



อัพวันเว้นวัน เหมือนคนไม่ได้ทำงานเลย5555+++












ฝ่ายขาย

รายละเอียดการจอง Grow KOOKMIN แบบไฟล์ คลิกที่นี่











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

437 ความคิดเห็น

  1. #235 KMtimes (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 23:00

    จองกุก...คงยังไม่รู้ตัวว่ามีคดีใหญ่ติดตัวอยู่ ทำไมถึงต้ิงปิดบัง นี่คิดว่าบางทีถ้าบอกไปเลยบอกไปตรงๆใช่จีมินอาจจะตู้ม เพราะเป็นคู่กรณีเก่า แต่อะไรๆมันก็เปลี่ยนไปแล้วไม่ใช่หรอ ฮืออ จองกุก จีมินนคิดมากแล้วรู้มั้ยจีมินมีความสุขเพราะมีจองกุกน้าาา แงงงงงกอดดดจีมินนน

    #235
    1
    • #235-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 29)
      11 มิถุนายน 2562 / 23:36

      อยากให้จองกุกบอกความจริงไปเลยใช่ไหมคะ ฮือออ
      #235-1
  2. #234 alora2 (@Alora) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 22:05
    เจ้ากุก!
    #234
    0
  3. #233 Sunthree_55 (@Sunthree_55) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 22:04
    จีมินเกี้ยวกราด! สู้ๆจ่ะไรท์
    #233
    0
  4. #232 Sprinding_ (@fullfull_yui) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 21:51
    จองกุกมีเหตุผมอะไรที่เหมาะสมหรือสมควรกับเรื่องตัดซูจินไม่ขาดด้วยหรอคะ?? เอาจริงดิ
    #232
    2
  5. #231 modminn (@modmendes) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 21:50
    แงงงอยากตีจองกุกจริงๆ / สู้ๆค่ะไรท์!
    #231
    0