พี่พัคครับผมขออยู่ด้วย JIKOOK BTS

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,171 Views

  • 244 Comments

  • 237 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    174

    Overall
    5,171

ตอนที่ 7 : พี่ครับผมขออยู่ด้วย ตอนที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 528
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    23 ม.ค. 62



 

 

โรงงานผลิตชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ (บริษัทในเครือ เค กรุ๊ป)

 

 

“คุณพัคจีมิน สวัสดีครับ ไม่คิดว่าคุณจะมาตรวจบัญชีด้วยตัวเอง” หนุ่มใหญ่ตำแหน่งผู้จัดการโร่มาหาประธานบริษัท ทันทีที่เลขารายงานว่าพัคจีมินอยู่ในสถานที่เดียวกันกับพวกเขาในตอนนี้

เป็นปกติที่ทุกปี บริษัทแม่จะต้องส่งหน่วยงานบัญชีจากภายนอกมาตรวจสอบการเงินการบัญชีของทุกบริษัทในเครือ ตัวพัคจีมินเองสมัยที่เป็นเพียงเด็กฝึกงานก็เคยผ่านการทำอะไรทำนองนี้มาก่อน

“เปล่าหรอกครับ ผมแค่มากินข้าวน่ะ ได้ยินว่าโรงอาหารที่นี่ อาหารอร่อย” พัคจีมินบอก “และอีกอย่าง ผมเชื่อใจทีมบัญชีของเราครับ”

ความหมายของพัคจีมินคือ เขาเชื่อใจว่าคนของเขาจะไม่เล่นตุกติกเรื่องเงิน และเชื่อใจว่าฝ่ายบัญชีที่มาจากหน่วยงานภายนอก จะทำงานอย่างโปร่งใส

“งั้นเดี๋ยวช่วงเช้าผมพาทัวร์ factory นะครับ“ ผู้จัดการโรงงานเสนอ

“ไม่เป็นไรครับ ผมเดินเองกับคุณโฮซอกได้ ขอบคุณครับ เชิญทำงานต่อเถอะ” พัคจีมินปฏิเสธอย่างสุภาพ

 

 

 

 

 

 

 

 

“ถูกปากไหมครับ” จองโฮซอกถามเจ้านาย

อร่อยอย่างที่มินยุนกิว่า ไม่น่าล่ะถึงมากินมื้อกลางวันที่นี่บ่อยนักทั้งที่ออกจะไกล

 

 

 

“ได้ยินเรื่องน้องชายคุณพัคมั้ย”

อยู่ดีๆ ประธานใหญ่แห่ง เค กรุ๊ป ก็ได้ยินชื่อตัวเองจากปากพนักงานสาวที่นั่งจับกลุ่มกินข้าวอยู่โต๊ะข้างหลังตน จองโฮซอกจะลุกขึ้นไปปราม แต่พัคจีมินกลับห้ามไว้ มีไม่กี่คนหรอกที่จะรู้ว่าท่านประธานใหญ่หน้าตาเป็นอย่างไร

 

 

“คุณพัคมีน้องด้วยหรอ”

“ย่าห์ๆๆ เป็นเพื่อนฉันจะตกข่าวไม่ได้นะจ้ะ”

“อ่ะ รู้อะไรไหนฝอย”

“หล่อมากจ้า” พนักงานสาวลากเสียง

“ก็แน่อยู่แล้วป้ะ คุณพัคหล่อขนาดนั้น”

“เธอเคยเห็นคุณพัคหรอ”

“ได้ยินเขาพูดมา”

“หึ นึกว่าเคยเห็น”

“หมดยัง”

“เรียนเก่งด้วยนะ”

“จริงหรอ จะเพอร์เฟคทั้งบ้านไม่ได้นะ”

 

จองโฮซอกฟังสองสาวพูดเรื่องน้องชายของเจ้านาย ตาก็มองอาการของคนตรงหน้า ที่อมยิ้มเขี่ยข้าวในจานไปมา เหมือนกับว่าเป็นคนที่สองคนนั้นพูดถึงเสียเอง

“ภูมิใจหรอครับ” จองโฮซอกถาม

“อืม... “ จีมินตอบ ก่อนจะนึกได้ว่า เขาเสียท่าให้กับเลขาเจ้าเล่ห์เสียแล้ว “จองโฮซอก!!!

พัคจีมินวางช้อนที่ถือไว้อย่างแรง จ้องหน้าจองคนที่นั่งตรงข้ามสายตาดุดัน จองโฮซอกก้มหัวขอโทษ แต่เหมือนว่าเขาจะกลั้นหัวเราะไม่เก่ง หันหน้าหนีก็แล้ว ยกมือมาปิดหน้าก็แล้ว

“ขอโทษครับคุณพัค” เขาเอ่ยขอโทษอีกครั้ง

“กลับได้แล้ว!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หนึ่งเดือนผ่านไป

 

 

 

“ผมกลับแล้วนะครับคุณพัค เจอกันวันจันทร์” จองโฮซอกกล่าวลา หลังขับรถมาส่งเจ้านายถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ

พัคจีมินเหลียวมามองรถของตนที่จองโฮซอกขับออกไป ก่อนกวาดสายตานับรถที่จอดอยู่ในโรงจอดรถ

