พี่พัคครับผมขออยู่ด้วย JIKOOK BTS

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,173 Views

  • 244 Comments

  • 237 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    176

    Overall
    5,173

ตอนที่ 4 : พี่ครับผมขออยู่ด้วย ตอนที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 546
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    24 พ.ค. 62


 

 

ปี๊น ๆ ๆ

 

เสียงแตรรถดังมาจากด้านหลังระหว่างที่จองกุกเดินเข้าบ้าน ระยะทางระหว่างรั้วและบ้านนั้น ไกลพอสมควร แต่จองกุกก็ชินแล้ว เขาเดินแบบนี้มาร่วมหลายเดือน และคาดว่าน่าจะเป็นแบบนี้ตลอดไป

“จองกุกใช่ไหม” คิมซอกจินถาม ขณะที่ชะลอรถขับเลียบเด็กหนุ่มที่สะพายกระเป๋าเดินอยู่ข้างทาง

” จองกุกไม่ยอมตอบ กลับเดินเร็วขึ้น เขาไม่เคยเห็นหน้าคนคนนี้มาก่อน จองโฮซอกและมินยุนกิสอนเขาอยู่เสมอว่าห้ามคุยกับคนแปลกหน้า เพราะอาจมีคนไม่หวังดีมาทำร้ายหรือใช้ตนเป็นเครื่องมือต่อรองพัคจีมินในฐานะน้องชายก็ได้ ถึงแม้จองกุกจะเคยเถียงไปว่าพัคจีมินไม่ยอมรับว่าเขาเป็นน้อง แต่เขาก็ยังเชื่อฟังพี่ชายทั้งสองอยู่ดี

“นี่จองกุก ถ้าฉันไว้ใจไม่ได้ รปภ.หน้าประตูไม่ปล่อยให้ฉันเข้ามาหรอก ถูกไหม”

สองเท้าที่เคยก้าวอย่างไวหยุดชะงัก จริง

“ขึ้นมาเร็ว เดินอย่างนี้เมื่อไหร่จะถึง” ซอกจินสั่ง

จองกุกมองคนแปลกหน้า ตัดสินใจเดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งข้างคนขับแล้วเข้าไปนั่ง เอ่ยปากขอบคุณ

“เรียนเป็นไงบ้าง” ซอกจินถามเหมือนรู้จักกันมานาน

“ก็ดีครับ พรุ่งนี้สอบวิชาสุดท้าย” จองกุกยังคงระวังตัว

“หรอ วิชาอะไร”

“คณิตศาสตร์ครับ”

“จริงหรอ ฉันติวให้นายได้นะ” ซอกจินพูดแค่นั้น ตั้งใจขับรถต่อไปจนถึงลานหน้าบ้านพัคจีมิน

 

 

 

“คุณครับ” จองกุกเรียกคนใจดีที่ให้ตนอาศัยรถมาด้วย “เรื่องติวคณิตฯ”

“ทำไม จะให้ช่วยติวให้หรอ” ซอกจินถามเมื่อเห็นจองกุกลังเลที่จะพูด

“มีอยู่เรื่องนึงที่ผมไม่เข้าใจน่ะครับ” จองกุกพูดตาแป๋ว สร้างความเอ็นดูให้ผู้อำนวยการหนุ่ม

“ฮ่าฮ่า เอาสิ เดี๋ยวฉันสอนให้ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ฉันจะนั่งรอ” พูดจบซอกจินก็เดินเข้าไปนั่งรอที่ห้องรับแขก แต่พอหันมากลับไม่เห็นจองกุกเดินตาม เขาควรเดินเข้ามาเพื่อขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าข้างบนสิ อย่าบอกนะว่าจีมินไม่ได้ให้จองกุกอยู่บ้านใหญ่

 

 

 

“อ๋ออออ อย่างนี้นี่เอง” จองกุกยิ้มเมื่อเข้าใจในสิ่งที่ตนสงสัย เหมือนปลดล็อคเลยล่ะ

ตอนนี้จองกุกนั่งที่พื้นเพื่อความสะดวก ส่วนซอกจินนั่งบนโซฟาตัวหรู

“คราวนี้ก็ลองทำข้อต่อไป ถ้าเข้าใจแล้วข้อนี้ก็ไม่ยาก”

