ตอนที่ 3 : พี่ครับผมขออยู่ด้วย ตอนที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 583
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    24 พ.ค. 62


คฤหาสน์ตระกูลพัค

 

จองโฮซอกเคาะประตูห้องทำงานของเจ้านาย ก่อนได้รับเสียงอนุญาติจึงเปิดเข้าไป เขามอบเอกสารเกี่ยวกับบริษัทในเครือที่ตนมีส่วนดูแล พัคจีมินรับมาเปิดดูเป็นปกติ

คุณพัคครับ พรุ่งนี้โรงเรียนคุณจองกุกเปิดเรียนวันแรก ไม่ทราบว่าท่านจะให้ใช้รถคันไหนไปส่งเขาครับ จองโฮซอกถามปกติ แต่ยอมรับว่าสัดส่วนที่จะถูกเจ้านายโมโหใส่มีมากเหลือเกิน แต่จะไม่ถามคงไม่ได้ เกิดตัดสินใจส่งคนรถไปรับไปส่งโดยที่พัคจีมินไม่รู้ ตนก็อาจจะโดนได้ หรือถ้าให้คุณจอนจองกุกเดินทางไปเอง ก็อาจถูกตำหนิทีหลังได้ สู้โดนด่าตอนนี้ แต่ชัดเจนดีกว่า

พัคจีมินละสายตาจากกระดาษที่มีแต่ตัวเลข มองหน้าโฮซอกผู้รับตำแหน่งหัวหน้าเลขาของตน จีมินเริ่มเข้ามาดูงานในบริษัทตั้งแต่ยังเรียนไม่จบ ก็มีจองโฮซอกที่ตอนนั้นเป็นผู้จัดการฝ่ายวางแผน เป็นคนสอนงาน ในเรื่องของการทำงานต้องยอมรับว่าเขาทำงานเก่งมาก พัคจีมินถึงเลือกให้เขาเข้ามาเป็นหัวหน้าเลขาของตน การที่เขาประสบความสำเร็จอย่างรวดเร็วขนาดนี้ จีมินอยากจะยกความดีความชอบให้เขาด้วย

แต่ห้าปีที่ทำงานเข้าขากันมาอย่างดี ไม่ได้ทำให้จองโฮซอกเข้าใจเลยหรือว่า เขาไม่อยากได้ยินชื่อจอนจองกุก จีมินอยากจะถาม

แววตาราชสีห์ที่ละจากเอกสารตรงหน้ามามองตนนั้น โฮซอกนึกกลัว แต่ในเมื่อเลือกที่จะถาม เขาก็เตรียมใจไว้แล้วหล่ะ

นายรู้มั้ยว่ายุนกิอะไรนั่นใช้เงินฉันไปเท่าไร จีมินเท้าแขนกับโต้ะทำงาน กุมขมับอย่างเบื่อหน่าย ห้าสิบล้านวอน

โอ้โห มินยุนกิ นายพาคุณจองกุกไปเรียนเมืองนอกหรือไง ห้าสิบล้านวอนไม่ได้ทำให้ขนหน้าแข้งของพัคจีมินที่เป็นเจ้าของกิจการมูลค่าล้านล้านวอนร่วงหรอก แต่กับคนที่คุณพัคไม่ยอมรับเป็นน้อง ห้าสิบล้านมันก็...

นายว่าฉันควรไปรับไปส่งเด็กนั่นไหม นายช่วยฉันคิดซิ พัคจีมินถอนหายใจ ก่อนเปิดลิ้นชักหยิบซองสีน้ำตาลออกมาแล้วโยนไปบนขอบโต๊ะ ก่อนหยิบเอกสารที่อ่านค้างไว้มาอ่านต่อ

จองโฮซอกหยิบซองนั้นมาถือไว้ ก่อนรายงานสิ่งที่ได้รับมอบหมายจากเจ้านายเมื่อก่อนหน้านี้

คุณพัคครับ เรื่องความสัมพันธ์ของผู้อำนวยการคิมและแม่ของคุณจองกุกที่คุณให้สืบ ไม่พบว่ามีความสัมพันธ์ใดๆ กันครับ จองโฮซอกกล่าวต่อ ไม่ว่าจะทางสายเลือดหรือญาติพี่น้อง ทั้งทางตรงและทางอ้อม ผมเช็คทั้งที่เรียนและที่ทำงาน ทั้งคู่ไม่รู้จักกันแน่นอนครับ

