ตอนที่ 10 : Grow step 10 Surprised

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 718
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    31 มี.ค. 62


Surprised




แทฮยองได้ทำงานในสำนักงานกฎหมายหลังจากเรียนจบ วันจันทร์ถึงศุกร์จึงไม่ได้แบ่งมาให้จีมินเหมือนก่อน เพราะฉะนั้นวันหยุดอย่างวันนี้เขาจึงต้องมอบมันให้จีมินอย่างเต็มที่

 

จีมินถือโทรศัพท์มือหนึ่ง อีกมือหนึ่งก็ยกมาป้องปากเมื่อรู้สึกตลกกับภาพที่กำลังบันทึกอยู่ พี่แทของเขากำลังวิ่งไปมา ซ้ายทีขวาทีอยู่บนลานหิมะในสวนสนุกชื่อดัง

 

 

 

แม้สี่ปีที่ผ่านมาจะไม่มีจองกุกอยู่ข้างๆ แต่ก็เป็นสี่ปีที่จีมินมีความสุขดี

 

“เหนื่อยไหมครับ” จีมินยื่นขวดน้ำเย็นๆ ให้คนที่แผ่หลาอยู่บนเก้าอี้ตัวยาว หน้าประตูทางออกลานหิมะ

 

แทฮยองรับมา หรี่ตามองหน้าคนถาม

“พี่มีสิทธิ์เหนื่อยด้วยหรอ”

 

เหนื่อยแหละ แต่จะทำอย่างไงได้ ต้องขอบคุณจองกุกเขาเลย แทฮยองถึงได้มาวิ่งเล่นทั่วสวนสนุกแบบนี้

 

 

 

 

ติ๊ง

 

แทฮยองล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง เพื่อหยิบโทรศัพท์ออกมา

 

เป็นข้อความจากจองกุก

 

 

-ว่างไหมครับ มารับด้วย อยู่สนามบิน อย่าบอกใครนะครับ เซอร์ไพรส์-

 

แทฮยองอ่านจบ ก็ยื่นไปให้จีมินอ่านทันที จีมินรับมาอ่านแล้วนิ่งไป

 

 

 

 

เจ้าของโทรศัพท์มองอย่างเห็นอนาคต

 

“อยากรู้เหมือนกัน ว่าใครจะเซอร์ไพรส์กว่ากัน”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

รถเก๋งคันเดิมที่เคยพาจองกุกไปส่งที่สนามบิน พาจองกุกกลับมาที่บ้านอีกครั้ง พ่อแม่มายืนรอ

 

ไม่ได้อยากจะขัดใจน้อง แต่หากจะมีใครที่รู้สึก เซอร์ไพรส์ คนคนนั้นควรเป็นคนคนเดียว นั่นคือจองกุก

 

“ดูพ่อแม่ไม่ตกใจเลยนะครับ” จองกุกว่าหลังจากทักทายอย่างเป็นทางการแล้ว ก่อนหันไปพูดกับคนที่ไปรับมา “พี่บอกหรอครับ”

 

“อืม โทดที” แทฮยองตบบ่า

 

 

“ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่.. จีมินยังไม่รู้ใช่ไหม” พูดจบ จองกุกก็เดินออกไปทันที จนไม่ได้สังเกตว่ารอยยิ้มของแทฮยองตอนนี้นั้น .. ฝืนสุดๆ

 

จองกุกไม่เห็นจีมินในห้องก็ตกใจ แต่เพราะความตื่นเต้นจึงคิดเพียงมุมเดียว

 

หรือว่าจีมินจะย้ายไปอยู่ห้องจองกุก

 

 

ขายาวก้าวตรงไปที่ห้องนอนของตัวเองต่อทันที หวังจะเจอคนที่คิดถึง ... ไม่มี

 

ถึงเวลาที่จองกุกจะต้องค่อยๆ คิดแล้ว เขาเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าของตัวเอง

 

ไม่มี ไม่มีเสื้อผ้าใครอยู่ในนั้นเลย

 

ห้องน้ำก็ไม่มีข้าวของเครื่องใช้ใดๆ

 

จองกุกพยายามคิดว่า ทำไมแทฮยองถึงบอกว่าเขากลับมาแล้วกับพ่อแม่ ทั้งๆ ที่เขาบอกว่าต้องการเซอร์ไพรส์

 

 

จองกุกค่อยเดินลงบันไดมา ในหัวของเขาตอนนี้มีแต่คำถาม เป็นไปได้ที่จีมินจะออกไปทำธุระข้างนอก ไปเรียน ไปอะไรก็ตามแต่ แต่ทำไมเขาถึงคิดไกลไปว่า

 

 

“จีมินยังอยู่บ้านหลังนี้หรือเปล่าครับ” จองกุกถามทันทีที่ลงมายืนต่อหน้าคนในครอบครัว

 

 

“จีมินไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว” จอนยองกวังตอบหลังจากที่เงียบอยู่นาน

 

คำตอบของพ่อทำให้จองกุกตกใจ ทำไม ทำไมจีมินถึงไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วตอนนี้จีมินอยู่ที่ไหน แล้วเหตุผลอะไรที่จีมินต้องออกจากบ้านนี้

 

“พ่อไล่จีมินไปหรอครับ”

 

“ไม่ใช่!