จองกุกทำตามที่ซอกจินบอก ซอกจินนั่งมองจองกุกทำตัวอย่างข้อสอบไปด้วยความชื่นชม เรื่องที่จองกุกถามเป็นเรื่องที่ค่อนข้างเข้าใจยากจริงๆ แต่จองกุกก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็ว ยิ่งดูจองกุกที่กำลังทำข้อต่อไปด้วยความรวดเร็วยิ่งทำให้รู้ว่า เด็กคนนี้เก่งและหัวไว

“เก่งเหมือนกันนะเรา จบมอปลายจะเรียนอะไร เก่งขนาดนี้เรียนหมอก็ได้นะ ฉันว่า” ซอกจินแนะนำ

“เก่งวิทย์ แต่ไม่ต้องเป็นหมอก็ได้ใช่มั้ยครับ” จองกุกเงยหน้าจากโจทย์ที่ตนเพิ่งทำเสร็จ ยกให้ซอกจินดู “ตรวจให้หน่อยครับ”

“อืม ถูก” ซอกจินไล่ดูข้ออื่นๆ ด้วย ทำถูกทุกข้อเลยแฮะ ลายมือก็เป็นระเบียบดีด้วย “ถูกทุกข้อเลย ตั้งใจเรียนต่อไปนะ”

จองกุกยิ้มกว้าง รับสมุดที่ซอกจินส่งคืนมาให้

 

 

 

“สวัสดีครับ ผอ.คิม” เสียงเจ้าของบ้านดังมาแต่ไกล

“อ้าวมาแล้วหรอ” ซอกจินส่งยิ้มหล่อๆ ให้เจ้าของบ้าน

“จะมาทำไมไม่บอกก่อนล่ะครับ ผมจะได้รีบกลับบ้าน รอนานไหมครับ”

“โทษทีที่ไม่ได้บอกก่อน แต่ก็ไม่ได้รอนานอะไรหรอก ติวเลขให้จองกุกก็เพลินดี” ซอกจินยิ้มให้ลูกศิษย์ จองกุกยิ้มรับ จนได้เจอสายตาเลือดเย็นจากพัคจีมิน เขาต้องออกไปจากตรงนี้สินะ

“ผมขอตัวก่อนนะครับ ขอบคุณคุณนะครับ” จองกุกพูดกับซอกจิน น้ำเสียงและท่าทางช่างน่าสงสาร คงกลัวพัคจีมินสินะ

“จองกุก ถ้าเจอกันคราวหน้า เรียกฉันว่า พี่ซอกจิน นะ”

จองกุกได้แต่ยิ้มให้ ถ้าเขาพูดอะไรแม้แต่คำเดียวตอนนี้ พี่ชายของเขาต้องหงุดหงิดแน่ๆ

 

 

 

“ทำไมไม่ให้จองกุกนอนบ้านใหญ่ล่ะ นั่นน้องนายไม่ใช่หรอ” คิมซอกจินพูดกับพัคจีมิน เมื่อจองกุกเดินออกไปแล้ว

พัคจีมินมองซองเอกสารที่มีชื่อสถาบันวิจัยของตัวเองอยู่บนนั้น มองไม่ละสายตา “แค่เป็นลูกคุณพ่อ ก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องได้รับการดูแลอย่างดีนี่ครับ”

“ส่งเรียนโรงเรียนนานาชาติค่าเทอมสามสิบล้าน ให้เงินรายเดือนอีกหนึ่งล้าน หึ..” ซอกจินหัวเราะให้กับความย้อนแย้งของรุ่นน้อง พร้อมหยิบซองเอกสารที่ตนเอามายื่นให้ “อย่าใจร้ายกับเด็กนั่นนักเลย”

พัคจีมินยกมือสั่นๆ ของตัวเองหยิบซองนั้นมา ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร เขาก็ไม่คิดที่จะรับเด็กนั่นเป็นน้องอยู่แล้ว รวมถึงสิ่งที่เขาสร้างมาด้วย ทุกอย่างต้องเป็นของเขา เด็กจองกุกนั่นไม่มีวันได้มันไป

 

 

 

 

 

 