พัคจีมินกอดอกคิดไม่ตก ผู้หญิงคนนั้นรู้เรื่องที่มีเพียงเขา พ่อของเขา และผู้อำนวยการคิมเท่านั้นที่รู้ หากเธอไม่ได้รู้มาจากผู้อำนวยการ แล้วเธอจะรู้ได้อย่างไร

คุณพ่อเป็นคนบอกงั้นหรอ พัคจีมินถามตัวเอง

 

 

 






 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

เสียงเคาะประตูหน้าห้องจองกุกดังขึ้นด้วยฝีมือของจองโฮซอก ไม่นานนักเจ้าของห้องก็เปิดออกมา

เตรียมตัวพร้อมหรือยัง ไปเรียนวันแรก โฮซอกถามอย่างเป็นกันเอง ตลอดหนึ่งเดือนที่จองกุกอาศัยอยู่ที่นี่ ก็มีโฮซอกเท่านั้นที่คอยมาทักทายตน แม้เขาจะพยายามปฏิเสธแล้วเรื่องที่จองกุกขอให้พูดกันเอง แต่สุดท้ายก็ทนลูกตื้อของน้องชายเจ้านายไม่ไหว กลายเป็นสนิทกันทั้งที่อายุห่างกันเกินรอบ

อ่ะ นี่ โฮซอกยื่นซองน้ำตาลให้จองกุก ของคุณพัค

โห ทำไมเยอะจังครับ จองกุกพูดเมื่อเปิดซองแล้วพบเงินจำนวนมาก ไม่ได้นับว่าเท่าไร

เพราะเขาไม่ยอมให้รถไปรับส่งนายไงล่ะ โฮซอกได้แต่คิด

พรุ่งนี้เช้ายุนกิจะมารับไปส่งที่โรงเรียนนะ จองโฮซอกบอก

พี่จีมินให้คุณยุนกิมารับผมหรอครับ จองกุกกระตือรือล้น แต่จองโฮซอกได้แต่ยิ้มแห้ง ไม่ใช่สินะครับ ว่าที่เด็กมอปลายหงอยลง แต่ก็ยังฝืนยิ้ม เริ่มเข้าใจสถานการณ์














หน้าห้องทำงานท่านประธาน

 

โอ๊ะ นี่เอกสารโรงเรียนคุณจองกุกนี่นา ยุนกิตรวจดูจดหมายที่จ่าหน้าซองถึงเจ้านาย ถ้าเป็นโรงเรียนของคุณจอนเราก็เปิดได้สิ

เมื่อคิดดังนั้นเขาจึงเปิดจดหมายนั้นทันที และเนื้อหาในนั้น ทำเอาเขาตกใจจนพูดไม่ออกเลย

 

 

คุณพัคจีมินครับ นี่เป็นจดหมายที่ทางโรงเรียนของคุณจองกุกส่งมาให้คุณครับ ยุนกิพูดต่อหน้าโต๊ะทำงานของเจ้านาย

แล้วอย่างไง จีมินเหลือบมองลอดแว่นก่อนหันไปสนใจข่าวบนไอแพดในมือตนต่อ

โรงเรียนแห่งนี้แม้ไม่ต้องมีการสอบเข้า แต่ก็มีการสอบวัดผลก่อน ซึ่งวันนี้ทางโรงเรียนได้ส่งผลของคุณจองกุกมาให้แล้วครับ ยุนกิพูดในสิ่งที่พัคจีมินรู้อยู่แล้ว ถ้าคุณไม่ต้องการ...

เอาวางไว้แล้วก็ออกไป จีมินสั่งโดยไม่มอง

 

 

วันนี้คุณมีนัดทานอาหารกลางวันกับท่านนายกรัฐมนตรีนะครับ เดี๋ยวอีกห้านาทีรถจะมาพร้อมที่หน้าบริษัทครับ จองโฮซอกบอกตารางงานของท่านประธานใหญ่

พัคจีมินหยิบเสื้อสูทที่ห้อยอยู่บนไม้ดีไซน์สวย แล้วเดินออกไป แต่ก็สะดุดตากับเอกสารที่เลขาหน้าใหม่เอามาวางไว้ให้เมื่อตอนเช้า

