พี่พัคครับผมขออยู่ด้วย JIKOOK BTS

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,176 Views

  • 244 Comments

  • 238 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    179

    Overall
    5,176

ตอนที่ 26 : พี่ครับผมขออยู่ด้วย ตอนจบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 443
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    5 มี.ค. 62


 

 

หนึ่งปีผ่านไปแล้ว กับความทรงจำที่แสนเจ็บปวดของจอนจองกุก ทะเลที่เคยสวยงาม กลับมีแต่ภาพคนรักจมลงไป

จองกุกได้แต่โทษตัวเอง หากเขาไม่ดึงดันที่จะจัดงานแต่งงานของตัวเองกลางแจ้ง หากเขาเชื่อฟังพัคจีมินอีกสักครั้ง วันนั้นคงไม่เกิดเรื่องร้ายขึ้น

 

แม้เรื่องราวจะผ่านไปแรมปี แม้ความเจ็บปวดทุเลาลงไป แต่ก็ปฏิเสธใม่ได้ว่าเคยเกิดเหตุการณ์นั้น

 

 

 

“ยังคิดมากอยู่อีกหรอ หืมม”

 

พัคจีมินสอดแขนเข้าเอวบางของคนรัก ที่ยืนนิ่งมองดูคลื่นซัดเข้าชายฝั่งอยู่นาน จมูกโด่งสูดความหอมจากผมนุ่มสีน้ำตาลเข้ม

 

“ขอบคุณที่กลับมาหาจองกุกนะครับ” จองกุกพูดกับคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง

“ต้องกลับสิ คนที่ฉันรักมากที่สุดอยู่ตรงนี้ ฉันจะทิ้งไปไหนได้อย่างไง” พัคจีมินกระชับกอดแน่นขึ้น

 

“แต่พี่ก็เกือบทิ้งผมไปจริงๆ แล้ว”

คนตัวเล็กยกมือมาปิดหน้า น้ำตานอง ไม่ว่าจะผ่านมานานแค่ไหน เรื่องนี้ก็ยังเป็นสิ่งที่จี้จุดอ่อนไหวของจองกุกอยู่เสมอ ร้อนถึงเจ้าของอกแกร่ง ที่ต้องคอยปลอบประโลม เขาเองก็หวั่นใจเมื่อนึกถึง แต่ในเมื่อเขาทั้งสองคนผ่านมันมาได้แล้ว ก็ไม่อยากให้เก็บมาจดจำ

 

พัคจีมินต้องเข็มแข็ง เพื่อปกป้องคนที่เขารัก

 

“ไม่เอานะคนดี ไม่ร้องๆ ไหนหันมาซิ”

พัคจีมินจับจองกุกพลิกตัวมาหา มือปาดน้ำตาที่เลอะแก้มอย่างแผ่วเบา ก่อนกอดแน่น

 

 

 

 

 

 

“ทุกช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกันนั้นมีแต่ความสุข หากพี่ไม่อยู่ จองกุกก็ต้องอยู่ให้ได้นะ พี่ไม่อยากพูดแบบนี้ แต่พี่อยากให้จองกุกจำไว้” พัคจีมินสอน

“ไม่มีผม พี่ก็อยู่ได้ใช่ไหมครับ” จองกุกผละออกถามกลับเช่นกัน

 

พัคจีมินอยากพูดออกไปว่า อยู่ได้ ไม่มีจองกุก พัคจีมินก็อยู่ได้ แต่แต่ละคำก็หนักเหลือเกิน น้ำเค็มๆ กำลังเคลือบตาจนใส คนถูกถามมองไปด้านบน หวังว่าน้ำตาจะไม่ไหลออกมาตอนนี้

“พี่ต้องอยู่ให้ได้ คิดถึงมากแค่ไหน ก็ต้องอยู่ให้ได้ พี่ไม่ได้ห้ามจองกุกคิดถึงพี่ พี่แค่อยากให้จองกุกใช้ชีวิตต่อไปได้ เข้าใจไหมครับ” คนตัวสูงลูบผมข้างหัวคนรัก

 

เมื่อปีก่อน พัคจีมินนอนในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลอยู่หลายสัปดาห์ อาการของเขามีแต่ทรงกับทรุดเท่านั้น จอนจองกุกเฝ้าภาวนาให้คนที่ตัวเองรักอยู่ทุกวัน จนวันหนึ่งพระเจ้าก็ประทานคำขอให้

 

“จองกุกจะพยายาม”

 

 

 

 

 

 

“ถ้าไม่มีพี่จีมิน จองกุกมีแฟนใหม่ได้ไหม” อยู่ดีๆ จองกุกก็ถามคำถามที่ค่อนข้างตอบยาก

 

