พี่พัคครับผมขออยู่ด้วย JIKOOK BTS

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,215 Views

  • 244 Comments

  • 242 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    218

    Overall
    5,215

ตอนที่ 9 : พี่ครับผมขออยู่ด้วย ตอนที่ 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 539
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    24 พ.ค. 62


 

 

 

เป็นวันที่สามแล้วที่แล้วที่มินยุนกินอนพักฟื้นที่โรงพยาบาลจากการผ่าไส้ติ่งเมื่อหลายวันก่อน โรงพยาบาลนี้เป็นของพัคจีมิน แน่นอนว่าค่าใช้จ่ายทั้งหมด พัคจีมินเป็นคนจัดการ

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

“แทฮยอง” ยุนกิยิ้มโชว์เหงือสวยเมื่อเห็นเพื่อนมาเยี่ยมถึงโรงพยาบาล “มาได้ไงเนี่ย”

“เป็นไงบ้าง เจ็บมั้ย” คิมแทฮยองไม่ได้ตอบคำถาม เพราะเชื่อว่ายุนกิคงไม่ได้อยากรู้จริงๆ

“เจ็บมากเลย” คนตัวขาวทำออดอ้อน

“เนี่ย ก็เป็นซะอย่างเนี๊ย” แทฮยองทำหน้าเหม็นเบื่อใส่ มินยุนกิหัวเราะจนเจ็บแผล

 

“ได้ของขวัญที่ฝากไปให้แล้วใช่ไหม” มินยุนกิถามถึงของที่ฝากจองโฮซอกไป

“อือ ได้แล้ว ขอบคุณมากนะ ไปตั้งไกลก็ยังนึกถึง”

“ก็ต้องนึกถึงสิ ไม่นึกถึง เพื่อน แล้วจะนึกถึงใคร” ยุนกิเน้นคำว่าเพื่อน เพื่อนนนน

“เจ้าคิดเจ้าแค้นจัง ดีแค่ไหนแล้วที่วันนี้ยังเป็นเพื่อนกันน่ะ”

 

นึกถึงเมื่อหลายเดือนก่อนแล้วก็น่าขัน หมอนี้เล่นมาหาถึงปูซานแทบทุกอาทิตย์ มาจนพนักงานที่ร้านแซว ถ้ารอให้พูดเองน่าจะช้าเกินไป แทฮยองถึงชิงปฏิเสธเสียเอง เพื่อนก็คือเพื่อน เข้าใจไหม

 

ถึงจะผ่านเรื่องน่าลำบากใจกันมา แต่ทั้งคู่ก็ผ่านกันมากได้ และยังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม เรื่องนี้มินยุนกินึกขอบคุณแทฮยองอยู่ในใจ ถ้าแทฮยองปล่อยให้ตนสารภาพความในใจแล้วถูกปฏิเสธ เขาอาจจะไม่กล้าเข้าหน้าเพื่อนได้อีก พอเรื่องออกมาแบบนี้ ก็กลายเป็นเรื่องขำๆ ไป

 

 

 

ครืด ครืด

 

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

 

“ว่าไงครับผม” มินยุนกิพูดใส่ปลายสาย

 

-ผมกำลังไปเยี่ยมนะ อยู่ใช่มั้ย-

 

“ไม่อยู่ละจะให้ไปไหนล่ะ แหม ฮ่าๆๆๆ”

 

 

 

 

 

“ใครหรอ” แทฮยองถามเมื่อมินยุนกิวางสายแล้ว

“น้องชายเจ้านายน่ะ จะมาเยี่ยม”

“โอ๊ะ งั้นฉันกลับดีกว่า”

“แต่จริงๆ ก็อยู่ได้นะ” จริงๆ มินยุนกิก็อยากให้อยู่นะ แต่ถ้าเด็กนั่นรู้ว่าแทฮยองคือคนที่ปฏิเสธเขาไป เขาเองต้องทำหน้าไม่ถูกแน่เลย

“ไม่เป็นไร กลับดีกว่า หายเร็วๆ นะ” แทฮยองพูดพร้อมหยิบกระเป๋าของตัวเองมาสะพาย

“ให้หายเร็วๆ เพราะอยากให้ไปหาใช่มั้ย”

ยัง ยังจะล้อเล่นอีก คิมแทฮยองเหนื่อยใจ

 

 

 

 

 

 

 

“อาแทหรอ”