 

 

 

 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

มือหนาเคาะประตูไม้อยู่สองสามครั้ง ยืนกอดอกรอเจ้าของห้องเปิดประตูออกมา แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าคนในห้องจะส่งสัญญาณใดๆ ออกมา พัคจีมินยกมือขึ้นมาอีกครั้ง

แต่เดี๋ยวสิ ทำไมฉันต้องเคาะเรียกเด็กนี่ซ้ำด้วย

 

เปิดไปเลยสิ นี่บ้านฉัน

 

แกร๊ก

 

โอ๊ะ ไม่ได้ล็อค

 

พัคจีมืนชะโงกหน้าเข้าไปในห้องของจอนจองกุก มองซ้ายขวาทั่วห้องก็ไปเจอเด็กนั่น หรือจะอยู่ในห้องน้ำ พัคจีมินกลั้นหายใจ เงี่ยหูฟัง ... ไม่ได้ยินเสียงน้ำ

 

ไม่อยู่หรอ รถเขาก็อยู่นะ

 

 

 

 

 

 

 

 

“โอ๊ะ คุณพัคจีมิน จะให้ป้าตั้งโต๊ะเลยมั้ยคะ” โอยองเอเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มเดินมาถึงในครัว

“เดี๋ยวก่อนก็ได้ครับ ผมได้กลิ่นหอมๆ เลยเดินเข้ามา ป้าทำต่อเถอะครับ”

พัคจีมินบอกอย่างนั้น หัวหน้าแม่บ้านจึงหันไปทำอาหารร่วมกับคนใช้ในครัวต่อ แต่ความสงสัยยังคงอยู่เมื่อเห็นว่าพัคจีมินยังคงทำเหมือนมองหาอะไรบางอย่างในครัว

 

“คุณจองกุกเธอไม่อยู่หรอกค่ะ คุณยุนกิมารับไปตั้งแต่หัววันแล้ว เห็นว่าจะไป...”

“ผมไม่ได้มาหาจอนจองกุก” พัคจีมินเผลอตวาดใส่อย่างหงุดหงิด ก่อนหันหลังเดินไปอย่างไว

“ให้ป้าตั้งโต๊ะเลยมั้ยคะ” โอยองเอตะโกนถามไล่หลัง

 

“ไม่กิน”

 

คุณหนูของเธอเคยเป็นแบบนี้ล่าสุดเมื่อไหร่นะ ตอนคุณท่านไม่ซื้อเค้กมาให้ตอนวันเกิดหรือเปล่านะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สถานที่สังสรรค์

 

 

 

ร้านอาหารที่มีบริการเครื่องดื่ม เป็นสถานที่ที่เหมาะ ที่จองโฮซอกและมินยุนกิเลือกเป็นที่จัดงานวันเกิดให้จอนจองกุก จะเรียกว่าจัดก็คงไม่ถูก เพราะมีเพียงเขาสามคน เหมือนมานั่งเล่นกันเสียมากกว่า

 

“สุขสันต์วันเกิดจองกุก” จองโฮซอกผู้ที่อาวุโสที่สุดอวยพร พร้อมยื่นของขวัญกล่องเล็กให้

“ขอบคุณครับพี่โฮซอก ผมแกะเลยนะ” ยังไม่ทันพูดจบ จองกุกก็จัดการแหวกกล่องกระจุยกระจาย “หูวว เข็มขัดหนัง”

 

“ของพี่ยังไม่ให้นะ เก็บตังค์อยู่ กล้องน่ะ” มินยุนกิพูดถึงกล้องที่จองกุกอยากได้

“ไม่เอานะ ผมบอกแล้วไง ว่ากล้องน่ะ จองกุกจะซื้อเอง ถ้าพี่ซื้อมา ผมจะเอาไปขายต่อแล้วเอาเงินมาคืนจริงๆ ด้วย”จองกุกบอกท่าทีขึงขัง

“ฮ่าฮ่าๆๆ พี่รู้ว่าเราจะเป็นงี้ไง พี่เลยให้อันนี้แทน” ยุนกิยื่นซองขนาดเล็กให้จองกุก

“ฮยองงงงง ผมกำลังอยากไปอยู่พอดีเลย ขอบคุณนะครับ” จองกุกแทบกระโดดโลดเต้นเมื่อเห็นว่าในซองเป็นบัตรเข้าชมนิทรรศการของช่างภาพที่จองกุกชื่นชอบ

 

จองโฮซอกหงุดหงิดนิดหน่อยที่เห็นจองกุกให้ความสนใจกับของขวัญของยุนกิ

“ปีหน้าก็มอปลายปีสุดท้ายแล้ว คิดหรือยังว่าจะเรียนอะไร” โฮซอกถาม

“ผมรู้นะว่าพี่จะพูดอะไรอ่ะ” ยุนกิขัด

 

หลายเดือนแล้วที่พี่ชายของจองกุกทั้งสองกันทะเลาะกันเกี่ยวกับเส้นทางการศึกษาของจองกุก

“จองกุกเรียนเก่งขนาดนี้ สอบเข้าหมอได้สบาย ที่สำคัญคุณพัคจีมินจะได้ภูมิใจด้วย” โฮซอกให้เหตุผล

