พี่พัคครับผมขออยู่ด้วย JIKOOK BTS

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,182 Views

  • 244 Comments

  • 239 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    185

    Overall
    5,182

ตอนที่ 5 : พี่ครับผมขออยู่ด้วย ตอนที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 548
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    24 พ.ค. 62




 

 

 

“สวัสดีครับ เชิญครับ” คิมแทฮยองเจ้าของกาแฟแอนด์เบเกอรี่กล่าวต้อนรับลูกค้าเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู

Hi (ฮายยย) เฒ่าแก่ หวัดดีคร้าบบบบ” มินยุนกิโบกมือทักทายเพื่อนเก่าเสียงดัง ดีที่ลูกค้ายังไม่เยอะขนาดที่จะทำให้อายได้

“เห้ยย มินยุนกิ มาได้ไงเนี่ย จำได้ว่าเจอครั้งที่แล้วยังไม่ทันได้บอกที่อยู่เลยนี่หว่า เอ้าๆ นั่งก่อน”

“ไม่เห็นยากเลย แค่เสิร์ซในอินเทอร์เน็ต ร้านกาแฟในปูซานที่เจ้าของหล่อที่สุดในโลก ก็เจอละ” ยุนกิทำท่าพิมพ์กลางอากาศ

“แหมตลกเหมือนเดิม” ทั้งคู่หัวเราะด้วยกัน “มาเที่ยวหรอ”

“เปล่าหรอก มาทำงานแถวนี้เลยแวะมา” ยุนกิตอบ “เพื่อนครับ ผมเอาไอซ์อเมริกาโน่”

“ได้ๆ รอแปป เดินดูร้านก็ได้” แทฮยองบอกก่อนแยกไปทำเมนูที่คุณลูกค้าสั่ง

 

ร้านกาแฟและเบเกอรี่ของแทฮยองตกแต่งให้กลมกลืนกับธรรมชาติ มีโซนด้านนอกแยกออกไป สำหรับลูกค้าที่ต้องการความเป็นส่วนตัว

“แทฮยอง เด็กคนนี้ใคร” ยุนกิถามแทฮยองที่เอากาแฟมาเสิร์ฟถึงเด็กในรูปที่แขวนอยู่บนผนัง

“หลานชายน่ะ กำลังหัดเดินเลย” แทฮยองยิ้มเมื่อนึกถึงหลานชาย คิดถึงเหมือนกัน ไม่รู้เป็นอย่างไงบ้าง คงสบายดีแหละ ถ้าอยู่กับเขาไม่ได้คงกลับมาเอง ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว

“ตอนนี้อยู่...”

“ถ้าเขาอยู่ก็คงมาป่วนร้านนี้นี่แหละ รายนั้นน่ะชอบทำขนม” แทฮยองยิ้มเมื่อพูดถึงหลานชาย แววตาเต็มไปด้วยความคิดถึง

สายตาแบบนี้นี่... ตายแล้วหรอ ยุนกินะยุนกิ ไม่น่าไปพูดถึงเลย มินยุนกินึกโทษตัวเอง

 

“ปูซานนี่เจริญมากกว่าแต่ก่อนเยอะเลยนะ ไม่ได้มานานเหมือนกัน” ยุนกิเปลี่ยนเรื่องคุย

“อืมใช่ จะมีศูนย์การค้ามาเปิดด้วย เศรษฐกิจน่าจะยิ่งดีขึ้นไปใหญ่ ฉันล่ะนับถือคนที่มาลงทุนที่นี่จริงๆ ... ยิ้มไรอ่ะ” แทฮยองถามเมื่อหันไปเห็นเพื่อนนั่งยิ้มกริ่ม

“เจ้านายฉันเองแหละ” ยิ้ม

 