จองกุกถามตัวเองเมื่อเห็นคนที่เดินสวนไปเข้าลิฟท์ตัวข้างๆ หน้าคล้ายกับคนที่เขารู้จักเป็นอย่างดี

 

 

 

 

 

 

“เมื่อไหร่จะออกจากโรงพยาบาลอ่ะ”

จองกุกถามขณะที่นั่งปลอกส้มที่เป็นของฝากจากเพื่อนของมินยุนกิ

“ใกล้แล้ว ทำไม มีไร” ยุนกิทั้งตอบและถามอย่างห้วนๆ

“ก็ถามเฉยๆ เป็นห่วงไง ไม่ได้หรือไง” จองกุกท้วง

“พี่รู้จักเราดีจองกุก” พี่ตัวขาวพูดอย่างรู้ทัน

“แห่ะๆ ไม่มีไร แค่อยากให้ไปส่งที่โรงเรียนวันสอบน่ะ” จองกุกเฉลย

“เมื่อไหร่”

“สิ้นเดือน”

“อีกตั้งสองอาทิตย์นี่ พี่หายทันอยู่แล้ว”

“เย้” จองกุกยกกำปั้นทำท่าดีใจเหมือนเด็กๆ

“แต่ถึงพี่ไม่ไปส่ง คุณพัคเขาก็ให้รถไปส่งอยู่แล้วนี่ ไม่เห็นต้องดีใจขนาดนั้น” ยุนกิกระแหนะกระแหน

“ถ้าพี่จีมินไปส่งจะดีใจยิ่งกว่านี้อีก” เด็กแสบพูดลอยหน้าลอยตา

“จะสอบได้ที่ศูนย์เลยม่ะ ถ้าเขาไปส่งน่ะ” ยุนกิว่า ก็ที่หนึ่งจองกุกได้ทุกปีอยู่แล้ว เหนือกว่านั้นก็ที่ศูนย์แล้ว

“จองกุกทำได้นะ”

อื้อหือ จองกุกทำหน้าทะเล้น จนยุนกินึกหมั่นไส้ ตอนเจอกันวันแรกไม่คิดว่าโตมาจะเป็นแบบนี้เลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คฤหาสน์ตระกูลพัค

 

 

 

 

“เข้ามา” พัคจีมินตะโกนอนุญาตให้คนที่เคาะประตูห้องทำงานเข้ามาได้ เดาไม่ผิดคงเป็นจอนจองกุกที่เข้ามารายงานว่าจะออกไปไหนเหมือนทุกๆ วัน เช่น ไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนช่วงวันหยุด

“อาทิตย์หน้าทั้งอาทิตย์ผมจะอยู่ติวกับเพื่อนๆ ที่โรงเรียนตอนเย็นน่ะครับ” จองกุกพูดทันทีที่เข้ามายืนหน้าโต๊ะทำงานของพี่ชาย

“อืม” พัคจีมินตอบ ก่อนก้มหน้าทำงานต่อ

 

“กลับดึก อาจจะไม่ได้มากินข้าวกับคุณพัคจีมินนะครับ” จองกุกพูดนอกเหนือจาก pattern เดิมๆ

 

พัคจีมินเงยหน้าขึ้นมามอง ถอนหายใจใส่ก่อนถาม “มีอะไรอีกไหม”

จองกุกส่ายหน้าอย่างหงอยๆ ผิดหวังกับปฏิกริยาของพี่ชายนิดหน่อย

“ไม่มีแล้วก็ออกไป”

จองกุกบอกลาแล้วเดินออกไป

 

“อย่าลืมกินข้าวแล้วกัน”

 

พัคจีมินพูดธรรมดา ได้ยินก็ได้ยิน ไม่ได้ยินก็ไม่ต้องได้ยิน

 

จองกุกได้ยินครับพี่จีมิน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“นายมาทำอะไร” พัคจีมินถามมินยุนกิที่ขับรถมาจอดหน้าบ้านของเขา เป็นเวลาเดียวกันกับที่จองกุกเดินออกมาพอดี

“วันนี้คุณจองกุกมีสอบน่ะครับ เลยให้ผมไปส่งที่โรงเรียน” มินยุนกิตอบเจ้านายอย่างสุภาพ

 

ได้ยินดังนั้น พัคจีมินก็ขึ้นรถของตัวเองไปโดยไม่ได้พูดอะไร

 

 

 

 

 

 

 

 