ผลสอบงั้นหรอ จีมินว่าก่อนหยิบขิ้นมาเปิดดู

 

วิทยาศาสตร์            95/100

คณิตศาสตร์            98/100

ภาษาอังกฤษ            91/100

สังคมศึกษา             90/100

 

จีมินถึงกับพูดไม่ออก คนเก่งน่ะเขาเคยเห็น แต่อาจเป็นเพราะเขาประเมินจองกุกต่ำเกินไป ไม่สิ เขาไม่ประเมินอะไรเด็กคนนี้เลย พอเห็นแบบนี้ก็เสียอาการนิดหน่อย

เดี๋ยวนี้ข้อสอบง่ายขึ้นสินะ จีมินโยนกระดาษลงบนโต๊ะแล้วเดินออกไป

 

มินยุนกิลุกจากเก้าอี้โค้งให้เจ้านายที่กำลังเดินผ่านหน้าโต๊ะทำงานของตน แต่ก็ต้องตกใจเมื่อเงยหน้าขึ้นมาแล้วกลับพบว่าพัคจีมินยืนอยู่หน้าตน

ครับ คุณพัคจีมิน ยุนกิพูดอย่างสงสัย

งานที่สั่ง ทำดีมากนะ เจ้านายพูดเบือนหน้าไปทางอื่น ว่าแต่พูดถึงงานไหนกัน ถ้างานในออฟฟิศนี้ไม่น่าจะมาชื่นชมกันนะ หรือจะเป็นเรื่องที่พาคุณจองกุกไปสมัครเรียน ตบหัวแล้วลูบหลังหรอ วันก่อนที่เอาบัตรเครดิตไปคืนยังจ้องตาเขม้งตอนบอกว่ายังไม่ได้ซื้อโทรศัพท์ให้จองกุกอยู่เลย (วงเล็บว่าคุณจองกุกไม่ยอมให้ซื้อให้น่ะ)

ขอบคุณครับ คุณพัค

แต่เหมือนยังทำงานไม่เสร็จ พัคจีมินพูดโดยไม่มองหน้าใคร ก่อนวางเครดิตการ์ดของตัวเองที่เพิ่งได้คืนมาไว้บนโต๊ะทำงานของเลขาหนุ่ม เหลือบมองยุนกิที่ทำหน้าไม่เข้าใจ แล้วเดินออกไป

 

 








 

เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมมารับเวลาเดิมนะครับ ยุนกิพูดเมื่อจอดรถหน้าบ้านหลังใหญ่ของเจ้านายแล้ว

ขอบคุณพี่ยุนกิมากนะครับ แต่พรุ่งนี้ผมขอไปเองดีกว่า จองกุกขอบคุณ จริงๆ แล้วความตั้งใจของพัคจีมินคือให้เขาไปเองมากกว่า ถึงไม่ได้ให้รถคันไหนไปส่งตน ที่ยุนกิมาจัดการให้นั่นเป็นเพราะจองโฮซอกขอให้ช่วยต่างหาก

ทำไมหล่ะครับ ไปเองน่าจะลำบากนะ ไกลด้วย ยุนกิพูดอย่างเป็นห่วง

พี่จีมิน เอ่อ ผมหมายถึงคุณพัคจีมินเขาให้เงินผมไว้แล้ว พี่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะครับ

เห้อ คุณพัคจีมินนี่จะว่าใจร้ายได้ไหมนะ เมื่อคืนเขาได้รับสายด่วนจากหัวหน้าเลขาให้รับส่งจอนจองกุกไปกลับโรงเรียน ตนก็นึกว่าเป็นคำสั่งจากท่านประธานเสียอีก แต่พอเห็นจองกุกพูดอย่างนี้ กอรปกับแววตาน้อยใจ ทำให้รู้ทันทีเลยว่าความจริงเป็นอย่างไร

เอ้อ เกือบลืม นี่ของคุณครับ ยุนกิเอื้อมไปหยิบถุงกระดาษที่อยู่ด้านหลังรถยื่นให้จองกุก