จริงๆ มันก็เป็นสิทธิ์ของจองกุกที่จะมีใครใหม่หรือไม่มีใครใหม่ แต่มาถามความเห็นเขาอย่างนี้ ถ้าบอกว่าไม่ได้ ก็จะกลายเป็นปิดกั้นเด็กคนนี้ หากเขาเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ ถ้ามีใครมาคอยดูแลคนที่เขารักได้ เขาก็สบายใจ

ทรัพย์สมบัติอะไร ก็ไม่ใช่สิ่งที่พัคจีมินจะต้องกังวล

 

“ได้สิ ถ้าฉันตายไปแล้วอ่ะนะ”

ทั้งสองโอบเอวกันและกัน แต่พัคจีมินก็ตอบอย่างไม่มองหน้าใคร

 

จอนจองกุกยิ้มให้คำตอบ เขาเองไม่ได้คิดไปถึงตรงนั้นหรอก

 

 

“แต่ถ้าไม่มีจองกุก พี่จีมินห้ามมีใครใหม่นะครับ จองกุกหวง”

 

พัคจีมินมองหน้าคนทะเล้น เลิกคิดมากแล้วสินะตัวแสบ

 

“ได้ไงอ่ะ ฉันยังไม่หวงเธอเลย”

“ลองดูสิ ถ้าพี่มีใครใหม่ จองกุกจะเป็นผีมาหลอกพี่”

“ตายแล้วก็ไปเป็นนางฟ้าอยู่บนสวรรค์สิ จะมาหลอกกันทำไม”

 

พัคจีมินเริ่มพูดจริงจังขึ้น หรือว่าเขาคิดอย่างนั้นจริงๆ จองกุกหน้าซีดลง

 

ถ้าไม่มีจองกุก พี่จีมินจะมีคนใหม่จริงๆ งั้นหรือ

 

 

“พี่จีมิน...”

 

 

 

 

พัคจีมินแทนคำสงสัยของคนรักด้วยจุมพิตแสนหวาน จองกุกตอบรับรสจูบนั้น ไม่คิดไกลไปถึงวันที่ต้องจากกันอีกแล้ว

 

“ฉันรักเธอนะ จองกุก” พัคจีมินถามหลังละปากออกมาจากแหล่งน้ำหวาน

“ผมก็รักพี่ครับ พี่จีมิน”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

 

 

มือหนาของจองโฮซอกกดรหัสเข้าบ้านของตัวเอง วันนี้เขามีสังสรรค์กับเพื่อนร่วมรุ่น ไฟปิดมืดอย่างนี้ คิมแทฮยองของเขาคงเข้านอนไปแล้ว

 

ร่างสูงเดินย่องเข้าบ้านของตัวเอง ถึงจะเป็นบ้านของตัวเอง แต่ก็ต้องเกรงใจแทฮยอง

 

โฮซอกคลำหาสวิซต์ไฟ

 

พรึ่บ

 

 

 

“แทฮยอง!!!

 

เจ้าของบ้านสะดุ้งโหยง เมื่อเห็นเจ้าของของเจ้าของบ้านนั่งรออยู่ท่ามกลางความมืด ดูจากสีหน้าแล้ว ตอนนี้แค่หายใจก็ผิด

 

“ยังไม่นอนอีกหรอ นึกว่านอนแล้วเสียอีก” จองโฮซอกใจดีเข้าสู้

 

คิมแทฮยองที่อยู่ในชุดนอนลุกจากโซฟามายืนต่อหน้าโดยไม่พูดอะไร ตามองข้ามไปยังนาฬิกาเรือนกลมที่แขวนบนผนัง จองโฮซอกมองตาม

 

 

00:30 AM

 

 

 

“เที่ยงคืนครึ่งเอง ผมไม่ได้เจอเพื่อนนาน คุณก็รู้” โฮซอกเดินทำตัวน่ารักไปวอแวขาโหด

 

 

“แต่ผมก็ให้คุณเลือกเวลากลับเองนี่ แค่กลับให้ตรงเวลา ทำไม่ได้หรอ” แทฮยองพูดเสียงเย็น

 

“แค่ครึ่งชั่วโมงเองแทฮยอง”

“แล้วครึ่งชั่วโมงนี่ผมจะรู้ไหมว่าคุณปลอดภัยหรือเปล่า คุณไปสังสรรค์ ไม่ได้ไปทำงาน เกิดไปรถคว่ำรถหงายที่ไหน มันก็ครึ่งชั่วโมงเองไม่ใช่หรอ” แทฮยองตวาดจนสุด ก่อนทำให้อารมณ์เย็นลงด้วยตัวเอง

 

“ผมขอโทษ” โฮซอกรู้สึกผิด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกกับเรื่องนี้

“ไปอาบน้ำเถอะ” แทฮยองโบกมือหันหลังกลับห้องไป

“เดี๋ยว..” โฮซอกรั้งคนรักมากอด “..หายโกรธผมนะครับ”