“สอบวิชาอะไรวันนี้” ยุนกิถามขณะที่ขับรถไปด้วย

“จีนกับญี่ปุ่น” จองกุกก้มหน้าเล่นเกมยอดนิยม

 

“วันเดียวสองภาษาเลยหรอ” เป็นคำถามนั่นแหละ แต่จองกุกไม่ตอบ “ไหนลองพูดภาษาจีนซิ”

 

จองกุกพูดประโยคภาษาจีนยาวๆ ออกมาทันทีที่ยุนกิพูดจบ

 

“โห แปลว่าอะไร มั่วหรือเปล่า” ยุนกิว่า

“ฟังไม่ออกก็หาว่ามั่ว เห้อ” จองกุก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คฤหาสน์ตระกูลพัค

 

 

 

นานแล้วที่โต๊ะอาหารไม่มีเจ้านายสองคนนั่งรับประทานอาหารร่วมกัน เพราะก่อนหน้านี้พัคจีมินต้องนั่งคนเดียว เนื่องจากจอนจองกุกต้องอยู่ติวหนังสือเตรียมสอบที่โรงเรียน

 

“สอบเป็นไงบ้าง” จีมินถามเสียงเรียบ ถามโดยไม่มองหน้า

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็รู้ ว่าจอนจองกุกคอยมองเขาอยู่ตลอดเวลา

“ทำได้ครับ” จองกุกมักจะทะเล้นกับคนอื่น แต่ไม่ใช่กับพัคจีมิน

พี่ชายถามเรื่องเรียนเป็นครั้งแรก เพราะอย่างนั้นจองกุกจึงดีใจมาก ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ตรงนี้

 

 

“ทำไมต้องให้มินยุนกิไปส่ง”

“เพราะผมอยากผ่อนคลายก่อนสอบน่ะครับ เลยให้พี่เขาไปส่ง”

 

พี่เขา เหอะ พัคจีมินหายใจแรง

 

“ให้มินยุนกิไปส่งวันสอบ แต่ฉันกลับไม่รู้ว่าเธอมีสอบ ต้องให้ฉันพูดอีกทีไหม ว่าใครเป็นผู้ปกครองเธอ จอนจองกุก!!” พัคจีมินขึ้นเสียงเล็กน้อย นั่นทำให้จองกุกกลัว

“พี่จีมิน” คนเด็กเผลอเรียกออกมาเบาๆ

“ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพี่” เขากระแทกเสียง วางช้อนอย่างแรง ก่อนเดินออกจากห้องอาหารไป

 

 

โอยองเอได้ยินเสียงดังจึงเดินเข้ามาหลังจากที่เจ้านายใหญ่เดินออกไป และเธอก็พบว่าเจ้านายคนเล็กของเธอกำลังนั่งร้องไห้เงียบๆ อยู่บนโต๊ะอาหาร

 

“เกิดอะไรขึ้นคะคุณ”

จองกุกไม่ตอบ และยังคงร้องไห้อยู่อย่างนั้นจนยองเอต้องกอดปลอบ

“ฮือ...”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โซล

 

 

 

 

“แทฮยอง” เสียงเรียกของชายหนุ่มดังขึ้นเมื่อเห็นว่าคนที่ตนรออยู่นั้นมาถึงแล้ว

 

“รอนานมั้ยครับคุณโฮซอก” แทฮยองอ้าแขนกอดเอวแฟนหนุ่ม

 

ทั้งคู่นัดเดทกันที่สวนดอกหญ้าที่ถูกเซตขึ้นโดยผู้ที่ต้องการให้สถานที่นี้ทำกำไรจากนักท่องเที่ยวที่เข้ามาเยี่ยมชม

 

“ไม่นานเลย ขอโทษนะที่ไม่ได้ไปรับ” จองโฮซอกกอดคนที่อยู่ตรงหน้าโยกไปโยกมา ดูน่ารัก

“ผมมาเองได้น่า คุณเองก็เพิ่งกลับมาจากจีน จะไปรับผมให้เหนื่อยทำไม”

“ถ้าไปรับคุณ ไกลแค่ไหนก็ไม่เหนื่อยหรอก” โฮซอกเอ่ยคำหวาน

 

 

