พี่พัคครับผมขออยู่ด้วย JIKOOK BTS

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,220 Views

  • 244 Comments

  • 243 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    223

    Overall
    5,220

ตอนที่ 8 : พี่ครับผมขออยู่ด้วย ตอนที่ 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 545
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    24 พ.ค. 62


 

 

 

เสียงหัวเราะของเด็กหนุ่มดังท่ามกลางเสียงเจื้อยแจ้วของบรรดาวัยรุ่นในร้านอาหารยอดนิยมใจกลางกรุง เมื่อได้ยินเรื่องเล่าน่าขันของผู้ปกครองร่วม มินยุนกิ

 

“นี่ๆ เบาหน่อย อยากให้เขารู้กันทั้งร้านเลยหรือไง” มินยุนกิบ่นกระปอดกระแปด

 

เรื่องของเรื่องคือ มินยุนกิแอบชอบเพื่อนสมัยเรียน จึงไปเทียวไล้เทียวขื่อเพื่อนคนนี้ โดยการไปคอยช่วยงานที่ร้านของเขา ทั้งที่ร้านก็อยู่ไกลถึงปูซาน

 

-ถ้านายไม่คิดอะไรก็โอเคนะ ฉันแค่อยากบอกว่าเราเป็นได้แค่เพื่อนกันจริงๆ-

 

ดูสิ ยังไม่ทันจะบอกความในใจเลย เพื่อนดันรู้ทันเสียก่อน แต่ดีที่คุยกันได้อย่างดี เลยจบไม่แย่เท่าไหร่ ก็ยังเป็นเพื่อนกันได้อยู่

 

“เพื่อนชื่ออะไรหรอครับ” จอนจองกุกถาม แต่ก็ยังหยุดขำไม่ได้

“เรื่องไรจะบอก บอกไปล้อตาย” ยุนกิแยกเขี้ยวใส่น้อง

“โอ๋ๆ อย่าคิดมากน่ะครับ แบบนี้ก็ดีออก เป็นเพื่อนกันมันดูยืนยาวดีกว่าเป็นแฟนนะ” น้องชายปลอบเหมือนรู้ดี

“อืม ... อิจฉาคนมีแฟน” ยุนกิรับอย่างปลงๆ ก่อนหันไปแขวะน้อง

 

จองกุกที่รู้ตัวช้าถึงกับ งง

 

“เดี๋ยว ผมหรอ ผมมีแฟนหรอ” จองกุกชี้ตัวเอง น่าเอ็นดู

“ก็ไม่ใช่หรือไง เห็นยิ้มลำพัง หัวเราะลำพังกับโทรศัพท์บ่อยเหลือเกิน ช่วงนี้”

“ทำไมยิ้มให้โทรศัพท์ต้องคิดว่ามีแฟนล่ะ อาจจะยิ้มเพราะนักเขียนอัพเดตแฟนฟิคก็ได้” จองกุกเถียงเสียงเล็กเสียงน้อย

“เราอ่านแฟนฟิคด้วยหรอ” ยุนกิถาม

“พี่รู้จักแฟนฟิคด้วยหรอ” จองกุกไม่ตอบ

“เคยเขียนอยู่เรื่องสองเรื่องสมัยยังละอ่อนน่ะ” มินยุนกิแอบอวด

 

“เป็นคนเขียนเลยหรอ” จองกุกประหลาดใจ “งั้นถามไรหน่อยดิ ทำไงให้ไรต์อัพเร็วๆ อ่ะ” จองกุกสงสัย

“เดี๋ยวเขาเขียนเสร็จ เขาก็อัพเองแหละ” ยุนกิตอบเหมือนไม่สนใจ

“อ่อ งั้นผมแค่รอเฉยๆ ก็พอใช่ป้ะ”

“เห้ย ไม่ได้ดิ ไปคอมมงคอมเม้นอะไรบ้าง เขาจะได้รู้ว่าเรารอ” ยุนกิเผลอของขึ้นเมื่อนึกถึงสมัยเมื่อตนยังเป็นเด็ก