 

“ถ้าไม่ปล่อยจะโกรธยิ่งกว่านี้”

 

คำเดียว รู้เรื่อง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะครับอาแท แล้วนี่เมื่อไหร่อาโฮซอกจะมา”

จองกุกที่นั่งดูดสตรอเบอร์รี่ปั่น ถามคนเป็นอาที่หน้าบูดตั้งแต่เจอกัน หลังจากที่ทัก แทฮยองก็พยายามยิ้ม ...นิดหน่อย

 

ไม่นานคนที่จองกุกถามก็มาถึง โฮซอกยิ้มให้หลาน และกอดคอหอมแก้มคนรักแรงๆ ซ้ายขวา คนถูกกวนได้แต่หงุดหงิด

 

โฮซอกลอยหน้าลอยตา จองกุกสังเกตมาสักครู่ ด้วยความเป็นห่วงจึงถามเรื่องที่สงสัย

“อาแทครับ อาโฮซอกดีกับอาไหมครับ” เพราะแทฮยองดูอารมณ์ไม่ดี ต่างจากโฮซอกที่ดูระรื่น จองกุกคิดว่าพวกอาของเขาอาจจะทะเลาะกัน

 

“ก็...”

 

“ดีสิ ดีมากๆ เลย แถมตามใจให้สุดๆ อย่างเมื่อคืนอาทำดีมาก อาเราขออีกรอบ อาก็จัดให้”

 

 

โอ๊ยยยย แทฮยองอยากจะกรีดร้องออกมา

 

จองกุกหัวเราะชอบใจที่ได้เห็นสองอาที่ตนรักตีกัน อาโฮซอกสมควรโดนแล้วล่ะ จองกุกว่า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สำนักงานใหญ่ เค กรุ๊ป

 

 

 

 

 

 

“คุณพัคเรียกผมหรอครับ”

มินยุนกิเข้ามาตามคำสั่งของเจ้านาย ที่เลขาสาวหน้าห้องบอกเมื่อเขากลับมาจากไปทำธุระข้างนอก

ธุระที่ว่าก็คือไปช่วยคิมซอกจินสับรางนั่นเอง เจ้าชู้แบบนี้ คงได้แก่ตายไปตัวคนเดียว

 

 

“ฉันรู้มาว่า มีบริษัทอื่นเสนอให้นายไปทำงานด้วย”

คนเก่งอย่างมินยุนกิ ไม่ว่าบริษัทไหนก็ต้องการตัว ในเรื่องของผลตอบแทน พัคจีมินไม่เคยน้อยหน้าใครอยู่แล้ว การที่มีคนมายื่นข้อเสนอให้คนของเขา นอกจากต้องการตัวไปทำงานจริงๆ อีกทางหนึ่งก็คือการตัดกำลังสำคัญของพัคจีมินนั่นเอง

 

“ครับ เสนอมาเยอะด้วย และต้องการให้ผมไปทำงานจริงๆ” ไม่ได้ต้องการตัดแขนตัดขาพัคจีมิน

 

“ตัดสินใจหรือยังล่ะ” คนที่เป็นเจ้านายมินยุนกิมาสิบปีถาม

 

“ผมทำงานด้วยคติที่ว่า อย่ารักงานมากกว่ารักตัวเอง ตลอดสิบปีที่ทำงานกับคุณมา ผมคิดแบบนั้นครับ แต่แปลกนะครับ สิบปีนั้นผมกลับไม่ได้คิดว่าผมทำงาน แต่มันคือการรับใช้คุณ รับใช้จองกุก อย่างเต็มใจ ถึงในอนาคตผมจะไม่ได้ทำงานให้คุณ ผมก็ยังเป็นพี่ชายจองกุกได้ แต่ผมจะทิ้งคนที่ผมดูแลมามากกว่าสิบปีได้อย่างไงล่ะครับ ทั้งคุณพัคจีมินและจองกุกด้วย ผมตัดสินใจแล้วว่าจะอยู่รับใช้คุณตลอดไป รู้อย่างนี้แล้วก็ดีกับผมให้มากๆ นะครับ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คฤหาสน์ตระกูลพัค

 

 

 

 

รถสปอร์ตสัญชาติยุโรปที่ผลิตเพียงไม่กี่คันในโลก แล่นมาจอดสนิทหน้าบ้านหลังใหญ่ เจ้าของขายาวก้าวลงมาจากรถ

 

ในที่สุด พัคจีมินก็ยอมให้จองกุกขับรถแล้ว

 

“พี่จีมินล่ะ” จองกุกถามคนที่มารอขับรถที่พัคจีมินซื้อให้ไปจอดที่โรงจอดรถ

“น่าจะอยู่หลังบ้านกับคุณมินนี่ครับ”

 

จองกุกหันมาอย่างแปลกใจ พัคจีมินน่ะหรือ จะอยู่กับมินนี่

 

