ตอนที่ 22 : Grow step 22 Family life 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 549
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    17 พ.ค. 62


 

 

 

 

 

 

 

การประชุมประจำเดือนกินเวลาตั้งแต่ช่วงสายจนถึงเกือบเที่ยง บรรดาผู้บริหารร่วมถึงบุคลากรที่ทำหน้าที่เป็นคนขับเคลื่อนองค์กรทยอยเดินออกจากห้องประชุม

 

“ซูจินเป็นอย่างไงบ้างจองกุก” ผู้จัดการสาวใหญ่ประจำฝ่ายบุคคลถามขณะเดินออกมาพร้อมกัน คนถูกถามไม่เข้าใจ

 

“หมายความว่าอย่างไงครับ” จองกุกถามกลับไป สีหน้าสุดงง

 

“ก็ซูจินโทรมาลางาน บอกว่าไม่สบาย เห็นว่าสนิทกัน ก็เลยถาม” หัวหน้าของซูจินบอกไปตามที่เข้าใจ

 

“ไม่สนิทกันขนาดนั้นหรอกมั้งคุณ” ฮันกูรึมพูดให้ลูกน้อง ถึงจะไม่ได้สนิทกับใครเป็นพิเศษ แต่เรื่องนี้เขาว่าเขามองออก

 

คนที่ได้รับการช่วยชีวิตยิ้มน้อยเป็นการขอบคุณ

 

“หรอ ... ซูจินพูดถึงคุณบ่อยๆ น่ะ เลยคิดว่าสนิทกัน”

 

จองกุกได้พูดคุยกับคนอื่นๆ เกี่ยวกับงานอีกเล็กน้อย ก่อนเดินกลับแผนกของตน

 

 

 





 

“หัวหน้าครับ วันนี้ไปทานมื้อกลางวันที่ไหนครับ” จองกุกได้รับคำถามทันทีที่เดินเลี้ยวเข้ามาในห้องทำงาน

 

“ไม่รู้สิครับ ถ้าคิดไม่ออกก็คง.. โรงพยาบาลแทกัง” จองกุกบอกไป ถ้าไม่มีที่ที่อยากไปจริงๆ เขาก็มักจะไปที่นั่น เนื่องจากอยู่ใกล้

 

“โรงพยาบาลไม่ใช่ที่ที่คนร่างกายแข็งแรงจะไปบ่อยๆ นะคะคุณจองกุก” ลูกน้องสาวที่อายุมากกว่าหลายปีตะโกนคุยกับคนที่ตนเคารพ จองกุกได้แต่อมยิ้ม วางโน้ตบุ๊คลงบนโต๊ะทำงาน

 

“พวกเรากำลังจะไปร้านที่เพิ่งมาเปิดใหม่น่ะค่ะ เปิดมาหลายเดือนแล้ว ยังไม่มีโอกาสได้ไปเลย ไปด้วยกันนะคะ” น้องใหม่สาวสวยประจำแผนกชวน

 

“ย่าห์ๆๆ หัวหน้าเพิ่งกลับมาจากประชุมนะ” เป็นที่รู้กันว่าวันที่มีการประชุม หัวหน้าของพวกเขาจะต้องสูญเสียพลังไปค่อนข้างมาก ร้านใหม่ที่เพิ่งมาเปิดน่ะ ถึงจะอยู่ใกล้ แต่ก็อยู่ไกลเกินกว่าที่พวกเขาจะให้หัวหน้าเดินไปในวันแบบนี้หรอกนะ

 

หัวหน้าอายุน้อยอมยิ้ม ขอบคุณอะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้ตัวเองได้มาเจอพวกเขา

 

“มีอะไรที่สั่งมากินที่นี่ได้บ้างอ่ะครับ”

 

“โอ๊ะ พูดแบบนี้” ชายหนุ่มที่มักสร้างสีสันให้ทีมชงอย่างเข้ม

 

 

“ผมไม่ได้เลี้ยงมื้อกลางวันพวกคุณนานแล้ว เพราะฉะนั้นวันนี้...”

 

 

 

ไม่ใช่แค่ความเก่งที่ทำให้จองกุกเป็นที่รักและเคารพของเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชา แต่ความเป็นกันเอง ความเอาใจใส่ และอื่นๆ อีกมากมาย คอยมัดใจพวกเขาให้ตั้งใจทำงานให้อย่างเต็มที่

 

 

 

 

 

 

 

“เที่ยงแล้ว พวกเราไปรอที่แคนทีน(Canteen) นะครับ”

 

“ครับ ไปก่อนเลย เดี๋ยวสักพักผมตามไป”

 

ทุกชั้นของตึกจะมีห้องอาหารเล็กๆ ให้พนักงาน แต่ไม่ค่อยมีใครใช้สำหรับมื้อกลางวัน ส่วนใหญ่มักจะออกไปหาอะไรทานข้างนอกกัน ไม่ก็จะใช้เมื่อมีวาระสำคัญเหมือนเช่นวันนี้

 

 

 