“นั่นมันชีวิตน้องนะครับ และอีกอย่างคุณจีมินเขาไม่มาภูมิใจกับคนที่เขาไม่ยอมรับว่าเป็นน้องหรอก” ยุนกิแย้ง

จอนจองกุกหัวเราะกร๊ากที่เห็นพี่เถียงกัน ถึงเหตุผลของมินยุนกิจะฟังแล้วจุกๆ นิดหน่อย แต่บอกตรงๆ ว่าชินแล้ว

 

“นายจะไปรู้ดีกว่าคุณพัคได้อย่างไง”

“งั้นถามเขาเลยมั้ยล่ะ”

ทั้งคู่เถียงกันไปเถียงกันมา น่าสนุกดี จองกุกคิด

 

เอาจริงๆ จองกุกก็ยังไม่รู้ว่าจะเลือกเรียนอะไร จะเรียนหมอให้พี่จีมินภูมิใจแบบที่โฮซอกบอก หรือเรียนสายอื่นที่ตัวชอบแบบที่ยุนกิแนะนำดี บางทีพี่จีมินอาจจะไม่ส่งเขาเรียนต่อแล้วก็ได้ ถึงถามให้พี่จีมินเลือก เขาอาจจะบอกว่า เรื่องของนายสิ ไม่เกี่ยวกับฉัน ตรงนี้ตลกกว่าที่พี่สองคนนี้เถียงกันอีก

 

“พูดถึงคุณพัคแล้วก็.. เฮ้อ“ จองโฮซอกกระดกเบียร์เข้าปาก

“จริงสิ จะสองปีแล้วนี่นา ได้คุยดีๆ กันบ้างไหม” ยุนกิถามน้อง จองกุกได้แต่ยิ้ม ไม่รู้จะตอบอย่างไร

 

“แค่พูดดีๆ กับน้อง ทำไม่ได้หรือไงวะ” ยุนกิของขึ้น

“เห้ย!!! จองโฮซอกดุลูกน้อง “เห็นด้วยว่ะ” ลูกน้องสุดที่รักของพัคจีมินยกแก้วชนกัน เพิ่งจะมีเรื่องที่เห็นตรงกันเลยมั้ง

 

 

“คุณพัคจีมิน” จองกุกเรียกชื่อคนที่ยืนอยู่ของหลังพี่ชายทั้งสอง

 

พร่วดดด

 

จะถูกหลอกหรือเปล่าไม่รู้ แต่เมื่อได้ยินชื่อ สุราที่อยู่เต็มปากก็พุ่งพรวดออกมา

 

ไม่หลอกว่ะ คุณพัคจีมินเดินอ้อมมานั่งเก้าอี้ข้างจองกุกที่ว่างอยู่

 

“คุณพัครู้ได้ไงครับว่าพวกเราอยู่ที่นี่” เป็นมินยุนกิที่ถามแทนความสงสัยของทุกคน

 

คิดแล้วพัคจีมินก็สุดเคือง ปกติเวลาคนพวกนี้จะไปไหนกับจองกุก พวกเขามักจะมาพูดอวดให้เขาได้ยินอยู่เสมอ แต่ครั้งนี้กลับไม่พูดอะไรสักคำ ถ้าถามว่ารู้ว่าอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ตนก็จะถามกลับไปว่า นี่ใคร นี่พัคจีมิน

 

“เดี๋ยวผมไปขอแก้วมาให้ครับ”

จองกุกลุกไปขอแก้วกับพนักงานตามที่บอก จนกระทั่งกลับมา จองโฮซอกและมินยุนกิก็ยังคงจ้องหน้าพัคจีมินอยู่อย่างนั้น

“มองอยู่นั่นแหล่ะ จะพูดอะไรก็พูด” พัคจีมินว่าก่อนยกเบียร์ดื่ม

“วันนี้วันเกิดคุณจองกุกครับ” จองโฮซอกบอก

 

รู้โว๊ย จีมินคิด แล้วหยิบถุงที่ถือมาจากบ้านให้เจ้าของวันเกิดโดยไม่พูดอะไร

“ของขวัญหรอครับ” จองกุกยิ้มรับของจากพี่ชาย หยิบกล่องที่อยู่ข้างในมาแกะอย่างทะนุถนอมราวกับจะเก็บกระดาษไว้ห่อของขวัญให้เพื่อนอีกครั้ง

 

นี่ไม่ใช่รุ่นที่จองกุกอยากได้ รุ่นนั้นราคาถูกกว่านี้ แต่ถึงอย่างนั้นจองกุกก็ดีใจ

 

“กล้องนิ่ จองกุกไม่เอาหรอก ใช่มั้ย คืนไปเล..เลย...” ยุนกิพูด

 

“ขอบคุณนะครับคุณพัคจีมิน” จองกุกยิ้มหวานให้คนที่นั่งอยู่ข้างๆ

 

จองกุกจะซื้อเอง ถ้าใครซื้อให้ จองกุกจะเอาไปขาย แล้วเอาเงินมาคืน จองกุกจะบลาๆๆ จองกู๊กกกกกกกกก

 

 

 

