พี่พัคครับผมขออยู่ด้วย JIKOOK BTS

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,165 Views

  • 244 Comments

  • 237 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    168

    Overall
    5,165

ตอนที่ 6 : พี่ครับผมขออยู่ด้วย ตอนที่ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 522
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    24 พ.ค. 62

 

 

 

สำนักงานใหญ่ เค กรุ๊ป

 

 

“คุณหวังบอกว่ายินดีที่ได้ร่วมงานกับเราอีกปีครับ” ล่ามหนุ่มมากประสบการณ์พูดในสิ่งที่ตนได้ยินหลังการเซ็นสัญญาเสร็จสิ้น

ห้องประชุมใหญ่ของบริษัทเต็มไปด้วยผู้บริหารระดับสูง การลงนามทำสัญญาในครั้งนี้ถือเป็นวาระสำคัญอีกครั้งหนึ่งของ เค กรุ๊ป อันที่จริงพัคจีมินต้องการทำสัญญากับคุณหวังเจ้าของแหล่งเงินทุนใหญ่จากจีนในระยะยาว แต่เงื่อนไขและความเข้มงวดของเขามากเกินกว่าที่พัคจีมินจะฝ่าไปได้ เขาจึงได้เพียงทำสัญญากันปีต่อปี และยังต้องรักษาชื่อเสียงและมูลค่าของบริษัทไว้เพื่อสร้างความเชื่อมั่นให้เจ้าของเงินทุนอีกด้วย

“ผมหวังว่าเราจะได้จับมือกันอย่างนี้อีกในปีหน้าครับ” พัคจีมินเอื้อมมือไปหลังจากล่ามหนุ่มแปลจบ

เสียงปรบมือดังกึกก้องทั่วห้องประชุม

 

“ทำดีมาก จองโฮซอก” พัคจีมินบอกกับลูกน้องคนสนิท เดือนสองเดือนที่ผ่านมา จองโฮซอกต้องบินไปกลับหลายต่อหลายครั้งเพื่อให้การลงนามนี้เกิดขึ้น

“ขอบคุณครับคุณพัค” จองโฮซอกน้อมรับคำชม

พัคจีมินถอดสูทตัวแพงออก นั่งเก้าอี้หรูสำหรับผู้บริหาร หยิบไอแพดดูข่าวสารความเป็นไปของโลก

“คุณพัคครับ คนของเรารายงานว่าช่วงนี้คนของนาวังชิกติดต่อกับคนของไอเอ็นกรุ๊ปครับ ไม่ใช่แค่ผู้จัดการใหญ่ แต่ยังมีผู้จัดการฝ่ายวางแผน และฝ่ายบุคคล”

พัคจีมินหลับตาถอนหายใจ แกจะตามจองล้างฉันไปถึงไหนนาวังชิก

“จับตาดูต่อไป แล้วก็นัดกินข้าวให้ฉันกับคังฮยอนกีด้วย”

“ครับ” โฮซอกรับคำสั่ง ก่อนแจ้งตารางงานต่อไปของเจ้านาย “เย็นนี้คุณมีทานข้าวกับอัยการชเวครับ”

 

 

 

 

 

 

 

 

“พี่โฮซอก ผมมีอะไรให้ดู”

สาบานได้ว่าตั้งแต่ขึ้นรถมาพัคจีมินยังไม่เห็นมินยุนกิหยุดพูดเลย ถ้าไม่คุยกับคนข้างๆ ก็พูดคนเดียว เขามีอะไรต้องพูดนักหนา จีมินอยากสงสัย

“หยุดสักนาทีได้มั้ยยุนกิ ฉันเพิ่งกลับมาจากจีนก็เหนื่อยจะแย่แล้ว ยังต้องมาขับรถให้นายนั่งอีก แล้วนี่ก็พูดไม่หยุดเลย ไม่เหนื่อยก็มาขับมั้ย” จองโฮซอกที่รับหน้าที่เป็นคนขับพาเจ้านายไปกินข้าวตามนัดบ่นให้ลูกน้องที่ช่างเม้าส์ที่สุดในย่าน

ถามว่ามินยุนกิกลัวไหมก็...

