ตอนที่ 21 : Grow step 21 Family life 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 480
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    13 พ.ค. 62







 

 

 

 

รถยนต์คันใหญ่แล่นมาจอดในบ้านช้าๆ คนขับลงจากรถมาพร้อมถุงข้าวของที่เพิ่งไปจับจ่าย ไหล่แน่นดันประตูบ้านเบาๆ มองไปเห็นภรรยาสุดที่รักของตัวเองนอนตะแคงทับแขนตัวเองข้างหนึ่งหลับไปพร้อมกับลูกชายทั้งสอง พื้นที่ที่เคยมีโซฟาตัวใหญ่เปลี่ยนเป็นที่โล่งสำหรับเด็กน้อยวัยกำลังคลาน

 

“กลับมาแล้วหรอ” เสียงจีมินถามออกไปไม่ดังนัก

 

“ผมทำคุณตื่นหรอ” จองกุกเดินออกมาจากห้องครัว เขาว่าเขาพยายามทำทุกอย่างให้เงียบที่สุดเพื่อไม่ให้รบกวนจีมินแล้วนะ

 

“ไม่หรอก จีมินหลับๆ ตื่นๆ อยู่แล้ว” จีมินลุกขึ้นมานั่ง

 

 

 

“ยอนจุนหลับนานหรือยัง” จองกุกนั่งลงข้างจีมิน และถามถึงลูกชายคนโตที่นอนอ้าปากหว๋อ มือก็ยังไม่ละจากหุ่นยนต์ไอรอนแมนตัวเล็ก

 

“หลับก่อนน้องอีก” พูดแล้วก็เอ็นดู พยายามกล่อมน้องเพื่อที่แม่จะไม่ต้องเหนื่อย แต่ตัวเองก็ชิงหลับไปก่อน

 

“คุณไปนอนในห้องเถอะ เดี๋ยวผมดูลูกเอง” มือสากยกมาปัดผมให้คนตรงหน้า นิ้วโป้งก็ลูบไล้แก้มเนียนชมพูอย่างเบามือ

“คุณนั่นแหละไปนอน เมื่อคืนก็กลับดึก วันนี้ก็ทำนู้นทำนี่แต่เช้าเลย” จีมินปฏิเสธเพื่อให้คนที่ได้พักผ่อนเป็นคนรักของตัวเอง เมื่อคืนจองกุกมีงานกินเลี้ยงของแผนก เช้านี้ก็ตื่นมาทำงานบ้านไม่ได้หยุดหย่อน ไหนจะออกไปซื้อข้าวของอีก

 

จองกุกมองหน้าหวานของคนที่ตนรักที่สุดในชีวิตพร้อมอมยิ้มส่ายหน้าช้าๆ จีมินมองกลับเช่นกัน จองกุกยังเสมอต้นเสมอปลายไม่เปลี่ยน ทุกเช้าจองกุกจะจัดการดูแลลูกชายคนโต รวมถึงไปส่งที่โรงเรียน วันหยุดที่ไม่ต้องไปทำธุระที่ไหน ก็จะดูแลงานบ้านทั้งหมด ถึงจะไม่ได้ทำทุกอย่างทั้งหมดให้สมกับคำว่าทั้งหมด แต่ก็ถือว่าได้ช่วยให้จีมินได้ทำงานบ้านได้น้อยลง

 

จีมินหันไปหยิบโทรศัพท์เพื่อจะเอาไว้ตั้งเวลาตื่น แต่ก่อนลุกออกไป แขนเรียวก็สวมกอดคนที่เป็นคู่ชีวิต

 

“จีมินรักคุณนะ” เสียงหวานว่าอย่างออดอ้อน

 

 

 

 

 

 

“ผมก็รักคุณจีมิน I LOVE YOU 3000

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เสียงดังมาจากรองเท้าตามจังหวะการเดินของเด็กสองขวบกว่าที่ชื่อว่าบอมกยู มือเล็กกำนิ้วชี้ของคุณแม่เสียแน่นคงเพราะกลัวจะล้มลงไป คนที่ทำอะไรกระฉับกระเฉงอย่างจีมินต้องเดินช้าลง เพื่อให้ลูกชายที่รักได้หัดเดินและเติบโต

 

 