จองกุกรับมาด้วยความแปลกใจ เปิดดูจึงพบว่าเป็นสมาร์ทโฟนยี่ห้อดังรุ่นใหม่ล่าสุด

พี่ยุนกิให้ผมหรอครับ ไม่เห็นต้องซื้อให้เลย ผมรับไว้ไม่ได้หรอก ขอบคุณนะครับ จองกุกพูดฉะฉาน คืนของใส่ถุงยื่นคืนให้เจ้าของเก่า

ไม่ใช่ของพี่หรอก ของคุณพัคน่ะ ยุนกิเฉลย ทำเอาเด็กมอปลายหมาดๆ ถึงกับพูดอะไรไม่ออก

นี่พี่จีมินซื้อโทรศัพท์ให้เขาอย่างนั้นหรอ ตอนที่ยุนกิบอกว่าต้องดูแลเขาให้ดีตอนอยู่ที่โรงเรียน จองกุกก็ดีใจเก้อไปครั้งหนึ่งแล้วนะ ครั้งนี้พี่ยุนกิไม่ได้แกล้งเขาใช่มั้ย พี่จีมินใจดีจัง

 

 

 







 

เข้ามา เสียงพัคจีมินดังมาจากห้องทำงานหลังได้ยินเสียงเคาะประตูดังอยู่ประมาณสามสี่ครั้ง

จองกุกที่ยืนเก้ๆ กังๆ หน้าห้องเปิดประตูเข้ามาอย่างประหม่า ทั้งที่เมื่อครู่กล้าหาญเคาะประตูห้องทำงานของพัคจีมินแท้ๆ

มีธุระอะไร พัคจีมินเดินมายืนหน้าคนที่อ้างตัวว่าเป็นน้องชายตน

พี่จีมิน...

ใครเป็นพี่นาย!” จีมินดุทันทีเมื่อได้ยินคำว่า พี่ จากเด็กที่ตนไม่เคยมองว่าเป็นน้อง

ผมอยากมาขอบคุณเรื่องเรียนครับ จองกุกกลัวคนตรงหน้าจนตัวสั่น แต่ก็ยังรวบรวมความกล้า พูดในสิ่งที่ตั้งใจ

ฉันรับคำขอบคุณของนายนะ จองกุกยกยิ้มทันทีเมื่อได้ยินประโยคนี้จากพัคจีมิน แต่ก็ต้องหุบลง เพราะถ้าอยู่ที่นี่ ฉันก็ส่งเรียนทุกคน ไม่ว่าจะเป็นลูกแม่บ้าน หรือลูกคนขับรถ

ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องขอบคุณครับ จองกุกพูดเสียงเบา

หมดธุระก็ไปได้แล้ว พัคจีมินไล่สุภาพ แต่น้ำเสียงยังคงซึ่งความเกลียดชัง

จองกุกโค้งลา เดินเปิดประตูออกจากห้องไป แต่ก่อนออกมาเขากลับได้ยินเสียงที่ทำให้ต้องยิ้มไม่หุบ

ตั้งใจเรียนแล้วกัน

 

 

 

 

 

 

 

 








 

 

ของที่สั่งได้แล้วครับ จองโฮซอกยื่นกล่องกำมะหยี่สีดำให้พัคจีมิน ตามคำสั่งที่ได้รับเมื่อวันก่อน

 

 

 

หนึ่งชั่วโมงที่แล้ว

ทำไรอยู่ จองกุก จองโฮซอกที่ยื่นหน้าเข้ามาในห้องของจองกุกเอ่ยขึ้น

อ่านหนังสือเตรียมสอบครับ อาทิตย์หน้าสอบกลางภาคแล้ว จองกุกเงยหน้าจากกองหนังสือมาตอบคำถาม มีอะไรหรือเปล่าครับ

รู้มั้ย เวลาเจาะเลือดเขาทำอย่างไง โฮซอกเดินเข้ามานั่งกับพื้นหน้าโต๊ะญี่ปุ่นตัวเตี้ย ก่อนเปิดกล่องเครื่องมือที่มีเข็มและสายรัด

พี่คิดว่าผมอายุเท่าไหร่ครับ จองกุกถามอย่างไม่ต้องการคำตอบ พร้อมถกแขนเสื้อยื่นแขนข้างซ้ายออกไป กำมือแน่น ผมไม่กลัวเข็มหรอกครับ