โทรศัพท์มือถือเครื่องแพงถูกหยิบมาเลื่อนหาเบอร์ติดต่อที่ไม่ได้ติดต่อไปบ่อยๆ

 

 

ซูจิน

 

 

 

 

“จองกุก” เสียงปลายสายดังหลังจากที่ชายหนุ่มถือมันแนบหน้าอยู่นาน

 

“ได้ยินว่าไม่สบาย เป็นอะไรมากหรือเปล่า” จองกุกถามไปตามประสาคนรู้จักกัน

 

 

 

นี่ฉันฝันไปหรือเปล่า วันนี้ซูจินมึนหัวนิดหน่อย เลยถือโอกาสใช้วันลาวันแรกของปี กะว่าถ้านอนพักสักหน่อยคงจะดีขึ้น และตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว

 

“มึนหัวน่ะ ยังไม่ดีขึ้นเลย” เสียงแห่บพร่าตอบคำถามคนที่ห่วงใย

 

“ไปหาหมอหรือยัง” เสียงเรียบถามต่อ

 

“ซูจินกินยาแล้ว นอนอีกหน่อยคงดีขึ้น ขอบคุณจองกุกที่โทรมานะ” คนป่วยทำหน้าหงอยเพื่อให้เสียงฟังดูป่วยกว่าความเป็นจริง

 

“งั้นนอนพักเถอะ จะได้หายเร็วๆ”

 

 

“...”

 

 

“..”

 

 

“....” ทำไมถึงได้อบอุ่นแบบนี้ล่ะจองกุก แล้วคุณจะไม่ให้ฉันอิจฉาจีมินได้อย่างไง

 

 

“แค่นี้นะ”

“...”

“...”

 

“เดี๋ยว จองกุก” เสียงหญิงสาวเรียกเบาๆ

 

“หืม” แม้จะเบา แต่จองกุกได้ยิน

 

“เย็นนี้ .. ถ้าจองกุกไม่รีบไปไหน ... ซื้อข้าวมาให้ซูจินหน่อยได้ไหม”

“...”

 

“แต่ถ้าต้องรีบไปไหนก็ไม่เป็นไร” ซูจินพูดต่ออย่างเกรงใจ

 

 

“ดูก่อนแล้วกัน”

 

 

การสนทนาเพื่อถามไถ่อาการป่วยจบลงพร้อมเสียงเรียกของคนที่รอทานอาหารกลางวันพร้อมกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 























 

 

 

“ฮืออออออออ แงงงงงงงงงงงงง”

 

เสียงร้องงอแงดังอยู่บนรถที่มุ่งหน้าไปยังโรงเรียนอนุบาล ไม่ใช่วันแรกของการไปโรงเรียน

 

 

“หยุดร้องเร็วคนเก่ง เดี๋ยวน้องบอมกยูล้อนะ ถ้าเห็นหนูร้องไห้น่ะ” ยุนกิเกลี้ยกล่อมให้เด็กอนุบาลสองที่นั่งตักตัวเองสงบลง เห้อ เพลีย ถ้ามีสักวันที่สองพ่อลูกไม่ตีกันก็คงดี

 

 

“ก็คุณพ่ออ่ะ คุณพ่อแกล้งหนู ฮืออ คุณแม่แกะแล้วมัดให้หนูใหม่ได้ไหมคะ นะคะ ฮือออ” ยุนจีรบเร้าให้แม่ของเธอมัดผมให้ใหม่

 

 

เรื่องมันมีอยู่ว่าแทฮยองน่ะ อยากมัดผมให้ลูกสาว เมื่อเช้าเลยกอดรัดฟัดเหวี่ยงกัน ยุนจีอยากให้แม่เธอเป็นคนมัดให้มากกว่า เธอว่าพ่อแทฮยองน่ะ มัดเบี้ยว

 

“ไหน ไหน พ่อแกล้งตรงไหน มัดออกจะสวย ตรงไหนไม่สวย ฮะ ฮะ ฮะ ฮะ” แทฮยองที่ตั้งใจขับรถยื่นหน้าไปถาม ตาก็ยังจับจ้องแต่ถนนสายยาวที่อยู่ตรงหน้าเพื่อความปลอดภัย

 

“ไม่ใช่ไม่สวย แต่มันเบี้ยว มันไม่เท่ากัน คุณพ่อแกล้งยุนจี ... ยุ้นไม่ใช่ลูกป๊าหรอ!!” เด็กน้อยพูดประโยคที่ทำให้พ่อหลุดขำออกมา ก็ประโยคนั้นกำลังฮิตมาจากละครตอนเย็นน่ะสิ

 

 

“ไหนๆๆๆ ให้แม่ดูซิ .. หื้มม แม่ว่าก็เท่ากันนะคะ” ยุนกิห้ามทัพด้วยการจับหน้าหวานของลูกสาวหันซ้ายขวา แทฮยองของเขาไม่ได้ไม่มีฝีมือขนาดมัดผมให้ลูกไม่เท่ากันหรอก ฝึกมาตั้งแต่ยุนจีอายุได้ขวบแล้ว แต่ที่มางอแงกันทั้งพ่อทั้งลูกแบบนี้ ก็เพราะความขี้เล่นของแทฮยองนั่นแหละ