“คุณพัคจีมินครับ ผมมีอะไรจะถาม ตอนนี้จองกุกกำลังสับสนว่าจะเรียนอะไรดีระหว่างหมอกับภาพยนตร์ คุณจะให้จองกุกเรียนอะไรหรอครับ” มินยุนกินึกขึ้นได้ว่าจะถามเมื่อเจอเจ้านาย ถามว่าถ้าสติสัมปชัญญะครบถ้วนจะกล้าถามไหม ตอบว่าไม่

“เขาเรียนเก่งน่ะครับ คุณก็รู้ เขาเรียนหมอได้สบายๆ เลย” จองโฮซอกที่แม้สติจะอยู่ดีกว่า แต่ก็ต้องรีบเสริมเหตุผลให้หัวหน้า เพราะเขารู้ว่าถ้าพัคจีมินพูดอะไร จองกุกต้องทำตามแน่ๆ รายนั้นเขารักพี่ชายเขาจะตาย

 

พัคจีมินหันมามองคนที่อยู่ข้างๆ ยกแขนวางบนพนักพิงของตน มองหน้าคนที่สองเลขาพูดถึง

 

“เรื่องของเขาสิ เขาอยากเรียนอะไรก็แล้วแต่เขา” พัคจีมินตอบ

 

พี่จีมินครับ ที่จองกุกคิดไว้ไม่ใช่แบบนี้ พี่ต้องดุแล้วบอกว่าไม่ใช่เรื่องของฉันสิครับ พี่มองหน้าผมแบบนี้ไม่ได้นะครับ แล้วแขนนั่นพี่เอาลงจากเก้าอี้พี่ได้มั้ยครับ จองกุกใจสั่นนะ

 

เหมือนพัคจีมินจะได้ยินนะ เขาเอามือลงมาวางบนโต๊ะแทน ก่อนดื่มเบียร์ในแก้วจนหมด

 

พูดอย่างนี้ก็เข้าทางจองกุกกับยุนกิเลยสิ ก็ตามใจแล้วกัน ยิ่งคิดโฮซอกยิ่งโมโห โมโหที่ไม่เป็นแบบตัวเองคิด แต่เอาเถอะ ถ้าคุณพัคโอเคแบบนี้ ตนก็โอเคแบบนี้เหมือนกัน หัวหน้าเลขาคิดพลางยกแก้วเบียร์มาดื่ม แต่พัคจีมินกลับฉุดแขนไว้

 

“นายดื่มหรอ แล้วฉันจะกลับอย่างไง” พัคจีมินถามเมื่อเห็นว่าพวกเขาดื่มกันหมด

“มาอย่างไงก็กลับอย่างนั้นสิครับ” ยุนกิตอบแทนได้อย่างสาสม จนจองกุกต้องเรียกสติ

“ผมกับยุนกิให้จองกุกขับรถไปส่งครับ ผมสอนเขาขับรถแล้ว เขาขับเป็น ส่วนคุณ เดี๋ยวผมโทรเรียกคนขับรถให้” พูดแล้วโฮซอกก็เตรียมควักมือถือในกระเป๋ากางเกง แต่จีมินห้ามไว้เสียก่อน

“ไม่ต้องหรอก อย่างไงจองกุกก็ต้องขับรถกลับบ้านอยู่แล้ว.... เดี๋ยวฉันกลับกับเขา” พัคจีมินพูดเหมือนสั่งงานปกติ ที่ใครก็ดูออกว่าไม่ปกติ

 

 

 

 

“รับแล้วออกไปคุยเหอะ เห็นโทรมาหลายสายละ” ยุนกิสั่งจองกุกให้รับสายที่เขาปล่อยให้มันสั่นอยู่หลายครั้ง ก่อนหน้านั้นก็นั่งพิมพ์ๆๆ อะไรบ่อย เดี๋ยวจับเดี๋ยววาง โทรศัพท์น่ะ

 

“งั้นขอตัวสักครู่นะครับ” จองกุกบอกก่อนลุกออกไป

 

“มีแฟนหรือเปล่า เห็นช่วงนี้แฮปปี้ผิดปกติ”

ยุนกิพูดอย่างไม่คิดอะไร ต่างจากพัคจีมินที่ดูสนใจกับหัวข้อที่ยุนกิพูด ส่วนโฮซอกก็สนใจกับอาการที่เปลี่ยนไปของเจ้านาย

 

 

“เจ้านายครับ ผมมีอะไรจะถาม” จองโฮซอกพูดขึ้น

“ว่ามา” พัคจีมินว่า มือก็ยกแก้วไม่หยุด

“คุณจะส่งจองกุกเรียนถึงไหนหรอครับ”

“ก็เท่าที่เขาอยากเรียน” จีมินตอบโดยไม่สนใจมอง

 

“จองกุกเป็นน้องคุณจริงๆ หรือเปล่าครับ”

 

“ไม่ใช่เรื่องของนาย” พัคจีมินจ้องหน้าคนถาม

 

คงเมากันหมดแล้วสินะ ตั้งแต่เรียกจองกุกว่าจองกุกแล้ว ปกติต่อหน้าเขาเห็นเรียกคุณจองกุกตลอด จะว่าไปทั้งจองโฮซอกและมินยุนกิเห็นจองกุกเป็นน้อง มากกว่าที่พัคจีมินเห็นว่าจองกุกเป็นน้องเสียอีก