ทำไมจะไม่รู้ว่าจองโฮซอกต้องการอะไร ได้เลือดตนไปก็ดี พัคจีมินจะได้มั่นใจเสียทีว่านี่คือน้องชายของเขา แต่ถึงจะชัดเจนว่าจองกุกคือน้องชายของพัคจีมินจริง จองกุกก็ไม่คิดว่าจีมินจะปฏิบัติกับตนดีขึ้นหรอก

 

ต่อให้นายเป็นน้องฉัน ฉันก็เกลียดนายอยู่ดี จำเอาไว้

 

“พี่จะเอาไปตรวจใช่มั้ยครับ” จองกุกถามเมื่อโฮซอกถอนเข็มออกจากเส้นเลือดตน

“คุณพัคแค่ให้พี่มาเอาเลือดน่ะ ไม่ได้ให้พี่เอาไปตรวจ” โฮซอกบอกความจริง

“แล้วพี่คิดว่าผมเป็นน้องพี่จีมินจริงไหม”

“....” จองโฮซอกเงียบ บอกตามตรงเข้าไม่มีความคิดเห็นอะไรในเรื่องนี้ทั้งนั้น ตนแค่ทำตามคำสั่งของพัคจีมินเท่านั้น ถ้าพัคจีมินสั่งให้ฆ่าจอนจองกุก เขาก็ต้องทำ แต่พัคจีมินไม่เคยสนใจเด็กคนนี้เลย เพราะฉะนั้นที่เขายังพูดคุยกับจองกุกก็เพราะจองกุกอาศัยอยู่บ้านเดียวกับเจ้านายเขา เพราะจองกุกคือคนที่อ้างว่าเป็นน้องชายเจ้านายเขา และก็เพราะจองกุกน่ารักในสายตาเขา

 

“ไม่เชื่อสินะครับ” จองกุกเข้าใจดี คนในบ้านนี้น่ารักกับเขาทุกคน นั่นนับเป็นสิ่งที่ปลอบใจเขาได้มาก แม้กระทั่งพัคจีมินที่พูดจาถากถางเขาทุกครั้งที่มีโอกาส ก็ยังโยนซองเงินมาให้ทุกเดือน

 

ถึงพี่จีมินจะใจร้าย แต่จองกุกก็รักของจองกุกนะ













สถาบันวิจัยและพัฒนาด้านวิทยาศาสตร์ ในเครือเคกรุ๊ป

 

“โห ลมอะไรหอบคุณมาถึงนี่ครับคุณพัค”

คิมซอกจิน ผู้อำนวยการสถาบันวิจัยฯ เอ่ยทักพัคจีมินที่ยืนดักอยู่ตรงทางเดินในสถานที่ทำงานตน

“ลมคิดถึงมั้งครับ” ผู้ก่อตั้งยิ้มกวน

ผู้อำนวยการหัวเราะร่า หันไปบอกเหล่านักวิจัยรุ่นน้องที่เดินมาพร้อมกันให้ไปพักกัน ก่อนก้าวมายืนตรงหน้าผู้มาเยือน

“คิดว่าจะเชื่อนายหรือไง อาการเป็นอย่างไง ไหนบอกซิ ร้อยวันพันปีไม่คิดจะมาเหยียบ สร้างขึ้นมาแท้ๆ” ซอกจินบ่นให้รุ่นน้อง สถาบันนี้ถูกสร้างมาจากความต้องการของพัคจีมิน เขาไม่ได้เก่งกาจเรื่องวิทยาศาสตร์ขนาดนั้นหรอก แต่เขาเชื่อฝีมือพี่ชายคนนี้ ว่าจะสามารถดูแลและทำให้มีประโยชน์ต่อธุรกิจของเขา ซึ่งที่ผ่านมาที่แห่งนี้ได้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของเคกรุ๊ปมากมาย ไม่มีอะไรที่วิทยาศาสตร์พิสูจน์ไม่ได้หรอก

“ผมเชื่อใจพี่ได้มั้ยครับ” จีมินเปลี่ยนจากการหยอกล้อเป็นน้ำเสียงจริงจัง

“เรื่องอะไร” ซอกจินแปลกใจ ปกติไม่ว่าเรื่องจะเล็กจะใหญ่ หรือมีมูลค่ามากแค่ไหน จีมินไม่เคยถามอะไรทำนองนี้กับเขาเลย “นายมาคนเดียว” เขาพูดเมื่อสังเกตว่าไม่มีลูกน้องคนสนิทติดตามเหมือนเคย