 

 

“...”

 

“...”

 

 

 

“ทุกคนล้อผมเล่นใช่ไหม หึ จีมิน ออกมาได้แล้ว” จองกุกยิ้มได้อยู่ครู่เดียว

 

เหอะ ตลกสิ้นดี เขาควรกลับมาอยู่กับความจริง

 

 

“เล่าให้ผมฟังเดี๋ยวนี้เลยครับ”

 

 

 

 

 

 

“ฉันจะเล่าให้ฟัง .. เท่าที่เล่าได้แล้วกัน” แทฮยองบอก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หลังจากที่จองกุกจัดการเก็บข้าวเก็บของอย่างไวแล้ว เขาก็รีบลงมาในห้องรับแขก ที่พ่อแม่และพี่ชายของเขารออยู่

 

 

“พ่อรู้สึกผิดที่ต้องพูดแบบนี้นะ แต่ตั้งแต่ที่แกไป จีมินขอฉันสองอย่าง หนึ่งขอไม่เรียน และสอง.. ขอออกจากบ้านนี้” จอนยองกวังเป็นคนบอกลูกชายเองในเรื่องนี้ ทั้งๆ ที่บอกว่าจะดูแลอย่างดี แต่ก็เป็นแบบนี้ไปเสียได้

 

“เหตุผลล่ะครับ” จองกุกถามอย่างไม่พอใจ

 

ไม่มีคำตอบ

 

“ทำไมพ่อถึงปล่อยให้เขาไปล่ะครับ” ความโกรธทวีความรุนแรงขึ้น

 

เหตุผลหรอ ยากนะที่จะจำได้ความรู้สึกในเหตุการณ์ที่ผ่านมานานเกือบสี่ปี

 

 

 

 

“ตอนนี้จีมินอยู่ที่ไหนครับ”

 

 

จอนยองกวังและคิมยูรีนั่งเงียบ เพราะเขาก็ไม่รู้คำตอบนั้น

 

“บอกผมมาเถอะครับ” จองกุกขอร้อง

 

 

“พ่อกับแม่เขาไม่รู้หรอก” แทฮยองพูดขึ้นมา

 

จองกุกหันไปหา จริงด้วยที่ผ่านมาแทฮยองอยู่กับจีมินมาตลอดเลยนี่นา

 

“พูดแบบนี้หมายความว่าพี่รู้ ใช่ไหมครับ”

 

“เดี๋ยวจีมินพร้อมเมื่อไหร่ เขาก็มาเจอนายเองแหละ”

 

จองกุกลุกออกไปด้วยความโกรธ แทฮยองรู้ว่าจีมินอยู่ที่ไหน แต่ไม่ยอมบอกเขา

 

 

 

“แทฮยอง” ยองกวังเรียกลูกชาย

“ครับ”

 

“ที่ว่า ถ้าพร้อม .. หมายความว่าอย่างไง .. มีอะไรที่พ่อไม่รู้หรือเปล่า”

 

แทฮยองฟังคำถามอย่างลำบากใจ โกหกไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา

“ผมขอตัวก่อนนะครับ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จองกุกควานหาโทรศัพท์มือถือของตัวเองที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ทมากดเบอร์โทรหาคนที่ไม่อยู่

 

 

มือกดโทรออก ก่อนเอามาแนบหู รอฟังเสียงตอบรับ

 

 

แต่ไม่มีเสียงตอบรับ จนสายถูกตัดไป อย่างนั้นจองกุกก็ยังใจเย็น

 

 

อุปกรณ์สื่อสารในมือเปลี่ยนโหมดมาเป็นข้อความ

 

 

-จองกุกกลับมาแล้วนะ-

 

 

ไม่นานจีมินก็ส่งข้อความกลับมา

-จีมินรู้แล้ว-

 

-คิดถึงจีมินมากนะ-

 

-คิดถึงจองกุกเหมือนกัน-

 

-มาหาจองกุกได้ไหม-

 

 

 

 

-ขอเวลาหน่อยได้ไหม-




















ทุกเช้า จอนยองกวังจะตื่นแต่เช้ามาออกกำลังกายนิดๆ หน่อยๆ สูดอากาศบริสุทธิ์ วันนี้ก็เช่นกัน

 

“จะไปไหนแต่เช้า” เสียงเข้มถามลูกชายที่ถือกุญแจรถของเขาเดินตรงไปที่จอดรถ

 

“ไปตามหาจีมินครับ” ลูกชายหยุดตอบคำถามคนเป็นพ่อ ถึงจะมีเรื่องไม่พอใจอยู่บ้าง แต่จองกุกก็โตพอที่จะรักษามารยาทกับพ่อบังเกิดเกล้า