 

 

 

 

 

พัคจีมินนั่งอ่านเอกสารทางการตลาดที่มินยุนกิเตรียมไว้ให้สำหรับการประชุมใหญ่ในอาทิตย์หน้า

 

สมาธิเป็นสิ่งสำคัญ แต่พัคจีมินกำลังจะเสียมันไปเพราะไอ้หมาแสนรู้พันธุ์ทาง

 

 

“เลิกสะกิดฉันสักทีได้ไหม” คนสวมแว่นหนาละจากตัวหนังสือไปดุ

 

เหมือนเจ้าของมันนะ ยิ่งว่าเหมือนยิ่งยุ

 

เจ้ามินนี่คาบลูกบอล นั่งสองขาหลัง ยกขาหน้ามาสะกิดขาอยู่หลายครั้ง ช่วยไม่ได้นะครับ ก่อนหน้านี้คุณยังหยิบลูกบอลจากปากผมโยนไปไกลๆ เลย ผมอยากวิ่งอีก รีบหยิบลูกบอลจากปากผมแล้วโยนไปไกลๆ อีกทีสิครับ

 

ไม่รู้ว่ารำคาญหรืออย่างไร พัคจีมินหยิบลูกบอลในปากมินนี่โยนไปส่งๆ ถึงรู้ว่าเดี๋ยวมันก็คาบมาสะกิดอีกก็เถอะ

 

เหอะ ไม่รู้แม่มันสอนมาอย่างไง

 

 

 

 

“ไม่ยักรู้ว่าพี่ก็เล่นกับมินนี่ด้วยนะครับ” จองกุกเดินถือลูกบอลที่พัคจีมินเพิ่งโยนไปเมื่อสักครู่กลับมา โดยมีน้องมินนี่ลูกรักเดินตามมาติดๆ

 

พัคจีมินตกใจเล็กน้อยที่เห็นจองกุกเดินเข้ามา

“มันก็ฉลาดดีนะ แต่ทำไมไม่รู้ว่าฉันไม่ชอบมัน” พัคจีมินพูดโดยไม่มองหน้าคนรักด้วยซ้ำ

 

จองกุกโดดไปนั่งข้างๆ เอามือตีปากร้ายเบาๆ ลงโทษ

“นี่แน นี่แน เรียกมินนี่ว่ามัน ไม่น่ารักเลยนะครับ และอีกอย่าง มาพูดว่าไม่ชอบต่อหน้ามินนี่ได้อย่างไง มินนี่รักพี่จีมินนะครับ” จองกุกว่า

 

พัคจีมินเหลือบมองไอ้หมาที่นั่งท่าทางเจี๋ยมเจี๊ยมอยู่ข้างๆ จองกุกอย่างนึกหมั่นไส้

“ก็งั้นๆ แหละ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ออกไปได้แล้ว มินนี่”

 

จองกุกนั่งอมยิ้มอยู่บนที่นอนมองพ่อลูกทะเลาะกัน เป็นปกติเหมือนทุกวันนั่นแหละ พัคจีมินที่อาบน้ำเสร็จหลังจองกุก จะต้องมาเขี่ยวเข็นลูกชายสุดที่รักของจองกุกให้ออกไปนอนห้องตัวเอง

 

“จองกุก จัดการลูกเธอซิ” พัคจีมินยืนกอดอกหน้าประตู

“ให้มินนี่นอนนี่ไม่ได้หรอครับ วันนี้”

“ไม่ได้!!!

 

พัคจีมินรีบปฏิเสธ “เร็วๆ เลย อย่าให้ฉันต้องลงไม้ลงมือ”

 

“พี่ก็พูดกับลูกดีๆ สิครับ มินนี่รู้เรื่องจะตาย” ไม่มีทีท่าที่จองกุกจะขยับมาเลยสักนิด

 

ต้องจัดการเองสินะ

 

 

 

 

พัคจีมินมองหน้าลูกชายเจ้าปัญหาก่อนเดินไปคุกเข่าลงต่อหน้า

“มินนี่ครับ กลับห้องหนูได้แล้วนะ ป๊ากับม้าจะนอนแล้ว เป็นเด็กดีนะครับ” ป่ะป๊าพูดพร้อมเอามือถูๆ ที่แก้มขน น้องมินนี่ดีใจกระโดดโลดเต้น หมุนรอบตัวเองสองสามรอบ ก่อนวิ่งออกไป

 

จองกุกยิ้มเหมือนเห็นลูกสอบได้ที่หนึ่งครั้งแรก

บอกแล้ว ว่าน้องมินนี่น่ะ ฉลาด

 

 

 

พัคจีมินรีบลุกไปปิดประตูลงกลอน ก่อนโดดขึ้นเตียงคร่อมแม่น้องมินนี่ หนวดแข็งถูไปทั่วลำคอระหง