 


พัคจีมินเลื่อนกล่องกำมะหยี่แดงขนาดเท่าฝ่ามือไปหน้าคิมซอกจิน ผอ.หนุ่มเอื้อมมือหยิบกล่องตรงหน้ามาเปิดพบว่าเป็นกล่องที่บรรจุหลอดเลือดจำนวน 2 หลอด ระบุตัวอักษรภาษาอังกฤษชัดเจน เอ(A) บี(B)

“ฉันรู้เรื่องเด็กที่ชื่อจอนจองกุกแล้วนะ”

“รู้ได้อย่างไงครับ” จีมินถามทั้งที่ไม่ได้อยากรู้

“ก็ไม่ได้เป็นความลับนี่” เพราะถ้าจีมินต้องการให้มันเป็นความลับ คงไม่มีใครได้รู้หรอก แม้กระทั่งเขา

“แม่ของเด็กนั่นรู้เรื่องเลือดของคุณพ่อ” จีมินถอนหายใจ เขาไม่รู้จะหาคำตอบได้อย่างไร

“แต่เรื่องนั้นมีแค่เราที่รู้” ซอกจินแสดงความคิดเห็นก่อนนึกอะไรได้ “นายสงสัยฉันหรอ ถึงถามว่าเชื่อใจได้มั้ยน่ะ” เขาพูดอย่างหงุดหงิด

พัคจีมินได้แต่ยิ้มเพราะพูดไม่ออก คิมซอกจินเป็นรุ่นพี่ของพัคจีมิน เขาเป็นนักเรียนระดับหัวกะทิของประเทศ จีมินคิดว่าถ้ามีคนเก่งๆ อย่างซอกจินคอยทำงานให้ เรื่องทุกอย่างต้องง่ายสำหรับเขา จีมินชอบที่จะมีคนเก่งๆ อยู่ใกล้ตัว

“เรื่องนี้พี่เก็บเป็นความลับนะครับ ถ้าได้ผลตรวจแล้ว ให้ส่งให้ผมกับมือเท่านั้น” จีมินสั่ง

 

 

 

 







 

ครั้งนี้เป็นหนึ่งในรอบหลายเดือนเลยก็ว่าได้ ที่พัคจีมินขับรถเอง และออกข้างนอกโดยไม่มีคนติดตามมาด้วย ตลอดห้าปีที่ผ่านมาเขาทุ่มเทให้กับการทำงาน แน่นอนว่าสิ่งที่ตอบแทนกลับมานั้นเป็นสิ่งที่คุ้มค่า ไม่ว่าจะเป็นเกียรติยศ ชื่อเสียง เงินทอง แต่มันก็ต้องแลกมากับเวลาและความเป็นส่วนตัวของตัวเอง แม้แต่การออกกำลังกายยังต้องมีเรื่องของธุรกิจเข้ามาเกี่ยวข้อง

จีมินเลี้ยวรถคันหรูเข้าบ้าน ระหว่างประตูรั้วถึงหน้าบ้านนั้น เขาเหลือบไปเห็นจองกุกกำลังขะมักเขม้นล้างรถอยู่คนเดียว

 

“รับประทานอาหารเย็นเลยไหมคะ ป้าจะให้เด็กตั้งโต๊ะเลย” ยองเอถามเจ้านายที่เพิ่งกลับมา เมื่อเห็นว่าเวลานี้เป็นเวลาอาหารเย็นแล้ว

“ใครใช้เขาล้างรถครับ”

โอยองเอมองตามสายตาของเจ้านาย “อ๋อ คุณจองกุกเขาล้างของเขาเองค่ะ ไม่ได้มีใครสั่ง ทำแบบนี้ทุกอาทิตย์เลย”

“ใกล้สอบอยู่แล้ว ไม่อ่านหนังสือ มัวทำอะไรไร้สาระ” จีมินหงุดหงิด เดินเข้าบ้านไปโดยไม่ได้ตอบคำถามของคุณหัวหน้าแม่บ้า
















Talk : ห่วงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง แต่ปากแข็งชะมัด คุณพัคคคคคีีี