 

“รู้หรอว่าจะไปตามหาที่ไหน”

 

“ไม่รู้ครับ แต่ในเมื่อทุกคนไม่บอกผม ผมก็จะไปตามหาของผมเอง” จองกุกตอบเชิงประชด

 

“ไม่ใช่ว่าไม่บอก แต่ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” จอนยองกวังรีบแก้

 

“ครับ” จองกุกรับฟังไปงั้น

 

 

“แต่สิ่งหนึ่งที่แกมั่นใจได้ก็คือ จีมินสบายดี”

 

อันนี้จองกุกเชื่อ เพราะที่ผ่านมาเขาจะได้รับรูปถ่ายที่มีพ่อแม่ของเขาและจีมินอยู่ในเฟรมเดียวกันมาโดยตลอด ใครจะไปรู้ว่านั่นไม่ใช่วันและเวลาปกติ

 

 

“ขอตัวนะครับ” จองกุกว่าแล้วเดินไป เขาเองก็ไม่รู้ว่าต้องไปที่ไหนก่อนดี

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โต๊ะอาหารเช้าตั้งขึ้นในเวลาปกติ คิมยูรีเมื่อเห็นลูกชายเดินลงมาก็เรียกมาทานข้าวเหมือนทุกวัน

 

“จองกุกล่ะครับ” แทฮยองถามพร้อมหย่อนก้นลงเก้าอี้ประจำของตัวเอง

 

“ออกไปตามหาจีมินน่ะ” บิดาตอบคำถามแทน

 

แทฮยองตกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยิน รีบถามต่อ

 

“ที่ไหนครับ”

 

“ไม่ได้บอก”

 

 

แทฮยองโล่งใจที่ได้ยิน ไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังอะไรหรอก

 

 

“ทำไมจีมินถึงไม่ให้บอก ว่าอยู่ที่ไหน” จอนยองกวังถามขึ้นมา เขาเองก็ไม่รู้ว่าจีมินพักอยู่ที่ไหน แต่เขารู้ว่าจีมินมีร้านอาหาร แต่ถึงอย่างนั้น แทฮยองก็มาบอกเขากับภรรยาว่า จีมินไม่ต้องการให้บอกจองกุก

 

“...”

 

 

“มีอะไรปิดบังพ่อหรือเปล่า”

 

 

คิดไว้อยู่แล้วว่าพ่อและแม่อาจจะสงสัย เขาเองก็ลำบากใจ แต่ครั้นจะให้บอกเหตุผล ก็ทำไม่ได้อีก

 

 

“ให้จีมินหรือจองกุกเป็นคนบอกเองดีกว่าครับ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ระยะทางที่แสนไกล ทำให้จองกุกที่ขับรถออกมาจากบ้านแต่เช้ารู้สึกเมื่อยล้า แต่เมื่อรถมาจอดอยู่หน้าบ้านหลังที่คุ้นเคย หัวใจก็กลับมาเต้นเร็วกว่าเดิมอีกครั้ง

 

ขายาวก้าวข้ามธรณีประตูรั้วบ้านเข้าไป บ้านหลังนี้ยังดูมีชีวิตชีวา หรือจีมินของเขาจะอยู่ที่นี่นะ

 

 

“คุณอามาหาใครครับ”

 

จองกุกหันไปตามเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กที่วิ่งมายืนมองหน้าเขา เด็กน้อยตัวขาว แววตาซุกซน

 

คุณอาย่อตัวลงไป จับไหล่เด็กที่ไม่มีอาการกลัวคนแปลกหน้าสักนิด

“หนูอยู่บ้านหลังนี้หรอครับ” จองกุกทำเสียงให้เข้ากับเด็กที่อยู่ตรงหน้า

 

สามขวบได้ไหมนะ

 

หรือสี่ขวบแล้ว

 

“ครับ ผมอยู่ที่นี่กับแม่” เด็กน้อยตอบคำถามคนที่นั่งคุกเข่าอยู่ต่อหน้า

 

จองกุกถามต่ออย่างไวด้วยความสงสัย

 

“พ่อล่ะครับ”

 

“วันนี้พ่อไม่อยู่ครับ”

 

 

 

 

 

 

 

 

“ขอโทษนะคะ มาหาใครคะ”

เสียงผู้หญิงดังขัดจังหวะ เด็กที่เคยยืนอยู่ตรงหน้าวิ่งกลับไปหาแม่ตน

 

 

จองกุกยืนขึ้นเต็มความสูง มองดูผู้หญิงที่เดินออกมาจากบ้านหลังที่เขาเคยอยู่

 

“เอ่อ.. เจ้าของบ้านหลังนี้..” จองกุกลังเลที่จะพูดต่อ

 

 

“น้องจีมินน่ะหรอคะ”

 

“ครับๆ” จองกุกรีบตอบอย่างกระตือรือล้นเมื่อได้ยินชื่อคนที่กำลังตามหา

 