 

“เดี๋ยวๆๆ จะรีบไปไหนครับ” จองกุกตีไหล่คนตัวหนัก

“รีบเลย ไม่ไหวแล้ว”

จองกุกหัวเราะร่า ผลักคนดื้อออก

 

 

พัคจีมินยอมถอยออกตามแรงน้อยๆ ของคนรัก “จริงๆ เล้ย”

 

 

 

“ที่ไม่ชอบมินนี่ เพราะไม่ชอบหมา หรือไม่ชอบเจ้าของเก่าครับ”

 

อย่างที่ทุกคนในบ้านรู้ พัคจีมินไม่เลี้ยงสัตว์อีก นับตั้งแต่ที่พิ้งกี้ตายไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน จองกุกเองก็ไม่ได้อยากจะขัดอะไร แต่มันก็มีช่วงเหงาๆ บ้าง จะให้เลี้ยงนกเลี้ยงหนูก็อยู่เป็นเพื่อนไม่ได้ จึงขออนุญาตพัคจีมินเลี้ยงสัตว์ในบ้าน พัคจีมินที่ตามใจจองกุกอยู่เป็นทุนเดิมก็ไม่ขัดขืนอะไร แม้แต่จองกุกอยากจะเลี้ยงหมาซึ่งตนเคยออกปากไปแล้วว่าจะไม่เลี้ยงอีกเด็ดขาด เขาก็ยอมได้

 

แต่จองกุกดันได้เจ้ามินนี่มาจากคิมนัมจุนนี่สิ จะว่ามากก็ไม่ได้ เพราะพอจองกุกพูดว่าอยากเลี้ยงหมา คิมนัมจุนก็ดันบอกว่าหมาที่บ้านเพิ่งคลอด เหอะ

 

 

“ไม่เกี่ยวสักหน่อย ฉันก็แค่หมั่นไส้ หึ มินนี่ มินนี่ ... ตัวผู้แท้ๆ” พัคจีมินทำเสียงเล็กเสียงน้อยน่าขัน

 

จองกุกเข้าไปซบอกหัวเราะบนอกแกร่ง

“ทีพี่ยังตั้งชื่อว่าพิ้งกี้ได้เลย นั่นก็ตัวผู้”

“เธอก็ไม่เห็นต้องทำตามนี่”

“ผมไม่ได้ตั้ง พี่นัมจุนตั้ง”

 

ไม่เถียงแล้ว เถียงไปก็ไม่ชนะ พัคจีมินคิด เขาเห็นตัวอย่างจากลูกน้องเขาแล้ว ถ้ารักตัวกลัวตาย อย่าคิดสู้เมีย จองโฮซอกเคยบอกไว้

 

เด็กปูซานนี่โหดทุกคนเลยล่ะมั้ง

 

 

 

 

“พูดดีๆ หน่อยสิ ฉันแก่กว่าเธอตั้งสิบปีนะ” พัคจีมินพูดแผ่ว ถ้าพูดดังเดี๋ยวเด็กนี่จะหาว่าเถียงอีก

 

“พูดเรื่องอายุอีกแล้ว จะสื่ออะไรหรือเปล่าครับเนี่ย” จองกุกเขี่ยนิ้ววนท้องหน้าท้องที่เป็นลอนนูน

 

“สามสิบกว่าแล้ว... ไขข้ออะไรก็ไม่ค่อยดี... จะให้ไปคุกเข่านานๆ มันก็...”

 

 

จองกุกขยับเท้าเขี่ยผ้าห่มที่วางอยู่บนตัวทั้งคู่ออก ดึกดื่นป่านนี้ทุกอย่างควรนอนสิ ทำไมมังกรน้อยของพี่จีมินยังตื่นอยู่ล่ะ

 

“เพราะวันนี้จองกุกอารมณ์ดี เดี๋ยวจะจัดเด็ดๆ ให้พี่สักแมทซ์นะครับ” จองกุกพูดสยิว

 

“เชิญเลยครับ พี่รู้ว่าจองกุกน่ะ .. เด็ดมาก”

 

 

 

 

“พี่จีมินบอกรักจองกุกดังๆ นะครับ”

 

“จองกุกก็บอกรักพี่ดังๆ ด้วยนะ”






























@JM1310Than

ขอสักคนละเม้นท์ ส่งท้ายเป็นกำลังใจให้เราได้ไหมคะ
เราจะรอน้าาา







Talk :



จบแล้ว ^__________^

25 ตอน + Special Valentine day 1 ตอน 
ภายในสองเดือน


จบเร็วอยู่เนาะ 
เฉลี่ยลงนิยายอาทิตย์ละ 3 ตอนเลย


เวลาที่เราอัพนิยาย และทุกคนเข้ามาคอมเม้น
เรามีความสุขม๊ากกกกก
(ขออนุญาตใส่วรรณยุกต์ เพราะมีความสุขม๊ากกก จริงๆ)