ตั้งแต่วันที่เขาพบกันวันนั้น ดูเหมือนดอกรักจะเบ่งบานภายในใจของทั้งคู่ แม้ระยะทางจะห่างไกลกัน แต่ก็ไม่ไกลเกินความรักของคนทั้งสองคน ทุกวันหยุดจองโฮซอกจะนั่งเครื่องบินไปหาคิมแทฮยองของเขาเสมอ หรืออย่างเช่นวันนี้ วันที่โฮซอกเพิ่งกลับมาจากการทำงานต่างประเทศ ก็เป็นคิมแทฮยอง ที่เป็นคนเดินทางเข้าโซลมาหาแฟนหนุ่มเอง

 

 

“กลับบ้านเราเลยดีไหม” จองโฮซอกกระซิบถามขณะที่กำลังเดินอยู่บนถนนสายโรแมนติก กระซิบแบบนี้ ทำไมแทฮยองจะไม่รู้ว่าแฟนหนุ่มคิดอะไร

“คุณโฮซอก” แทฮยองดุเสียงหวาน

“ก็มันหนาวนี่นา อีกอย่างผมก็ไม่ได้อยู่กับคุณนานแล้วด้วย” โฮซอกสวมกอดจากด้านหลัง

“นานอะไรกัน อาทิตย์ก่อนก็ยัง...” แทฮยองไม่อยากพูดต่อ

 

โฮซอกคลายกอด เดินไปยืนข้างหน้าคนรักก่อนประทับลมหายใจลงไปบนริมฝีปากอิ่ม

“เนี่ย ปากเย็นไปหมดแล้ว กลับบ้านกันเถอะนะ”

 

แม้จะไม่มีใครมาสนใจการกระทำของพวกเขา เพราะแต่ละคนต่างสนใจเฉพาะคนที่มากับตัวเองเท่านั้น แต่คิมแทฮยองก็อดที่จะเขินอายต่อจองโฮซอกไม่ได้ เขารีบเดินออกไปอย่างไว ไม่อยากทนดูลูกอ้อนของคนรัก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สำนักงานใหญ่ เค กรุ๊ป

 

 

 

 

อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า จะถึงช่วงเวลาสำคัญของบริษัทอีกครั้ง การลงนามร่วมทุนระหว่างนักลงทุนชาวจีนและเค กรุ๊ป แม้จะทำธุรกิจร่วมกันมาหลายปีตั้งแต่สมัยรุ่นพ่อ แต่การต่อสัญญาแบบปีต่อปี ก็ทำให้พัคจีมินต้องคอยภาวนา ให้มันผ่านไปได้ดีทุกๆ ครั้ง

 

 

“เกิดเรื่องแล้วครับคุณพัค” จองโฮซอกกล่าวเมื่อเปิดประตูห้องทำงานของเจ้านายเข้ามาอย่างเร่งรีบ

 

พัคจีมินได้แต่ภาวนาว่า เรื่องที่จองโฮซอกกำลังจะพูดนั้น จะไม่เกี่ยวกับการเซ็นสัญญากับคุณหวังในวันนี้

 

“ล่ามภาษาจีนของเราติดต่อไม่ได้เลยครับ ผมพยายามติดต่อไปยังบริษัทต้นสังกัดของเขาก็ติดต่อไม่ได้”

“แล้วบริษัทอื่นล่ะ” พัคจีมินพยายามข่มความร้อนรนไว้

“ทุกบริษัทที่อยู่ในรายการที่คุณหวังส่งให้ เราไม่สามารถติดต่อได้เลยครับ” จองโฮซอกรายงานต่อ

 

“เราใช้ภาษาอังกฤษสื่อสารก็ได้นี่ครับ ผมรู้มาว่าคุณหวังก็พูดภาษาอังกฤษได้” มินยุนกิเสนอ

“ถูกที่เขาพูดภาษาอังกฤษได้ แต่ในการเซ็นสัญญา คุณหวังระบุชัดเจนว่าต้องสื่อสารเป็นภาษาจีนเท่านั้น หากต้องใช่ล่าม ก็ต้องมาจากบริษัทที่เขารับรองแล้วเท่านั้น (Certified)” โฮซอกอธิบายเหตุผลให้มินยุนกิฟัง ก่อนหันไปพูดกับเจ้านาย “ผมว่าต้องเป็นฝีมือของนาวังชิกแน่ๆ ครับ”

“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ตอนนี้เราต้องหาล่ามมาให้ได้” พัคจีมินร้อนใจ เขาเองไม่สามารถพูดภาษาจีนได้

 

“ผมว่าผมหาได้ครับ” มินยุนกิพูดขึ้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-อยู่ไหน จอนจองกุก-

