พี่พัคครับผมขออยู่ด้วย JIKOOK BTS

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,173 Views

  • 244 Comments

  • 238 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    176

    Overall
    5,173

ตอนที่ 25 : พี่ครับผมขออยู่ด้วย ตอนที่ 24

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 383
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    1 มี.ค. 62


 

 

 

 

 

จอนจองกุกนั่งมองผู้คนมากหน้าหลายตาเดินผ่านไปมาด้านนอกกระจก วันนี้เป็นอีกวันหยุดที่เขาออกมาข้างนอกคนเดียว

คนเดียวในที่นี้ ไม่รวมคนของพัคจีมิน ที่ทำตัวเป็นคนอื่นอยู่รอบๆ ไปไหนก็ไม่มีความเป็นส่วนตัว แต่จองกุกก็ชินเสียแล้ว

 

“อาแท ทางนี้ครับ” จองกุกยกมือเรียกเบาๆ

 

คิมแทฮยองเดินเข้ามาพร้อมกับจองโฮซอก เขาย้ายเข้ามาอยู่ที่โซลเมื่อสองปีก่อนเพราะสงสารโฮซอกที่ต้องคอยเทียวไปเทียวมาปูซานโซลแทบจะทุกอาทิตย์

 

“สั่งอะไรหรือยัง” แทฮยองถามหลานชาย

 

“สั่งให้แล้วครับ”

 

 

 

 

 

 

 

“พี่โฮซอกครับ” จองกุกเรียกคนที่นั่งอยู่ข้างอาเขา

“อาโฮซอกครับ” จองโฮซอกแก้

 

กำลังจะเรียกอาจนชินแล้ว แต่พอเผลอ ก็เรียกพี่เหมือนเดิมทุกที

 

“อาโฮซอกครับ” จองกุกเรียกอีกที

“ครับ หลานชาย”

 

น่าหมั่นไส้เหลือเกิน แทฮยองคิด

 

 

“ช่วงนี้..” จองกุกหยุดคิด ไม่กล้าพูดต่อ

 

แทฮยองเงยหน้าขึ้นมาจากจานสเต๊กตรงหน้า

“อะไร พัคจีมินหรอ” แทฮยองพูดเสียงเข้ม

 

“เปล่าครับ” จองกุกรีบปฏิเสธ

 

 

“ทำไม กลัวว่าอาจะเอาเราคืนมาอีกหรือไง”

คิมแทฮยองวางมีด เอามือจับต้นขาตัวเอง

 

“อยู่ด้วยกันขนาดนั้น ถ้าเอามาคืน ฉันเอาพัคจีมินตายแน่”

“จองกุกมีอะไรจะถามหรือเปล่า” จองโฮซอกถามเมื่อเห็นจองกุกลังเล

 

“ผมอยากรู้เรื่องแฟนเก่าพี่จีมินน่ะครับ” จองกุกตัดสินใจพูดออกไป

 

จองกุกมั่นใจว่าพัคจีมินไม่ได้นอกใจตัวเองแน่นอน ผู้หญิงคนนั้นต้องเป็นคนที่พัคจีมินรักหรือผูกพันธ์มากๆ แน่ๆ ถึงต้องละเมอหาขนาดนั้น

 

“แฟนเก่าหรอ เอ... แต่ตั้งแต่ฉันทำงานกับคุณพัคมา คุณพัคไม่เคยคบใครเลยนะ” จองโฮซอกคิดตามไปด้วย ตลอดเกือบสิบปีที่ทำงานร่วมกับพัคจีมินมา เขาไม่เคยเห็นเจ้านายของเขามีผู้หญิงคนไหนเลย

 

 

“มีอะไรหรือเปล่าจองกุก” แทฮยองถามหลานอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นสีหน้าเป็นกังวล

 

“คืนก่อนที่พี่จีมินไม่สบาย เขาละเมอพูดชื่อคนที่ชื่อพิ้งกี้น่ะครับ” จองกุกตอบ

“ชื่อเหมือนพวกสาวฝรั่งเลยนะ เจอเวลาไปทำงานต่างประเทศหรือเปล่า” แทฮยองหันมาถามคนรักที่นั่งข้างๆ

 

“ผมไปกับคุณพัคตลอด ก็ไม่เคยได้ยินชื่อนี้นะ หรือลองถามยุนกิดี” โฮซอกแนะนำ เพราะตั้งแต่ที่ยุนกิเข้ามาเป็นเลขา ยุนกิก็มักจะได้ไปทำงานร่วมกับเจ้านาย

 

“ผมถามแล้วครับ พี่เขาก็ไม่เคยได้ยินชื่อนี้เหมือนกัน”

