ตอนที่ 23 : Grow step 23 Family life 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 516
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    21 พ.ค. 62


 

 

 

 

หัวหน้าครอบครัวเดินสำรวจรอบบ้านในเวลาก่อนนอนเหมือนทุกวัน จองกุกต้องมั่นใจว่าเขาจะสามารถหลับตาลงอย่างสนิทในทุกคืน

 

จองกุกเปิดประตูห้องยอนจุนในเวลาราวๆ สี่ทุ่มห้าทุ่มทุกวัน จริงๆ นั้นไม่มีอะไรน่าห่วง เขาแค่อยากเห็นลูกชายนอนหลับเท่านั้นเอง

 

 

แต่คืนนี้ลูกชายวัยแปดขวบกลับไม่ได้นอนหลับตาเหมือนเช่นทุกคืน

 

จองกุกเดินเข้าไปในความมืดด้วยความตกใจ ยอนจุนนั่งกอดเข่าพิงหัวเตียงบุหนังสังเคราะห์ แม้จะมืดเพราะปิดไฟ แต่เขารู้ว่าลูกชายกำลังร้องไห้จากเสียงสะอื้นที่ดังออกมาเบาๆ

 

“ร้องไห้ทำไมครับลูกชาย” จองกุกเข้าไปดึงลูกชายมากอด อีกมือหนึ่งก็เอื้อมเปิดโคมไฟดวงเล็กสีส้มที่ตั้งไว้บนโต๊ะข้างเตียง

 

“ฮรึก ฮึก” เด็กกำลังโตสะอื้นแรงขึ้นเมื่อพ่อของเขาเข้ามาหา

 

ดูเหมือนจะไม่หยุดร้องง่ายๆ

 

 

“ไม่ร้องนะครับคนเก่งของพ่อ พ่ออยู่นี่แล้วนะ” จองกุกกระชับกอดแน่นขึ้น ลูกชายของเขาอาจจะฝันร้าย

 

“ยอนจุนเสียใจ ฮึ ฮึก” เด็กน้อยยอมพูดออกมา

 

“...” จองกุกยังคงกอดลูกชายของเขากลมอยู่อย่างนั้น เขารอให้ยอนจุนเป็นคนพูดออกมาเอง

 

 

“มีคนถามยอนจุนว่ารักพ่อหรือแม่มากกว่ากัน ฮืออ ยอนจุนเลือกไม่ได้ ฮืออออ......”

 

 

“...” คนเป็นพ่อได้ยินแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ นั่นประโยคบอกรักจากลูกชายไม่ใช่หรือ

 

 

“ยอนจุนเสียใจ.. เสียใจที่เคยสงสัยว่าพ่อกับแม่รักยอนจุนหรือน้องมากกว่ากัน... ฮืออ” เป็นลูกชายที่กอดพ่อแน่น

 

ส่วนจองกุกนั้น กำลังพยายามทำความเข้าใจสิ่งที่ลูกชายคนโตพูด

 

“ยอนจุนรักพ่อกับแม่เท่ากัน พ่อกับแม่ก็ต้องรักยอนจุนกับน้องเท่ากัน .. ฮึก ยอนจุนเสียใจที่เคยคิดว่าพ่อกับแม่รักใครสักคนมากกว่า..”

 

“โถ่..ลูกพ่อ” จองกุกกอดลูกชายแน่นขึ้นไปอีก เมื่อได้ยินความคิดของเด็กแปดขวบ นี่เขาทำอะไรให้ลูกชายเข้าใจไปแบบนั้นหรือเปล่า

 

“ยอนจุนรักพ่อ รักแม่ และก็รักบอมกยูมากนะครับ” ยอนจุนบอก

 

 

“พ่อกับแม่ก็รักยอนจุนนะครับ รักบอมกยูด้วย รักมากที่สุดในชีวิตเลย รู้ไหมครับ” จองกุกถามเด็กหัวเล็กที่ตัวเองกอดอยู่ใต้คาง ยอนจุนพยักหน้าหงึกหงัก ยอนจุนเชื่อว่าพ่อแม่รักเขากับน้องมากที่สุด

 

“....”