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

เสียงจากปุ่มกดดังเมื่อพัคจีมินใส่รหัสผ่านของตู้เซฟ เขาใส่เอกสารที่ซอกจินเพิ่งเอามาให้เข้าไปในนั้น พัคจีมินไม่คิดที่จะเปิดซองนั้นด้วยซ้ำ เขาไม่ได้อยากรู้ว่าเด็กนั่นมีความสัมพันธ์อะไรกับเขาหรือกับพ่อของเขา เพราะอย่างไรซะ สิ่งที่เขาจะปฏิบัติกับเด็กนั่น ก็ยังเหมือนเดิม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สำนักงานใหญ่ เค กรุ๊ป

 

เวลาเลิกงานเป็นเวลาที่คึกคักสำหรับพนักงานทุกคน รวมถึงวันนี้ พัคจีมินเลิกงานพร้อมกับพนักงานของตน ทุกคนล้วนเร่งรีบ แต่ไม่มีใครเดินเบียดเสียดพัคจีมิน เหมือนที่ต้องเดินเบียดกันเช่นทุกวัน

ต่างกับมินยุนกิ ที่รีบจนเดินแซงประธานบริษัท จับบัตรที่คล้องคอแตะตรงที่สแกนเพื่อออกจากอาคาร หอบของขวัญกล่องใหญ่ จนพัคจีมินสงสัย

“รีบไปไหนของเขา”

“ไปรับคุณจองกุกครับ วันนี้เรามีนัดกัน ฉลองที่คุณจองกุกสอบได้ที่หนึ่งของระดับชั้น” จองโฮซอกตอบ

“เรา?” เราหมายความว่าอย่างไง

“ผมด้วยครับ เรา สามคน” โฮซอกชูสามนิ้ว ยิ้มแหย๋มองหน้าพัคจีมิน

“สนิทกันหรอ” จีมินถามอย่างไม่สบอารมณ์ โฮซอกไม่ตอบเมื่อสังเกตว่าคำถามนั้นเจ้านายไม่ได้ต้องการคำตอบ “เอากุญแจมา เดี๋ยวฉันกลับเอง”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แกร๊ก

 

เตียงสามฟุต หมอนหนึ่งใบ ผ้าห่มหอมหนึ่งผืน ตู้เสื้อผ้าเก่าๆ โต๊ะญี่ปุ่นตัวเตี้ย และรูปครอบครัว พัคจีมินกวาดตามอง เขาเดินไปหยิบกรอบรูปครอบครัวของจองกุกที่มีพ่อตนอยู่ในนั้น

“พ่อทำแบบนี้กับผมได้อย่างไงครับ” ใบหน้าพัคจีมินร้อนผ่าว ก่อนน้ำตาที่คลออยู่จะไหลออกมา เขาต้องสลัดความรู้สึกนี้ทิ้ง เขาต้องไม่เสียน้ำตาเด็ดขาด

พัคจีมินวางกรอบรูปไว้ที่เดิมหันหลังเตรียมจะออกจากห้องของจองกุก แต่กลับพบว่าเด็กนั่นยืนอยู่ในห้องนี้แล้ว

“คุณพัคมีธุระอะไรกับผมหรือเปล่าครับ” จองกุกถามเพราะเห็นว่าเป็นเรื่องแปลกที่จีมินจะมาที่ห้องเขา

“นี่มันบ้านฉัน” พัคจีมินตอบอย่างโหดร้าย เดินกระแทกไหล่จองกุกไป

“พี่จีมินครับ” จองกุกเรียกจีมินไว้

“...” จีมินหยุดฟัง

“จองกุกขอโทษ ฮึก จองกุกก็ไม่อยากให้เป็นแบบนี้ จองกุกขอโทษครับ ฮือ” จองกุกพูดในสิ่งที่ตนคิด เขาเองก็เสียใจที่เข้ามาทำให้พัคจีมินหงุดหงิดใจ แต่ตอนนี้เขาไม่มีใครแล้ว

ไม่ต้องหันหลังกลับไปก็รู้ว่าเด็กข้างหลังนั้น ตอนนี้ร้องไห้หนักขนาดไหน แต่เขาไม่ใช่คนที่จะใจอ่อนให้กับน้ำตาแค่ไม่กี่หยด