 

ยุนจีก็เหมือนจะรู้ว่าพ่อชอบแกล้ง ถึงได้ทำท่าโวยวายร้องไห้ ทั้งที่ไม่มีน้ำตาสักหยด

 

 

“หรอคะ” เสียงเล็กพูดอย่างน่ารัก หน้าตาพยศๆ นั้น ถอดแบบยุนกิมาอย่างเป๊ะ

 

“เห็นไหม .. มาหาว่าพ่อแกล้ง พ่อรักยุนจีจะตาย” แทฮยองเอื้อมมือไปยีหัวกลมๆ ของลูกสาว เสี่ยง..

“ยุนจีก็รักคุณพ่อค่ะ” สาวน้อยยอมหย่าศึก

 

“อ่ะ พ่อลูกบอกรักกัน แม่ตกกระป๋องแล้วล่ะ” ยุนกิแกล้งตัดพ้อ เมื่ออยู่ดีๆ สองพ่อลูกนั่นเกิดดีกันขึ้นมาเฉย

 

“อื้อๆๆๆ ยุนจีก็รักคุณแม่ค่ะ จุ๊ฟ จุ๊ฟ” ลูกสาวที่น่ารักรีบมาง้อคุณแม่ มือเล็กๆ จับหน้าคุณแม่ให้มองมาที่ตนก่อนแนบริมฝีปากตัวเองไปหลายๆ ที

 

“แทฮยอง” คุณล่ะ

 

 

“รักคร้าบบบ ไม่รักเมียตัวเองแล้วจะไปรักใครล่ะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

















 

 

 

 

 

 

 

 

ชายหนุ่มรูปร่างดีในเสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อน เดินเข้ามาในชายคาของคอนโดที่เขาเคยมารับคนที่อาศัยอยู่ที่นี่ มือที่ไม่ได้ถือถุงข้าวต้มที่อุตส่าห์ขับรถไปหาซื้อตั้งไกล ล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋าออกมาเลื่อนดูรายชื่อผู้ติดต่อของคนที่เพิ่งได้คุยไปเมื่อตอนกลางวัน

 

 

“หลับหรอ”

 

จองกุกพูดกับตัวเองเมื่อไม่มีการตอบรับจากปลายสาย เขาเคยมารับซูจินบ่อยครั้งเวลาที่ต้องออกไปไหนมาไหนกับเหล่าหัวหน้า แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่รู้ว่าเพื่อนร่วมงานของเขาคนนี้พักอยู่ชั้นไหน

 

ในเมื่อไม่รับสาย ก็ช่วยไม่ได้

 

จองกุกกดวางสาย เตรียมตัวกลับบ้าน เขายังไม่ได้บอกจีมินว่าวันนี้จะกลับบ้านช้า

 

 

 

กริ๊ง กริ๊ง

 

“จองกุกโทรหาซูจินหรอ ซูจินเพิ่งตื่นน่ะ มึนหัวมากเลย”

เจ้าของสายเรียกเข้าพูดทันทีที่จองกุกรับสาย อันที่จริงเธอปล่อยให้เสียงโทรศัพท์ดังอยู่อย่างนั้นอย่างตั้งใจ และเมื่อเสียงเงียบไป เธอก็โทรกลับในทันที

 

 

“หรอ พอดีซื้อข้าวมาให้น่ะ คุณลงมาเอาได้ไหม ผมอยู่ข้างล่าง” จองกุกกรอกเสียงใส่เครื่องมือสื่อสาร

 

“จริงหรอ ขอบคุณนะ เดี๋ยวซูจินลงไป ... อุ๊ย!!

 

 

คิ้วเข้มขมวดหลังได้ยินเสียงร้องดัง เสียงเหมือน.. ล้มไปกับพื้น

 

“ซูจิน..”

 

“....”

 

 

“ซูจิน”

 

 

“โทดทีนะ เมื้อกี้ล้มน่ะ รอแปปนะ”

 

 

“ไหวไหม อยู่ห้องไหน เดี๋ยวผมเอาขึ้นไปให้” ไหนๆ ก็ใจดีซื้อข้าวมาให้แล้ว หากปล่อยให้ลงมาเอาเอง จองกุกกลัวว่าจะเป็นการทำคุณบูชาโทษ แค่เอาข้าวขึ้นไปให้เพื่อน ไม่น่ามีอะไรเสียหาย

 

 

2601

 

 

 

 

 

 







 

 

 

 

 

 

2601

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

ก๊อก ก๊อก ก๊

 

 

 

ประตูห้องกว้างถูกเปิดจากคนข้างใน เจ้าของโชว์หน้าป่วยอย่างไม่อายแม้จะยืนอยู่ต่อหน้าคนที่ตัวเองชอบ

 

ตั้งแต่รู้จักกันมา จองกุกไม่เคยเห็นเพื่อนคนนี้ ดูป่วยขนาดนี้มาก่อน

 