“ซาหวัดดีคร้าบบบ น้องบอมกยู” คุณอาพนักงานต้อนรับประจำร้านอาหารเลือกทักทายเด็กน้อยด้วยเสียงสองก่อนทักทายคนที่เป็นเจ้าของร้านเสียอีก

 

ร้านอาหารของจีมินทำกำไรได้เป็นกอบเป็นกำมากขึ้นทุกปี ต่างจากในอดีตที่ร้านนี้ไม่ได้มีเจ้าของแค่คนเดียว แต่มีมินยุนกิเข้ามาเป็นหุ้นส่วนด้วย

 

“พี่ยุนกิกับยุนจีมาแล้วใช่ไหม” จีมินถามหลังพาให้ลูกชายทักทายคนอายุมากกว่า

 

“มาแล้วครับ อยู่ในห้องทำงาน” พนักงานหนุ่มกล่าว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เพราะลูกชายและลูกสาวของจีมินและยุนกิอายุไล่เลี่ยกัน สถานที่หรือกิจกรรมที่ทำระหว่างวันจึงสามารถทำร่วมกันได้เป็นอย่างดี

 

อย่างวันนี้ทั้งคู่จะไปที่ที่เสริมสร้างพัฒนาการให้เด็กวัยก่อนเรียนตามที่เพื่อนของแทฮยองแนะนำมา จึงนัดมาเจอกันที่ร้านก่อน

 

 

“หืมมม พี่ยุนจีชุดสวยจังเลยค่ะ” จีมินหยอกล้อหลานสาวคนเดียวของบ้าน

 

ยุนจีเป็นเด็กน่ารักสดใส กล้าแสดงออก ต่างจากน้องบอมกยูที่มักจะดูจะขี้อายมากกว่า ไม่รู้ว่าอายจริงๆ หรือเพราะพลังงานของยุนจีเหลือล้นกว่ากันแน่

 

“ใส่ชุดฉีชมพูเพราะว่าจะเต้นโบยวิดเลิบให้น้าจีมิงกับบอมกยูดูค่ะ” เสียงเล็กเจื้อยแจ้ว

 

“อ๋า ชอบบังทันโอปป้าถึงขั้นหัดเต้นเลยหรอคะ” คุณน้าย่อตัวลงคุยกับหลานสาวตัวเล็กผมสั้น

 

“ข่า” หลานสาวเอียงคอเขินอาย แทฮยองต้องไว้หนวดได้แล้วมั้งเนี่ย

 

“ชอบโอปป้าคนไหนคะ มีตั้งเจ็ดคนแหน่ะ” ไม่ได้สนใจไอดอลขนาดนั้น แต่บังทันโซฮยอนดันเชียวนะ แม่น้องยอนจุนจะไม่รู้จักได้ไง

 

“ชอบพี่จีมินค่ะ” ยุนจีทำเสียงกระซิบกระซาบ เหมือนไม่อยากให้ใครได้ยิน

 

 

 

“พ่อเขางอนน่ะ อยากให้ชอบวีมากกว่า” แม่น้องยุนจีบอก

 

 

คุณแม่ลูกสองยกมือน้อยๆ มาปิดปาก ไม่อยากหัวเราะให้เด็กเห็น เดี๋ยวมาถามว่าหัวเราะอะไร ก็ไม่อยากโกหกอีก

 

 

 

 

 

 

 

“คุณจีมินครับ มีลูกค้าอยากเจอน่ะครับ” อยู่ดีๆ พนักงานคนหนึ่งก็เดินมาบอก

 

“ลูกค้าหรอ” จีมินทวนกลับอย่างสงสัย

 

“มีเรื่องอะไรหรือเปล่า” ยุนกิถาม แม้ตัวเองจะไม่ทำหน้าที่เชฟหลักที่นี่แล้ว แต่ในเรื่องรสชาติของอาหาร เขาก็ยังเป็นคนดูแล

 

“เขาบอกว่าเป็นเพื่อนคุณจีมินน่ะครับ .. ผู้หญิง”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เจ้าของร้านเดินออกมาจากห้องทำงานทันทีเมื่อได้ยินว่าเพื่อนที่เป็นลูกค้าอยากพบ แม้จะไม่รู้ว่าเพื่อนคนไหนก็เถอะ