“แต่ผมเห็นคนไปเม้นเยอะอยู่นะ ตอนไหนคนเม้นเยอะแล้วผมก็ไม่เม้น”

“ผิดๆๆ ไม่ได้ๆๆ โอ๊ย นี่พี่จะบอกอะไรให้นะ” ยุนกิกอดไหล่น้อง “มีร้อยเม้น ไรต์เขาก็อ่านทั้งร้อยเม้นนั่นแหละ เผลอๆ ยิ้มปากฉีกไปถึงหู”

 

“ว่าแต่ทำไมพี่หยุดเขียนล่ะครับ งานเยอะหรอ” จองกุกถามต่อ

 

“จองกุก ถ้าพี่พูดเยอะกว่านี้ คนอ่านปาโทรศัพท์ทิ้งแล้วนะ ให้ไรต์เค้าไปคุยกับนักอ่านของเขาเองเหอะ”

“ฮ่าๆๆ โอเคๆ เดี๋ยวผมไปอ่านตรงทอร์คก็ได้ๆๆ”

 

อันที่จริงจอนจองกุกก็แค่เด็กวัยรุ่นคนนึงอะนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คฤหาสน์ตระกูลพัค

 

 

 

อาหารหน้าตาหลากหลายวางบนโต๊ะอาหารตัวใหญ่ แต่คนที่จะได้ทานมันกลับมีเพียงแค่คนเดียว

นับตั้งแต่ที่พัคยงชอลผู้เป็นบิดาจากไปเมื่อสองปีก่อน โต๊ะอาหารนี้ก็มีเพียงพัคจีมินเท่านั้นที่เป็นเจ้าของ

 

“ป้าครับ” พัคจีมินเรียกหัวหน้าแม่บ้านที่ยืนรออยู่หน้าห้องอาหาร

“คะ คุณพัค” โอยองเอเตรียมรับคำสั่งของเจ้านาย

“ให้เด็กขึ้นไปตามจองกุกมากินข้าวด้วยครับ”

พัคจีมินสั่งแล้วมองตรงไปยังแจกันดอกไม้ช่อสวยที่วางอยู่บนโต๊ะที่ตั้งติดผนังฝั่งตรงข้าม โดยไม่สนใจอาการตกใจของผู้ที่เพิ่งรับคำสั่งตน

 

โอยองเอบอกให้เด็กรับใช้ไปนำจานช้อนมาเพิ่ม ส่วนตนนั้นขึ้นไปตามคุณหนูจองกุกตามคำสั่งของเจ้านาย

 

 

 

“ห๊ะ กิ.. กินข้าวหรอครับ” จองกุกลุกพรวดจากเตียงเมื่อได้ยินคำบอกเล่าของป้ายองเอ

“ใช่ค่ะ รีบไปเถอะ เดี๋ยวคุณพัคท่านรอนาน”

“กินข้าวเย็นมาแล้วแท้ๆ เลย” จองกุกพูดเมื่อคิดได้ว่าตัวเองเพิ่งกินข้าวเย็นกับอึนอูไปเมื่อตอนก่อนกลับบ้าน

“งั้นเดี๋ยวป้าไปบอกคุณพัคให้ค่ะ”

“เรื่องอะไรล่ะครับป้า กินแล้วก็กินอีกได้ ครั้งเดียวในชีวิตหรือเปล่าก็ไม่รู้” จองกุกบอกพร้อมเดินออกไปจากห้องนอนของตน

 

 

 

 

เมื่อจองกุกมาถึงเขาก็นั่งลงตรงเก้าอี้ที่มีชุดจานช้อนที่วางไว้สำหรับเขา พัคจีมินหยิบช้อนและลงมือทานอาหารทันทีที่จองกุกนั่งลง จองกุกก็เตรียมกินข้าวมื้อนี้เหมือนกัน

 