“นี่...” มินยุนกิโชว์รูปถ่ายบนหน้าจอโทรศัพท์ให้หัวหน้าดู

“อะไร ไม่รู้ ขับรถอยู่” โฮซอกบอกก่อนเปลี่ยนเกียร์เพื่อแซงรถคันข้างหน้า

มินยุนกิเลื่อนหน้าจอไปข้างหน้านิดหน่อยให้จองโฮซอกเห็น เห็นแว่บๆ ก็ยังดี เขาคิด

“โอ๊ะ” ได้ผล หัวหน้าเห็นแล้ว

“ใคร” โฮซอกถามเพราะตะลึง

“ผมเอง”

“ไม่ใช่ หมายถึงใครถ่าย อย่าบอกนะว่า...”

“ใช่ จองกุก” มินยุนกิเฉลยชื่อช่างภาพ

“เฮ้ย!!” จองโฮซอกร้อง ก่อนส่งสายตาดุไป ไม่เห็นหรอว่าพี่เขานั่งอยู่ข้างหลัง ไอ้คนนี้นี่

พัคจีมินที่ได้ยินชื่อจอนจองกุก เหลือบตาขึ้นมามอง ก่อนมองทอดไปนอกกระจก ก็แค่ภาพถ่ายแสงๆ เงาๆ น่าประหลาดใจตรงไหน

“หมายถึงคุณจองกุกน่ะ คุณจองกุก” มินยุนกิเองก็ตกใจ ที่เผลอเรียกไปอย่างนั้น อยากจะตีปากตัวเองจริงๆ “นี่แค่กล้องโทรศัพท์นะ ถ้าเป็นกล้องโปรจะขนาดไหนพี่ว่า”

“ก็ซื้อให้น้องสิ” โฮซอกบอก

พัคจีมินถึงกับชะเง้อตัวออกมามองหน้าเลขาตัวเอง แต่เหมือนเจ้าตัวจะยังไม่รู้นะ ว่าเผลอเรียกจองกุกว่าน้องน่ะ

“รุ่นที่จองกุกอยากได้แพงจะตาย พี่หารกับผมป้ะหล้า วันเกิดเขาปีนี้”

เหอะ นี่ก็อีกคน พัคจีมินมองหน้าเลขาหน้าตี๋ คุยกันสนุกเชียวนะ พัคจีมินนั่งอยู่ตรงนี้ เห็นไหม จีมินนั่งกอดอกพิงเบาะหลัง เออ อยากพูด พูดไป

“เหอะ เรื่องอะไรจะหารกับนาย ปีนี้ฉันจะให้เข็มขัด ซื้อไว้แล้วด้วย”

หัวข้อสนทนาของทั้งคู่ยังคงเป็นเรื่องของจอนจองกุกไปตลอดทาง ถึงจะดูน่าเบื่อ แต่สองคนนี้ก็ตลกดี

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง

 

 

 

“รอนานมั้ยฮะ โทษที” จองกุกเอ่ยขอโทษคนที่มารออยู่ก่อนหน้าทันทีที่วิ่งมาถึง

“นาน! ทำไมเพิ่งมา! มินยุนกิกระแทกเสียงใส่ ก่อนกระโดดเกาะคอน้องแล้วแกล้งยีหัวให้ฟู

จองกุกผลักพี่ชายขี้เล่นอย่างแรงโดยไม่กลัวว่าเขาจะล้มไปใส่อะไร ช่วยไม่ได้นะ มายีผมหล่อๆ ได้อย่างไง จองกุกอุตส่าห์เซตมา

“ฮ่าฮ่า แล้วเพื่อนไม่มาหรอ” ยุนกิถาม

“อึนอูติวอ่ะ บอกใกล้สอบแล้ว ไม่อยากเที่ยว” จองกุกบอกสถานะเพื่อน

 