จีมินไม่เห็นว่าเป็นใครเพราะพาติชั่นกั้นสูง แต่อย่างนั้นเขาก็เห็นว่าเพื่อนคนนี้สั่งอาหารมาทาน อย่างนี้ก็เรียกว่าเป็นลูกค้าได้

 

 

 

 

“ซูจิน” จีมินเอ่ยชื่อออกมาพร้อมยิ้มน้อยๆ ไม่ได้ประหลาดใจ เพราะนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจอกัน

 

“อ้าว มาแล้วหรอ นั่งก่อนสิ” ซูจินชวนอย่างเป็นมิตร จีมินนั่งลงฝั่งตรงข้ามตามคำชวน

 

 

 

 

“ตกใจไหมที่ฉันมาที่นี่” ซูจินถาม อาหารข้างหน้าถูกกินไปหมดแล้ว

 

 

จะตกใจทำไมกันล่ะ

“ไม่หรอก แค่สงสัยนิดหน่อยน่ะ ว่าทำไมถึงมาเวลานี้” เพราะเวลานี้เป็นเวลาที่คนทำงานจะต้องอยู่ที่ออฟฟิศ หรืออาจจะมีงานอื่นๆ จีมินก็ไม่รู้หรอก ถึงได้ถามออกไป

 

“อ๋อ วันนี้ซูจินไม่ได้ไปทำงานน่ะ ลามาทำธุระแถวนี้...” ซูจินพูดไปตาก็สังเกตคนที่นั่งตรงหน้า จีมินไม่ได้สบตาเธอ “... ฉันเซอร์ไพรส์มากเลยนะ ตอนที่จองกุกบอกว่าเธอเปิดร้านอาหารเป็นของตัวเองน่ะ”

 

 

ได้ผล จีมินค่อยๆ เงยหน้ามาสบตาลูกค้าขาจร

 

“จองกุก..บอกหรอ” จีมินถามเฉยๆ ไม่ได้มีทีท่าอะไร

 

“อื้ม .. เก่งเหมือนกันนะเนี่ย”

 

“ขอบคุณ” เพื่อนตัวเล็กรับคำชม

 

 

“มีร้านอาหารแบบนี้ ก็เลี้ยงลูกสองคนได้สบายเลย...” ซูจินมองจ้องเข้าไปในตาของเจ้าของร้าน “... เลี้ยงคนเดียว”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ในหนึ่งอาทิตย์ก็จะมีสักวันสองวัน ที่คุณพ่อคุณแม่ลูกสองจะพากันนอนดึกหน่อย อย่างเช่นวันนี้

 

ตู้เย็นถูกเปิดโดยมือเรียว นมในขวดใหญ่ถูกถ่ายเทใส่แก้วใสจนเกือบเต็ม ก่อนยื่นให้สามีที่นั่งนิ่งรออยู่บนเก้าอี้กลางห้องครัว

 

จะต้องดื่มนมก่อนนอนทุกคืน ปกติจะต้องเสิร์ฟถึงเตียง แต่ตอนนี้ลูกคนเล็กนอนด้วยไง

 

มือบางลูบอกแน่นของคนที่ห่อผ้าขนหนูแค่ครึ่งตัว จองกุกดูแลตัวเองดีมากจริงๆ

 

“แค่กๆๆ ..” คนถูกสัมผัสสำลักนมเหมือนแกล้ง

 

“ฮ่าๆๆ”

 

“จะตีก็บอกก่อนสิคุณ ให้ผมเกร็งก่อน” เจ้าของร่างกำยำบอก

 

“ไหนใครตี ฉันแค่ลูบเหอะ” จีมินที่อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำเถียง เห็นๆ อยู่ว่าแค่ลูบ

 

“แล้วลูบทำไม.. จะเอาอีกรอบหรอ” คุณพ่อถามเสียงอ่อย

 

จีมินหัวเราะแหยะๆ เหอะ ก็อยากจะได้อีกสักรอบ ถ้าคุณยังไหวอะนะ จอนจองกุก

คุณแม่บ้านฉวยเอาแก้วเปล่าที่จองกุกเพิ่งวางลง หลังดื่มนมจนหมดไปล้าง จองกุกเองก็นั่งรอ และกำลังจะลุกขึ้นเมื่อเห็นว่าจีมินจัดการอะไรๆ เสร็จแล้ว