การมีเจ้านายเป็นพัคจีมินถือเป็นความภูมิใจของมินยุนกิจริงๆ ตอนที่เขาได้ทุนจากบริษัทของพัคจีมินให้ไปเรียนที่ต่างประเทศ ตอนนั้นครอบครัวของเขาต่างดีใจกันใหญ่ เนื่องจากทุนของบริษัทนี้เกณฑ์การคัดเลือกเข้มข้นมาก พอกลับมาทำงานพัคจีมินก็เป็นคนที่มีชื่อเสียง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องหน้าตาหรือความสามารถ ดังนั้นเมื่อเขาบอกใครต่อใครว่าเขาทำงานให้พัคจีมินเขาจะรู้สึกภูมิใจทุกครั้ง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คฤหาสน์ตระกูลพัค

 

 

การตื่นมาสูดอากาศยามเช้าที่บ้านตัวเองเป็นอะไรที่พัคจีมินโหยหาเหลือเกิน ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาแทบไม่มีเวลาให้ตัวเองเลย ถึงผลตอบแทนมันจะคุมค่าแต่เขาก็อยากมีเวลาให้ตัวเองมากกว่านี้ วันนี้เป็นวันหยุดของเขา เป็นวันหยุดที่เป็นวันหยุดจริงๆ จีมินเลือกที่จะนอนอ่านหนังสืออยู่บ้าน และตอนนี้เขากำลังนั่งอ่านหนังสือวรรณกรรมอังกฤษอยู่นอกระเบียงห้องทำงาน

“ชาร้อนๆ กับคุกกี้ค่ะคุณพัค”

“ป้ายองเอครับ คุกกี้อันนี้อร่อยดี ซื้อมาไว้เยอะๆ เลยนะครับ จะได้ให้คนในบ้านกินด้วย ผมว่าจะบอกหลายทีแล้ว แต่ไม่มีเวลาเลย” เจ้านายหนุ่มพูดอย่างอารมณ์ดี

 

ของกินในบ้านนี้จะแบ่งระหว่างของเจ้านายกับของแม่บ้าน รวมถึงคนสวน คนขับรถ ชัดเจน หลายครั้งที่จีมินมักจะให้ยองเอซื้อของอร่อยๆ มาให้เด็กรับใช้ที่บ้านได้กินด้วย

 

“ป้าไม่ได้ซื้อหรอกค่ะ คุณจองกุกเธอเป็นคนทำ เด็กในบ้านก็ได้กินแล้ว ขอบคุณคุณพัคแทนเด็กๆ ด้วยนะคะ” โอยองเอยิ้มแฉ่ง ต่างจากพัคจีมินที่กำลังฝืนยิ้ม

จีมินผายมือให้หัวหน้าแม่บ้านอย่างใจเย็น เธอรู้ทันทีว่ารอยยิ้มนั้นไม่ได้เรียกว่าอารมณ์ดี แม่บ้านอาวุโสหันหลังกลับออกไปทันที

ไม่เอาน่า พัคจีมิน วันนี้วันหยุดทั้งทีนะ อย่ามาหงุดหงิดเพราะเด็กนั่นเลย พัคจีมินเดินไปจับระเบียงเพื่อสูดอากาศยามเช้า สายตาก็สอดส่องไปทั่วบริเวณบ้าน “นั่นจองกุกหรอ”

 

 

 

 

 

“ลุงครับ ดูนี่สิครับ” จองกุกยื่นสิ่งมีชีวิตที่นอนแน่นิ่งในอุ้งมือของตนให้คุณลุงคนสวนดู “ผมเจอเขาตรงใกล้ๆ พุ่มไม้ตรงนู้น”

“ผมว่ามันตายแล้วนะครับคุณจองกุก” ลุงคนสวนมองดูนกในมือจองกุก

“น่าสงสารนะครับ ผมฝังมันไว้ใต้ต้นไม้ดีกว่า” จองกุกมองไปยังต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล

“งั้นเดี๋ยวผมไปเอาเสียมมาให้นะครับ”

 

 