เพราะฉะนั้นถึงจะจบเร็ว แต่ช่วงเวลาที่เราได้ใช้ร่วมกับทุกคน
เป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำจริงๆ ค่ะ

ขอบคุณทุกคนที่ทำให้เราภูมิใจในตัวเอง
ภูมิใจในเส้นทางนักเขียนนะคะ
(พูดเหมือนจะอยู่ยาว 555+)




เฮ้อออ พรูลมออกมาจากปากยาวๆ เลยค่ะ 
ขอบคุณทุกคนอีกครั้งจริงๆ 

และหากเนื้อเรื่องส่วนหนึ่งส่วนใด
สร้างความไม่พอใจ
เราต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี่ ด้วยนะคะ


เรายินดีรับคำติคำชมของทุกคนนะคะ




Thanks you





แล้วเจอกันใหม่นะคะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #238 Absinthe94Army (@Absinthe94Army) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 02:41
    โอ้ โล่งใจที่แฮปปี้เอ็นดิ้ง อ่านจบแล้ววววว อยากบอกว่าชอบมากๆเลยค่ะ เนื้อเรื่องแต่ละตอนกะทัดรัด บรรยายง่ายๆ หลากหลายอารมณ์ดีมาก ทั้งซึ้งทั้งฮา ถึงบางช็อตเราจะรู้สึกว่าดำเนินเรื่องเร็วไปนิด และมีบางตอนที่ทำคนอ่านแทบใจหายใจคว่ำไปบ้างก็ตามที 555555555 แต่ยังไงเราก็เอ็นจอยกับเรื่องนี้มากเลยค่ะ อีกอย่างที่เราประทับใจคือคุณไม่ดองเรื่องนี้แถมอัพเร็วมาก ถึงเราจะอยู่ไม่ทันตั้งแต่ฟิคออกมาใหม่ๆก็เถอะ ขอบคุณมากนะคะ T T พูดถึงตัวละคร เอ็นดูน้องจองกุกมากๆเลยค่ะ ถึงจะงอแงขี้งอน โตแล้วก๋ากั๋นขึ้นเยอะ แต่น้องก็รักจีมินมากๆ มากซะจนแบบ ฮึก ความรักน้องมันบริสุทธิ์มากๆเลยนะ อิจฉาจนอยากสิงร่างป้าค (ยังดีใจอยู่เลยค่ะที่ไม่ใช่พี่น้องกันจริง ไม่งั้นบาปกินหัวตาย ฮา) ซีนที่ถามว่าถ้าเกิดตายไปจะมีแฟนใหม่ได้ไหมซีนนั้นคือเราน้ำตาซึมเลยค่ะ ;___; แล้วก็คาร์จีมินเป็นอะไรที่เราประทับใจมากเลย คนแก่ปากไม่ตรงกับใจ ตอนแรกถึงจะดุไปหน่อยแต่พอใจดีแล้วทำเอาระทวยแหลกเหลวกองไปเป็นซากอยู่กับพื้น แต่ละคำพูดคำจานี่ทำเราบิดเป็นโปเต้อยู่หน้าจอ /กระซิก นึกย้อนไปถึงตอนแรกๆตอนพี่ยังไม่ชอบน้อง ไม่ให้นอนเรือนเดียวกัน ตอนส่งน้องเข้าเรียน ตอนคนแก่กับเด็กน้อยลับฝีปากกันทุกนาทีที่เจอหน้า ความสัมพันธ์พัฒนามาเรื่อยๆจนมาถึงตอนนี้ จุดที่ชีวิตอีกคนสำคัญกว่าตัวเอง มันเป็นอะไรที่ฟีลกู๊ดมากเลยค่ะ ดีใจที่จบแฮปปี้จริงๆนะ จากตอนก่อนคือเราเกือบเป็นลมแล้ว 555555555555 ต่อไปคงคิดถึงน้องจองกุกกับคุณพัคเรื่องนี้แน่เลย จะว่าไปเพิ่งมาคิดอีกที คุณประธานพัคนี่มีเมียเด็ก (มากกกกก) เลยนะคะ ยาอายุวัฒนะเหรอ ก๊าก อยากบอกว่าเราสนุกสนานกับการเม้นและการอ่านเรื่องนี้มากค่ะ 5555555 เป็นกำลังใจให้กับการเขียนฟิคเรื่องต่อๆไปนะคะ ขอบคุณมากๆที่แต่งฟิคเรื่องนี้ออกมาค่ะ
    #238
    1
    • #238-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 26)
      15 พฤษภาคม 2562 / 09:04
      หลังจากอิ่มเอมใจมาสามชั่วโมง ขออนุญาตเข้ามาตอบคอมเม้นนะคะ