“ว่าแต่คุณ.. เป็นใครหรอคะ” หญิงสาวถามให้แน่ใจ

 

 

“ผมจองกุกครับ เป็น.. เพื่อนจีมิน เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ” จองกุกตอบไปแบบนั้น

 

 

“สามีดิฉันเป็นครูอยู่ที่นี่น่ะค่ะ ก็เลยเช่าบ้านน้องจีมิน” คนที่เช่าอาศัยบ้านหลังนี้อธิบาย

 

 

“แล้วจีมินอยู่ที่ไหน คุณรู้หรือเปล่าครับ” จองกุกถามต่อ หวังได้คำตอบที่ต้องการ

 

 

“น่าจะที่โซลนะคะ ดิฉันก็ไม่ได้ถามละเอียด” หญิงสาวตอบอย่างใจดี

 

 

“ขอบคุณนะครับ งั้นผมขอตัว”

 

 

 

 

 

 

 

 

จีมินไม่ได้อยู่ที่นี่แน่ๆ จองกุกขับรถออกไปเลียบทางที่สองข้างเต็มไปด้วยทุ่งหญ้า

 

ตาคมเหลือบไปเห็นใครยืนอยู่ไกลๆ กลางไร่ของพ่อแม่จีมิน

 

 

 

จองกุกค่อยๆ เดินเข้าไปมอง

 

 

“จองกุกใช่ไหม” เสียงหญิงอายุราวห้าสิบถามมาจากข้างๆ

 

เจ้าของชื่อหันไปตามเสียงที่ได้ยิน

 

 

“ป้ามีแร สวัสดีครับ” จองกุกกล่าวคำทักทาย

 

“จองกุกจริงๆ ด้วย .. พ่อ!! จองกุกมา มาเร็ว!!!” มีแรตะโกนเรียกสามีที่ยืนอยู่กลางทุ่ง

 

 

ไม่นานนัก คุณลุงสามีป้ามีแรก็มาถึงที่ที่จองกุกยืนอยู่

 

 

 

“กลับมาจากอเมริกาแล้วหรอ” ชายวัยใกล้เกษียณถามทันทีที่เดินมาถึง

 

“ครับ ว่าแต่ลุงรู้ได้อย่างไงครับ เรื่องผมไปเรียนอเมริกา”

 

“จีมินไง จีมินบอก”

 

 

จองกุกที่ได้ยินชื่อจีมิน แทบจะถามทุกอย่างที่อยากรู้ออกไป แต่ก็เงียบไว้ เมื่อสี่ปีก่อนจีมินเข้าไปอยู่กับเขาที่โซล หากวันนี้มาถามว่าจีมินอยู่ที่ไหน คงแปลกน่าดู

 

 

 

“ว่าแต่ จีมินไม่มาด้วยหรอ” มีแรถามขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้

 

“ไม่ได้มาครับ ผมมาคนเดียว” จองกุกตอบให้สบายใจ

 

 

 

 

มีแรมองดูชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าตนอย่างภูมิใจ เด็กหนุ่มสองคนในวันนั้น

 

“โตมาอย่างดีทั้งคู่เลยนะ ไม่ใช่พ่อไม่ใช่แม่ แต่ป้าก็ยังภูมิใจ”

 

จองกุกฟังคนที่ใช้มือบีบนวดเนื้อตัวของเขา แบบนี้คงหมายถึงว่า จีมินอาจจะมาเยี่ยมเยี่ยนบ้าง ที่พ่อเขาบอกว่าจีมินสบายดี คงเป็นเรื่องจริง

 

 

 

จองกุกถามไถ่ญาติผู้ใหญ่ที่เคยดีกันมาตั้งแต่สมัยหลายปีก่อนอยู่พักหนึ่ง ก่อนขอตัวกลับ เขาไม่อยากถึงบ้านดึก

 

 

“จะกลับแล้วหรอลูก” มีแรบอกพร้อมเอามือถูๆ เสื้อผ้าตัวเอง

 

เห้อ แล้วเสื้อผ้าเราก็ไม่ใช่จะสะอาด เอาไปจับจองกุก จองกุกก็เปื้อนอยู่ดี คิดอย่างนั้นก็ทิ้งความตั้งใจ

 

 

จองกุกไม่ใช่เด็กแล้ว ที่จะไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร เขาเป็นฝ่ายเดินเข้าไปกอดป้าเอง

 

คนที่ห่างลูกสาวไปหลายปีกอดคนตัวสูงแน่น ดีใจที่จองกุกโตมาเป็นเด็กดี

 

 

“เดินทางปลอดภัยนะลูก .. คราวหน้าพาจีมินมาด้วยนะ”

 

















ใช้เวลานานเท่าขาไป จองกุกกลับมาถึงบ้านหลังจากขับรถนานหลายชั่วโมง เมื่อจอดรถเสร็จ ก็เจอพี่ชายยืนรออยู่หน้าบ้าน