“คุณจองกุกใจดีจังเลยนะครับ ลูกชายของคุณท่านใจดีทั้งสองคนเลย” ลุงคนสวนพูด หลังช่วยจองกุกฝังร่างนกใต้ต้นไม้ใหญ่ตามเจตนาของจองกุก

“พี่จีมินด้วยหรอครับ” จองกุกตาแป๋ว “ผมอยากรู้เรื่องพี่จีมินให้มากกว่านี้จังเลยครับ” เด็กสิบเจ็ดก้มหน้า ไม่ได้ตั้งใจคาดคั้น

“คุณพัคเคยเลี้ยงหมาอยู่ตัวหนึ่งครับ พอมันเสีย คุณพัคก็ฝั่งมันใต้ต้นไม้แบบนี้เลย ผมยังได้มาช่วยขุดหลุม”

จองกุกดีใจที่ได้ฟังเรื่องของจีมินเพิ่มอีกเรื่อง เขาก็รักของเขาอ่ะนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง

 

พัคจีมินละสายตาจากภาพด้านล่างมาสนใจเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้น เลขาจอง จะโทรมาสั่งอะไรฉันอีกล่ะ

“มีอะไร” พัคจีมินกรอกเสียงใส่ปลายสาย

“มีตารางงานด่วนครับคุณพัค” จองโฮซอก

“คงต้องด่วนแหละ ไม่งั้นไม่โทรมาทั้งที่เป็นวันหยุดฉันหรอก” เจ้านายประชดประชัน

“พรุ่งนี้คุณหวังจะเดินทางมาเซ็นสัญญากับเราครับ”

พัคจีมินยิ้มออกทันทีเมื่อได้ยินรายงานจากเลขา มูลค่าของสัญญาฉบับนี้มีมูลค่ากว่าพันล้านวอน

“ถึงจะกระทันหันไปหน่อย แต่นายทำดีแล้ว เจอกันพรุ่งนี้”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ว่ายน้ำเป็นการออกกำลังกายอย่างหนึ่งที่พัคจีมินชอบ เพราะนอกจากจะสามารถทำได้คนเดียวแล้ว ยังไม่ต้องคิดอะไรให้เปลืองสมองอีกด้วย

และพัคจีมินคงลืมคิดเรื่องสำคัญไปว่า ไม่ควรว่ายน้ำในเวลาที่อากาศเริ่มเย็นแบบนี้

 

ตะคริว

 

ไม่นะ ฉันจะต้องไม่ตายด้วยอะไรแบบนี้

 

ไม่มีทางที่ใครจะมาเจอเขาตอนนี้แน่

 

ไม่มีใครมาที่สระว่ายน้ำในเวลานี้หรอก

 

 

 

 

ตู้ม

 

เป็นเงือกหนุ่มแห่งท้องทะเลปูซานที่กระโจนลงน้ำไปเมื่อเห็นว่าพี่ชายของตนจมหายลงไปในน้ำสีฟ้าใส จองกุกคว้าแขนจีมินที่อยู่ก้นสระขึ้นมา ดีที่พี่ชายไม่ได้หมดสติ ไม่อย่างนั้นเขาคงจะเสียสติกว่านี้ จองกุกลากจีมินไปขอบสระ จีมินพยุงตัวเองขึ้นไปอยู่บนขอบสระได้

“โอ๊ย” พัคจีมินจับที่ขาของตัวเอง อาการตะคริวยังไม่หายไป

จองกุกเห็นดังนั้นก็รู้ทันที่ว่ามัจจุราชที่จะมาพรากพี่ชายของเขาไปคือใคร เขาจับขาของจีมินที่อยู่ในน้ำยืดออก โดยที่ตัวเองก็ยังคงลอยเจิ่งอยู่ในน้ำ

 

“พอแล้ว” จีมินพูดขึ้นเมื่อความเจ็บปวดหายไป

จองกุกเหวี่ยงขาจีมินลงในน้ำอย่างแรงด้วยความโมโห

“เป็นบ้าหรือเปล่าครับ มาเล่นน้ำดึกๆ อย่างนี้ได้อย่างไง ถ้าพี่เป็นอะไรไป ผมจะอยู่กับใคร” จองกุกตะคอกใส่