 

“เดี๋ยวคืนนี้พ่อนอนด้วยนะครับ” จองกุกตอบพร้อมหันไปมองบานประตูที่เปิดออก

 

 

จีมินเห็นว่าจองกุกยังไม่กลับเข้ามานอนทั้งๆ ที่ออกไปนานแล้วจึงเดินออกมาตาม กลางดึกเงียบสงัดแบบนี้ เสียงพ่อลูกที่คุยกันในห้องจึงดังออกมา แม้ว่าจะย้อนแสง แต่ภาพที่จีมินเห็นนั่นค่อนข้างเข้าใจง่าย

 

พ่อกำลังกอดปลอบลูกชาย เพียงแค่ไม่รู้ว่าปลอบเรื่องอะไรเท่านั้นเอง

 

ถึงไม่รู้ว่าเรื่องอะไร แต่แม่คนนี้ก็เดินเข้าไปนั่งบนเตียงฝั่งลูกชายและกอดคนทั้งสองไว้

 

“คืนนี้ผมนอนนี่นะ คุณกลับไปหาบอมกยูเถอะ” จองกุกลูบผมคนที่เอนหัวมาพิงกัน เขาจะเล่าเรื่องคืนนี้ให้จีมินฟังในวันพรุ่งนี้

 

 

“แม่รักยอนจุนนะครับ” จีมินหอมแก้มลูกชายก่อนลุกออกไปหาลูกชายอีกคนที่อยู่อีกห้อง บอมกยูยังอายุแค่สองขวบเท่านั้นเอง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“แม่ครับ พรุ่งนี้บอมกยูอยากมาดูพลุอีก”

 

เสียงใสของลูกชายคนเล็กที่แม่จีมินอุ้มอยู่ขณะที่สี่คนพ่อแม่ลูกกำลังเดินกลับมาขึ้นรถ หลังจากพากันไปดูพลุที่โซลจัดขึ้นทุกปี

 

บอมกยูดูตื่นตาตื่นใจกับพลุหลากสีนั้นมาก จึงได้บอกแม่เขาอย่างนั้น แม่จีมินไม่ได้อยากขัดใจลูกชาย แต่วันนี้เป็นวันสุดท้ายของเทศกาลพลุแล้ว

 

จีมินมองหน้าจองกุกที่เดินจูงมือลูกชายคนโตอยู่ข้างๆ เพื่อขอความช่วยเหลือ จองกุกเปิดประตูหน้าให้จีมินเข้าไปนั่งพร้อมลูกชายคนเล็ก ก่อนเปิดประตูหลังให้ลูกชายคนโต แล้วตัวเองจึงเดินอ้อมไปนั่งที่คนขับ

 

 

“บอมกยูชอบดูพลุหรอครับ” คุณพ่อถามลูกชายคนเล็กเมื่อคาดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองเสร็จ

 

“ครับ พรุ่งนี้พ่อพาบอมกยูมาดูอีกได้มั้ยครับ” บอมกยูในวัยสี่ขวบหันทั้งตัวมาถามคุณพ่อ

 

“ยอนจุนล่ะครับ อยากมาดูพลุอีกไหม” จองกุกหันไปถามลูกชายคนโตที่อายุสิบขวบแล้ว

 

“อยากครับ” ยอนจุนตอบ และเขาโตแล้วที่จะรู้ว่าวันนี้เป็นวันสุดท้ายของเทศกาลพลุ

 

 

“อืม.. แต่วันนี้เป็นวันสุดท้ายของปีแล้วนะครับบอมกยู...” จองกุกหันมาพูดกับลูกชายคนเล็กเพราะเชื่อว่ายอนจุนเข้าใจอยู่แล้ว

 

เด็กสี่ขวบไม่เข้าใจที่พ่อพูด

 

“เราต้องมาอีกทีปีหน้าเลย เดี๋ยวเราค่อยมากันปีหน้านะครับคนเก่ง”

 

“สัญญานะครับ”

 

 

“พ่อสัญญาครับ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ของขวัญของคุณ” จองกุกวางกล่องของขวัญกล่องเล็กบนโต๊ะเครื่องแป้งที่จีมินของเขากำลังนั่งอยู่

 

มือที่กำลังนวดคลึงครีมบนหน้าชะงักลง ตามองกล่องของขวัญค้างอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่ง ก่อนหยิบมันมาแกะแล้วหันไปหาจองกุกที่เดินไปนั่งปลายเตียง

 

 

สร้อยคอพร้อมจี้ภาษาอังกฤษสองตัว ‘JJ’ จีมินมองแล้วอมยิ้ม ระดับคุณจองกุกแล้ว .. ทองคำขาวสินะ

 

 