 

ปัง

 

เสียงปิดประตูดังมาจากฝีมือของพัคจีมิน พี่จีมินของจองกุกออกไปแล้ว

 

แม่ครับ จองกุกคิดถึงแม่

พ่อครับ จองกุกคิดถึงพ่อ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สนามกอล์ฟ

 

 

“ฝีมือดีไม่มีตกเลยนะครับคุณพัค”

“ขอบคุณครับ”

“ผมดีใจนะครับ บริษัทคุณพัคต่อสัญญากับเรา”

 

แม้จะเป็นวันหยุดแต่ตารางงานของพัคจีมินก็ยังคงมี ในฐานะประธานบริษัท เช่นเดียวกับวันนี้

 



“ไหนบอกว่าไปฉลอง ทำไมจองกุกกลับบ้านเร็ว” พัคจีมินพูดขณะที่ตั้งท่าทางร่างกาย ก่อนหวดวงสวิง มองลูกกอล์ฟขาวที่ถูกตีไปสุดลูกหูลูกตา

“เมื่อวานผมเจอคนของนาวังชิกอยู่กับผู้จัดการใหญ่ของไอเอ็นกรุ๊ปครับ ผมเลยตามไปและให้ยุนกิไปส่งคุณจองกุก” จองโฮซอกรายงาน “ว่าแต่ คุณพัครู้ได้ไงครับ”

พัคจีมินยกไม้กอล์ฟขึ้นมาทำเหมือนออกกำลังกาย ยืดเส้นยืดสาย แต่มันเกือบเหวี่ยงมาโดนหน้าผมเลยครับเจ้านาย

“โอ๊ะ โทดที” จีมินยื่นไม้กอล์ฟให้แคนดี้สาวแล้วเดินแยกออกไป

 

 

 

 

 












 

 

คฤหาสน์ตระกูลพัค

 

 

 

“ป้าครับ” จองกุกเดินเข้ามาในครัว

“อ้าวมาแล้วหรอคะ กินอะไรแล้วหรือยังคะ ป้าทำ...” โอยองเอพูดกับจองกุกหลังได้ยินเสียงเรียกมาจากด้านหลัง แต่ต้องตกใจเมื่อเห็นจองกุกร้องไห้ “ร้องไห้ทำไมคะคุณ โอ๋ๆ ไม่ร้องนะคะ บอกป้าสิคะ ร้องไห้ทำไม”

โอยองเอละจากของที่ทำมากอดปลอบจองกุกที่ร้องไห้หนักขึ้น

“ป้าครับ ผมต้องไปแล้ว พี่จีมินไม่ให้ผมอยู่ที่นี่แล้ว ฮึก” จองกุกสะอึกสะอื้น

“โถ คุณหนูของป้า แล้วคุณหนูของป้าจะไปอยู่ที่ไหนคะ” ยองเอกอดจองกุกไว้ น้ำตาก็ไหลไปด้วย ทำไมคุณพัคจีมินถึงใจร้ายนักนะ

“ผมก็ไม่รู้ ฮือ” จองกุกร้องไห้หนักขึ้น

“คุณพัคท่านพูดว่าอย่างไรบ้างคะ หยุดร้องก่อนนะ คุณหนูของป้า” ยองเอเช็ดน้ำตาให้คุณหนูของเธอ

“ไม่ได้พูดอะไรเลยครับ แต่เขาเก็บข้าวของของจองกุกเอาไปทิ้งหมดเลย ไม่เหลืออะไรเลย ฮึก” จองกุกเล่า หลังจากเขากลับมาจากไปติวหนังสือกับเพื่อน เขาพบว่าห้องของเขามันว่างเปล่า จากนี้ไปเขาจะไปอยู่ที่ไหน อาจจะต้องกลับไปหาอาแทฮยอง

“คุณจองกุกคะ ป้าว่าคุณต้องเข้าใจผิดแน่เลยค่ะ” ยองเอยิ้ม เมื่อเริ่มเข้าใจสถานการณ์

“หมายความว่าอย่างไงครับ”

“คุณพัคไม่ได้เอาของคุณจองกุกไปทิ้งหรอกนะคะ แต่คุณพัคสั่งให้คนขนไปไว้บนเรือนใหญ่ค่ะ” ยองเอแจ้งจองกุก

“หมายความว่า..”