“แล้วจองกุกล่ะ ไม่เตรียมสอบกับเขาบ้างหรอ” ยุนกิถามอย่างกันเอง “อ้อ ลืมไป เรามันหัวกะทิ”

จองกุกยิ้มรับเพราะถือว่านั่นคือคำชม

“จองกุก” มินยุนกิเรียก

“ครับ”

“พี่สนับสนุนเราทุกอย่างนะ”

“อยู่ดีดีมาดึงซึ้งอะไร” จองกุกพูดไปหัวเราะไป

“เลือกเรียนที่เราชอบ รู้มั้ย” มินยุนกิพูดน้ำเสียงจริงจัง

“แต่พี่โฮซอกเขาไม่ได้คิดแบบนั้นนี่ครับ” จองกุกเศร้าลงนิดหน่อยเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ตอนนี้เขาก็มีเพียงจองโฮซอกและมินยุนกิเท่านั้นที่เป็นเหมือนผู้ปกครอง แต่ดูเหมือนว่าผู้ปกครองของเขาจะมีความคิดเห็นที่ไม่ตรงกัน

 

 

ทั้งคู่เดินเล่นไปตามทางที่มีต้นไม้เรียงรายอยู่ทั้งสองข้างทาง จองกุกยกมือถือมาถ่ายรูปวิว รวมถึงผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาด้วย

“รอก่อนนะ กำลังเก็บตังค์ซื้อกล้องให้อยู่” ยุนกิพูดขึ้น

“ซื้อทำไม มันแพง เดี๋ยวจองกุกซื้อเอง” จองกุกพูดก่อนหันโทรศัพท์มาถ่ายรูปคนหน้าขาว

 

จองกุกเป็นเด็กอารมณ์ดี นั่นทำให้พวกเขาสามคนสนิทกัน ยุนกิเป็นคนขี้เล่น ส่วนหัวหน้าเขาจองโฮซอกก็ออกจะจริงจัง แต่จริงๆ สุดแสนจะกวน บางทีก็เผลอต่อล้อต่อเถียงใส่ ทั้งนี้ก็เฉพาะตอนอยู่กับจองกุกกันเท่านั้น

 

 

 

“ทำไมช่วงนี้ดูอารมณ์ดีจัง มีอะไรดีๆ หรอ” ยุนกิถามจองกุกที่นั่งไถโทรศัพท์อยู่ในคาเฟ่ใกล้ๆ สถานีรถไฟฟ้า

“เปล่านิ่ ก็อารมณ์ดีแบบนี้อยู่แล้ว” จองกุกปฏิเสธแล้วอมยิ้ม อย่างนี้จะไม่ให้ยุนกิสงสัยได้ไง

“มีแฟนใช่มั้ย” ยุนกิเผลอชี้หน้าน้องชายเจ้านาย ไม่ได้นะ เป็นเด็กเป็นเล็ก ปีหน้าก็เตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว

“แฟนเฟินอะไรล่ะ” จองกุกตีมือยุนกิ “พี่เหอะ ไม่มีแฟนหรอ อายุเท่าไหร่แล้ว ยังมานั่งเล่นกับเด็กอยู่ได้”

 

คนตัวขาวยิ้มเขิน “ที่จริงก็มีมองๆ อยู่แหละ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“คิมแทฮยอง”

หนุ่มหน้าหล่อหันมาตามเสียงเรียกของพนักงานในร้าน

“มีอะไร” แทฮยองมองคนที่ถือซองอะไรสักอย่างเดินเข้ามา

“จดหมายถึงคุณอ่ะครับ ออสเตรเลีย” พนักงานหนุ่มอ่านชื่อประเทศต้นทาง

 

“ฝากหน้าร้านหน่อยนะ”

คิมแทฮยองรีบคว้าจดหมายนั่นมาทันที ถอดผ้ากันเปื้อน ก่อนเดินหายไปหลังร้าน

 

 

 