“ไม่กินหรือไง มองอยู่ได้” พัคจีมินว่า เมื่อเห็นจองกุกมัวแต่นั่งมองเขา

จองกุกไม่พูดอะไร เขาตักข้าวใส่ปากอย่างเอร็ดอร่อย ลืมไปแล้วมั้งว่าที่กินข้าวเย็นเร็วเพราะอยากลดน้ำหนักหน่ะ

 

เด็กรับใช้เข้ามาเก็บจานอาหารคาวออกไปและเตรียมนำอาหารหวานมาเสิร์ฟ จองกุกยังคงมองหน้าพัคจีมินอย่างมีความสุข

 

“ต่อไปนี้ถ้ากินข้าวที่บ้านให้กินที่โต๊ะนี้ และถ้าจะออกไปไหนให้บอกฉันด้วย ผู้ปกครองของเธอคือฉัน ไม่ใช่จองโฮซอกหรือมินยุนกิ” อยู่ดีๆ พัคจีมินก็พูดขึ้น

 

จอนจองกุกเข้ามาอยู่ในบ้านนี้เพราะแม่ของเขาบอกว่าจองกุกคือน้องชายพัคจีมิน จองกุกได้ขึ้นไปนอนบนบ้านใหญ่ ได้เรียนโรงเรียนดีๆ ได้รับเงินจากพัคจีมิน แต่นอกนั้นจองกุกยังใช้ชีวิตในบ้านหลังนี้เหมือนเด็กธรรมดาที่มาของอาศัยอยู่ ข้าวปลาก็กินในส่วนของคนรับใช้ในครัว ซักผ้า ล้างจาน ล้างรถ นั่นคือสิ่งที่ทุกคนในบ้านรู้

 

“เข้าใจที่พูดไหม” พัคจีมินถามเมื่อเห็นว่าจองกุกเงียบไป

“เข้าใจครับ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สำนักงานใหญ่ เค กรุ๊ป

 

 

“เย็นนี้ฉันต้องไปที่ไหน” พัคจีมินถามเลขาหลังจากเดินออกจากห้องประชุมในเวลาเกือบเลิกงาน

“ไม่มีครับ” จองโฮซอกตอบ

“ไปดื่มกันหน่อยไหม เย็นนี้”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“เวลาผ่านไปเร็วเหมือนกันนะครับ ไม่เท่าไหร่จะถึงเวลาเซ็นสัญญากับคุณหวังอีกแล้ว” จองโฮซอกพูดเรื่องงานขึ้นมา ทั้งที่ตกลงกับเจ้านายไว้ว่าจะคุยเรื่องอื่นกัน

“ไหนๆ ก็พูดเรื่องงานแล้ว เรื่องคุณหวังต้องขอบคุณคุณมากเลยนะ ไม่ได้คุณ ผมก็แย่เหมือนกัน” พัคจีมินพูดสุภาพกับลูกน้อง นอกเหนือเวลางานจองโฮซอกก็ถือเป็นครูของเขา

“ไม่เห็นต้องพูดสุภาพเลยครับ แต่ก็ขอบคุณคุณมากนะครับ ผมขึ้นมาสูงขนาดนี้เพราะคุณพัคเลย” จองโฮซอกนึกย้อนไปสมัยที่เขายังเป็นเพียงผู้จัดการธรรมดา ในตอนนั้นแม้เขาจะเก่งสักแค่ไหน แต่ในองค์กรใหญ่ๆ แบบนี้ ความสามารถมักถูกบดบังด้วยผลประโยชน์

 

 

 

 

“เอ่อ ...”