“โอกาสอะไร” จีมินพยายามไล่เรียงเหตุการณ์สำคัญในชีวิต แต่ก็นึกไม่ออกว่าวันนี้ตรงกับวันอะไร

 

“ครบรอบเจ็ดปีที่เราจดทะเบียนสมรสกัน” คนที่นั่งเอนตัวพิงแขนตัวเองบนเตียงตอบ

 

 

“ปีที่แล้วไม่เห็นได้เลย” จีมินว่าไปพร้อมพยายามใส่ตะขอตัวซีที่ด้านหลังคอ

 

“ก็ปีที่แล้วผมให้กระเป๋าตอนวันครบรอบสิบปีที่เราเจอกันครั้งแรกไง.. มานี่ เดี๋ยวผมใส่ให้” จองกุกกระเถิบตัวเองขึ้นไปบนเตียงแล้วเรียกภรรยาตัวเอง จีมินเดินเข้าไปนั่งตรงหน้าอย่างไม่อิดออด

 

จองกุกและจีมินไม่ได้ยึดติดกับวันสำคัญอะไรขนาดนั้น แต่จองกุกคิดว่าเขาในฐานะสามี ควรให้ของขวัญแก่ภรรยาบ้าง เขาจึงให้ตามวันครบรอบต่างๆ ซึ่งปีหนี่งจะให้ครั้งหรือสองครั้ง พอได้โรแมนติก

 

จีมินไม่ได้อยากได้ของที่มีมูลค่าอะไรหรอก เพราะจีมินเองก็มีเงินมากพอที่จะเลี้ยงตัวเอง ลูก รวมถึงจองกุกด้วย แต่ของเหล่านั้นมันมีคุณค่าทางใจ และแสดงให้เห็นถึงความใส่ใจของคนเป็นสามี

 

 

“งั้นปีนี้ก็สิบเอ็ดปีที่เรารู้จักกันแล้วสิ” จีมินหันมาคุยกับจองกุกที่นั่งซ้อนหลังอยู่

 

“อืม .. ขอบคุณคุณพ่อที่ส่งผมไปหาคุณ ผมรักคุณตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกันเลยนะ” จองกุกส่งสายตาหวานซึ้ง

 

“โกหกแล้ว เจอกันวันแรกตีกันแทบตาย จีมินจำได้” นิ้วชี้เรียวยาวจิ้มไปที่ปากของคนที่ทำหน้าจิ้มลิ้ม

 

 

จองกุกหัวเราะขำๆ จริงอย่างที่จีมินว่านั่นแหละ เอ... ถ้าวันนั้นเขายอมไปนอนอีกห้อง เขากับจีมินจะสนิทกันอย่างนี้ไหม

 

 

คนตัวใหญ่กว่าโอบเอวคนที่ขยับเข้ามากอด อยู่ดีๆ กอด อยู่ดีๆ หอม ไม่ใช่เรื่องผิดปกติในการแสดงความรักของพวกเขา

 

จังหวะการหายใจที่เปลี่ยนไปของคนรักทำให้จองกุกแปลกใจ ผละออก และพบว่าจีมินของเขาน้ำตาคลอ

 

“ร้องไห้ทำไมครับ” มือหนาปาดน้ำที่คลออยู่ทั่วตาออกตอนที่รอคำตอบ จีมินของเขาไม่ควรเสียน้ำตาให้กับอะไรทั้งนั้น

 

“คิดถึงพ่อกับแม่” จีมินตอบเสียงเรียบ ไม่ได้เศร้าขนาดที่ต้องฟูมฟาย แต่พอคิดถึงเหตุการณ์ตอนที่อยู่บ้านต่างจังหวัด ก็อดคิดถึงพวกท่านไม่ได้

 

“ตอนนี้พวกท่านคงดูคุณ ลูกเขย และก็หลานๆ อย่างมีความสุขอยู่บนสวรรค์แล้ว” จองกุกปลอบอย่างอ่อนโยน

 

อย่างนั้นยิ่งทำให้จีมินยิ่งคิดถึง หลังมือถูกยกมาปาดน้ำตาตัวเองเหมือนคนขี้แย ถึงจะโตแค่ไหน แต่จีมินก็ยังเป็นลูกของพ่อและแม่อยู่ดี

 

จองกุกดึงคนรักมาซบอก ความคิดถึงมันห้ามกันไม่ได้หรอก

 