 

 

“จองกุก”

 

คนถูกเรียกชะงัก หันมาเพราะเสียงเรียกนั่นดูจริงจัง

 

“ครับ”

 

 

จีมินกลืนน้ำลายลงคอก่อนบอกเล่า

“วันนี้ซูจินไปหาฉันที่ร้าน”

 

“ที่ร้านหรอ .. เค้ารู้จักร้านคุณได้ไง” จองกุกถามกลับอย่างสงสัย

 

นั่นเป็นสิ่งที่จีมินก็สงสัย จองกุกกับซูจินทำงานที่เดียวกัน ... จะพูดต่อดีไหม จีมินกำลังคิด

 

“เขาบอกว่าคุณบอก” จีมินเฉสายตาไปทางอื่น ไม่อยากรู้ปฏิกริยาตอบกลับของสามี

 

“ห๊ะ!! ผมหรอ” จองกุกสงสัยเสียงดังจนจีมินอดมองไม่ได้ ตาโตๆเวลาปฏิเสธสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ทำนั่น ยอนจุนได้มาเต็มๆ

 

“อืม...” จีมินตอบไม่อยากจะสนใจ “.. ฉันคงเข้าใจผิดมั้ง”

 

จีมินคงเข้าใจผิดจริงๆ จองกุกปฏิเสธขนาดนี้

 

 

 

 

“สนิทกันมากเลยหรอ .. กับซูจิน”

 

 

“...” 

 

 

 

“...”

 

 

 

“..ก็..”

 

เห้อ ... สนิทก็แค่บอกว่าสนิท

 

“ไปนอนเถอะ”

 

“ไม่ได้สนิท” จองกุกตอบออกไปก่อนที่คนรักจะเข้าใจผิด “ไม่ได้สนิทกัน”

 

จีมินหยุดนิ่งก่อนหันข้างมองคนที่ยืนกอดไหล่ตัวเอง

 

“อืม” จองกุกได้คำตอบรับสั้นๆ พร้อมรอยยิ้มที่มองออกว่าฝืน แต่อย่างนั้นก็ไม่อยากพูดอะไรมากกว่านั้น

 

 

 

ก่อนจะเดินไกลไปกว่านี้ จีมินก้าวขาเร็วกว่าเพื่อที่จะไปหยุดข้างหน้าคนตัวสูง แขนยาวสอดผ่านเอว หน้าแนบอกแกร่ง

 

“จองกุก..” จีมินมีแค่คุณกับลูกนะ

 

 

 

“จีมิน .. ผมมีแค่คุณกับลูกนะ” ไม่รู้หรอกว่าจีมินจะพูดอะไร แต่นี่เป็นสิ่งที่จองกุกอยากบอก “.. แค่คุณกับลูกเท่านั้น”

 

 

“...” แรงสั่นเล็กออกมาจากคนที่ยืนอยู่ต่อหน้า

 

 

“ไม่ว่าคุณจะคิดอะไรอยู่นะจีมิน แต่ผมมีแค่คุณกับลูก .. ผมรักแค่คุณกับลูก”

 

“...” จองกุกลูบหัวคนรักที่ตอนนี้กำลังกลั้นเสียงสะอื้น

 

 

“ยอนจุน บอมกยู .. และก็คุณ จีมิน”

 


















































ตลอดหลายปีที่ผ่านมาจองกุกตั้งใจทำงานอย่างดีจนได้เลื่อนขั้นเลื่อนตำแหน่งมาไกลถึงขนาดที่ว่า หากได้โปรโมตอีกครั้ง ก็มีแค่ตำแหน่งของกูรึมเท่านั้น ที่จองกุกจะไปถึง

 

“ยินดีด้วยนะจองกุก ได้เลื่อนขั้นทุกปีเลย ฉันคงต้องขยันหน่อยแล้วล่ะปีนี้ ไม่งั้นปีหน้าฉันเสียนายไปแน่ๆ”

เพราะหากเขาไม่เลื่อนขั้นตัวเองขึ้นไป ลูกน้องคนเก่งอย่างจองกุกก็ต้องตันอยู่กับที่ ซึ่งไม่เป็นผลดีกับใครทั้งนั้น