“มีอะไรหรือเปล่าครับ” จองโฮซอกเอ่ยถาม เมื่อสังเกตเห็นอาการลังเลของเจ้านาย

“ไม่ค่อยได้คุยเรื่องส่วนตัวกันเลย นายมีแฟนหรือยัง เห็นทำงานเยอะน่ะ” พัคจีมินถามตรงๆ

 

คนอย่างคุณพัคน่ะหรือ จะมาถามเรื่องส่วนตัวลูกน้อง ให้สนิทแค่ไหนเขาก็ไม่ถามหรอก ถึงจะแปลกๆ แต่จองโฮซอกก็ตอบคำถามเจ้านาย

 

“ก็เรื่อยๆ น่ะครับ โสดบ้าง ไม่โสดบ้าง”

 

“อย่างนี้นายก็โปรสินะ” จีมินทำเป็นสนใจ ขยับเก้าอี้มาใกล้ๆ “เวลาขอเบอร์สาวมีเทคนิคไงบ้างหรอ”

 

นั่นไง คิดผิดที่ไหน

 

“แค่ขอเบอร์น้อง มันยากตรงไหนครับคุณพัค” จองโฮซอกหันมาจ้องหน้าเจ้านายหนุ่ม

พัคจีมินอยากจะทึ้งหัวตัวเอง ที่ไม่ปฏิเสธต่อคำกล่าวหาของลูกน้อง เพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์หรือ ที่ทำให้สติสัมปชัญญะของเขาลดลง พัคจีมินถามตัวเอง

 

ฉันควรยอมรับหรือปฏิเสธดี

 

“ย่าห์ จองโฮซอก”

 

ติ๊ง

 

เสียงสัญญาณโทรศัพท์ยี่ห้อแพงดังขึ้น แจ้งเตือนข้อความที่ส่งมาจากจองโฮซอก

 

-เลขาจอง ส่งข้อมูลผู้ติดต่อถึงคุณ-

 

-จอนจองกุก-

 

 

 

 

“ขอบใจ”

 

 

 

 

 

 

 

 

จองโฮซอกส่งเจ้านายขึ้นรถ ส่วนตัวเขาเองนั้นคงจะต้องนั่งแท็กซี่กลับ ระหว่างยืนรอรถอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

 

“พรุ่งนี้ไปปูซานแทนผมหน่อยได้ไหมครับฮยอง” มินยุนกิโทรหาหัวหน้าด้วยน้ำเสียงไม่สู้ดีนัก

“มินยุนกิ นายเป็นอะไร อยู่ที่ไหนตอนนี้” จองโฮซอกรีบถามด้วยความเป็นห่วง แทบสร่างเมา

“อยู่บนแท็กซี่ครับ ปวดท้อง กำลังจะไปโรงพยาบาล สงสัยไส้ติ่งอักเสบ ฮยองไปปูซานให้หน่อยได้มั้ยครับ”

“ได้ๆ ยังจะมาห่วงงานอีก” จองโฮซอกตำหนิลูกน้อง พรุ่งนี้ยุนกิต้องไปดูศูนย์การค้าของบริษัทที่ปูซาน ไม่สบายแบบนี้ยังเห็นงานสำคัญอยู่อีก

“แต่ก่อนไป คุณช่วยไปเอาของที่คอนโดผมหน่อยได้ไหมครับ ผมฝากเอาไปให้เพื่อนผมหน่อย ติดต่อที่ประชาสัมพันธ์ได้เลย”

 

เดี๋ยวนะ ป่วยจริงป้ะเนี่ย วางแผนอย่างดีเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เสียงกระดิ่งหน้าร้านเบเกอรี่ดังเพราะแรงลมจากทะเลที่อยู่ใกล้ๆ

 

“เจ้าของร้านชื่อคิมแทฮยองหรือเปล่าครับ” จองโฮซอกถามพนักงานชายที่เดินมารับออเดอร์

“มีอะไรหรือเปล่าครับ” พนักงานไม่ตอบ และถามกลับ ถือว่าทำได้ดี โฮซอกคิด

“มินยุนกิเขาฝากของมาให้คิมแทฮยองน่ะครับ” ไปรษณีย์จำเป็น ยกถุงของขวัญให้ดู

“อ๋อ คุณมินยุนกิหรอครับ สักครู่นะครับ” พนักงานว่าก่อนเดินกลับไป

 