“อย่าร้องไห้เลยนะ น้ำตาของคุณมันทำให้ผมเจ็บปวดนะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ภาพคนที่เป็นที่รักลอยเข้ามาเป็นฉากๆ ในสมองของคนที่กำลังจะทำผิดครั้งใหญ่ในชีวิต

 

 

 

จองกุกคงมีความสุขดีในค่ำคืนนี้

 

จีมินก็ไม่รู้ว่าสามีของเขาไปทำอะไรมาเพราะความเชื่อใจ

 

 

แต่จองกุกคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต หากปล่อยให้อารมณ์เพียงชั่ววูบเข้ามาทำลายความภาคภูมิใจของตัวเอง

 

 

ความภาคภูมิใจที่ได้เป็นสามีที่ดี เป็นพ่อที่ดี

 

 

 

 

 

วงแขนแกร่งผลักคนที่พยายามจะทำอะไรเกินหน้าที่ของตัวเองออก จองกุกรีบลุกออกไปรูดซิปกางเกงใส่เข็มขัดที่ยังค้างอยู่กับหูกางเกงให้เรียบร้อย

 

 

ซูจินมองแผ่นหลังนั้นอย่างไม่พอใจ ทุกอย่างกำลังจะเป็นอย่างที่เธอต้องการแล้ว

 

 

“อย่าทำแบบนี้อีก” เสียงเข้มเอ่ยออกมา จองกุกหันไปเล็กน้อยก่อนเดินออกไปพร้อมกระดุมเม็ดสุดท้ายที่เพิ่งติดเสร็จ

 

หญิงสาวหายใจหอบถี่ด้วยความโกรธ เธออยากจะกรีดร้องออกมาให้สุดเสียง แต่ก็ไม่อยากให้จองกุกได้ยิน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ซูจิน .. นี่อะไร” เสียงแหลมมาพร้อมกับหญิงสาวที่เดินดิ่งมาหาเพื่อนตัวเอง

 

เจ้าของชื่อมองหน้าจอโทรศัพท์ที่เพื่อนสนิทยื่นมา วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการเรียนมอปลายปีสุดท้าย

 

 

 

“บล็อค (blog) ของฉันเอง ทำไม” ซูจินตอบ ที่ยุนอายื่นมาให้เธอดูนั้น เป็นบล็อคสำหรับลงรูปของเธอ ก่อนหน้านี้เธอตั้งค่าเป็นส่วนตัว แต่เมื่อวานนี้เธอได้ปรับเปลี่ยนให้เป็นสาธารณะ

 

“ฉันรู้ว่าเป็นบล็อคของเธอ แต่ฉันหมายถึงรูปพวกนี้ มันหมายความว่าอย่างไง” ยุนอาถามอย่างเดือดดาล เมื่อรูปนับร้อยที่เธอเห็นนั้น เป็นรูปของจอนจองกุกคนที่เธอชอบ

 

 

“ฉันชอบจองกุก จบไหม” ซูจินกอดอกตอบอย่างไม่อ้อมคอม

 

คนฟังถึงกับพูดไม่ออก ไม่รู้ว่าจะตกใจกับอะไรก่อน ท่าทางที่โอหังนั่น หรือความจริงที่ว่าเพื่อนของเธอ ก็ชอบจองกุกเหมือนกัน

 

 

“แต่ฉันก็ชอบจองกุกเหมือนกัน..”

 

“แล้วไง ชอบแล้วมีปัญญาแย่งเขามาจากนังจีมินไหมล่ะ” ซูจินเถียงอย่างเร็ว

 

“แกไม่มีวันแย่งจองกุกมาจากจีมินได้หรอก” แม้จะเกลียดจีมิน แต่ก็ปฏิเสธความจริงข้อนี้ไม่ได้

 

สรรพนามที่เปลี่ยนไปไม่ทำให้ซูจินสงสัย คงรู้แล้วสินะ ว่าฉันไม่ได้อยากเป็นเพื่อนเธอ นังยุนอา

 

 

“ฉันไม่ได้ไม่มีสมองเหมือนแก นังยุนอา .. หึ สวยซะเปล่า” ซูจินพูดอย่างเหยียดๆ คนที่เข้าใจว่าเป็นเพื่อนมาตลอดอย่างยุนอารู้สึกผิดหวัง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ด้วยระยะทางและอะไรหลายๆ อย่าง แม้จองกุกจะเหยียบคันเร่งสุดไมล์ขนาดไหน กว่าจะมาถึงระแวกบ้านก็สี่ทุ่มแล้ว