 

คนที่อยู่เป็นที่สุดเห็นจะเป็นมินยุนกิ พอได้ยินคำว่า เป็นน้องคุณจริงๆ หรือเปล่า หูเขาก็ทำงานหนัก

 

 

 

 

 

 

เป็นวันเกิดจองกุกที่จองโฮซอกและมินยุนกิดูจะสนุกที่สุด เพราะได้ดื่มเต็มที่ ตอนแรกยุนกิดูกังวลที่เห็นว่าเจ้านายมาดื่มด้วย แต่เอาเข้าจริงพัคจีมินเป็นกันเองมากๆ เป็นกันเองในท่าทีที่ดูขรึมนั่นแหละ ส่วนจองโฮซอกนั้นดูเหมือนจะเคยดื่มกับเจ้านายอยู่หลายครั้ง บางทีก็เผลอพูดอะไรที่ดูเป็นกันเอง แต่พัคจีมินก็ไม่ได้ถือสาหรือเก็บเอามาคิด นั่นเป็นเพราะพัคจีมินเองก็นับถือจองโฮซอกเป็นครูที่เคยสอนงานให้เขา ส่วนจองโฮซอกก็นับถือพัคจีมินเป็นเจ้านายเสมอ

 

 

 

สภาพแต่ละคนตอนนี้ก็ไม่ได้ดูแย่อะไร แต่ถ้าเทียบกับอาชีพการงานแล้ว ต้องเรียกว่าดูไม่ได้

 

ตอนนี้จองกุกกำลังขับรถไปส่งสองเลขาของพี่ชายที่บ้านของพวกเขา โดยมีพัคจีมินนั่งอยู่เบาะหน้าข้างคนขับ

 

“ขับรถดีๆ นะจองกุก” โฮซอกกำชับน้อง

“ครับพี่”

 

 

 

 

เพราะบ้านพวกเขาอยู่คนละทาง เวลาที่พัคจีมินกับจอนจองกุกต้องอยู่ด้วยกันบนรถจึงนานกว่าที่เคย เสียงเพลงที่เคยดังกล่อมทั้งคู่ ถูกปิดลงด้วยมือของพัคจีมิน

 

 

“คิดถึงพ่อไหม” พัคจีมินถาม เขาเอนเบาะลงเล็กน้อย

“คิดถึงครับ” จองกุกตอบแต่ยังคงสนใจทางด้านหน้า

 

“ฉันก็คิดถึง” จีมินปิดตาลง “ตอนนายเกิด ฉันเพิ่งสิบขวบเอง ... แม่ฉันก็ยังอยู่”

 

พัคจีมินพูดถูก ตอนที่เขาเกิด แม่ของพัคจีมินก็ยังอยู่ ตอนนี้เขาโตที่จะเข้าใจแล้ว ว่ามันหมายความว่าอย่างไร

 

“ผมขอโทษครับ” จองกุกพูดขึ้น

 

“นายผิดหรอ ถึงขอโทษน่ะ” จีมินบอกเสียงเรียบ “ขับดีๆ นะ ไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนแล้ว ฉันง่วง”

พูดจบพัคจีมินก็กอดอกนอนหลับไป

 

 

 

 

 

 

 

 

“พี่จีมินครับ ถึงแล้ว” จองกุกจับแขนพี่ชายเขย่าเบาๆ เมื่อจอดรถหน้าบ้านแล้ว “พี่จีมินครับ”

 

เฮือก

 

จีมินสะดุ้งตื่น จับแขนจองกุกแน่น พอรู้สึกตัวก็สะบัดออกอย่างแรง ปลดเข็มขัดนิรภัย แล้วเปิดประตูรถเดินออกไป

 

พัคจีมินคงรู้แหละว่าตอนนี้ตัวเองเดินเซขนาดไหน ถึงพยายามค่อยๆ เดินแบบนี้ จอนจองกุกเดินตามอยู่ข้างหลังห่างๆ พอถึงทางแยกหน้าบันได ก็ปล่อยให้พี่ชายเดินไป แต่ตัวเองก็ยังยืนรออยู่ตรงนั้น

 

พัคจีมินเปิดประตูห้องเข้าไป เขากะว่าจะต้องเดินไปให้ถึงเตียงให้เร็วที่สุด

 

แต่คนเมากับความมืด นั้นไม่ถูกกัน พัคจีมินไม่รู้หรือ

 

ตุ๊บ

 

ความมึนเข้ามาเล่นงานทำให้พัคจีมินล้มเซลงไปบนพื้น

 

เออ ดี นอนมันบนพื้นนี่แหละ จีมินคิด

 

 

 

 

 

 ฟรุบ

 

แสงไฟสว่างทั่วห้อง ด้วยฝีมือของจองกุก

 

 

จองกุกวิ่งมาเมื่อได้ยินเสียงเหมือนอะไรสักอย่างร่วงลงพื้น พี่ชายเขาไง

 