 

 

“ไปบ้านจีมินมาหรอ” แทฮยองยืนกอดอกถามเสียงเรียบ เขารู้เพราะคนเช่าโทรหาจีมินว่ามีเพื่อนมาหา และจีมินก็บอกแทฮยองอีกที

 

จองกุกไม่ได้อยากรู้สักนิด ว่าแทฮยองรู้ได้อย่างไร

 

 

“จะไม่บอกจริงๆ ใช่ไหม ว่าจีมินอยู่ที่ไหน” มือใหญ่กำเข้าไปที่คอเสื้อพี่ชายแน่น

 

 

 

 

จอนยองกวังที่ยืนมองอยู่ไกลๆ ตะโกนดุลูกชาย “จองกุก!!

 

 

ไม่มีใครฟัง แทฮยองจับมือที่กำคอเสื้อเขาไว้ออก พูดเสียงเรียบ

 

“ฉันบอกแล้วไง ว่าถ้าจีมินพร้อม เขาจะมาเจอนายเอง ... ... แล้วก็อย่าใช้แต่กำลัง โตจน... ป่านนี้แล้ว”

 

พูดจบ คิมแทฮยองก็เดินเข้าบ้านไป แม่ที่ยืนไม่สบายใจกับภาพที่เห็น เดินตามเข้าไป

 

 

จองกุกเดินขยับเข้ามายืนต่อหน้าคนเป็นพ่อ

 

“ผมทำอะไรผิดครับ .. พ่อ แม่ พี่แทฮยอง ถึงทำกับผมแบบนี้” น้ำเสียงเศร้า แต่พยายามเข้มแข็ง

 

 

ลูกชายไม่ได้รอฟังคำตอบ ยองกวังมองจองกุกเดินผ่านไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก สิ่งที่เขารู้ เขาก็บอกลูกชายไม่ได้

 

มือที่เต็มไปด้วยริ้วรอยเหี่ยวย่น หยิบโทรศัพท์มาไล่หาเบอร์ ก่อนกดโทรออก

 

 

จีมิน...

 

 

เสียงสัญญาณรอสายดังอยู่หลายครั้ง จนตัดไป เมื่อปลายสายไม่ยอมรับการติดต่อ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“แทฮยอง”

 

“ครับแม่”

 

 

แทฮยองขานรับมารดาที่เคาะประตูก่อนเข้ามาในห้องนอนของเขา ยูรีเดินเข้าไปนั่งบนที่นอนนุ่มข้างลูกชาย

 

 

“ลูกรู้ใช่ไหม ว่าน้องรักจีมินมาก” จะว่าอ้อมก็อ้อม จะว่าตรงก็ตรง แต่ถึงอย่างนั้น ยูรีก็เชื่อว่าลูกชายของเธอต้องเข้าใจ

 

 

“ไม่รู้ครับ” แทฮยองไม่มองหน้าแม่ของเขาด้วยซ้ำ

 

 

“...”

 

 

 

“ผมรู้แค่ว่า.. จีมินรักจองกุกมาก.. แม่ไม่ต้องกลัวว่าผมจะแย่งคนรักน้องหรอกนะครับ อย่างไงจีมินก็ไม่มีวันเลือกผมหรอก” ลูกชายตอบข้อสงสัยของแม่ในคราวเดียว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จองกุกที่เหนื่อยล้ากับการที่ต้องขับรถไปกลับต่างจังหวัด ล้มตัวลงบนที่นอน อยากหลับไปแล้วตื่นขึ้นมาเจอจีมินจัง

 

มือหนาล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง รู้ว่าจีมินไม่รับสายเขาแน่ๆ แต่ก็ยังกดโทรออกไป

 

 

 

-วันนี้จองกุกไปบ้านเราที่ต่างจังหวัดมาด้วยนะ แต่จีมินไม่ได้อยู่ที่นั่น-

 

เมื่อจีมินไม่รับสาย จองกุกจึงส่งข้อความไปแทน

 

ไม่นาน ข้อความที่จองกุกส่งไป ก็ขึ้นว่า อ่านแล้ว

 

จองกุกยันตัวลุกจากที่นอนมาตั้งใจจ้องหน้าจอ ปากหนาเม้มสนิท พยายามกดไว้ไม่ให้สั่น แต่ไม่อาจห้ามน้ำตาที่เอ่อคลอได้

 

 

-พรุ่งนี้จองกุกควรไปที่ไหนดี-

 

 

อ่านแล้ว

 

 

 

 

-จีมินไม่คิดถึงจองกุกหรอ-

 

 

อ่านแล้ว

 

 

 

น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมาอย่างไม่อาย ไม่คิดเลยว่าเมื่อเขากลับมาจะต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ หากเขายังอยู่ที่อเมริกา เขาอาจจะได้เห็นหน้าจีมินก็ได้

 

 

 

-จองกุกคิดถึงจีมินนะ-

 