 

“อยู่บ้านน่ะสิ โทรมามีอะไร” จองกุกตอบคำถามเพื่อนรัก

 

-คิดถึงง่ะ- ชาอึนอูทำเสียงน่ารักใส่

 

“ทนหน่อย เดี๋ยวก็เปิดเทอมแล้ว”

 

-ห๊ะ ต้องรอเปิดเทอมเลยหรอ มีอะไรหรือเปล่าเนี่ย เห็นเงียบไปตั้งแต่สอบเสร็จ ชวนไปข้างนอกก็ไม่ไปด้วย- อึนอูสังเกต

 

“ไม่ได้เป็นอะไร แค่ไม่อยากออกไปไหน มันหนาว”

 

-อยากกินบิงซู- (หน้าหนาวเนี่ยนะเพื่อน)

 

“วันอื่นนะ วันนี้ไม่อยากออกไปไหนเลย”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เข็มนาฬิกายังคงเดินไปข้างหน้าโดยไม่สนใจว่าตอนนี้จองโฮซอกกำลังร้อนใจมากแค่ไหน เหลืออีกเพียงห้านาทีเท่านั้น บุคคลสำคัญสำหรับการเซ็นสัญญาครั้งนี้จะมาถึง ใครจะเปิดประตูห้องประชุมนี้ก่อนกันนะ ระหว่างคุณหวัง ผู้ลงทุนรายใหญ่ หรือมินยุนกิกับล่ามของเขา

 

ถ้าเลือกได้ พัคจีมินอยากให้คนที่เข้ามาคนแรกเป็นมินยุนกิ แต่กับเวลาที่เหลือเพียงสองสามนาทีนี้ เขาไม่อยากคาดหวังอะไร

สิ่งที่พัคจีมินคิดตอนนี้คือการรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต ในกรณีที่คุณหวังปฏิเสธการร่วมทุนในปีนี้

 

 

 

แกร๊ก

 

แกร๊ก

 

และสิ่งที่พัคจีมินไม่อยากเห็นก็เกิดขึ้น เป็นคุณหวังจากบริษัทลงทุน ที่เปิดประตูเข้ามา เขาเดินเข้ามาจับมือทักทายพัคจีมิน และสังเกตเห็นว่าครั้งนี้ ไม่มีล่าม แต่คุณหวังยังทำเป็นใจดี

 

ช่วยไม่ได้ พัคจีมินคงต้องใช้ภาษาอังกฤษ

 

“สวัสดี...”

 

แกร๊ก

 

ทุกคนต่างหันไปยังต้นเสียง

คนมาใหม่เดินนิ่งมายืนข้างพัคจีมิน

กล่าวทักทายและแนะนำตัวด้วยภาษาจีนกลาง

 

“สวัสดีครับ ผู้ที่รับหน้าที่เป็นผู้แปลภาษา เพื่อให้การลงชื่อร่วมลงทุนในครั้งนี้ผ่านไปด้วยดีคือผม จอนจองกุกครับ”

 

พัคจีมินหันมามองเด็กที่ยืนอยู่ข้างเขา จอนจองกุกหันมายิ้มให้

 

 

 

 

 

 

 

30 นาทีที่แล้ว

 

 

“จอนจองกุก แต่งตัวแล้วให้รถมาส่งที่บริษัทคุณพัคเดี๋ยวนี้ เดี๋ยวพี่ส่งรายละเอียดให้ในอีเมลล์ แล้วพี่จะบรีฟให้ฟังตอนเราอยู่บนรถ”

 

 

 

 

 

 

 

 

“ดูเหมือนเธอจะยังเด็กอยู่นะ” คุณหวังพูดด้วยภาษาบ้านเกิด

“ท่านเข้าใจถูกแล้วครับ” จอนจองกุกตอบสุภาพ

 

“ถ้าอย่างนั้นเธอก็ไม่ใช่ล่ามที่มาจากรายการบริษัทที่เราส่งให้ ทำแบบนี้ไม่เป็นมืออาชีพเลยนะคะคุณพัค” เลขาสาวผู้ติดตามคุณหวังพูดเป็นภาษาอังกฤษ เหล่าผู้บริหารระดับสูงที่อยู่ในห้องนั้นต่างพากันซุบซิบ

พัคจีมินยังนิ่ง คิดไม่ออกเหมือนกันว่าต้องทำอย่างไร

 