จองกุกประคองพัคจีมินขึ้นมานอนบนเตียง จัดการถอดถุงเท้าไปใส่ไว้ในตระกร้าเสื้อผ้าในห้องน้ำ และปลดเข็มขัดออกจากเอว แขวนไว้ในตู้เสื้อผ้ารวมกับเส้นอื่นๆ ก่อนปิดไฟออกจากห้องไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสงสว่างจากพระอาทิตย์ ส่องลอดเข้ามาในห้องนอนใหญ่ของเจ้าของบ้าน พัคจีมินสลัดความงัวเงียออกจากตัวก่อนเดินเข้าห้องน้ำไปชำระร่างกาย

เมื่อคืนเขาดื่มมากจริงๆ ที่จริงแล้วเขาเป็นคนคอแข็ง แต่ถ้าคนคอแข็งอยากเมาก็เมาได้ แม้จะดื่มไม่มากก็ตาม

 

 

พัคจีมินเดินลงบันไดมาหลังจากจัดการธุระของตัวเองเรียบร้อยแล้ว ประจวบกับเวลาที่แขกเดินเข้าบ้านมาพอดี แขกที่ยังไม่ได้รับเชิญ

 

“ให้แม่ทำซุปแก้เมามาให้ ได้ข่าวว่าเมื่อคืนเมาหนัก” คิมซอกจินพูดกับพัคจีมินพร้อมยื่นกล่องอาหารให้แม่บ้านที่เดินมารับของของตนไป

“ข่าวเร็วดีนะครับ อยากตบรางวัลให้แหล่งข่าวเลย” จีมินเดินนำไปยังห้องรับรองแขกที่ไม่ใช่โซฟา

 

“จองกุกล่ะ” ซอกจินถามหา ตามองไปรอบๆ

“ไม่รู้สิครับ” พัคจีมินตอบอย่างไม่รู้สึกอะไร ก่อนจิบชาที่แม่บ้านเพิ่งเอามาเสิร์ฟพร้อมคุกกี้ “ลองชิมสิครับ อร่อยดี” จีมินเลื่อนจานไปให้

“ฝีมือจองกุกสินะ” คิมซอกจินหยิบขนมมามองก่อนนำเข้าปาก

“โห สายพี่เต็มบ้านผมเลยมั้งครับเนี่ย” จีมินโวยวาย ซอกจินนี่รู้อะไรๆ ไปหมดทุกอย่าง

 

 

“โอ๊ะ จองกุก” ซอกจินเรียกเด็กหนุ่มที่กำลังเดินผ่านห้องรับรองแขกไป จองกุกได้ยินจึงเดินเข้ามาทักทาย

“สวัสดีครับ คุณคิมซอกจิน”

“อืม ดีใจจังที่จำชื่อฉันได้ แต่...” ถ้าทุกคนจำได้ ซอกจินบอกให้จองกุกเรียกเขาว่า

“พี่ซอกจิน” จองกุกยิ้มให้ผู้อำนวยการหนุ่ม เขารู้แล้วว่าซอกจินคือใคร จากการสอบถามจองโฮซอก

“หัวไวเหมือนเดิมเลยนะเรา ไม่เจอกันนานนะ ดูสิ โตเป็นหนุ่มแล้ว” ซอกจินชมจองกุก จองกุกยิ้มรับ ดูไม่กลัวพัคจีมินที่นั่งอยู่ข้างๆ ตนเหมือนแต่ก่อน พัคจีมินเองก็ไม่ได้ทำท่าขึงขังใส่จองกุกเหมือนที่เคยทำ ดีกันแล้วหรอ ทำไมเขาไม่รู้ “แล้วนี่กำลังจะออกไปไหน”

“มีนัดกับเพื่อนๆ น่ะครับ” จองกุกตอบ

“เพื่อนผู้หญิงหรือผู้ชาย” ซอกจินถามต่อ

“ก็ทั้งผู้หญิงและผู้ชายครับ”

“ถ้ามีเพื่อนผู้หญิงน่ารักๆ แนะนำให้ฉันได้นะ ฉันยังโสด” ซอกจินพูดหยอก แต่พัคจีมินดันไม่ตลกด้วย

“คิมซอกจิน”

“อะไรเล่า ฉันพูดเล่นหรอกน่า ใครจะเอาเด็กมอปลายมาเป็นเมีย” ซอกจินบ่น

“แล้วใครว่าไม่ได้ล่ะ”

ห๊ะ ทั้งจอนจองกุกและคิมซอกจินต่างตกใจ เมื่อตะกี้พัคจีมินพูดเบาไปหน่อย

 

“พูดว่าอะไรนะ” ซอกจินถาม

 

“นายจะไปไหนก็ไปไป รีบไป....” จีมินไม่ตอบ แต่เปลี่ยนเรื่องไปไล่จองกุกแทน แถมเกือบพูดอะไรที่ดูไม่ใช่พัคจีมินอีกด้วย

 

พี่จีมินจะบอกเราว่าให้รีบไปรีบกลับใช่ไหม จองกุกรู้หรอก

 

“ผมไปก่อนนะครับ สวัสดีครับ” จอนจองกุกลาทุกคน ก่อนออกไปตามนัดอย่างแจ่มใส

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“พัคจีมิน นายยังไม่ได้ดูผลเลือดใช่ไหม” ซอกจินถามหลังจากที่จองกุกออกไปได้สักพักแล้ว