 

“พวกเราดีใจนะครับ ที่มีหัวหน้าเก่งๆ อย่างคุณ” หนึ่งในคนที่อายุงานมากสุดเป็นตัวแทนกล่าว ตอนที่ได้เริ่มงานด้วยกันแรกๆ ยอมรับว่ายังกังขากับหัวหน้าอายุน้อยคนนี้ แต่พอได้ร่วมงานกันจริง กลับชื่นชมและภูมิใจ

 

“ขอบคุณพวกเราทุกคนที่ร่วมมือกันทำให้ทีมประสบความสำเร็จนะครับ ถ้าไม่มีพวกคุณ ผมก็ไม่มีวันนี้เหมือนกัน .. มื้อนี้ผมขออนุญาต .. จ่ายเองนะครับ”

 

 

“เย้ๆๆๆ” เสียงลูกน้องผู้เป็นผู้นำความบันเทิงในทีมเสียงดัง เรียกความสนุกครึกครื้น จองกุกนึกถึงแต่คำพูดของรุ่นพี่ที่ทำงานเก่าที่เคยบอกว่าภรรยาเขาค่อนข้างเข้มงวดกับการมาสังสรรค์แบบนี้ แบบนั้นทำให้เขายิ่งรักจีมิน เพราะจีมินไม่เคยมีปัญหากับการที่เขาต้องออกมางานเลี้ยงแบบนี้บ่อยๆ เลย บางครั้งวันหยุดเขาก็ต้องออกไปกับหัวหน้าหรือลูกค้า จีมินก็ไม่เคยออกปากให้เขาต้องลำบากใจ

 

 




“ยินดีด้วยกับการเลื่อนขั้นนะคะ คุณจองกุก นี่ค่ะ..” ซูจินที่นั่งเงียบอยู่สักพักเอ่ยขึ้น พร้อมมอบกล่องของขวัญชิ้นไม่ใหญ่ไม่เล็กให้คนที่ตนพูดด้วย

 

สีหน้าของทุกคนตอนนี้แบ่งเป็นสองฝ่าย หนึ่งคือไม่สามารถปิดกั้นอารมณ์ที่แท้จริงของตัวเองได้ คนอะไร ไม่เชิญก็ยังมา งานเลี้ยงภายในแผนกเขาแท้ๆ กับสอง คนที่คิดเหมือนคนกลุ่มแรกทุกอย่าง แต่สามารถจัดการกับสีหน้าและท่าทางของตัวเองได้

 

จองกุกคือคนประเภทหลังนี้

 

“ขอบคุณครับ” เจ้างานรับของไว้อย่างเต็มใจ 






 

 

“จองกุกคะ คุณจ้องซูจินนานแล้วนะคะ มีอะไรหรือเปล่า” หญิงสาวตัดสินใจถามออกไป เมื่อเห็นว่าทุกครั้งที่เธอละสายตาจากพี่ๆ ในทีมการตลาดผู้ซึ่งกำลังสนุกสนานกับการร้องรำทำเพลง ก็เจอสายตาของหัวหน้าทีมหนุ่มมองอยู่เสมอ แม้จะชอบให้มองอยู่อย่างนั้น แต่ก็ไม่อาจเก็บความสงสัยไว้ได้นาน

 

ไม่ใช่จะมาพิศวาสกันตอนนี้ล่ะ

 

 

“เปล่าๆ” เสียงทุ้มปฏิเสธก่อนยกแก้วเบียร์มาดื่ม

 

 

 

 

 

“คุณไปหาจีมินที่ร้านมาหรอ” ในที่สุดจองกุกก็ถามออกไป ในเรื่องที่ตัวเองสงสัย

 

ฮันกูรึมที่นั่งอยู่หัวโต๊ะคอยจับตาดูการสนทนาของเพื่อนร่วมงานคู่นี้อย่างใกล้ชิด

 

“อ่ออ ใช่ วันนั้นไปธุระแถวนั้นพอดี เลยแวะไป” ซูจินตอบอย่างยิ้มแย้ม

 

“คุณรู้ได้ไงว่าจีมินมีร้านอาหารอยู่ที่นั่น .. ผมไม่เคยบอกคุณ” จองกุกตะเบ่งเสียงแข่งกับดนตรีที่ดังอยู่ใกล้ๆ