“ก็อยู่กับแม่นายไปสิ” พัคจีมินเสียงดังใส่ไม่แพ้กัน

 

เหอะ

จอนจองกุกตีน้ำแรงๆ อย่างโมโห จนน้ำกระเด็นใส่หน้าพัคจีมิน ก่อนว่ายไปยังบันไดที่อยู่ห่างออกไป

“ไอ่เด็กนี่” จีมินหัวเสีย คว้าชุดคลุมที่วางอยู่บนเก้าอี้มาห่อตัว

 

แม้จองกุกจะได้ขึ้นมาอยู่บนบ้านหลังใหญ่แล้ว แต่พัคจีมินยังคงแสดงออกถึงการไม่ยอมรับเขาในฐานะน้องชาย โดยการไม่พูดคุยกับจองกุกเลย หรือแม้แต่คนอื่น หากใครพูดหรือเอ่ยชื่อจองกุก เขาจะมีอาการไม่พอใจทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ฮัดเช่ย เป็นหวัดจนได้” พัคจีมินฟุดฟัด หลังออกจากห้องน้ำ ร่างสูงยืนเลือกเสื้อผ้าอยู่หน้าตู้ น้ำที่เพิ่งชำระตัวไหลลงไปตามขนขาขาว

ขายาวเดินลงบันไดจากชั้นสองสู่ห้องครัวที่มีตู้ยาสามัญประจำบ้าน พัคจีมินแกะยาแก้หวัดออกมาสองเม็ดโยนใส่ปาก เปิดตู้เย็นเทน้ำใส่แก้วกระดกตาม

ตอนนี้พัคจีมินยืนอยู่หน้าบันไดชั้นสองของบ้าน เพียงแค่เลี้ยวซ้ายประมาณสิบก้าวก็จะถึงประตู้ห้องนอน แต่เขาดันลังเลว่าจะถือยาแก้หวัดที่กำไว้ในมือแล้วเดินไปทางขวาที่เป็นห้องของจอนจองกุกดีไหม

 

ถ้าไม่สบายก็คงออกมาหายากินเองแหละมั้ง โตขนาดนี้แล้ว คงคิดได้แหละ

 

คิดแล้วจีมินก็เดินกลับห้องตัวเองไป

 

 

 




 

01:00 AM

 

 

ชีวิตมันไม่ค่อยมีเหตุผลหรอก เหมือนตอนนี้ที่พัคจีมินกำลังเปิดประตูห้องของจอนจองกุก ไฟในห้องปิดสนิท แต่ยังมองเห็นว่าจองกุกนอนขดตัวอยู่บนเตียงด้วยแสงไฟที่ส่องมาจากด้านนอก

 

ต้องเดินไปห่มผ้าให้เหมือนพี่ชายทำดีกับน้องชายไหม

 

มาบ่นให้ฉัน แต่ตัวเองกลับนอนไม่ห่มผ้าเนี่ยนะ

 

มือหนาของจีมินยกปลายผ้าห่มที่พับอยู่ปลายเตียงขึ้นมาคลุมจองกุก แต่ยังไม่ทันจะถึงช่วงไหล่ก็ต้องรีบปล่อยเสียก่อน

 

“พ่อครับ... จองกุก...” จองกุกพูดเสียงอู้อี้ เกือบฟังไม่ได้ศัพท์

พัคจีมินแทบหยุดหายใจ ละเมอหรอ เขาคิด จีมินจับผ้าห่มที่ตนปล่อยทิ้งไว้เมื่อครู่ขึ้นมาให้มันทำหน้าที่ให้สมบูรณ์

“ไหนบอกว่าพี่จีมินใจดีไงครับ” เสียงจองกุกทำให้จีมินชะงัก ถึงจะฟังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร แต่ถ้านั่งฟังไปเรื่อยๆ ก็น่าจะปะติดปะต่อได้