 

รถเก๋งคันหรูจอดหน้าร้านสะดวกซื้อหน้าปากทางเข้าบ้าน จองกุกลงไปซื้อเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มาดื่มในรถ เอาจริงๆ เขายังรู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้

 

จีมินไว้ใจเขามากๆ ที่ผ่านมามีทั้งวันที่เขากลับบ้านตรงเวลา ไม่ตรงเวลา รายงานบ้าง ไม่รายงานบ้าง แต่ถึงอย่างนั้นจีมินก็ไม่เคยมาเซ้าซี้ให้ต้องรำคาญใจ

 

 

แต่เขาเกือบทำให้ความเชื่อใจของจีมินต้องพังทลายไป

 

 

กระป๋องเบียร์เปล่าสองกระป๋องถูกโยนไว้ที่พักขาตรงเบาะหลัง จองกุกสตาร์ทรถขับตรงกลับบ้าน

 

 

 

 

 

ไฟในบ้านปิดมืดผิดปกติ เหมือนไม่มีคนอยู่ นาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือบอกว่าอีกไม่กี่นาที่จะห้าทุ่มแล้ว ดึกป่านนี้ ลูกเมียนอนหลับกันหมดแล้ว

 

จองกุกเดินตรงไปเปิดประตูห้องลูกชาย ที่ตอนนี้พวกเขานอนห้องเดียวกัน ห้องเล็กไปหน่อย สงสัยต้องย้ายไปอยู่บ้านที่หลังใหญ่กว่านี้เสียแล้ว

 

ปัง

 

เสียงประตูกระทบผนังเสียงดัง เมื่อจองกุกไม่เห็นว่าจะมีใครนอนอยู่ในห้องที่ปิดไฟมืด แม้จองกุกจะเปิดไฟหลังจากนั้นแล้ว ก็ไม่เห็นลูกๆ ของเขาอยู่ดี

 

ขายาวรีบสาวไปห้องของตัวเอง หรือลูกชายทั้งสองจะไปนอนห้องเดียวกับแม่ของพวกเขา

 

“จีมิน” จองกุกไม่ได้เปิดอย่างเบา เสียงที่เรียกก็ดังตั้งแต่ก่อนประตูจะถูกเปิดเสียงอีก

 

สัญชาตญาณของเขามันบอกว่าตอนนี้ไม่มีใครอยู่บ้านเลย

 

 

 

จีมินพาลูกเขาไปไหน

 

 

จีมินอยู่ที่ไหน

 

 

 

ลูกของเขาอยู่ทีไหน

 

 

 

ไม่มีใครอยู่บ้านแน่ๆ

 

 

จองกุกนึกขึ้นได้ว่าเวลาแบบนี้ สิ่งที่ต้องทำเป็นลำดับแรกคือการโทรหาจีมิน โทรศัพท์ถูกล้วงออกมาจากกระเป๋ากางเกง แต่แตะเท่าไหร่ หน้าจอก็ไม่ขึ้นเสียที

 

หืม ปิดเครื่องหรอ จองกุกจำได้ว่าล่าสุดที่เขาใช้โทรศัพท์คือกำลังจะส่งข้อความหาจีมิน .. แล้วตอนนี้เครื่องถูกปิดไปได้อย่างไร

 

 

ช่างเถอะ เป็นความผิดของจองกุกเองทั้งหมดแหละ

 

 

 

 

สองสายไม่ได้รับ

 

 

สองข้อความที่ยังไม่เปิดอ่าน

 

 

 

 

 

9:41 PM หนึ่งสายที่ไม่ได้รับ ภรรยา

 

 

9:49 PM หนึ่งข้อความที่ยังไม่เปิดอ่าน ภรรยา

 

จองกุกกลับกี่ทุ่ม จีมินพาบอมกยูไปโรงพยาบาลนะ ตัวร้อน ไม่แน่ใจว่าต้องแอดมิทหรือเปล่า ยอนจุนอยู่บ้านน้องแทฮยอน ถ้ากลับมาแล้วไปรับลูกมาด้วย อ้อ ถึงบ้านแล้วโทรหาจีมินด้วยนะ

 

 

10:31 PM หนึ่งสายไม่ได้รับ ภรรยา

 

 

10:49 PM หนึ่งข้อความที่ยังไม่เปิดอ่าน ภรรยา

 