 

“ซูจินรู้มาจากลูกน้องคุณค่ะ ...” หญิงสาวตอบคำถามตามจริง

 

 

คนถามได้แต่พยักหน้าช้าๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ที่รัก .. ผมรักคุณที่สุดในโลกเลยรู้ไหม”

 

คุณพ่อยังหนุ่มบอกก่อนที่จะหลับตานอนในคืนนี้ หลายวันที่ผ่านมาเขาและจีมินได้นอนด้วยกันสองต่อสอง เนื่องจากบอมกยูย้ายไปนอนกับพี่ยอนจุน จองกุกตัดใจแยกห้องนอนกับลูก แม้จะอยากนอนกับจีมินแค่สองคนในห้อง แต่กว่าจะยอมให้ลูกแยกห้องออกไปก็ทำใจยากพอสมควร ไม่ใช่ว่าจีมินอยากแยกหรือไม่อยากแยก มีแต่จองกุกคนเดียวเท่านั้น ที่ความคิดตีกันเอง

 

 

หากแยกห้องนอนลูกเร็วเท่าไหร่ ลูกจะนอนคนเดียวได้เร็วเท่านั้น นี่เป็นคำที่จองกุกเคยบอกกับจีมินสมัยจะให้ลูกชายคนโตแยกห้องนอน พอมาถึงลูกชายคนเล็ก จองกุกจึงให้เขาแยกออกไปตอนอายุได้สามขวบพอดี

 

 

“อะไร เพิ่งจะบอกรักไป บอกอีกแล้วหรอ ให้โบนัสจีมินหรือไง” คนตัวเล็กเงยหน้าไปถามคนที่ตัวเองนอนซบอกอยู่ กล้ามแน่นๆ ของจองกุกนี่ ช่างอบอุ่นปลอดภัยเหลือเกิน

 

ได้ยินคำว่ารักบ่อยแบบนี้ แทนที่จะชิน แต่จีมินกลับยังใจเต้นแรงเหมือนตอนที่จองกุกบอกรักครั้งแรกอยู่เลย

 

 

“อย่ามาเฉไฉ จะไม่บอกรักกลับหรอ” จองกุกออกแรงกอดรัดคนรักแน่น อย่างแกล้ง

 

“ก็กำลังจะบอกอยู่นี่ไง .. จีมินก็รักคุณ รักที่สุดในโลกเลย” คนตัวเล็กบอกรักพร้อมขาที่ก่ายพาดต้นขาแกร่ง

 

 

 

 

“คุณหึงผมบ้างไหม” จองกุกถาม หลังจากที่พากันเงียบไปพักหนึ่ง

 

“ทำไมต้องหึง”

 

“ก็.. อืม ผมเจอคนเยอะแยะไปหมด”

 

จีมินเข้าใจที่จองกุกพูด จองกุกเคยอธิบายงานที่ทำให้ฟัง ว่ามีลักษณะงานเป็นอย่างไร ต้องพบปะผู้คนมากแค่ไหน จีมินก็จำรายละเอียดไม่ค่อยได้ รู้แค่ว่าจองกุกต้องพบเจอคนมากมาย

 

 

ดูเหมือนว่าจองกุกจะรู้ตัวเองว่าเขาต้องเจอคนมากหน้าหลายตา และคงมีคนดีๆ สวยๆ มากมาย จีมินสังเกตจากคำพูดคำจาของสามีตัวเอง

 

เหมือนอย่างวันนี้ไง คงไปเจอผู้หญิงสวยๆ มาน่ะสินะ

 



“จีมินก็เจอคนเยอะนะ คุณหึงจีมินไหมล่ะ”

 

เจอคำถามนี้เข้าไป จองกุกก็ตอบยากเหมือนกัน ถึงจีมินของเขาจะเจอคนมากหน้าหลายตาแค่ไหน แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกหึงหวงจีมินเลย เป็นเพราะเขามั่นใจว่าจีมินจะรักเขาแค่คนเดียวหรือเปล่านะ

 

ใช่ จองกุกมั่นใจ ว่าจีมินจะรักเขาแค่คนเดียว จองกุกไม่หึงจีมินกับใครทั้งนั้น

 