“ไปหาหมอไหม” จองกุกอดถามไม่ได้ หน้าซูจินดูซีดจนน่าเป็นห่วง

 

แต่จองกุกรู้ไหม ว่าคอร์สเรียนแต่งหน้านั้นไม่แพงเลย

 

 

“ขอบคุณนะ” ซูจินเอ่ยเสียงแหบ มือสั่นยื่นออกมารับถุงข้าวต้มที่เพื่อนซื้อมาให้

 

ประตูบานใหญ่ค่อยๆ ปิดลง จองกุกมองอย่างสงสัย เขาสงสัยว่า สภาพแบบนั้น ซูจินทนได้อย่างไร

 

 

 

กึก

 

เสียงที่จองกุกได้ยินนั้น เหมือนมีบางสิ่งกระแทกเข้ากับประตูที่เขายังคงยืนอยู่ ไม่ต้องเดาหรอก ซูจินแน่ๆ

 

จองกุกพยายามไม่สนใจ เขาหันหน้าละออกมา เตรียมตัวกลับบ้านเสียที

 

 

ตุบ

 

ไม่ทันไปได้สักสองก้าว เสียงที่ดังกว่าเดิมกระทบเข้าแก้วหู ไม่สูงเหมือนมีบางสิ่งกระแทกประตู แต่เป็นเสียงที่มีบางอย่างร่วงไปกองกับพื้น

 

จองกุกหันไปมองอย่างชั่งใจ เขาควรทำตัวเป็นสุภาพบุรุษตอนนี้หรือไม่

 

 

 

อีกฟากของประตู ซูจินรู้จักจองกุกดี หากจองกุกไม่เป็นคนดี เขาคงรู้สึกดีกับเธอบ้าง ใช่ จองกุกเป็นคนดี คนดีจะเมินเพื่อนที่ป่วยหนักจนล้มลงไปกองกับพื้น แล้วเดินกลับบ้านไปหาลูกเมียอย่างนั้นหรอ

 

 

 

กลับไปแล้วหรอ

ซูจินถามตัวเองในใจ พร้อมหายใจหอบถี่ เธอยังคงค้างอยู่ท่าเดิม ท่าที่ถ้าจองกุกมาเห็นตอนนี้ ต้องเข้าใจว่าเธอป่วยหนักจนยืนไม่ไหวและล้มลงกับพื้น

ไม่ จองกุกไม่ใช่คนใจไม้ขนาดนั้น เดี๋ยวจองกุกต้องเปิดประตูเข้ามาแน่ๆ

 

แต่จองกุกจะทันได้ยินหรือเปล่า

 

ถ้าไม่ได้ยินล่ะ .. หึ จะรักอะไรนักหนา ลูกน่ะ เมียน่ะ

 

ไม่ จองกุกได้ยิน จองกุกยังยืนอยู่หน้าประตู เดี๋ยวจองกุกต้องเข้ามาแน่ๆ

 

 

จองกุกต้องเข้ามาแน่ๆ

 

 

 

แม้ว่าคุณจะไม่เข้ามา ฉันก็ล้มกองอยู่ตรงนี้แหละ ให้มันรู้ไปเลยว่าคุณรักจีมินมันมากแค่ไหน

 

 

ความเคียดแค้นที่มีทำให้หน้าซีดมีสีแดง น้ำตาไหลออกไปเจอกันที่ปลายจมูก ปากล่างถูกกัดจนเลือดเกือบซิบ

 

 




 

 

เอี๊ยดดดด

 

“ลุกไหวไหม”

 

 

“จองกุก...”

 

 

 

 

 

 

 

 








 

 

 

คนป่วยการเมืองนั่งมองถ้วยข้าวต้มปลาที่เพื่อนซื้อมาให้อย่างเศร้า จองกุกก็ยังนั่งอยู่ต่อหน้าเธอบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ชายหนุ่มตัดสินใจเปิดประตูเข้ามาด้วยความมีมนุษยธรรม และเมื่อเจอว่าเพื่อนของเขาล้มก้มหน้ากับพื้นก็เข้าไปพยุงมานั่งในส่วนที่จัดเป็นครัว พร้อมจัดแจงเทอาหารที่ตัวเองเป็นคนซื้อมาให้ด้วยตัวเอง

 

 

“ร้องไห้ทำไม” จองกุกถามเสียงเรียบ ไม่ได้มีความห่วงใยใดๆ แทรกเข้ามาเลย

 

ซูจินยกมือมาปาดน้ำตาของตัวเอง ตอบคำถามออกไปทั้งที่ไม่มองหน้า

“ปวดหัวน่ะ”

 

 

“รีบกินข้าวสิ จะได้กินยา” แม้เนื้อหาจะเต็มไปด้วยความเป็นห่วง แต่ซูจินรู้ว่าจองกุกไม่ได้รู้สึกอย่างนั้น

 

ประโยคนั้นเหมือนกับประโยคพื้นฐานที่ใครก็ต้องพูดเมื่ออยู่ในสถานการณ์นี้มากกว่า

 