“คิมแทฮยอง สบายดีใช่ไหม ฉันควรจะพูดอะไรก่อนดีหล่ะ ขอโทษที่เอาจองกุกไปให้พ่อของเขา หรือขอบคุณนายที่ยอมปล่อยฉันมาดี ตอนนี้ฉันสบายดีและมีความสุขกับทางที่ฉันเลือก ส่วนจองกุก ฉันก็หวังว่าเขาจะสบายดีเหมือนกัน จองกุกเป็นเด็กฉลาด นายเลี้ยงมานายก็ต้องรู้ เพราะฉะนั้นอย่าเป็นห่วงเขาเลยนะ ดูแลสุขภาพด้วยนะ”

 

แทฮยองแทบจะขย้ำจดหมายทิ้ง “แม่บ้าอะไรวะ พูดงี้หมายความว่าไม่ติดต่อจองกุกเลยงั้นสิ โถ่โว๊ย”

 

 

 

 

 

 

 

“คุณแทฮยองครับ มีลูกค้าตามหาคุณน่ะครับ บอกว่าเป็นเพื่อน” พนักงานเดินเข้ามาเรียกแทฮยอง

 

 

“มินยุนกิ”

“แทฮยองงี่” เรียกมาเรียกกลับครับ ไม่โกง

“มาทำงานหรอ” แทฮยองถามเพื่อนที่ยิ้มโชว์เหงือกสวย

“เปล่า หยุดวันนึงน่ะ เลยมาเที่ยว”

“โห เที่ยวไกลไปป้ะ หยุดวันเดียว” เพื่อนท้วงเมื่อเห็นว่ายุนกิทำตัวประหลาดๆ โซล-ปูซาน ไม่ใช่ใกล้ๆ

“ช่วยไม่ได้ ที่นี่น่าอยู่” ยุนกิพูดอย่างที่คิด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 






 

 

 

 

 

 

ภัตตาคารหรูใจกลางเมือง

 

 

 

 

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ พัคจีมิน”

“สบายดีใช่ไหมครับ คุณคังฮยอนกี”

 

สองนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลกล่าวทักทายกัน ก่อนรับประทานอาหารตรงหน้า

 

“คงไม่ได้เรียกผมมากินหูฉลามน้ำแดงเฉยๆ หรอกใช่ไหม คุณพัค” ชายรุ่นพ่อถาม

“มีเรื่องกังวลน่ะครับ” ถึงจะบอกว่ากังวลแต่สายตาพัคจีมินกลับเต็มไปด้วยความมั่นใจ คังฮยอนกียอมรับว่าจุดแข็งของพัคจีมินคือสายตานั่น เขาชอบความมั่นใจของพัคจีมิน เขาชอบทำธุรกิจกับคนแบบนี้

“ระหว่างคุณกับผม มีอะไรต้องกังวลหรอครับ” แม้จะไม่รู้ว่าเรื่องอะไร แต่คังฮยอนกีก็ไม่ได้แสดงออกมาถึงความไม่รู้

“ถ้ามีแค่คุณกับผม ผมก็ไม่จำเป็นต้องกังวลหรอก ห่วงแต่จะมีพวกลอบกัด ... เหมือนหมาน่ะครับ” พัคจีมินพูดด้วยน้ำเสียงทรงพลัง

“ฮ่าฮ่า ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณพูดเรื่องอะไร คุณพัค แต่คุณจะกลัวหมาไปทำไม ในเมื่อคุณเป็นราชสีห์”

 

 

 

 

 

 

 

 

 











 

 

 

 

 

โทรมามีอะไร

 

หัวหน้าครับ วันนี้วันหยุดคุณพัคใช่มั้ย

 

ใช่ ทำไม

 

คุณเคยบอกว่าวันหยุดเขาชอบอยู่บ้านไม่ใช่หรอครับ

 

ใช่ ทำไม จะพูดมั้ย ถามรอบที่สองแล้วนะ

 

ผมว่าผมเห็นคุณพัคที่ห้างเวลเอ็กซ์น่ะครับ

 

ไปดูธุรกิจคู่แข่งล่ะมั้ง

 