 

นั่นเป็นเหตุผลที่พัคจีมินนั่งอยู่บนเตียงกว้างข้างจอนจองกุก

 

“พี่จีมินเกือบทิ้งจองกุกไปแล้ว ฮืออ ฮึก”

 

ร้องไห้หรอ จีมินชะเง้อไปดูหน้าของเด็กที่นอนตะแคงข้างหันหลังให้ตัวเอง ร้องจริงแหะ จีมินถอนหายใจ อยากจะเอื้อมมือไปลูบหัวปลอบอยู่หรอกนะ แต่ต่อให้เขาตายไปตั้งแต่ในน้ำนั่น ก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องมารับผิดชอบความรู้สึกเด็กนี่

 



พรึ่บ

 

จองกุกลุกขึ้นนั่ง สบตากับจีมินที่นั่งอยู่ข้างๆ “พี่จีมินหรอ”

 

จีมินนิ่ง มองตาแป๋วๆ ของจองกุก ลืมตาแบบนี้ ไม่ได้ละเมอแล้วหล่ะ ลุกไปตอนนี้เลยดีไหม หรือหาเรื่องดุอะไรสักอย่างก่อนดี

 


หมับ

 

ยังไม่ทันคิดออก จองกุกก็พุ่งกอดเอวของจีมิน ซบหน้าลงบนไหล่กว้างของพี่ชาย ก่อนร้องไห้สะอึกสะอื้น

“อย่าทิ้งจองกุกไปนะครับ อย่าไล่จองกุกไปนะ ฮือ จองกุกขออยู่ด้วย ฮึก” จองกุกร้องไห้ตัวโยน

พัคจีมินยกมือลูบหลังปลอบจองกุกเบาๆ ใจอยากตะโกนใส่ ฉันไปไล่นายตอนไหนกันฮะ

 

ไม่รู้เวลาผ่านไปเท่าไร เสียงสะอื้นของจองกุกเงียบไป พัคจีมินก้มหน้าดูเด็กที่ซบอกเขาอยู่ จองกุกหลับไปแล้ว แพขนตาเต็มไปด้วยคราบน้ำตา จีมินประคองศีรษะจองกุกให้นอนบนหมอน เช็ดน้ำตาที่เลอะอยู่ตรงหางตาให้อย่างลวกๆ

 

ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ต้องทำหน้าอย่างไร แต่ก็ให้มันเป็นเรื่องของพรุ่งนี้แล้วกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เหมือนเช้าของทุกวัน จอนจองกุกแต่งตัวเพื่อเตรียมไปโรงเรียน บางวันมินยุนกิก็ใจดี มารับไปส่งที่โรงเรียน ถ้าเป็นแบบนั้นเขาก็ไม่ต้องรีบออกจากบ้านแต่เช้า แต่หากวันไหนต้องไปโรงเรียนเองเหมือนวันนี้ ก็ต้องรีบหน่อย กว่าจะพาตัวเองไปที่ป้ายรถเมล์ได้ก็ใช้เวลาไปหลายนาที

 

“ขึ้นรถสิ” พัคจีมินพูดสั้นๆ ก่อนเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ

 

จอนจองกุกตกใจ นี่เรายังไม่ตื่นอีกหรือ จองกุกเห็นพัคจีมินยืนอยู่หน้าบ้าน ตนก็โค้งให้ปกติ วันนี้ไม่ปกติงั้นหรอ

“ไม่ไปหรือไง โรงเรียน” พัคจีมินเลื่อนกระจกลงถาม จองกุกรีบวิ่งเปิดประตูขึ้นรถไป

 

 

ตลอดทางไปโรงเรียน ทั้งสองไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลย ในรถเงียบสงบ มีเพียงเสียงหัวใจของจองกุกเท่านั้นที่ดังจนเจ้าของอยากถามพัคจีมินว่าได้ยินแบบที่เขาได้ยินไหม

 