คืนนี้จีมินนอนเฝ้าลูกที่โรงพยาบาลนะ ลูกไม่เป็นอะไรมากไม่ต้องเป็นห่วง / ยอนจุนอยู่บ้านพี่โฮซอกนะ อย่าลืมไปรับมานอนบ้าน / อย่าลืมโทรหาจีมินด้วย กลับดึกจัง เป็นห่วงนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1:01 AM

 

 

“ขอบคุณครับ” จีมินกล่าวขอบคุณคุณพยาบาลที่เข้ามาวัดไข้ให้ลูกชายในกลางดึก ไข้ลดแล้ว อาจจะได้กลับบ้านพรุ่งนี้

 

 

เด็กหนอ ป่วยบ่อย หัวใจคนเป็นพ่อเป็นแม่ก็เจ็บไปด้วย แต่หากโตกว่านี้ก็ป่วยน้อยลง จีมินมีประสบการณ์มาจากยอนจุน

 

 

แกร๊ก

จีมินหันไปตามเสียงประตู คุณพยาบาลเพิ่งออกไปสักครู่ ทำไมถึงกลับเข้ามาอีก

 

 

อ้าว .. ไม่ใช่คุณพยาบาล

 

“จองกุก..” จีมินเอ่ยชื่อสามีที่ถือกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กเดินเข้ามาช้าๆ

 

จองกุกวางกระเป๋าเสื้อผ้าที่ถือมาไว้บนโซฟาที่เขาต้องนอนกับจีมินคืนนี้ ก่อนเดินเข้าไปใกล้ๆ เตียงของลูกชาย มือของพ่อลูบขาลูกชายอย่างเบา ปากก็ถามอาการ

 

“ลูกเป็นไงบ้าง”

 

“เมื่อกี้พยาบาลมาวัดไข้ ไข้ลดแล้ว พรุ่งนี้อาจจะได้กลับ.. ยอนจุนล่ะ” จีมินถามถึงลูกชายด้วยความเป็นห่วง

 

“ผมพาไปส่งบ้านคุณพ่อแล้ว” จองกุกหันมาตอบ ท่าทางและน้ำเสียงที่เรียบผิดปกติ

 

 

ไฟในห้องสลัวพอแค่ให้คนเฝ้าไข้พอมองเห็น แต่ไม่สว่างพอที่จะรบกวนคนที่หลับอยู่ จอนจองกุกมองหน้าจีมินที่จ้องมาอยู่พักหนึ่งก่อนดึงเข้ามากอดโดยไม่พูดอะไร กอดอยู่อย่างนั้น จีมินแปลกใจแต่ก็ยืนนิ่งและกอดเอวกลับ

 

“ทำไมกลับช้าจัง โทรก็ไม่ติด โทรศัพท์แบตหมดหรอ” เสียงหวานถามไป ถามเยอะจัง แต่จองกุกไม่รู้สึกว่ามากไปเลย ไม่รู้สึกน้อยไปด้วย

 

 

ถ้าบอกว่าแบตหมด ก็คือโกหก

 

 

“ผมเผลอปิดเครื่องไปน่ะ” จองกุกตอบทั้งที่ยังกอดกัน

 

“อย่าเผลอบ่อยสิ จีมินเป็นห่วง” จีมินตอบไปตามบริบทที่คุยกันอยู่

 

 

ใช่แล้ว ผมไม่ควรเผลอบ่อยๆ ผมไม่ควรเผลอไผลแบบนี้อีก .. จีมิน ผมขอโทษ

 

 

 

“คุณนอนเถอะ ผมขออาบน้ำก่อน”

 

 

ทั้งสองคลายกอดจากกัน ก่อนที่จองกุกจะห่างออกไปอาบน้ำ ส่วนจีมินก็พาตัวเองไปนอนบนโซฟาตัวกว้างที่มีไว้ให้สำหรับคนเฝ้าไข้อย่างเขา

 

 

 

 

 

ไม่นานนัก จองกุกก็ออกมาด้วยชุดนอนกางเกงขายาว และเสื้อยืดคอกลมเหมือนอย่างจีมิน จีมินเองก็หลับไปแล้ว จองกุกคร่อมขาข้ามคนตัวเล็กไปด้านใน นอนซ้อนหันหลังให้พนักโซฟา สอดแขนเข้าไปใต้คอภรรยาตัวเอง จีมินรู้สึกตัวขึ้นมานิดหนึ่ง ขยับตัวเองให้เข้ากับสามี ก่อนหลับต่อไป

 

 

 

“รักผมไหม” จองกุกถาม แต่คำตอบกลับเป็นลมหายใจยาวๆ เป็นจังหวะ ที่มีความหมายว่าคนที่เขาถามนั้น เข้าสู่นิทราไปแล้ว

 

“...”