จองกุกมองดูเพื่อนตัวเองกินข้าวไปไม่ละสายตา ทำไมไม่หยุดร้องเสียที ป่วยหนักขนาดไหนนะ

ระหว่างที่สมองกำลังใช้ความคิดที่ไม่ได้อยากได้คำตอบจริง จองกุกก็นึกบางอย่างได้ เขายังไม่ได้บอกจีมินเลย ว่าจะกลับช้า

มือแกร่งล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบโทรศัพท์ออกมา กดเข้าฟังก์ชั่นที่มีไว้ส่งข้อความ กรอกเนื้อหาที่ต้องการสื่อให้คนรักของตัวเองรู้

 

 

 

“แค่กๆๆๆ ๆๆๆ”

ไม่ปล่อยให้ข้อความนั่นได้กดส่งออกไป แม้จะไม่รู้ว่าเนื้อหานั่นคืออะไร ผู้รับเป็นใคร แต่ก็เดาไม่ยาก

 

มือยาวชี้ไปยังตู้เย็นที่อยู่มุมห้อง เพื่อให้คนที่ตกใจกับอาการสำลักหลอกๆ ของตัวเองรีบไปหยิบเอาน้ำที่อยู่ในนั้นมา

 

ซูจินคว้าเอาโทรศัพท์ที่จองกุกวางคว่ำหน้าไว้บนโต๊ะมาปิดเครื่องอย่างรวดเร็ว ก่อนวางไว้ที่เดิม

 

ดื่มน้ำจนหมดแก้วก็ยังไม่หายสำลัก จองกุกที่ยืนอยู่ข้างๆ จึงช่วยตีหลังให้เบาๆ

“ยาอยู่ตรงนั้น หยิบให้หน่อย” ซูจินชี้ไปหน้าโทรทัศน์เครื่องบาง

 

จองกุกมองตามมือไป ก่อนทำตามคำขอ

 

 

ซูจินมองร่างสูงเดินไป ก่อนสลับมามองโทรศัพท์ที่ถูกเจ้าของทิ้งไว้

 

 

 

ชายหนุ่มมองเพื่อนกินยาสามสี่เม็ดอย่างเอาใจช่วย ก่อนเหลือบไปเห็นโทรศัพท์ของตัวเองที่วางอยู่ห่างๆ

 

“จองกุกกลับเถอะ ค่ำมากแล้ว”

ซูจินรีบพูดก่อนที่จองกุกจะรู้ว่าโทรศัพท์ถูกปิดเครื่องไปแล้ว

 

 

“อืม งั้นกลับแล้วนะ”

 

หญิงสาวคิดถูก จองกุกเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงไปเมื่อเขากำลังจะกลับ หากกลับตอนนี้ก็ไม่จำเป็นต้องบอกคนที่บ้านหรอก

 

 

ซูจินมองแผ่นหลังกว้างเดินห่างออกไป ก่อนตัดสินใจเดินกึ่งวิ่งเข้าไปจับข้อมือเขา จองกุกหันมาอย่างตกใจ

 

“มีอะไร” จองกุกมองข้อมือตัวเองสลับกับหน้าคนที่อยู่ข้างๆ

 

 

“เอ่อ.. แค่จะบอกว่า ไม่ได้ไปส่งข้างล่างนะ”

 

 

นึกว่าเรื่องอะไร สภาพอย่างนี้ ต่อให้อาสาไปส่งจองกุกก็คงต้องปฏิเสธ

 

“ไม่เป็นไร ไปพักเหอะ ว่าแต่..ไหวหรือเปล่า” ครั้งนี้จองกุกดูห่วงจริงๆ

 

 

“บอกว่าไม่ไหวแล้วจะไปส่งหรือไง” ซูจินตัดพ้อจริงจัง

 

 

เป็นครั้งแรกที่จองกุกรู้สึกว่าสิ่งที่ซูจินทำนั้น มันน่ารัก ... ทำไมจะไม่รู้ว่าเพื่อนคนนี้รู้สึกอย่างไร ตอนแรกจองกุกคิดว่าซูจินไม่ได้คิดกับเขาในเชิงชู้สาวหรอก เขาเองก็แต่งงานมีลูกแล้ว แต่นานไปทำให้รู้ว่า ซูจินดูไม่แคร์ว่าเขาจะมีสถานะอย่างไร อย่างนั้นเขายิ่งต้องคอยระวังตัว ทำให้ที่ผ่านมา แม้ซูจินจะเข้ามาใกล้ชิดแค่ไหน เขาก็ไม่หวั่นไหวเลยสักครั้ง

 

 

 

“ไปสิ แค่นี้เองไม่ใช่หรอ” จองกุกเผลอยิ้มอย่างไม่ตั้งใจ ก่อนเดินนำไป

 

 

ถ้าเราเป็นเพื่อนกัน เดินมาส่งถึงเตียงก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร นี่เป็นสิ่งที่จองกุกอยากบอกกับซูจิน

 

ซูจินฉลาดพอที่จะเข้าใจสารของจองกุกที่ส่งมาผ่านการกระทำ ตอนนี้เธอนั่งอยู่ขอบเตียง จองกุกเองก็ยืนอยู่ตรงหน้า

 

 

 

เพื่อนหรอ...