 

“ทำไมครับ ถ้าผมดูแล้วจะเป็นอย่างไงหรอ” พัคจีมินถามกลับอย่างไม่สนใจ และแน่นอนว่าเขาก็ไม่ได้สนใจผลเลือดนั่นอยู่แล้ว

 

“ก็ถ้านายเห็นผลเลือดนั่นแล้ว นายอาจจะไล่จองกุกไป ...” ซอกจินลอบมองอาการเจ้านายหนุ่ม หันซ้ายหันขวาให้มั่นใจว่าปลอดคน ก่อนกระซิบเบา “ไม่ก็ฆ่าเด็กนั่นทิ้ง”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“จองกุก นายมาช้านะ พวกเรารอตั้งนาน” สาวฝรั่งตาน้ำข้าวอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับจองกุกบ่นทันทีที่เพื่อนมาถึง

I’m late or you early baby (ฉันช้าหรือเธอมาเร็วจ๊ะ สาวน้อย)” จองกุกโต้กลับภาษาเดียวกัน

 

“พอๆ ไม่ต้องเถียงกัน อ่ะ จองกุก” สาวฟิลิปปินส์ยื่นกล่องของขวัญขนาดเล็กให้ “รู้ว่านายไม่รับของขวัญ แต่แม่ฉันคะยั้นคะยอ จะให้นายให้ได้ รับไว้หน่อยแล้วกัน”

“ฝากขอบคุณแม่เธอด้วยนะ บอกด้วยว่าจองกุกคิดถึงมาก วันหลังจะไปเที่ยวหา” จองกุกพูด

“ไปกันเถอะ ไหนๆ เจ้าของวันเกิดก็มาละ” ชาอึนอูผู้ที่โดดติวมาฉลองวันเกิดเพื่อนเอ่ยขึ้น

 

 

 

 

กลุ่มวัยรุ่นสี่ห้าคนเที่ยวเล่นกันตามประสา จอนจองกุกเป็นคนอัธยาศัยดี ไม่แปลกที่จะมีเพื่อนเยอะ จองกุกเป็นที่รักของเพื่อนๆ รวมถึงบรรดาผู้ปกครองของเพื่อนด้วย

 

“อันนี้หรอ ที่ถ่ายรูปส่งมาอวดเมื่อคืน” ชาอึนอูถามจองกุกที่เดินถ่ายรูปอยู่บนถนนใจกลางเมือง

“อืม” จองกุกตอบ มือยังคงถ่ายรูปต่อ

“นึกแล้วก็หมั่นไส้ ถามว่าใครซื้อให้ก็ไม่ตอบ นี่ถ้าไม่โทรไปก็ไม่รู้สินะ ว่าคุณพี่พัคจีมินซื้อให้น่ะ” อ่ะ เฉลยแล้วนะว่าเมื่อคืนจองกุกลุกไปคุยโทรศัพท์กับใคร

 



















Talk :

     เราเปิดเรื่องนี้มา 10 วันแล้วค่ะ 10 วันเราอัพไป 7 ตอน
     ที่เราอัพบ่อยไม่ใช่เพราะมันง่ายนะคะ
     แต่เป็นเพราะได้รับกำลังใจจากทุกคน
     ขอบคุณทุกคอมเม้นท์จริงๆ ค่ะ

เราขอพักสักแป๊บได้มั้ยคะ
เรื่องราวของพี่พัคและน้องจองกุกอยู่ในหัวเราหมดแล้วแหละค่ะ
แต่เราคิดว่าถ้าเราเร่งรีบเกินไป
นิยายเรื่องนี้จะกลายเป็นงานลวกๆ 
เราไม่อยากให้เป็นแบบนั้นค่ะ
ขอเวลาให้เราได้เรียบเรียงหน่อยนะคะ


     ยังมีอีกหลายเรื่องที่ทุกคนยังไม่รู้
     ทั้งเรื่องผลเลือด 
     ความลับเรื่องเลือด
     ธุรกิจของคุณพัค 
     และที่สำคัญ น้องกุกของเรายังเด็กอยู่เลยค่ะ
     น้องยังต้องเติบโตมากกว่านี้
     


ทุกคนรอเราได้ไหมคะ
เราไม่ได้หยุดเขียน
เพียงแต่ไม่อยากเร่งตัวเองจนเกินไป



     เราเข้ามาอ่านคอมเม้นท์ของทุกคน ทุกวันเลยนะคะ
     อ่านซ้ำแล้วซ้ำอีก
     นั่นถือเป็นหนึ่งในเหตุผลที่เรายังเขียนเรื่องนี้ต่อไปด้วยแหละค่ะ


ไหนๆ ก็ให้กำลังใจกันมาตั้งแต่แรกแล้ว
ช่วยอยู่เป็นกำลังใจให้เราและนิยายเรื่องนี้ต่อไปด้วยนะคะ