      การที่มีคนชื่นชอบนิยายเรื่องนี้ ถือว่าเป็นผลตอบแทนที่ดีที่สุดของเราในฐานะคนเขียนเลยค่ะ ขอบคุณที่ชอบนิยายเรื่องนี้นะคะ

      เราก็โมเมเอาเองว่าคนที่เผลอเข้ามาอ่าน คงชอบนั่นแหละ แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะสละเวลามาเขียนคอมเม้นให้ .. เราได้อ่านคอมเม้นของคุณทุกตอนเลยนะคะ โดยเฉพาะคอมเม้นของตอนจบนี่ ขอบคุณมากจริงๆ

      ขอบคุณสำหรับการชื่นชมและช่วยชี้จุดที่ต้องพัฒนานะคะ เราจะนำมาใช้กับงานเขียนชิ้นต่อๆ ไปค่ะ


      โอเค ขอพูดแบบเป็นกันเองแล้วนะ

      โหตัวเองงงงง เม้นยาวมาก ชอบมากกกกก ขอบคุณนะ เมื่อเช้าตื่นมาอ่านตาสว่างเลย ที่ตัวเองบอกว่าสนุกสนานกับการอ่านเม้นและการอ่าน เราชอบมากๆ เลย เพราะเราเข้าใจมาตลอดว่านักอ่านบางคนหรือหลายๆ คน ไม่ถนัดที่จะต้องมาเม้นแบบนี้ ดีใจที่ตัวเองได้มาอ่านนิยายเรื่องนี้ เพราะคอมเม้นของตัวเอง เป็นกำลังใจให้เราจริงๆ

      นิยายเรื่องนี้ก็เหมือนต้นไม้ที่เราปลูกเอาไว้ คอมเม้นของนักอ่านก็คือดอกผลที่ผลิออกมาให้กำลังใจเรา


      ขอบคุณอีกครั้งนะคะ ^___^
      #238-1
  2. #213 Jungshook (@husna_hayeelae) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 19:26
    อธิบายความรู้สึกไม่เก่งอ่ะ แ งงงงง เอาเป็นว่าเราชอบฟิคนี้มากก ชอบพี่ป้าคเย็นชาแต่อบอุ่น ชอบน้องจ๋าใสๆขี้อ้อน ชอบทุกอย่างเลย ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะไรท์

    เยิฟ>< (ขอจีกุกเยอะๆนะงับ._.)
    #213
    1
    • #213-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 26)
      2 พฤษภาคม 2562 / 21:48
      ขอบคุณที่ชอบนะคะ

      ฝากติดตามเรื่องต่อไปด้วยน้าาา
      #213-1
  3. #181 412549 (@412549) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 20:52
    ไรท์เรามาช้าขอโทษคร้า~~ โทรศัพท์เข้าอู่ เราขอบคุณไรท์มากที่เเต่งเรื่องดีๆมาให้อ่าน เราก็เจอเรื่องนี้ตั้งเเต่ตอนเเรกๆ คอยอยู่กับไรท์มานานพอสมควร ได้เห็นพัฒนาการการเขียนบรรยายที่ดีมากๆของไรท์( ขอกระซิบ เราก็เป็นนักเเต่งนิยายนะ เเต่ไม่ใช่เเนวคู่ชิป เเต่ว่าเราดันชอบเเนวคู่ชิป ) ไรท์สู้ๆนะ ถ้าไม่มีกำลังใจเราก็เเค่อ่านคอมเม้นท์เก่าๆ เราขอยอมรับในความขยันของไรท์มาก อัพถี่จนเราเห็นถึงความพยายาม ขอให้ไรท์พยายามต่อไปนะคะ ความพยายามจะต้องมีสิ่งตอบเเทนอยู่เเล้ว ไฟน์ติ่ง!!!!!! สู้ๆๆนะ,~~~^_^^_^^_^^_^^_^^_^ จุ๊ปๆๆๆ
    #181
    1
  4. #174 naamjk (@naamjk) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 00:36
    ชอบมากเลยค่ะ ไรท์เก่งมากๆ มีหลากหลายอารมณ์มากค่ะ ชอบ &#9825;
    #174
    4
    • #174-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 26)
      12 มีนาคม 2562 / 00:53
      ขอบคุณมากๆ เลยนะคะที่ชอบ แล้วเจอกันเรื่องต่อไปนะคะ &#65377;^&#8255;^&#65377;
      #174-1
  5. #173 bluemoon (@codename19388) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 00:57
    ชอบมากเลยค่าาาาา เรื่องนี้ละมุนมากกกก ชอบคาแรกเตอร์จีมินมาก อบอุ่นสุดๆ จองกุกก็น่ารัก อ่านแล้วยิ้มตามตลอดเลย มีความสุข55555 ขอบคุณไรท์มากๆที่แต่งเรื่องนี้นะคะ
    #173
    1
    • #173-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 26)
      11 มีนาคม 2562 / 06:49