 

 

“ผมรักคุณนะ .. จีมิน”




















Talk :


 



ขอเรฟไปตอนที่แล้วนิดนุง ..


ย้ำอีกครั้งนะคะ 

ด่าจองกุกได้ ด่าซูจินได้ ...

แต่อย่าด่าเรา เราไม่รู้เรื่องงงง /หัวเราะทั้งน้ำตาพร้อมพนมมือ


นอกจากโมเม้นจากกัปตันที่มาแบบโบมๆ แล้ว

เห็นจะมีความเกรี้ยวกราดของทุกคนนี่แหละค่ะ

ที่ทำเราใจสั่น



สำหรับเรา ...

เรื่องราวมันจบอยู่ในหัวเราแล้ว เราแค่ค่อยๆ ถ่ายทอด เรียบเรียงมันออกมา



มีที่รักถามว่า(ไม่มีใครถาม ดูออก)เนื้อเรื่องตอนนี้กี่เปอร์เซ็นต์แล้ว


ประมาณ 60% ค่ะ (ไม่ได้นับเป็นตอนนะคะ)

ยังอยู่ด้วยกันอีกสักพักเลย ก็รับกำลังใจเรื่อยๆ นะคะ 

etc. คอมเม้น + สกรีม #GrowKookmin





ส่วนอันนี้ พูดดีไหม คือ Grow KOOKMIN เป็นเรื่องราวการเติบโตของคนสองคน

ตอนต้นๆ จะเป็นช่วงมัธยม-มหาวิทยาลัย มันก็จะใสๆ 

แต่พอพวกเขาโตขึ้น ก็จะมีทั้งความสุขและอุปสรรคปะปนกันไป 

เราเลยไม่แน่ใจว่า นักอ่านจะยังรับได้กับเรื่องราวในอนาคตหรือเปล่า



แต่ขอย้ำอีกทีนะคะ ว่าอย่าด่าเรา เราบอบบางนะ อันนี้พูดจริง (ToT)







เราดีใจที่ได้เจอทุกคนนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

438 ความคิดเห็น

  1. #286 Phiphiprimpan (@Phiphiprimpan) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 19:17
    สมนั้มหน้า!! นังสูจิน!!!!
    #286
    0
  2. #192 <3JM (@Ai_Aluvis) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 11:44
    หูยยยยย เนี่ย เรายังโมโหอยู่เลย แบบใจหวิวเพราะอินมาก ดีนะที่กุกคิดได้อ่ะ

    เราอินจัดจริงๆ ไรท์แต่งดีมากค่ะ สู้ๆ รอติดตามผลงานคร้าบบบ
    #192
    0
  3. #191 chachayuchun (@chachayuchun) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 13:06
    ไม่ขออะไรมากค่ะไรต์ ขอให้จบแบบมีความสุข ไรต์ใจบางคนอ่านอย่างเราก็ใจบางค่ะขออย่าทำร้ายจีมิน เพราะจีมินไม่เคยบกพร่องต่อหน้าที่ภรรยาหรือคนรัก เชื่อใจกุกเสมอ และน้องไม่มีใคร นอกจากจองกุกและลูก อุปสรรคอะไรก็ได้ขออย่าเป็นเรื่องมือที่สาม การนอกใจ มันทำใจอ่านยากจริงๆค่ะ ไรต์แต่งเก่งมากนะ เราอินมาก ตอนที่แล้วเกลียดจองกุกมาก ไม่อยากเกลียดซ้ำอีก เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #191
    1
    • #191-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 23)
      21 พฤษภาคม 2562 / 13:38
      ไรต์เตอร์ถูกใจสิ่งนี้ :))))
      #191-1
  4. #190 jiminpunch (@jiminpunch) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 05:22
    หายงอลไรท์ก้อด้าย // กอดกันกอดกัน
    #190
    0
  5. #189 Anna (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 03:31