นั่นมันหน้าที่ผม

 

 

 








 

 

 

 

Camera Shop

 

 

“เอารุ่นที่แพงที่สุดครับ”

 

-พัคจีมิน-




























ตอนนี้สั้นกว่าทุกตอนที่ผ่านมานะคะ
เดี๋ยวจัดเต็มให้ตอนหน้าแทน
ถามว่าตอนหน้าเสร็จหรือยัง
แห่ะๆ ยังค่ะ ขอนอนก๊อนน ตีหนึ่งแล้วว


คอมเมนท์ของทุกคน คือกำลังใจของเรานะคะ



1 คอมเมนท์ = 100 กำลังใจเลยน้าาาา





  สำหรับคอมเมนท์ที่ผ่านมา ขอบคุณจริงๆ นะคะ
มีแรงฮึดเพราะคอมเมนท์ของทุกคนเลยยย
อย่าเมินเราเลยน้าาา ฮ่าๆๆๆๆๆ










@JM1310Than









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #219 Absinthe94Army (@Absinthe94Army) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 05:10
    แหม เอารุ่นที่แพงที่สุด อ่านแล้วถึงกับกลอกตา 55555555 บ่นไปงั้นสุดท้ายก็ซื้อให้น้องอยู่ดี น่ารัก
    #219
    0
  2. #200 dalinthip (@dalinthip) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 11:47
    พี่พัคสายเปยยยย์
    #200
    0
  3. #180 JPPornpan (@JPPornpan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 14:24
    คุณพัคแอบเก็บข้อมูลในรถ​ แล้วย่องมาซื้อให้น้องนี่เองอิอิอิน่ารักจัง
    #180
    0
  4. #126 Data (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:50

    คุณ​พัคใจดี​จัง

    #126
    0
  5. #63 rosely_Ly (@tigrexeatwan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 20:30
    ก็คือออออ อีกแร้วนะปากไม่ตรงกะใจเนี่ย ทิ้งท้ายได้เจ็บแสบมากค่ะ “เอารุ่นที่แพงที่สุด” อื้อหือเลย...เอาเลยค่ะคุณป้าคเอาเล๊ยยย บอกเลยไร้สาระ แต่มือคือรูดค่ากล้องให้น้องแล้วแก 555555 อาแทกับน้องกุกนี่คือเฉียดกันไปหลายทีละ เหมือนจะได้เจอเออก็ไม่ได้เจอ อีกนิดนึงตัวกลางอย่างยุนกิก็น่าจะพามาเจอได้ละ แต่ใครตามสืบคุณป้าคอยู่อ่ะป่าววว
    #63
    3
    • #63-2 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 6)
      31 มกราคม 2562 / 20:40
      *มาให้
      #63-2
    • #63-3 rosely_Ly (@tigrexeatwan) (จากตอนที่ 6)
      1 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:21
      แงง ช่วงนั้นติดเกมนิดหน่อยย (ไม่นิดแร้ว) เค้าเลยไม่ได้มาอ่านงะะ สู้ๆ ค้าบบบ <3 ไม่หนีแน่นอนน แต่ชอบหนีไปเล่นเกม แหะๆ
      #63-3
  6. #20 5ummer (@bcplo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 06:56
    แหมในรถที่ขำเขาเพนาะตัวเองจะซื้อให้แถมแพงกว่าด้วยสินะคะ // ร้ายนะคะคุนพัค 555
    #20
    1
    • #20-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 6)
      23 มกราคม 2562 / 07:54
      ระดับคุณพัคแล้ว น้อยกว่าไม่ได้หรอกนะคะ หุหุหุ
      #20-1
  7. #19 Kim Jihyun (@Jihyunnie) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 04:59
    ซื้อให้ยัยน้องใช่มั้ย ตอบบบบ

    ปากแข็งแต่ใจดี งื้ออออ
    #19
    1
    • #19-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 6)
      23 มกราคม 2562 / 06:45

      คุณพัคเลิ่กลั่กใหญ่แล้วววว
      #19-1