 

 

 

“สวัสดีครับคุณลูกค้า ผมคิมแทฮยองครับ”

 

 

 

 

 

 

 

ทุกคนเชื่อเรื่องรักแรกพบไหมครับ

 

จองโฮซอกและคิมแทฮยองเชื่อแหละ



























Talk1 :

อย่าเพิ่งโมโหที่เรายืมมือมินยุนกิเลยนะคะ ฮ่าๆๆๆๆๆ


ตอนนี้สั้นมากค่ะ ตอนก่อนนู้นว่าสั้นแล้ว ตอนนี้สั้นกว่าอีก
เดี๋ยวชดเชยให้ตอนหน้าแบบจุกๆ ไปเล้ย


Talk2 :

น้องจองกุกโตขึ้นน่าจะแก่นๆ เกรียนๆ นะคะ ไม่รู้คุณพัคจะรับมือไหวหรือเปล่า

แล้วคุณพัคเนี่ย คิดอะไรอยู่คะ คิดจะเคลมน้องหรอ ฮั่นแน่



ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ ทุกกำลังใจเหมือนเดิมนะคะ (พนมมือ)



เมื่อวานใครบอกขอพักนะคะ
@JM1310Than








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #221 Absinthe94Army (@Absinthe94Army) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 05:45
    ตะลึงมาก สองปีผ่านไป ป้าคยังไม่ขอเบอร์น้องอีกเหรอคะ 555555555555
    #221
    0
  2. #202 dalinthip (@dalinthip) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 15:28
    ตลกตอนยุนกิกับจองกุกคุยกัน ไรท์นิ่ก็ร้ายไม่เบานะคะ
    #202
    1
    • #202-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 8)
      15 เมษายน 2562 / 16:32

      (・∀・) 。^‿^。
      #202-1
  3. #183 JPPornpan (@JPPornpan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 10:27
    อ่านไปยิ้มไปเลยค่ะ
    #183
    0
  4. #88 KNW_RSW (@KNW_RSW) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:27
    เอ็นดูคุณเขามาถามวิธีขอเบอร์สาวนะคะ 5555555555555555555
    #88
    1
  5. #73 rosely_Ly (@tigrexeatwan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:18
    ขอเบอร์สาว จ้าาา ขอเบอร์สาวเนอะ อยู่ด้วยกันในบ้านยังไม่มีเบอร์น้องอีก บ้าจริงๆ นายป้าค

    คู่พี่น้องคือคสพ ดีขึ้นเรื่อยๆ แต่
    มากลัว 3 คนนี้แทนนี่แหละมันจะรักสามฉันเศร้าคนเดียวมั้ยคะ ;-; ไม่อยากให้มิตรภาพสวยๆ เค้าพังเลยย แงงง
    #73
    1
  6. #32 Salor_Samiya (@Salor_Samiya) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 22:57
    แงงง รออยู่นะคะไรท์;-; &#9825; สู้ๆค่าาาาา><
    #32
    1
    • #32-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 8)
      25 มกราคม 2562 / 23:14
      ขอบคุณมากนะคะะะ อยากอัพตอนต่อไปใจจะขาดแล้ว //ก๊อกแก๊กก๊อกแก๊ก เสียงพิมพ์ดีด ^__^
      #32-1
  7. #30 5ummer (@bcplo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 04:13
    ฉันกลัวเหลือเกินว่าคนที่ยุนกิชอบจะเป็นแทฮยอง แล้วคุณซอกยังมาสปาคกับแทอีก นี้มันรกสามเศร้า TT
    #30
    1
  8. วันที่ 24 มกราคม 2562 / 19:59

    แงงงงงงง มาอัพถี่ถ้าเหนื่อยก็พักบ้างนะคะ ดูแลสุขภาพด้วย//แอบรอตอนต่อไปอยู่นะจ๊ะ555
    #28
    2