 

 

 

มือนุ่มที่ไม่ผ่านการทำงานหนักกุมมือเพื่อนไว้ ก่อนแนบแก้มตัวเองเข้าไป จองกุกรีบดึงมือตัวเองออก คนที่จะทำแบบนี้กับเขาได้มีแค่คนเดียวเท่านั้น

 

หน้าเศร้าเงยขึ้นไปมองคนที่ใจร้ายกับตัวเอง รอยยิ้มที่จองกุกคิดว่าเป็นการให้กำลังใจส่งออกไป แต่คนได้รับกลับไม่คิดอย่างนั้น เธอไม่อยากรู้ว่าจองกุกไม่ได้คิดอะไรกับเธอเกินเพื่อน

 

คนที่จองกุกคิดว่าไม่มีแรงแม้แต่จะเดิน ใช้แรงทั้งหมดของตัวเองดึงคนตัวสูงให้ล้มลงบนที่นอนนุ่มแล้วพาตัวเองไปนั่งคร่อมไว้

 

 

“ลุกออกไปเดี๋ยวนี้ซูจิน” จองกุกดุพร้อมพยายามยันตัวเองให้ลุกขึ้น แต่ซูจินกลับกดไหล่ฉากอย่างแรง

 

นี่หรือคนไม่สบาย

 

 

“ไม่ได้ขอให้รักมากกว่าจีมินเลยจองกุก” ซูจินว่าออกไป

 

คนที่ถูกกดไว้หายใจแรงเมื่อได้ยินชื่อเมียตัวเอง

 

 

 

 

“ไม่ต้องพาซูจินไปเที่ยวก็ได้ ไม่ต้องให้ใครรู้ก็ได้ ไม่ต้องมีฐานะอะไรก็ได้.. ซูจินไม่ขออะไรเลย” แค่รู้ว่าตัวเองกำลังด้อยกว่าจีมิน ซูจินก็กลั้นน้ำตาตัวเองเต็มที่

 

 

เธออยากได้จองกุก แต่ต้องไม่ใช่การได้มาเพราะสงสาร

 

 

 

เธอก็รักจองกุกเหมือนกัน ทำไมจะไม่มีสิทธิ์ในตัวจองกุกล่ะ

 

 

 

มือเล็กละออกจากไหล่ชายหนุ่มแต่ยังคงนั่งอยู่บนหน้าท้องแกร่งอย่างนั้น จองกุกหันหน้าหนี ไม่อยากมอง ไม่อยากคิดอะไรทั้งนั้น

 

แต่ต้องหันกลับขึ้นไปมองเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆ

 

หน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตานั้นโน้มลงมาช้าๆ น้ำหอมกลิ่นนี้ ไม่ใช่กลิ่นที่ซูจินซื้อให้เมื่อตอนที่จองกุกได้เลื่อนตำแหน่งเมื่อปีก่อน จองกุกไม่ชอบกลิ่นที่ซูจินซื้อให้หรอ หรือเพราะกลิ่นนี้เป็นกลิ่นที่จีมินชอบ

 

 

จองกุกหลับตา ปล่อยให้ซูจินสูดดมกลิ่นน้ำหอมที่จีมินเป็นคนเลือกให้เขาไปอย่างนั้น มือของหญิงสาวค่อยๆ ปลดกระดุมเม็ดบนของชายหนุ่มออกสองสามเม็ด มือเรียวลูบไล้แผงอกเท่าที่เผยออก จมูกแหลมของซูจินเลื่อนผ่านแผงอกนั้นไป ก่อนย้ายไปดมน้ำหอมที่หลังหูอีกข้างหลังจากที่จองกุกหันหน้าไปอีกฝั่ง

 

 

ปากบางเม้มไว้พร้อมกดจมูกตัวเองลงไปแรงๆ บนแก้มซ้ายของชายหนุ่ม ก่อนพยายามสอดลิ้นของตัวเองเข้าไปในโพรงปากของคนที่ชอบพูดดีและไม่ดีกับตน

 

 

จองกุกเม้มปากเน้น แต่ไม่หันหน้าหนี จนหญิงสาวถอดใจ ตรงนี้เป็นของจีมินแค่คนเดียวสินะ

 

ร่างบางถดลงไปบนขาแกร่ง นิ้วลำเทียนปลดเข็มขัดแบรนด์ดังออกโดยที่เจ้าของไม่ห้ามสักนิด ไม่นานตะขอก็หลุดออกพร้อมกับซิบที่รูดลง

 

มือคนที่ไม่รู้ผิดชอบล้วงเข้าไปผ่านช่องสำหรับปลดเบา มังกรตัวที่เธอมักเฝ้าฝันกำลังเติบโตเกินกว่าที่จะอยู่ในกางเกงตัวนี้

 

หัวนิ้วโป้งถูรอยหยักตรงส่วนปลายของเอ็นแข็ง ชายหนุ่มหายใจแรงขึ้นแต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดด้วยการขบลิ้นตัวเองแน่น