“เมื่อคืนหลับดีไหม” เป็นพัคจีมินที่ถามขึ้นเพื่อไล่ความเงียบในรถ

“ดีครับ ตั้งแต่กินยาแก้หวัดก็หลับไปเลย ตื่นมาอีกทีก็เช้าแล้ว” จองกุกตอบไปมองหน้าจีมินไป

“ห๊ะ อ่อๆ อืม” อะไร ตาแป๋วๆ นั่นก็ละเมอหรอ เด็กแสบนี่มันหลอกฉันหรือเปล่า

 

 



 

รถคันหรูจอดหน้าร้านเบเกอรี่ใกล้ๆ โรงเรียน จองกุกเข้าใจว่าพัคจีมินจะส่งตนแค่ตรงนี้ แต่ไม่ใช่...

“อีกนานกว่าจะถึงเวลา แวะที่นี่ก่อนแล้วกัน”

 

จอนจองกุกนั่งดูดนมปั่นของตัวเองไปโดยที่ตาก็ไม่ได้ละไปจากพี่ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้านี้เลย มีหลายครั้งที่พัคจีมินเห็นว่าจองกุกมอง แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ก็ยังปล่อยให้จองกุกมองอยู่อย่างนั้น แบบนี้ไม่เรียกว่าแปลกหรอ จองกุกนั่งยิ้ม

 

“ได้คุยกับแม่บ้างมั้ย” พัคจีมินถาม

จองกุกหุบยิ้ม ไม่ใช่ว่าจะหลอกถาม แล้วส่งให้ไปอยู่กับแม่หรอกนะ

“...”

“ไม่ได้จะไล่หรอก ถามเฉยๆ” จีมินบอก เมื่อเห็นว่าจองกุกหน้าบึ้งลง

 

“จริงหรอฮะ ไม่ได้จะไล่ผมใช่มั้ย” จองกุกดีใจ ใบหน้าเหมือนคนกระโดดโลดเต้น

“ตอบที่ฉันถามด้วย” จีมินเคาะนิ้วบนโต๊ะ เมื่อเห็นว่าเด็กนี่มันดูจะดีใจเกินเหตุ น่าหมั่นไส้

จองกุกที่เริ่มรู้ตัวว่าตัวเองดูดีใจเกินไปก็ลดความครึกครื้นลงนิดหน่อย ก่อนตอบคำถามที่พัคจีมินต้องการ

“แม่ไม่ได้ติดต่อมาเลยครับ” แม้ว่าจะเศร้ากับความจริงนี้ แต่จองกุกก็ยังยิ้ม

“สองปีเลยน่ะนะ” จีมินตกใจ พยายามมองหน้าจองกุกว่าโกหกเขาหรือไม่ แต่ดูจากตาเศร้าๆ นั่น คงเป็นคำตอบแล้ว

 

“ไปโรงเรียนเองได้ไหม ใกล้แค่นี้” พัคจีมินมองนาฬิกาหรูบนข้อมือ

ทำไมพี่จิมินต้องพูดอะไรที่มันเป็นประโยคคำถามแบบนี้หล่ะ ถ้าตอบว่าไปไม่ได้ แล้วพี่จะไปส่งไหม

“ครับ”

“ดูหน้าเหมือนอยากให้ไปส่งนะ” พัคจีมินวนนิ้วเป็นวงกลมชี้หน้าจองกุก

“ปะ..เปล่านะครับ” จองกุกรีบปฏิเสธ “ขอบคุณสำหรับวันนี้นะครับ”

 

จองกุกโค้งลาก่อนถือแก้วน้ำวิ่งออกไป

 

พัคจีมินหัวเราะออกมาเบาๆ หยิบโทรศัพท์ต่อสายสั่งงาน จองโฮซอก

 

(ครับ คุณพัคจีมิน)

 

“ต่อไปนี้ให้รถมารับส่งจองกุกที่โรงเรียนด้วย”

 

(ห๊ะ อ่า ครับคุณพัค)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โรงเรียน