“คุณพัคให้คุณจองกุกขึ้นไปอยู่ข้างบนค่ะ”

ได้ยินอย่างนี้จอนจองกุกยิ่งร้องไห้ใหญ่ พี่พัคเริ่มใจดีกับจองกุกแล้วใช่มั้ย...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

“เข้ามา”

จองกุกเลือกเวลาหลังอาหารมื้อเย็นของพัคจีมิน ถึงพี่จีมินจะเกลียดเขาแต่การที่พี่จีมินให้เขาขึ้นมานอนบนบ้านใหญ่นี้ เขาต้องขอบคุณ ถึงจะรู้ว่าถ้าไปให้เขาเห็นหน้า ตัวเองอาจจะโดนดุโดนตะคอกเหมือนที่ผ่านมา

“จองกุกมาขอบคุณเรื่องห้องน่ะครับ” จองกุกพูดเมื่อเดินมาหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ของพัคจีมิน

พัคจีมินที่นั่งทำงานอยู่ในชุดนอนลายตารางตาใหญ่เงยหน้ามองจอนจองกุก “อืม มีอะไรอีกมั้ย”

“ไม่มีครับ” จองกุกยังกล้าๆ กลัวๆ

“ไม่มีแล้วก็ออกไป” จีมินพูดก่อนก้มลงสนใจเอกสารตรงหน้าต่อ

 

ปกติต้องเหวี่ยงใส่สิ จองกุกมัวแต่สงสัยจนไม่ได้ออกไปตามคำสั่งของจีมิน

 

“ทำไม มีอะไร” จีมินถามเมื่อเห็นว่าจองกุกยังคงยืนนิ่งอยู่ท่าเดิม

“ปะ..เปล่าครับ” จองกุกเริ่มตั้งสติได้

พัคจีมินพยักเพยิดหน้าเป็นสัญญาณให้จองกุกออกไป จองกุกเข้าใจรีบหันหลังกลับไป มือค้างไว้ที่ลูกบิดประตู พี่จีมินจะพูดอะไรเหมือนครั้งที่แล้วไหมนะ คิดดังนั้นจองกุกก็ค่อยๆ หันหลังไปมองคนที่นั่งทำงานอยู่

เฮือก นึกว่าจะก้มหน้าดูเอกสาร ดันมองเขาอยู่ซะได้ จีมินยกคิ้วเป็นเชิงถามว่า มีอะไรอีกงั้นหรือ จองกุกรีบส่ายหัวแล้วเปิดประตูออกไป

 

ใจดีกับจองกุกหรอครับพี่จีมิน อบอุ่นจัง

 

 

 

อีกฟากหนึ่งของประตูห้อง หลังจากจองกุกปิดประตูห้องแล้ว พัคจีมินถึงกับถอนหายใจออกมาเบาๆ ไม่ได้อยากทำดีด้วยหรอก ไม่อยากเห็นหน้าด้วย เรื่องห้องนั่นก็แค่รางวัลเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น และที่ไม่ตะคอกใส่ก็เพราะเห็นว่ามาขอบคุณ หวังว่าจะไม่สำคัญตัวผิดก็แล้วกัน































Talk : ใจดีนี่หว่าาาาาาาาาา





ถ้าบอกว่าอยากได้คอมเมนท์เยอะๆ จะดูเหมือนคนโลภมั้ยคะ แฮ่ะๆ
แต่คอมเมนท์ของทุกคนคือกำลังใจอย่างดีของเราเลยน้าาา




1 คอมเมนท์ เท่ากับ 1 ล้านกำลังใจ เลยนะคะ




#พี่พัคครับผมขออยู่ด้วย 


ขอบคุณทุกคอมเมนท์ที่ผ่านมาด้วยนะคะ 
@JM1310Than





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #244 btjmsg (@Yoonmin33) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 13:41
    แต่งได้น่ารักมากกกกกก นี่อ่านเรื่องGrowมามีแต่ดราม่าเข้ามาแทรก ลองมาอ่านเรื่องนี้ ยิ้มตลอดเลย อิอิ ไรท์แต่งดีค่าา สู้ๆนะ
    #244
    1
    • #244-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 4)
      10 มิถุนายน 2562 / 13:51