    เราเกือบจะเลิกอ่าน เราโกรธไรท์ จริงๆนะ เเต่ตอนนี้เรากลับมาละ รักไรท์เหมือนเดิม

    #189
    0
  6. #188 btjmsg (@Yoonmin33) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 03:26
    ขออย่าให้มีดราม่ามือที่สามสี่เขามาได้มั้ย คอนจองกุกไปเรียนต่อก็ปล่อยให้จีมินเลี้ยงลูกคนเดียวตั้งสี่ปี มันก็หว่าเหว่เกินพอแล้ว อยากให้ครอบครัวสงบสุข ไม่มีดราม่าเรื่องคนนอกเข้ามา เราใจบาง เราเซ้นซิทิฟ เราอินมากค่ะไรท์

    เพราะว่าอะไร เพราะไรท์แต่งได้ดีไงค่ะ :)
    #188
    0
  7. #187 iiiiczy (@iiiiczy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 00:30

    คิดได้สักทีเถอะซูจิน จองกุกถ้ามีอีกแกโดนแน่ โดนจีมตื้บ

    #187
    0
  8. #185 JunhoeJimin (@JunhoeJimin) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 23:39
    ยังดีที่คิดถึงหน้าลูกเมียได้นะจองกุก โกรธมาก(อินตอนที่เเล้ว)ซูจินพอได้เเล้วนะปล่อยจองกุกไปเหอะ ขอออ //ขอให้จบแฮปปี้จริงๆนะคะ สู้ๆนะค้าบไรท์
    #185
    0
  9. #184 KMtimes (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 20:51

    ก็ถือว่ายังดีที่เรียกสติกลับคืนมาได้ไม่หลงไปกับอารมณ์ความสุขชั่ววูบ จำไว้นะจองกุกแล้วอย่าให้มันเกิดอีก สงสารจีมินต้องหอบลูกไปรพ.คนเดียวกลางคืน ยังไงดีกับซูจิน ควรรู้ตัวมั้ย ควรมีจิยสำนึกบ้างนะคนมีครอบครัวแล้วบ้าเอ้ยยย ขอให้เรื่องราวมันจบได้ด้วยดีเถอะ ฮือออสงสาร อยากให้ทั้งสองคนรักกันไปนานๆ

    #184
    0
  10. #183 jjjkj (@jjjkj) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 20:04
    ดีแล้วที่จองกุกผลักซูจินออกไปไม่งั้นคงรู้สึกผิดมากๆที่ทำกับตีมินแบบนั้น
    #183
    0
  11. #182 leenutcha (@leenutcha) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 19:57
    รู้สึกดีขึ้นมานิดนึงที่ผลักนังนั่นออกไม่งั้นจะเกลียดจองกุกมากกว่าเน้!!!! แล้วก็บอกความจริงกับจีมินซะคนบ้าา ถ้าจีมินมารู้ทีหลังจะเสียใจขนาดไหนห้ะ!!! คนไม่ดี ปล.เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ สู้ๆค่าา เป็นเรื่องที่อ่านแล้วอินมากกก
    #182
    0
  12. #181 My cha (@5112538) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 19:15
    เกือบไปแล้วนะจองกุก...แบบนี้ไท่ไหวจริงๆนะ อย่าทำแบบนี้อีกขอร้อง
    #181
    0
  13. #180 Sunthree_55 (@Sunthree_55) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 17:57

    ถ้าจีมินรู้เรื่องนี้ จีมินจะโกรธจองกุกไหม

    #180
    0
  14. #179 karong2 (@karong) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 17:51
    ขอให้เเฮปปี้จริงๆนะไรท์5555
    #179
    0
  15. #178 kook77min77 (@kook77min77) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 17:50
    นังกุกเเกโกหกจีมินทำไม รักก้พูดความจริงออกไปซี่!!ว้อยยยทำไมต้องโกหกด้วยเกลียดคนโกหกอ่าาา //สู้ๆค่าไรท์ อินอีกเเล้วว55
    #178
    0
  16. #177 ThanatchaMeechun (@ThanatchaMeechun) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 17:41
    ถ้าอนาคตเเบด เราทำใจไม่ได้นะรับไม่ได้เลยอ่ะ เพราะฉะนั้นจบแฮปปี้นะๆไม่ขออะไรเยอะเลย เเละจะสนับสนุนไรค์ไปเรื่อยๆเลย
    #177
    0
  17. #176 alora2 (@Alora) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 17:31
    แง้ววววววว อย่าทำแบบนี้อีกนะจองกุกอาาาา
    #176
    0