 

 

ปลายลิ้นเล็กแลบออกมาสัมผัสส่วนที่มือตัวเองกำรูด ก่อนอ้าออกงับมันเข้าไป

 

มือกร้านสอดแทรกไรผมคนที่อยู่ตรงกลางลำตัว แม้จะรู้สึกถึงแรงกำแน่นของคนที่กำลังปลดปล่อยอารมณ์ของตัวเอง แต่หญิงสาวกลับรู้สึกดีทั้งที่ควรเจ็บ

 

 

ซูจินไม่ยอมถอยแม้จองกุกจะกดหัวเธอเข้าไปจนแทบสำลัก

 

 

 

ถึงจะไม่ได้จูบจากคนที่ตัวเองรัก แต่ใช่ว่าจะไม่ได้อย่างอื่น ....ขอโทษนะจีมิน 




















































Talk :

 


 แกก็ได้แค่นี้แหละ ซูจิน #ทีมคุณแม่จีมิน ~T_T~





พรุ่งนี้วันพระนะคะ 

 จะแช่งก็แช่งวันนี้

 





ที่รักคะ ตอนนี้เราคิดจะทำไฟล์ PDF ของ Grow KOOKMIN ค่ะ

คงใกล้ๆ จบนู้นแหละ 

แต่ทุกคนจะยังได้อ่านตอนจบทุกคนนะคะ อาจจะแค่คนที่รับไฟล์ได้อ่านก่อน และได้รู้เรื่องราวหลังจบเรื่องสักสองสามสี่ตอนค่ะ

 











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

438 ความคิดเห็น

  1. #420 worldaomz (@worldaomz) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 21:44
    !!! จองกุกโว๊ยยยยย -ทำไมไม่ห้ามใจตัวเองวะ โว๊ยยยยยยยยยยย
    #420
    0
  2. #285 Phiphiprimpan (@Phiphiprimpan) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 18:59
    ถึงคราวที่จีมินจะลุกขึ้นมาตบคนไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีแล้ว
    #285
    0
  3. #186 iiiiczy (@iiiiczy) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 00:18

    ไม้เรียวในมืออิแม่สั่นแลงมาก

    #186
    0
  4. #174 btjmsg (@Yoonmin33) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 01:09
    ถ้ารักเมียจริงๆ คงไม่ปล่อยตัวขนาดนี้นะ? คงไม่ใจดีขนาดที่ว่าไปหาผญ.คนอื่นถึงที่ห้อง

    เพื่อนหรอ? คนที่เคยทำไม่ดีกับเมียตัวเองน่ะนะ เองคิดอะไรอยู่จองกุก คนที่รักเมียมากๆ เขาจะยับยั่งชั่งใจได้นะ รู้เปล่า
    อินมาก อินตัด โกรธแทนจีมิน
    #174
    0
  5. #173 ptaalnmg (@ptaalnmg) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 19:54
    แล้วจีมินล่ะจองกุก ?
    #173
    0
  6. #172 chachayuchun (@chachayuchun) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 14:52
    อ่านต่อไม่ได้แล้วอ้ะ ถึงจะแค่นี้ เราก้อไปต่อไม่ไหวจริงๆ สงสารจีมิน
    #172
    3
    • #172-2 chachayuchun (@chachayuchun) (จากตอนที่ 22)
      18 พฤษภาคม 2562 / 15:30
      ไม่เข้าใจจองกุก จีมินบอกอยู่ตลอดเวลาว่าเชื่อใจ มีแค่จองกุกกับลูก แต่ตัวเองเห็นจีมินแค่ของตายหรือไง แล้วทำแบบนี้ไม่คิดว่าอีนั่นมันจะได้ใจแล้วเข้ามาวุ่นวายกับครอบครัวหรือไง เลววววว เกลียดมากๆๆๆๆ ขอโทษนะคะ เราอิน
      #172-2
    • #172-3 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 22)
      18 พฤษภาคม 2562 / 16:00
      ทนอีกนิดนะคะ ;_;

      ปล.อินแบบนี้ ถือว่าให้กำลังใจค่ะ ^___^
      #172-3
  7. #171 <3JM (@Ai_Aluvis) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 13:25
    เห้ยยยยยย กุกคิดอะไรอยู่อ่ะ คือแบบโกรธมากอ่ะ ทำได้ไงอ่ะ แล้วถ้าจีมินรู้นะ เลิกแน่อ่ะ คือถ้าเลิกนี่จะไม่สงสารเลยนะ เพราะเธอทำแบบนี้เองอ่ะ โห้ยยยย โกรธอ่ะ โกรธมาก
    #171
    0
  8. #170 jiminpunch (@jiminpunch) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 11:38
    จอน จองกุก!!!!!!!!!!!