 

 

“ใครมาส่งหรอ” เพื่อนสนิทของจองกุกถามเมื่อเพื่อนเดินมานั่งโต๊ะประจำที่นั่งกันมาตั้งแต่รู้จักกัน

“เปล่านิ่ มาเอง” จองกุกตอบเพื่อน

“โกหกเพื่อ” เด็กหนุ่มอายุเท่ากันคาดคั้น “เห็นนะว่านั่งอยู่ร้านเค้กหน้าโรงเรียนอ่ะ ไม่ไช่พี่ยุนกิด้วย”

“อ้าวเห็นหรอ ฮ่าๆๆ”

“ใคร ตอบสิ หัวเราะอยู่ได้”

“พี่ชายเรา” จองกุกตอบพร้อมหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน

“พัคจีมินอ่ะหรอ”

“ย่าห์ ชาอึนอู” จองกุกปิดหนังสืออย่างแรง “คุณพัคจีมิน คุณพัค คุณจีมิน นายพูดได้แค่นี้ จำไว้” จองกุกพูดเสียงแข็งพร้อมขยำคอเสื้อเพื่อน

“จำชื่อได้ก็บุญแล้วมั้ย แหมมมม” อึนอูปัดมือจองกุกออก ก่อนทั้งคู่จะหัวเราะออกมาพร้อมกัน

 

“เออนี่ มีอะไรมาอวด”

 

ชาอึนอูเปิดกระเป๋าเป๋ หยิบกล้องถ่ายรูปออกมา

 

“โห รุ่นนี้ที่นายอยากได้นี่” จองกุกชี้

 

“ใช่แล้ว อ้อนแม่ซื้อให้ แต่เกือบไม่ได้เพราะนายเลยนะจองกุก”

 

ทั้งคู่หัวเราะด้วยกันอีกแล้ว กล้องรุ่นนี้เป็นรุ่นที่อึนอูอยากได้ ราคามันแพงไปสักหน่อยสำหรับเด็กมัธยมอย่างเขา เขาเลยสร้างเงื่อนไขกับพ่อแม่ว่าถ้าสอบได้ที่หนึ่ง พ่อแม่ต้องซื้อให้ แต่เพราะจองกุกจองที่หนึ่งทุกปีเลยนี่สิ เขาเลยเกือบไม่ได้ของขวัญจากพ่อแม่เลย

 

“นายล่ะ เมื่อไหร่จะซื้อ” อึนอูถามถึงของที่จองกุกอยากได้

“อือ เก็บตังค์อยู่” จองกุกบอก

“มัวเก็บทำไมอ่ะ ขอพี่ชายดิ”

“เขาก็ให้เงินเยอะอยู่ ไม่เห็นต้องไปขอเลย” จองกุกพูดไปอายไป

ไม่รู้ว่าทำไมต้องอายด้วย ปกติเรื่องคล้ายๆ นี้เขาก็คุยกันกับเพื่อนอยู่แล้ว หรือเป็นเพราะวันนี้พี่จีมินมาส่งจองกุกนะ

 

อึนอูสังเกตเพื่อนตัวเอง ปกติถ้าพูดแบบนี้จองกุกต้องเศร้าสิ เป็นน้องชายที่พี่ชายไม่ยอมรับ จะให้ไปขอให้ซื้อของให้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด เขารู้เรื่องของจองกุกทุกอย่างนั้นแหละ ถึงจะไม่ค่อยพอใจพี่ชายของเพื่อนเท่าไหร่ แต่พอรู้ว่าให้เงินใช้ทุกเดือนก็อภัยให้ได้ ให้เยอะกว่าที่แม่ให้อึนอูอีก อิจฉาตรงนี้ แต่ขอบ่นหน่อย เห็นมีเงินเยอะอย่างนั้นจองกุกก็ยังขี้งกอีก เห้อ คนรวยนี่นะ

