 

 

ไม่อ่าน

 

 

 

 

จองกุกนั่งรอให้จีมินอ่านข้อความล่าสุดอยู่นานสองนาน เขาวางโทรศัพท์ไว้ เพื่อเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกาย แต่เมื่อออกมาแล้ว ข้อความดังกล่าว ก็ยังไม่ได้ถูกอ่าน

 

 

 

จองกุกรู้สึกตัวกลางดึกจนถึงเช้า แม้ว่าเขาจะกดเข้าไปตอนไหน ข้อความนั้นก็ยังไม่ถูกอ่านโดยจีมิน

 

 

 

 

เช้าวันนี้ จีมินก็ยังไม่ได้อ่าน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จองกุกไม่รู้ว่าต้องไปตามหาจีมินของเขาจากที่ไหน วันนี้เขาจึงมาสถานที่ที่เขากับจีมินเคยมาด้วยกัน

 

 

นัมซานทาวเวอร์

 

 

ภาพคนตัวเล็กทำหน้ามุ่ยเพราะหิว จนไม่ได้คล้องกุญแจด้วยกัน ยังฉายชัดในความทรงจำ ป่านนี้จีมินจะได้มาคล้องกุญแจหรือยังนะ จีมินยังจะรอเขาอยู่หรือเปล่านะ

 

 

 

 

“พี่จองกุกหรือเปล่าคะ”

 

จองกุกหันไปตามเสียงที่เรียกชื่อตัวเอง หน้าคุ้นกันทั้งสองคนเลย

 

 

“เนี่ย ฉันบอกแล้ว ว่าไม่ต้องไปทำตาเพิ่ม” เอลิซหันไปบ่นเพื่อน เมื่อเห็นว่าพี่จองกุกของเขาจำพวกหล่อนไม่ได้

 

 

“น้องโรงเรียนมัธยมหรอ” ไม่รู้อะไรทำให้จองกุกจำได้ ก็ต้องจำได้สิ หน้าตาไม่ได้เปลี่ยนไปขนาดนั้นสักหน่อย

 

 

“อุ๊ว พี่จองกุกจำเราได้หรอคะ” ไลอิมว่าอย่างดีใจ

 

 

“จำได้ แต่ว่าชื่อ...” เอาจริงแล้ว เด็กสองคนนี้ไม่เคยได้บอกชื่อกับเขาเลย เจอกันทีก็แค่เอาขนมมาให้ ไม่ก็มาแสดงความชื่นชม แล้วก็จากไป

 

 

ได้ยินอย่างนั้น สองสาวก็แนะนำตัวตามแบบฉบับของตัวเอง ก่อนพูดคุยเรื่องอื่นๆ

 

 

“พี่จองกุกกลับมานานหรือยังคะ พี่จีมินต้องดีใจมากๆ แน่ๆ” หนึ่งในนั้นพูดประโยคที่ทำให้ตาจองกุกลุกวาว

 

 

 

“จีมินหรอ!! น้องรู้ว่าจีมินอยู่ที่ไหนหรอ!!

 

 

 

เอลิซและไลอิมพากันงงเป็นไก่ตาแตก ทำไมพี่จองกุกถึงพูดแบบนั้น

 

“พี่ทะเลาะกับพี่จีมินหรอคะ” ไลอิมถามด้วยสีหน้าพร้อมเข้าข้างพี่ชายตัวเล็กเต็มที่

 

 

“เปล่าๆ ไม่ใช่” เห้อ จองกุกก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี

 

 

เด็กสาวอ่านท่าทางของพี่ชายออก

 

“เล่าแค่คร่าวๆ ก็ได้นะคะ” เอลิซบอกอย่างฉลาด

 

 

 

“ตั้งแต่กลับมา พี่ยังไม่เจอจีมินเลย” จองกุกพูดเสียงเรียบ ไม่อยากอธิบายอะไรเพิ่ม

 

 

 

 

สองสาวพอจะรู้ลักษณะนิสัยคร่าวๆ ของจองกุก คงไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไร

 

มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า

ไม่น่านะ ก่อนหน้านี้ พี่จีมินก็ยังพูดถึงพี่จองกุกดีอยู่เลย

เราควรบอกพี่จองกุกไปไหม ว่าพี่จีมินอยู่ที่ไหน

เป็นฉันฉันจะบอก

ฉันก็เหมือนกัน

 

 

 

จองกุกมองน้องสาวที่กำลังซุบซิบปรึกษากัน ด้วยสีหน้าอ้อนวอน ถ้าไม่อายคนเขาก็แทบจะคุกเข่าแล้ว

 

บอกพี่เถอะนะ ถ้ารู้ว่าจีมินของพี่อยู่ที่ไหน

 

 

 

 

 