“บอกว่าผมไม่เป็นมืออาชีพ ก็น่าน้อยใจนะครับ” แม้จะได้ยินเป็นภาษาอังกฤษ แต่จองกุกยังตอบกลับเป็นภาษาจีน

 

“ทำไมเด็กอย่างเธอถึงมาทำหน้าที่เป็นล่ามในวันนี้ล่ะ” ชายสูงวัยถามอย่างเอ็นดู

“เพราะท่านบอกว่าจะทำธุรกิจกับคนที่พูดภาษาจีนเท่านั้น”

“เพราะคุณพัคไม่พูดภาษาจีน ฉันถึงอนุญาตให้ใช้ล่ามได้ แต่ต้องเป็นล่ามที่มาจากที่ที่ฉันรับรองเท่านั้น”

“และถ้าครั้งนี้ไม่ใช่การทำสัญญากับคุณพัค แต่เป็นกับผมแทนล่ะครับ” บทสนทนายังคงดำเนินไปด้วยภาษาจีน

“แล้วเธอเป็นใครล่ะ ฉันถึงต้องทำสัญญากับเธอ” คุณหวังยิ้มถาม

 

จอนจองกุกหันมามองหน้าคนที่ยืนอยู่ด้านข้าง พูดเบาๆ ให้มีแค่เขาสองคนที่ได้ยิน

“ผมพูดว่าผมเป็นน้องคุณได้ไหมครับ”

 

พัคจีมินคิดอยู่ชั่วครู่

 

“ถ้ามั่นใจว่าใช่... ก็เชิญ”

 

 

 

“ผมเป็นน้องชายคุณพัคจีมินครับ”

 

ชายสูงวัยที่ได้ยินอย่างนั้นยกยิ้มออกมาทันที แม้เขาจะไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าพัคจีมินมีน้องชาย บางทีครั้งนี้เขาอาจจะโดนหลอก แต่ต้องยอมรับว่าเขาถูกชะตากับเด็กคนนี้

 

“ภาษาจีนของเธอแข็งแรงมากเลยนะ อายุก็ยังน้อย เธอสนใจภาษาจีนหรอ” ผู้ลงทุนรายใหญ่ถาม

“ครับ คุณพ่อให้ผมเรียนภาษาจีนตั้งแต่เด็ก”

“ประธานพัคมองการณ์ไกลจริงๆ ตั้งแต่ที่พ่อเธอเสีย ฉันยังไม่ได้แสดงความเสียใจกับเธอเลย ฉันเสียใจด้วยนะ”

“ขอบคุณครับ” จอนจองกุกโค้งรับ “ถึงจะเสียใจ แต่เพราะคุณพัคจีมินดูแลผมอย่างดี ผมถึงผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ครับ”

จองกุกหันไปยิ้มให้พี่ชาย พัคจีมินที่ฟังไม่เข้าใจได้แต่ยิ้มตอบ

 

นี่เป็นยิ้มแรกที่จองกุกได้รับจากพี่ชายหรือเปล่านะ

 

คุณหวังเห็นสองพี่น้องยิ้มให้กันก็รู้สึกดี ถ้าประธานใหญ่อยู่คงดีใจนะ ที่เห็นลูกชายรักกันอย่างนี้

 

“เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา เรามาเริ่มการเซ็นสัญญากันเลยดีไหมครับ” จองกุกถาม

 

“จองกุก เธอช่วยบอกคุณพัคทีนะ ว่าฉันไม่อยากเซ็นสัญญาฉบับนี้แล้ว”

“ทำไมล่ะครับท่าน” จองกุกตกใจ

 

ทุกคนที่อยู่ห้องนั้นต่างก็ตกใจ เมื่อเห็นอากัปกิริยาของล่ามหนุ่ม แม้จะฟังภาษาจีนไม่ออกกันก็ตาม

 

“เพราะฉันอยากเปลี่ยนสัญญาจากหนึ่งปี... เป็นห้าปี”

 

จองกุกดีใจ รีบหันไปบอกพี่ชาย

 

“คุณพัคจีมินครับ คุณหวังต้องการเซ็นสัญญากับเราเป็นเวลาห้าปีครับ”

 

รายละเอียดของงานที่มินยุนกิบอกจองกุกไว้ หนึ่งในนั้นก็คือเรื่องระยะเวลาของสัญญา ซึ่งสิ่งนี้ เป็นสิ่งที่พัคจีมินต้องการที่สุด