@JM1310Than
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #220 Absinthe94Army (@Absinthe94Army) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 05:37
    กลิ่นมาม่าลอยมาเลยค่ะ...นี่อ่านติดกันแบบข้ามคืนเลย ฮือ เพลินมาก
    #220
    0
  2. #201 dalinthip (@dalinthip) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 12:04
    พี่จินพูดอะไรเนี่ย
    #201
    0
  3. #182 JPPornpan (@JPPornpan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 16:58
    เป็นกำลังใจให้นักเขียนนะค่ะชอบมากๆรักพี่น้องตระกลูพัค
    #182
    0
  4. #143 qiaoqiao (@iqiaox2) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:03
    สู้ๆนะคะ เตรียมรอกินมาม่า ฮืออออ
    #143
    0
  5. #127 Data (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:10

    จินพูดอะไรเนี่ยยย

    #127
    0
  6. #87 KNW_RSW (@KNW_RSW) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:14
    น่ารักทั้งน้อง ทั้งพี่เลี้ยง2คนเลยยย 5555555555555
    #87
    1
  7. #64 rosely_Ly (@tigrexeatwan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 20:41
    งืออออ สู้ๆค้าบไรท์ ปมเยอะมากจริงๆ ค่อยๆ ก็ได้เราไม่รีบบทแต่ห้ามทิ้งนาาาา

    ฮืออ แต่ไม่เอานะไม่ให้พี่พัคมาฆ่าน้องทิ้งนะไม่ยอมๆๆๆ น้องยังต้องเติบโตน้องยังมีอนาคตที่ฉดใฉฉฉ
    #64
    1
  8. #29 412549 (@412549) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 22:16

    ไฟร์ติ่งคะไรท์
    #29
    5
    • #29-3 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 7)
      24 มกราคม 2562 / 22:25
      เข้ามาเช็คคอมเม้นตลอดเลยค่ะ ส่วนเรื่องนอน วันนี้น่าจะดึก (กำลังเขียนตอนที่ 9 อยู่) ^____^
      #29-3
    • #29-5 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 7)
      24 มกราคม 2562 / 22:28
      ขอบคุณมากๆๆๆๆ จริงๆนะคะ เป็นกำลังใจให้แบบนี้ตลอดไปนะคะ แต่งดีบ้างไม่ดีบ้างก็ติชมได้นะคะ
      #29-5
  9. วันที่ 23 มกราคม 2562 / 20:21

    เป็นกำลังใจให้น้าา ชอบเรื่องนี้มากๆ
    #27
    1
    • #27-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 7)
      23 มกราคม 2562 / 20:23
      ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ 😍
      #27-1
  10. #26 F_Dem (@NoarArmyz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 19:53
    พี่พัคใจดีกับน้องแล้วววววววว
    #26
    1
  11. #25 412549 (@412549) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 19:00

    รออยู่นะคะชอบเรื่องนี้มากๆ
    #25
    1
    • #25-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 7)
      23 มกราคม 2562 / 19:19
      ขอบคุณมากๆ เลยนะคะที่ชอบ เดี๋ยวจะรีบอัพตอนต่อไปนะคะ
      #25-1
  12. #24 WonderArmy (@WonderArmy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 17:32
    เรื่องราวน่าติดตามมากค่ะไรต์ อยากรู้ว่าถ้าสองคนนี้รักกันจะเปนยังไงงง เป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ สู้ๆ
    #24
    1
    • #24-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 7)
      23 มกราคม 2562 / 18:14
      ขอบคุณมากๆ นะคะ *^▁^*
      #24-1
  13. #23 5ummer (@bcplo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 16:47
    ไรต์เก่งจังอัพถี่ๆเลย อยากเป็นเหมือนไรต์บาง TT ในส่วนเนื้อเรื่องตอนนี้นั้น กริ๊ดดดดดดด คุณพัค คุณพูดอะไร ไม่ได้จะจับน้อง(ที่ไม่ได้แปลว่าพี่น้อง)ทำเมียใช่ไหมค่ะ ถ้างั้นเชิญซื้อของหน้าเคาเตอร์ค่ะคุณ
    #23
    1
    • #23-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 7)
      23 มกราคม 2562 / 17:05
      หุบยิ้มไม่ได้เลยค่ะ 55555
      #23-1
  14. #22 Kim Jihyun (@Jihyunnie) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 15:46
    อัพถี่แบบนี้คือดีต่อใจมากเลย แต่ก็รอได้ค่ะ เอาที่ไรท์โอเคเลย รออ่านน้องกุกกับพี่พัคเสมอ
    #22
    1
    • #22-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 7)
      23 มกราคม 2562 / 16:12
      ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ ถ้าตอนต่อไปเสร็จสมบูรณ์ดีแล้ว จะรีบอัพทันทีเลย
      #22-1
  15. #21 PangSopitaSopila (@PangSopitaSopila) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 15:16
    กรี๊ดดดดดด ไรท์น่ารักมาค่ะ อัพติดกันเลย พักผ่อนเยอะๆนะคะไรท์ จะติดตามแบบนี้ไปเรื่อยๆ
    #21
    1
    • #21-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 7)
      23 มกราคม 2562 / 15:24
      ขอบคุณที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้นะคะ
      หายไปไม่ได้หยุดเขียน แต่จะอัพในเวลาที่มันสมบูรณ์ในแต่ละตอน
      โปรดติดตามต่อไปด้วยนะคะ
      #21-1