อ้อ เว้นตาหมอคิมซอกจินนั่นไว้คนนะ

 

 

 

 

“ถึงคุณจะเจอคนเยอะ จีมินก็ไม่หึงหรอก จีมินเชื่อใจคุณ...” จีมินพูดต่อเมื่อเห็นว่าสามีของตัวเองไม่ยอมตอบคำถาม

 

“...” จองกุกได้แต่ฟัง

 

 

 

“ชีวิตนี้จีมินมีแค่คุณกับลูก ไม่เชื่อใจคุณแล้วจะเชื่อใจใคร”








































Information for you

KOOKMIN 28 year old
YEONJUN 9 year old
BEOMGYU 3 year old









Talk :



ทนรำคาญยัยซูจินไปอีกสักตอนนะคะ <Me : พนมมือ>


เรื่องราวมันจะ แย่/ดี กว่านี้ ตอนที่ลูกๆ เริ่มโต



ระหว่างนี้ทุกคนก็จะได้เห็นความรักของจองกุกและจีมิน

จีมินเชื่อใจจองกุกมาก เชื่อใจจองกุกมาตลอดเลย


แล้วทุกคนล่ะคะ เชื่อใจจองกุกหรือเปล่า






(อะไรนะ รอคอมเมนท์อยู่หรอ เคๆ เดี๋ยวเราบอกคนอ่านให้)

ที่รักคะ ไรต์ฝากมาบอกว่าขอบคุณทุกคอมเมนท์ที่ผ่านมา
และยังรออ่านคอมเมนท์เหมือนเดิมค่ะ

ด่าซูจินได้ แต่อย่าด่าไรต์ที่อัพถี่นะคะ









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

438 ความคิดเห็น

  1. #157 chachayuchun (@chachayuchun) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 21:33
    เชื่อใจจองกุกนะคะ เชื่อใจเหมือนที่จีมินเชื่อ แต่จองกุกจะดีแตกรึเปล่า เราก็ยังหวั่นใจ เพราะ ผญ ชอบเข้ามาหาเรื่อยๆ กลัวจะเจอคนถูกใจ แล้วลืมเมีย ซึ่งรีดเดอร์อย่างเราคงทำใจยากแน่ๆ สงสารคนดีอย่างจีมิน กราบไรต์นะคะอย่าทำร้ายน้อง สนุกมากๆ เลยค่ะ รอตอนต่อไปนะคะ อ่านวันเดวรวดเลย
    #157
    0
  2. #144 JunhoeJimin (@JunhoeJimin) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 06:51
    รำคาญซูจินนนนนนนน
    #144
    0
  3. #143 jiminpunch (@jiminpunch) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 06:16

    อยากให้จองกุกตอกหน้ายัยซูจิน ให้หน้างายเลย!! รำคาญมาก || น้องคือน่ารักมาก เสมอต้นเสมอปลายสุดๆ ภรรยาและเป็นแม่ของลูก ที่ดีจิงๆ // รอคะ

    ไรท์
    #143
    0
  4. #142 leenutcha (@leenutcha) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 01:17
    อยากให้นังซูจินออกจากจักรวาลนี่ไปได้แล้วค่ะไรท์ เหม็นหน้าาาวอแวเก่งงง มาวอแวคนที่มีลูกมีเมียแล้วเดี๋ยว นังผู้หญิงร้ายกาจจ อยากให้จีมินตอกหน้าไปสักที รำคาญ!!!!!!
    #142
    0
  5. #141 iiiiczy (@iiiiczy) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 00:40

    เชื่อใจจองกุก แต่ไม่ไว้ใจนังซูจิน อย่าเข้ามาทำลายครอบครัวที่อบอุ่นของลูกฉันนะ ออกปายยยยยยยยยยยยยย

    #141
    0
  6. #140 Sunthree_55 (@Sunthree_55) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 23:37
    ซูจินเลิกอ่อยจองกุกสักทีเถอะเขามีลูดมีเมียแล้ว-_-**
    #สู้นะไรท์
    #140
    0
  7. #139 alora2 (@Alora) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 22:27
    แงงงงงง ซูจินนี่จะทำอะไรฮะ ฮืออออ สู้ๆนะคะคุณไรท์
    #139
    0