 

 

 

 

 

 

 

หลังที่ลงมาส่งผู้ร่วมลงทุนรายใหญ่ขึ้นรถที่ด้านล่างแล้ว ผู้บริหารแผนกต่างๆ ต่างเข้ามาแสดงความยินดีกับพัคจีมิน หนึ่งในนั้นพูดเรื่องของจอนจองกุก

 

“ผมพอฟังเข้าใจบ้างครับ ที่ว่าเด็กคนนั้นคือน้องชายของคุณพัค”

 

“เข้าใจผิดแล้วครับ เด็กคนนั้นไม่ใช่น้องผม” พูดจบ พัคจีมินก็เดินออกมาจากวงล้อมทันที และก็พบกับจองกุกที่ยืนอยู่ไม่ไกล

 

“ไปคุยกับฉันบนห้องทำงานด้วย”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“พี่ได้ยินที่เขาพูดไหม”

จองกุกที่ยืนเหม่อลอยถามยุนกิ

 

“ได้ยินสิ เขาบอกว่านายไม่ใช่น้องเขา” ยุนกิย้ำ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“คนของเรารายงานว่าพัคจีมินได้เซ็นสัญญากับคุณหวังห้าปีครับ”

 

“มันทำได้อย่างไง ไหนแกบอกว่าจะไม่มีล่ามคนไหนไปช่วยมันได้ไง โถ่โว๊ย”

 

นาวังชิกโวยวายทำลายข้าวของ

 

“แกจะไม่มีวันมีความสุขหรอก พัคจีมิน”




































Talk : 

ตอนแรกกะจะลงตอนนี้วันจันทร์ เพราะอยากอ่านคอมเมนท์เป็นกำลังใจตอนทำงาน
แต่เห็น 50 favorite แล้วมันอดไม่ได้ค่ะ 
ขอบคุณจริงๆ นะคะ 







รออ่านคอมเม้นของนักอ่านอยู่นะคะ

กำลังใจของเรา มาจากคอมเม้นท์ของทุกคนน้าา






ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ที่ผ่านมาด้วยนะคะ
ต่อชีวิตคุณพัคกับน้องกุกเลย

@JM1310Than
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #233 juniethejune (@juniethejune) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 19:09
    แง๊ๆๆๆทำไมไปพูดกับน้องแบบนั้นล่ะนายพัค!!!! อยู่ใกล้ๆแม่จะจับหยิกให้ตูดลาย ปากแข็งจริงว้อย
    #233
    0
  2. #222 Absinthe94Army (@Absinthe94Army) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 06:02
    ป้าค—-- /สัญญาณขาดหายเพราะหงุดหงิดกับความปากแข็ง ถ้าไม่ได้น้องนี่แย่เลยนะ ทำไมน้องเก่งจัง แม่ภูมิใจ T_T แล้วนาวังชิกเป็นใครกันแน่คะเนี่ย โอ๊ย ลุ้น5555555
    #222
    0
  3. #203 dalinthip (@dalinthip) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 15:50
    น้องทังน่ารักทังเก่งขนาดนี้ คุณพัคต้องจีบละปะคะ
    #203
    0
  4. #184 JPPornpan (@JPPornpan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 16:09
    เกือบได้เจอกันแล้วเชียวอากับหลานตามลุ้นต่อเลยค่ะ
    #184
    0
  5. #159 Data (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:40