1 คอมเมนท์ เท่ากับ 100 กำลังใจเลยน้าาาา

ขอบคุณที่ทุกคนที่ติดตาม

เป็นกำลังใจในน้องจองกุกด้วยนะคะ




ก่อนอื่นขอขอบคุณทุกคนที่ติดตาม #พี่พัคครับผมขออยู่ด้วย ด้วยใจจริงนะคะ

ขอบคุณที่คอยเม้นเป็นกำลังใจให้เราด้วยเหมือนกัน 


ตอนนี้มีคน Favorite 10 คนแล้ว หมายความว่ามีอย่างน้อย 10 คนที่เห็นข้อความนี้ ช่วยอยู่เป็นกำลังใจให้เรา และน้องจองกุกด้วยนะคะ
















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #232 juniethejune (@juniethejune) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 13:27
    “เป็นห่วง”น้องก็บอก ทำเก็กอยู่ท่านประธานขา แล้วนี่จะคุยกันดีๆได้เมื่อไหร่น้อ
    #232
    0
  2. #216 Absinthe94Army (@Absinthe94Army) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 04:12
    ชอบตอนป้าคบอก ตั้งใจเรียนแล้วกัน มากๆเลยค่ะ ;///////; อยากรู้จะใจแข็งได้ไปถึงไหน น้องน่ารักขนาดนี้
    #216
    0
  3. #208 Jungshook (@husna_hayeelae) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 12:43
    พี่ป้าคเย็นชาจัง
    #208
    0
  4. #189 Reader (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 23:59

    เจ้าจุมปุมน่ารักกก มรล้างรถด้วย

    #189
    0
  5. #177 JPPornpan (@JPPornpan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 10:22
    อ่านแล้วต้องตามต่อ​ หยุดไม่ได้ค่ะ​ เอ็นดูจองกุกจังเลย​ เลิฟ

    เลิฟ
    #177
    1
    • #177-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 3)
      22 มีนาคม 2562 / 10:27
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      รักน้องจองกุกมากๆ น้าาา

      และที่สำคัญ นักอ่านคนนี้ต้องหายป่วยไวๆ นะคะ
      รักนะ จุ๊ฟๆ
      #177-1
  6. #140 qiaoqiao (@iqiaox2) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:39
    เพิ่งอ่านวันนี้ ชอบมากๆเลยค่ะ บรรยากาศ เรื่อยๆแตาไม่น่าเบื่อ ชอบบ สู้ๆๆนะคะ
    #140
    0
  7. #134 kakochag (@kakochag) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:27
    พี่ชายดุจัง น้องกลัวนะคะ
    #134
    0
  8. #120 Data (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:52

    คุณ​พัคดุจัง

    #120
    0
  9. #113 Akashi Tetsuya (@282SK) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:43

    จีมินจริงๆแล้วแอบเป็นห่วงน้องกุกสินะ อบอุ่นจังเลยย

    #113
    0
  10. #10 rosely_Ly (@tigrexeatwan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 16:55
    นกุกเรียนเก่งไปขอไม่คบนะคะ แค่กๆ พี่กินี่ใช้เงินมือเติบเลยนาาา กุมขมับตามพี่ป้าคเรยค่ะ เนี่ย แล้วความลับเรื่องเลือดของพ่อพี่เค้าหลุดไปได้ไง งงๆ นะ แล้วเนี่ยก็มองไม่เห็นแววที่เค้าจะดีกันเลย 55555 กลัวพี่ป้าคสั่งฆ่าน้องตามที่พี่โฮปคิดจริงๆ นะเนี่ย 5555 รอตอนต่อไปน้าา <3
    #10
    1
    • #10-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 3)
      19 มกราคม 2562 / 17:46
      ขอบคุณจริงๆ นะคะที่มาคอมเม้น ได้รับกำลังใจแล้วว รอติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ
      #10-1
  11. #8 Ironmanwithjk (@Ironmanwithjk) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 11:27
    เป็นห่วงน้องก็บอกกกกก ป้าคคนปากแข็ง!!!
    #8
    1
  12. วันที่ 19 มกราคม 2562 / 10:45

    สู้ๆนะจ้า รอตอนต่อไปนะจ้า
    #7
    1
  13. วันที่ 19 มกราคม 2562 / 04:27

    รอตอนต่อไปอยู่น้า ^-^
    #6
    1
    • #6-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 3)
      19 มกราคม 2562 / 08:27

      ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ
      #6-1