“หนูไม่รู้ว่าพี่สองคนมีปัญหาอะไรกัน แต่พวกหนูเชื่อใจพี่จองกุกนะคะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ร่างสูงหยุดยืนหน้าร้านอาหารญี่ปุ่นขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็ก กลางย่านที่เต็มไปด้วยสถานศึกษา รวมถึงที่ท่องเที่ยวขึ้นชื่อของเกาหลี

 

 

จีมินของเขาอยู่ใกล้แค่นี้เอง

 

 

 

 

“ขอโทษนะครับ ผมมาหาเจ้าของร้าน .. ปาร์คจีมิน” จองกุกบอกกับพนักงานต้อนรับที่ยืนอยู่หลังแคชเชียร์

 

เป็นเวลาเดียวกับที่เชฟใหญ่ประจำร้านเดินออกมาพอดี

 

 

 

“มีอะไรหรือเปล่าครับ คุณลูกค้า”

 

จองกุกเปลี่ยนความสนใจมายังคนที่ปรากฎมาใหม่

 

 

 

“ผมเป็นเพื่อนของจีมินครับ จีมินเป็นเจ้าของร้านนี้ใช่ไหม”

 

 

เชฟใหญ่มองคุณลูกค้าอย่างพินิจพิเคราะห์ จริงอย่างที่แทฮยองและจีมินบอก ว่าจะมีผู้ชายหน้าตาดีมาถามหา ปาร์คจีมิน

 

 

“ใช่ครับ”

 

 

“ตอนนี้เขาอยู่ที่นี่ไหมครับ ผมต้องการพบเขา” จองกุกพูดอย่างกระตือรือล้น ตอนนี้เขาเข้าใกล้จีมินไปอีกขั้นแล้ว

 

 

 

ผู้ชายชุดขาวไม่เคยขัดคำสั่งเจ้านาย

 

 

“ไปทำธุระที่ห้าง XXX ครับ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

พื้นที่แปดร้อยล้านเอเคอร์ จองกุกก็พร้อมที่จะตามหา เขารีบมาที่ห้างตามคำบอกของเชฟประจำร้าน

 

ต่อให้วันนี้เขาหาจีมินไม่เจอ เขาจะไปนอนเฝ้าอยู่หน้าร้านอาหารนั่นเลย

 

 

 

จองกุกกวาดสายตาไปทั่ว ไม่รู้ว่าจะเดินไปทางไหนดี เอาว่ะ ไหนๆ ก็โชคดีได้รู้ว่าจีมินอยู่ที่นี่แล้ว หวังว่าโชคจะช่วยให้เขาได้เจอจีมินภายในเร็วๆ นี้เหมือนกัน

 

 

ระหว่างที่จองกุกไม่รู้จะไปทางไหน ตาเหยี่ยวก็เหลือบไปเห็นใครคนหนึ่งที่มองจากด้านหลังดูเหมือนคนที่เขาตามหา สองเท้าไม่รอให้สมองสั่ง ก้าวตามไปเร็วๆ

 

 

 

จีมินจริงๆ ด้วย

 

 

 

 

จองกุกอยากจะตะโกนเรียกดังๆ ให้หันมา ถึงจะอยู่ห่างออกไป แต่เขาคิดว่าเดินตามไปแบบนี้ก็ไม่เสียเวลาอะไร

 

 

 

คนตัวสูงเดินตามไปอย่างไม่ละสายตา เป็นแบบนี้กว่าสิบนาที จนจีมินเดินช้าลง

 

จองกุกไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้เขายืนอยู่ส่วนไหนของห้าง

 

 

 

ทำไมรอบข้างมีแต่เด็กๆ

 

 

นี่มันแหล่งรวมสถาบันกวดวิชา

 

 

 

หึ

 

ถึงจะไม่ได้เรียน แต่ก็ใช่ความสามารถของตัวเองสินะ

 

คุณครูปาร์คจีมิน

 

 

 

 

 

“จีมิน” เสียงทุ้มตะเบ่งออกไป ดังพอที่จะทำให้คนที่ยืนหันหลังอยู่ข้างหน้าในระยะสี่ห้าเมตรได้ยิน

 

 

 

จีมินจำเสียงนี้ได้ดี คนตัวบางค่อยๆ หันหลังกลับไปอย่างลังเล

 

 

 

 

 

“จองกุก” จีมินเอ่ยชื่อคนตรงหน้าเสียงแผ่ว

 

 

คนถูกเรียกค่อยๆ ยิ้มอย่างดีใจ ขาก้าวเข้าไป สี่ปีแล้วนะที่ไม่ได้เจอกัน

 

จีมินยังน่ารักเหมือนเดิมเลย

 

 

ถ้ากอดตอนนี้จะหายชื่นใจไหมนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“แม่ครับ!!!

 

 

 

 

ขาวยาวหยุดชะงัก จังหวะเดียวกับที่จีมินเอี้ยวตัวกลับไป

 

คนข้างหน้าเขาย่อตัวรับเด็กผู้ชายน่ารักที่กำลังวิ่งตรงมา เด็กคนนั้นกำลังทำในสิ่งที่เขาต้องการจะทำ

 

ทั้งกอดคอ ทั้งหอมแก้ม ...