สำหรับคอมเมนท์ที่ผ่านมา ขอบคุณจริงๆ นะคะ




1 คอมเมนท์ = 100 กำลังใจ



@JM1310Than
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #240 n2e2kan (@n2e2kan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 02:57
    อ่านละอมยิ้มบ่อยมากเลยค่ะะะ
    #240
    1
  2. #218 Absinthe94Army (@Absinthe94Army) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 04:57
    แน่ะ เริ่มใจดีแล้ว บอกแล้วจะทนไปได้อีกกี่น้ำ 55555555555
    #218
    0
  3. #199 dalinthip (@dalinthip) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 11:35
    น้องเป็นเด็กดีขนาดนี้ ก็ต้องใจดีกับน้องแล้วล่ะะะ
    #199
    0
  4. #179 JPPornpan (@JPPornpan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 13:44
    ร้องไห้ตามอีกแล้วค่ะ​ อย่าไล่ผม​ ผมขออยุ่ด้วยนะ
    #179
    0
  5. #142 qiaoqiao (@iqiaox2) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:50
    ว้าย ขุ่นพัคล่ะก็ สรุปใช่น้องชายจริงๆมั้ยนะ
    #142
    0
  6. #122 Data (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:22

    พี่จีมินเริ่มใจดีแล้ววว

    #122
    0
  7. #115 Akashi Tetsuya (@282SK) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:01

    จีมินคนฟอร์มจัดด อ่านไปอมยิ้มไป จะน่ารักอะไรขนาดเน้ ชอบภาษามากๆเลยค่ะ ยังไงก็พยายามต่อไปนะ!

    #115
    1
    • #115-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 5)
      14 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:16

      ขอบคุณมากๆๆๆ นะคะะ
      #115-1
  8. #61 rosely_Ly (@tigrexeatwan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 20:24
    กรีดร้องง ในที่สุด!!! น้องก็มีรถไปรับส่งถึงโรงเรียนแล้วจ้าา ไม่ต้องเดินให้เมื่อยอีกต่อไป!!
    คุณชายป้าคคแพ้นั้มตาน้องอ่ารุ้ป่ะๆๆ งอแงทีใจดีเลย ;-; เบื่อคนอวดเก่งง ไม่ได้น้องไปช่วยนะ จมน้ำแน่นอน!! สุนทรีมากสิว่ายน้ำตอนกลางคืนเนี่ย
    #61
    1
  9. #18 PangSopitaSopila (@PangSopitaSopila) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 19:50
    สนุกมากค่ะะะะะ คุณพัคใจอ่อนแล้วใช่มั้ยคะะะ ยัฃรอshort fic ในทวิตเตอร์ไรท์อยู่นะคะชอบมากๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #18
    4
    • #18-2 PangSopitaSopila (@PangSopitaSopila) (จากตอนที่ 5)
      22 มกราคม 2562 / 20:03
      เป็นกำลังใจให้เยอะๆเลยค่ะ55555555 เราไปหน้าทวิตไรท์ทุกวันเลยค่ะ short fic ไรท์ดีจริงๆนะคะ ต่อยอดโมเมนต์ได้เรียลมาก 👍🏻💗
      #18-2
    • #18-3 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 5)
      22 มกราคม 2562 / 20:09
      พูดอะไรไม่ออกแล้วววว น้ำตาจิไหล แงงงง 55555 ขอบคุณจริงๆ นะคะ ตอนนี้กำลังปั่นตอนที่ 7 อยู่ กระซิบว่า ตอนที่ 6 อัพพรุ่งนี้นะคะ และก็ตะโกนดังๆ ว่า dm มาคุยกันได้น้าา
      #18-3
  10. #17 5ummer (@bcplo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 18:30

    ดีใจค่ะ คุณพัคใจดีกับน้องแล้ว TTOTT

    #17
    1
  11. #16 Kim Jihyun (@Jihyunnie) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 14:29
    หุ้ยๆๆ ใจดีกับยัยน้องเยอะๆนะคุณพัค น่ารักกกก -•_•-
    #16
    2