    จองกุกเก่งจัง

    #159
    0
  6. #74 rosely_Ly (@tigrexeatwan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:36
    คลาดกันอีกแล้ววว น้องกุกกะอาแท
    อยากรู้จัง พี่กิเค้าส่งอะไรให้อาแทกันนะ แต่แบบช็อคมั่กแก พี่โฮปกับแทแทเป็นแฟนกัน อมก อมก อมก แล้วแทก็ย้ายมาอยู่โซลแล้วสิ? ที่บอกกลับบ้านกัน
    ยัยนกุกเก่งมากเลยค้าบบ เจรจาเก่งน่าเอ็นดูๆ แต่แบบจึ้กเว่อทำไมพี่ป้าคบอกไม่ใช่น้องผมครับ เพพพ่!! น้องเสียใจจ แล้วพี่กิก็ขยี้ซ้ำอีก แง้
    คือนาวังซิกเค้าแค้นอะไรเป็นการส่วนตัวกับคุณป้าครึเปล่า ทำไมถึงต้องตามราวีขนาดนี้ ;-; ไม่ได้น้องกุกคือพี่ป้าคเสียหายหลายล้านเลยนะเนี่ยย 😱
    #74
    1
    • #74-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 9)
      1 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:13
      ตลกที่ตะเองคอมเมนท์มากจ้าาาาา
      #74-1
  7. #59 nness2 (@Nness) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 19:50
    👊📦💓 นะคะ (กำลังใจ)
    #59
    3
    • #59-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 9)
      31 มกราคม 2562 / 20:24
      น่ารักมากเลยยย ขอบคุณค่าาาา
      #59-1
    • #59-3 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 9)
      31 มกราคม 2562 / 20:26
      เราดูในเว็บเด็กดี(ที่ไม่ใช่แอพ) เห็นอยู่นะคะ กำมือ กล่องลัง และก็หัวใจ ^_^
      #59-3
  8. #40 _m_a_e_y_ (@_m_a_e_y_) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 15:37
    รออ่านอยู่นะครับ
    #40
    1
    • #40-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 9)
      27 มกราคม 2562 / 15:46

      ขอบคุณมากๆๆๆๆค่าา
      #40-1
  9. วันที่ 27 มกราคม 2562 / 13:24
    ไม่ใช่น้องแต่เป็น... สงสารน้องกุกน้องฉลาดมาก แต่น้องไม่ได้เจอกับอาแทสักที //เห้อออออ
    #38
    3
    • #38-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 9)
      27 มกราคม 2562 / 15:11
      อยากจะเป็นน้องเขาท่าเดียวเลย จองกุกเนี่ย
      #38-1
  10. #37 PlaPralita (@PlaPralita) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 01:00
    ทำไมคุณพัคใจร้ายกับจองกุกของเราล่ะคะ
    #37
    1
    • #37-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 9)
      27 มกราคม 2562 / 06:14

      คงต้องลุ้นให้น้องเอาคืนแล้วล่ะค่ะ TT_TT ^____^
      #37-1
  11. #36 Salor_Samiya (@Salor_Samiya) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 20:49
    ฮรืออออ ฉงฉานน้อนกุกกกกก หนูเป็นน้องให้เขาไม่ได้แต่หนูเป็นเมียให้พี่เค้าได้นะคะ--แค่กๆๆ/รออยู่นะคะไร์~~ สุู้ๆค่า เป็นกำลังใจให้น้าาา><
    #36
    1
    • #36-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 9)
      26 มกราคม 2562 / 21:03
      บอกน้องจองกุกทีค่ะ น้องยังเด็ก ยังม่ะลู้เรื่องอัลลัยเลยยยยย 5555 // ขอบคุณที่ให้กำลังใจนะคะ
      #36-1
  12. #35 412549 (@412549) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 20:35

    เรากำลังสนุกมากๆ เดาทางจีมินไม่ออกเลย ดูเหมือนจองกุกจะฉลาดมากๆเลย เราอย่างรู้ว่าจะลงเอยยังไงแล้ว ไรท์จะอัพต่อเมื่อไหร่ บอกเราด้วยน้า~~~
    #35
    3
    • #35-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 9)
      26 มกราคม 2562 / 20:39
      ปิดคอมไปแล้ว แต่ถ้ารู้ว่ามีคนชอบแบบนี้ คงต้องเปิดคอมมาปั่นๆๆๆๆ ซะแล้วล่ะค่ะ

      ขอบคุณที่มาให้กำลังใจนะคะ
      #35-1
  13. #34 Kim Jihyun (@Jihyunnie) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 20:24
    กุกเป็นเมียไม่ใช่น้องถูกมั้ย 555 // เปิดตัวตัวร้ายแล้วค่ะ
    #34
    1
  14. #33 5ummer (@bcplo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 20:07
    ไม่อยากเดาแล้วแม่นแบบนี้ สามคนนี้จะมองหน้ากันติดไหมค่ะ โฮฮฮฮฮฮฮฮฮ // เข้าใจว่างินน้องแต่จำเป็นต้องงอนแรงเบอร์นี้ไมค่ะคุณพัค!! // กุกไม่ใช่น้องหรอกลูก กุกเป็นเมี-//สัญญาณขาดหาย
    #33
    6
    • #33-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 9)
      26 มกราคม 2562 / 20:11
      นักอ่านคนนี้น่ารักจังค่ะ

      ขอบคุณที่มาให้กำลังใจเรานะคะ
      #33-1