 

ซ้าย ... ขวา ...

 

 

 

เด็กน้อยหน้าตาแสนฉลาดมองเลยมายังคนที่ยืนมองพวกเขาอยู่ ก่อนเรียกออกไปด้วยความใสซื่อ

 

 

 

“พ่อครับบบ (อัปป้า)”

 

เด็กน้อยผละจากคนที่เขาเรียกว่าแม่ เดินตรงมายังคนที่เรียกว่าพ่อ

 

 

 

 

 

“ฮึบ รอนานไหมครับ คนเก่ง”

 

แทฮยองโผล่จากด้านหลัง เดินแซงจองกุกที่ยืนอึ้งอยู่ อุ้มเด็กชายตัวป้อมมาไว้กับอก ไถ่ถามอย่างสนิทสนม

 

“ไม่นานครับ”

 

 

แทฮยองเดินขยับเข้าไปทางจีมิน พูดด้วยเสียงที่ไม่เบาและไม่ดัง

 

 

“พี่จะพาหลานไปที่ร้าน .. จีมินไปคุยกับจองกุกที่บ้านเถอะ”

 

 

จีมินพยักหน้าเป็นอันเข้าใจ แทฮยองก็พาหลานของเขาออกไปทันที

 

 

มือนุ่มเล็กกางออกสุดแขน เอื้อมไปแตะหน้าขาวของคนที่ยืนฟังทุกอย่าง

 

มือเล็กค่อยๆ เลื่อนผ่านแก้มสากไปเหมือนภาพสโลว์

 

 

 

“จองกุกอัปป้า”

 

 

 

 

 

 

 

จีมินไม่ได้เรียนหรอ... จีมินย้ายออกจากบ้านหรอ...

 

คำถามพวกนี้ไม่น่าตกใจเท่า..

 

 

 

 

จีมิน ... ท้อง หรอ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ใช่แล้ว คนที่เซอร์ไพรส์ที่สุด ... คือ จอนจองกุก

 































Talk :



พี่บอกแล้วใช่มั้ย ว่าเซฟเซ็กซ์เซฟเซ็กซ์ 
พี่บอกช้าไปสินะ ::>_<::



เดากันถูกอยู่แล้วใช่ไหมคะ
เป็นไงล่ะจองกุก อยู่ดีๆ ก็ได้เป็นคูมพ่อ
หวังว่าจะไม่มีคำถามประเภท นี่ลูกใครหรอกนะ




มีโพลให้เล่นสนุกๆ อีกแล้วค่ะ 
ว่างๆ ก็เข้าไปจิ้มกันนะคะ ∩__∩


ยังรออ่านคอมเม้นเหมือนเดิมน้าา 。^‿^。


















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

444 ความคิดเห็น

  1. #152 chachayuchun (@chachayuchun) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 15:22
    เซอไพรสจิงๆ กลับมาได้เป็นพ่อเลย
    #152
    0
  2. #60 saai_ii (@saai_ii) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 21:21
    เยี่ยมมากเลยค่ะไรท์ ที่จริงก็รู้อยู่แล้วแหละว่าจีมินต้องมีลูกแต่ก็คิดว่าไรท์อาจจะแค่แกล้งๆหลอกให้เข้าใจว่าจีมินท้องแต่ก็ดีใจมากๆเลยนะที่ไรท์เขียนให้จีมินมีลูก ขอบคุณมากๆเลยนะคะไรท์ สู้ๆค่ะเป็นกำลังใจให้แต่งต่อไปเรื่อยๆ #รอค่ะ
    #60
    0
  3. #59 rabbee (@bubblebjk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 11:58
    โหววว เชื้อแรงมาจองกุก
    #59
    0
  4. #57 leenutcha (@leenutcha) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 02:01
    รอนะคะ งื้อเป็นพ่อคนแล้วนะจองกุกก
    #57
    0
  5. #56 ptaalnmg (@ptaalnmg) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 01:27
    รอตอนต่อไปค่ะ รีบมานะๆ
    #56
    0
  6. #53 fluffy_jiminie (@fluffy_jiminie) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 23:54
    งุ้ยยย รอรีแอดชั่นลูกของพวกนางเลยว่าถ้าน้องรู้ว่าแไม่ใช่พ่อนี่จเป็นยังไงหนอออ
    #53
    0
  7. #52 jjjkj (@jjjkj) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 16:58
    น่ารัก
    #52
    0
  8. #51 jiminpunch (@jiminpunch) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 16:27

    จอนจองกุก เซอร์ไพร์ส!!!!
    #51
    0
  9. #50 ThanatchaMeechun (@ThanatchaMeechun) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 16:04
    ดีใจเจอสักที หาตั้งนาน
    #50
    0
  10. #49 PD-junior (@PD-junior) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 15:24
    กลับมาได้เป็นคูมพ่อเลย
    #49
    0