    ฉันหมดคำพูดเลย นึกคำด่าไม่ออก! โกรธอะ โกรธมาก มากๆ

    เกลียดนางจัง เกลียดอะ เกลียด!!! /// รอค่ะ ไรท์~ งอลได้ไหมง่าา แบบ งื้อๆ ไรท์อะ!
    #170
    0
  9. #169 ApasananPanjom (@ApasananPanjom) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 09:08
    อ่ะอีกุก ยังไง!? โมโหว้อยยยยยยยย
    #169
    0
  10. #166 karong2 (@karong) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 06:19
    ได้ไงงงงอ่ะ&#8203; อ่านเเล้วโมโหเเทนจีมินมากๆ&#8203; อยากตบซูจิน&#8203; อยากตบจองกุกกกก&#8203; ลูกเมียรออยู่บ้านโว้ยยยยย&#8203;
    #166
    0
  11. #165 leenutcha (@leenutcha) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 02:08
    เอ้า อหหหห แบบนี้ได้อ่ออ จองกุกคนเลววววว นิสัยไม่ดีหนูเกลียดพี่แย้วว โหหหแม่งหน่วงอ่ะ ถ้านี่เป็นจีมินคือเลิกนะ ไม่ยอมอ่ะ แงง รับไม่ได้ ไม่ชอบอารมณ์แบบนี้เลยอินจัด แบบอินเกินน โอ๊ยยยพูดไม่ถูกแล้ววว นังซูบินนังผีบ้าออกไป๊!!! เลิกยุ่งได้แล้วววกราบแหละ ออกไปเถอะนะ ครั้งนี้คือเกินทนอ่ะ ฮือออ ทำไมไรท์เล่นกับใจหนู่อย่างเน้!! โกรธไรท์แทนแล้วเนี่ยยยย โอ๊ยนอนไม่หลับแน่แม่ TT
    #165
    1
    • #165-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 22)
      18 พฤษภาคม 2562 / 02:13
      ดีกันก๊อนนนนนน 5555+++++
      #165-1
  12. #164 ThanatchaMeechun (@ThanatchaMeechun) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 00:09
    ฉันเกลียดเเกอีปลาบู่ชนตีนจีมิน ระวังตัวไว้//อินจัดเลย555
    #164
    0
  13. #163 kook77min77 (@kook77min77) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 23:44

    โอ้ยยยยทำไมจองกุกเป็นอย่างนี้อะทำไมอะให้ซูจินมันทำไปเพราะอะไรอะไมาเข้าใจเลยไม่นึกถึงจีมินกับลูกบ้างเลย//หน่วงโว้ยยยยย -ซูจินอีผีทะเลลลลลลลล เเฮร่~อินจัดอ่าาา
    #163
    0
  14. #162 Sunthree_55 (@Sunthree_55) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 23:27
    ซูจินเดะเจอแม่ลูกอ่อนตามตบ #ทีมจีมิน
    #162
    0
  15. #161 kyungaoy (@kaido13) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 22:59
    อีซูจิน เดี๋ยวตบกลับหลุม
    #161
    0
  16. #160 Phamtom (@Phamtom) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 22:53
    ไม่รู้ว่าคิดไรนะจอนจองกุก แต่ไม่เชื่อใจเเล้วล่ะตอนนี้ ทำอะไรนึกถึงหน้าภรรยาที่บ้านด้วยมนุษยธรรมน่ะทิ้งไปบ้างเถอะปล่อยให้ล้มหัวฟาดไป ผู้ชายนี่อะไรดูผู้หญิงตอ.... ไม่ออกรึไงห้ะ ยัยนั่นนี่ก็นะสุดยอดคนเลยเว้ย
    #160
    0
  17. #159 jmjkk (@jmjkk) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 22:46
    จองกุกคิดไรอยู่
    #159
    0
  18. #158 KMtimes (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 22:45

    ทำไมจองกุกทำแบบนี้ รู้ทั้งรู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นแต่ก็ยังทำ ทำไมกลายเป็นไม่หนักแน่นพอ ฮืออ ไรท์เราสงสารจีมิน ถ้าจีมินรู้จะทำยังไง หนีหายไปเลยรึป่าว T T ฮืออออเหมือนเป็นเมียจองกุกเลยความรู้สึกตอนนี้ ไม่จริง ฮืออออออ แงงงงง

    #158
    3
    • #158-1 JunhoeJimin (@JunhoeJimin) (จากตอนที่ 22)
      17 พฤษภาคม 2562 / 22:48
      จองกุกเป็นบ้าอะไรเนี่ยยย ทำไมจองกุกถึงยอมง่ายขนาดนี้ สงสารจีมิน //เราอินหนักเกินอ่าาา ไม่เอาเเบบนี้เเล้ววว &#12640;
      #158-1
    • #158-2 KMtimes (จากตอนที่ 22)
      17 พฤษภาคม 2562 / 23:08
      แงงง เราก็อินมาก แบบบเศร้าแทนจีมินเลยถ้ารู้ขึ้นมาจะทำยังไง ลูกยังเล็กทั้งสองรอพ่อกลับบ้าน แต่กลับ.....เห้อนะ ฮือออออ ม่ายยยยย กอดจีมินไว้ให้แน่นๆ ทั้งรักทั้งเชื่อใจแงงงง
      #158-2