      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ จะว่าไป Grow นั่นก็ดราม่าตลอดจริงๆ นี่เหนื่อยแทนกุกมินแล้ว ฮ่าาๆๆๆ

      ขอบคุณอีกครั้งนะคะ เนี่ย กำลังใจมาเต็มเลย
      #244-1
  2. #217 Absinthe94Army (@Absinthe94Army) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 04:32
    ป้าคคำพูดและการกระทำสวนทางมาก 55555555 เอ็นดูน้องจองกุกจังเลย ยิ่งอ่านยิ่งเอ็นดู โง้ย สมัครเข้าไปเป็นคนถูพื้นได้ไหมคะ
    #217
    0
  3. #209 Jungshook (@husna_hayeelae) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 13:38
    พี่ใจอ่อนแล้ว ถึงจะนิ้ดดดดนึงก็เหอะ
    #209
    0
  4. #198 dalinthip (@dalinthip) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 11:15
    พี่พัคเริ่มใจดีกับน้องแล้ว แล้วนิ่เป็นพี่น้องจริงๆมั้ยอ่ะ ทำไมเราใจบาปเนี่ย
    #198
    0
  5. #191 0-0nickname0-0 (@0-0nickname0-0) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 15:30
    พี่พัคอย่าใจร้ายกับน้องน่ะ
    #191
    0
  6. #190 Reader (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 00:05

    พี่พัคอย่าใจร้ายกับน้อง

    #190
    0
  7. #178 JPPornpan (@JPPornpan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 10:50
    น้ำตาคลอตามเลยค่ะ​ ตอนจองกุกเดินไปร้องไห้กับป้าโอยองเอ
    #178
    0
  8. #141 qiaoqiao (@iqiaox2) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:44
    พี่พัคใจแข็งดีจริงๆๆ
    #141
    0
  9. #121 Data (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:04

    คุณ​พัคไม่ยอมใจอ่อนสักทีนะ

    #121
    0
  10. #114 Akashi Tetsuya (@282SK) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:51

    โอ๊ยย น่ารัก จองกุกหนูช่างใสซื่อ พี่จีมินก็ปากหนักละเกิน

    #114
    0
  11. #60 rosely_Ly (@tigrexeatwan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 20:15
    ไรงะะ ปากแข็งง ไม่ยอมฉลองกับน้องแต่ตบรางวัลให้อย่างงาม แหน่ะๆๆ ใจบอกไม่แคร์แต่การกระทำไปแล้วนาาา สงสารคุณฮปคุณกิจังเรย เป็นสนามอารมณ์จะทุกตอนแร้ว ;-;
    #60
    1
  12. #31 Nadia2546 (@Nadia2546) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 05:56
    ชอบมากๆเลยฮะ!
    #31
    1
    • #31-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 4)
      25 มกราคม 2562 / 06:35

      ขอบคุณที่ชอบนะคะ
      #31-1
  13. #15 412549 (@412549) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 17:44
    สู้ๆนะค่ะ
    #15
    5
    • #15-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 4)
      21 มกราคม 2562 / 17:49
      ขอบคุณนะคะ กำลังใจมาเต็มร้อยเล้ยยย
      #15-1
  14. #14 Kim Jihyun (@Jihyunnie) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 08:07
    ใจร้ายเก่ง เย็นชาเก่ง ดูท่าแล้วจะรักกันยากแหะ จะได้น
    รักกันรึป่าว -.-
    #14
    3
    • #14-2 412549 (@412549) (จากตอนที่ 4)
      21 มกราคม 2562 / 17:42

      สนุกค่ะรอไรท์นะ
      เรียบเรียงได้ดีมากคำพูดก็โอเคสุดๆทำให้เห็นภาพนิสัยของตัวละครจริงๆเลยคะ เราจะรอตอนต่อไปนะ
      #14-2
    • #14-3 412549 (@412549) (จากตอนที่ 4)
      21 มกราคม 2562 / 17:43
      สู้ๆนะค่ะ สนุกมากๆ
      #14-3