      ขอบคุณที่ชอบเหมือนกันนะคะ ^^
      #173-1
  6. #172 F_Dem (@NoarArmyz) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 00:34
    รักเรื่องนี้มากค่ะ อัพเมื่อไหร่กดเข้าอ่านทันทีเลย ไม่ทำให้ผิดหวังซักกกกตอน ติดตามตั้งแต่ต้นเรื่องยันจบเลยยยย ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆมาให้เราอ่านนะคะะะะ&#128149;&#128149;&#128149;&#128149;&#128149;&#128149;&#128149;&#128149;
    #172
    1
    • #172-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 26)
      6 มีนาคม 2562 / 01:26

      ขอบคุณมากๆ เหมือนกันนะคะ
      #172-1
  7. #171 Dashiepai (@Dashiepai) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 20:31
    แงงงง้ชอบ อยากได้สเปแบบคัทๆ&#127770;&#127773;
    #171
    1
    • #171-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 26)
      5 มีนาคม 2562 / 21:04

      &#128522;&#128521;&#128518;
      #171-1
  8. #170 vodka9311 (@vodka9311) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 10:42

    จบเเล้วววววว เเต่งสนุกมากค่ะ โดยส่วนตัวชอบเรือ jikook อยู่เเล้วเเต่เรื่องมันมีน้อย มีก็ไม่มีใครเเต่งต่อปล่อยเรื่องค้าง พอเจอเรื่องนี้เเล้วก็หวั่นๆเหมือนกัน เเต่ไรท์ก็ไม่ทิ้งรักไรท์เลยค่ะ ขอบคุณ&#8203;ที่ไรท์ไม่ทิ้งเรื่องนี้ เป็นกำลังใจให้ค่ะ ขอบคุณ&#8203;ค่ะ
    #170
    2
    • #170-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 26)
      5 มีนาคม 2562 / 10:48
      เรื่องไรท์ไม่ยอมแต่งต่อนี่ทำลูกเรือเจ็บปวดกันถ้วนหน้า (กอดคอร้องไห้)
      ขอบคุณสำหรับกำลังใจมากๆ เลยนะคะ
      หากเรื่องหน้าของเราน่าสนใจ ฝากติดตามด้วยนะคะ
      #170-1
  9. #169 Nnoeyg (@Nnoeyg) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 07:51
    จบแล้วกับนิยายที่ตามอ่านมาตั้งแต่เปิดเรื่องคือชอบมากไรท์แต่งเรื่องสนุกเป็นเรื่องที่อ่านแล้วไม่ได้เศร้าเกินไปไม่ได้เครียดเกินไปสนุกกับมันหัวเราะกับมัน
    #169
    1
    • #169-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 26)
      5 มีนาคม 2562 / 07:54

      ดีใจมากๆ ที่ชอบนะคะ ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ^____^
      #169-1
  10. #168 Am_suphattha (@Am_suphattha) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 00:34

    ชอบมากกกกติดตามมนานแล้วว ขอคู่นี้อีกนะ
    #168
    0
  11. #167 Am_suphattha (@Am_suphattha) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 00:33
    อ่านแล้วชอบมากกกกเริ่มติดตามตั้งแต่ตอนที่5

    ขอจีกุกอีกๆๆๆๆ&#128525;&#128525;&#128525;&#128525; คู่นี้น่ารักก
    #167
    1
    • #167-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 26)
      5 มีนาคม 2562 / 00:37

      ขอบคุณมากๆๆๆ นะค้าาา
      #167-1
  12. #166 NhamS.29122 (@5429122) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 00:24

    และแล้วทุกคนก็มีความสุข ฮื่อออออ จบแล้วใจหายตามเลย เป็นนิยายที่สนุกมากเลยล่ะ เรือนี้หาเรื่องโดนใจค่อนข้างยาก ตอนแรกว่าจะอ่านนิดนึงไม่คิดว่าจะติดตามขนาดนี้ 55555เป็นเรื่องที่ดีมากเรื่องนึง ทำให้เรารู้สึกโตไปพร้อมๆกับจองกุกในตอนต้นจนถึงตอนจบ ความรักที่เติบโตมากขึ้น รู้สึกอบอุ่นหัวใจอ่ะ ขอบคุณไรต์เตอร์ที่น่ารักลงนิยายเรื่องนี้สม่ำเสมอ แต่งเรื่องสนุกๆอย่างนี้ให้ได้อ่านกัน จะรอติดตามเรื่องอื่นต่อไปนะคะ
    #166
    2
    • #166-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 26)
      5 มีนาคม 2562 / 00:29

      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ดีใจที่มีคนชอบ แล้วเจอกันเรื่องหน้านะคะ
      #166-1