 

“หรือจะเป็นเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ถ้าอย่างนั้นพอจะถามใครได้ไหม” คุณอาพยายามหาคำตอบช่วย

“คิมซอกจิน”

 

“ผมถามพี่ซอกจินแล้ว พี่เขาก็ไม่เคยได้ยินเหมือนกัน” จองกุกพูดจบก็ถอนหายใจ

 

 

 

“แล้วคุณพัคจีมินล่ะ ถามหรือยัง” โฮซอกถาม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“พี่จีมินครับ” จองกุกเรียกคนที่ตนซบอยู่ คนที่ถูกเรียกละสายตาจากจอใหญ่ข้างหน้า ตอนนี้พวกเขาอยู่ในห้องที่จัดให้เป็นเหมือนโรงหนัง

“ครับ”

 

“พี่จะไม่บอกจริงๆ หรอ ว่าผู้หญิงที่ชื่อพิ้งกี้เป็นใคร”

พัคจีมินหันหน้าหนี หลายวันก่อนจองกุกถามถึงพิ้งกี้แล้ว และตนก็บอกไปแล้วว่าไม่มีอะไร ไม่ต้องพูดถึงอีก ครั้งนั้นคนตัวเล็กก็ดูเชื่อฟังดี แต่ทำไมถึงมาถามอีก

 

“พี่เคยบอกไปแล้วไม่ใช่หรอ” พัคจีมินหน้าเข้มมองจอ

 

“พี่บอกแค่ว่า ไม่มีอะไร แต่ไม่ได้บอกว่าเป็นใคร” จองกุกหยิบรีโมทมากดหยุดภาพยนตร์

“...”

“..จองกุกแค่อยากรู้ว่าเขาเป็นใคร จองกุกมั่นใจว่าเขาไม่ใช่ผู้หญิงในปัจจุบันนี้แน่นอน แต่ถึงเป็นอดีต จองกุกก็อยากรู้ ไม่ว่าพี่จะรักเขามากแค่ไหน จองกุกก็จะไม่คิดมาก ...แต่การที่พี่ไม่ยอมพูดถึงเขาแบบนี้ ..” จองกุกเว้นจังหวะ “หรือมีอะไรที่จองกุกไม่รู้ครับ”

 

“ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอกน่า มาดูหนังกันดีกว่า จบแล้วจะได้ไปนอน” คนอายุมากกว่าดึงเอวบางมาใกล้ แต่จองกุกกลับผลักออก

 

“รักกันมากเลยหรอ” จองกุกเริ่มทำตัวไม่น่ารัก

 

พัคจีมินไม่อยากมองคนไม่น่ารัก

 

จอนจองกุกทนไม่ไหว เดินออกจากห้องไป ทั้งๆ ที่คุยกับตัวเองไว้แล้วว่าจะไม่เดินหนีเด็ดขาดจนกว่าจะได้คำตอบ แต่หากไม่เดินออกมา เขาต้องร้องไห้แน่ๆ พี่จีมินปกป้องผู้หญิงคนนั้นเหลือเกิน

 

 

 

 

 

 

จองกุกเดินมาเปิดตู้เย็นกินน้ำเพื่อดับร้อน กินหมดเป็นเหยือกๆ ก็ไม่หายโกรธ ขายาวเดินเข้าไปหยิบกรรไกรอันใหญ่ที่อยู่หลังบ้าน ก่อนเดินออกไปหน้าบ้าน

 

โอยองเอเดินออกมาดูความเรียบร้อยของบ้าน มาเห็นเจ้านายคนเล็กเดินถืออุปกรณ์ทำสวนดุ่มๆ ออกไปก็เดินตาม

 

 

 

“นี่แน นี่แน รักกันมากใช่ไหม อย่าให้รู้นะว่าเป็นใคร แม่จะไม่เลี้ยงทั้งคู่เลย นี่ นี่ เห้อ” จองกุกใช้กรรไกรอันใหญ่ตัดพุ่มหญ้าที่คุณลุงคนสวนตกแต่งไว้อย่างดี

 

“คุณจองกุกคะ”

เสียงแหบลากยาวเรียกคนที่ดูจะอารมณ์ไม่ดี

 

“อ่อ ป้ายองเอ” จองกุกหันมา พยายามระงับอารมณ์

 

“หงุดหงิดอะไรหรอคะ” โอยองเอก็ยังกล้าๆ กลัวๆ

“เปล่าครับ ผมแค่เหงาๆ น่ะ” จองกุกเลี่ยงที่จะตอบความจริง

 

“อ่อ หรอคะ” โอยองเอก็ยังไม่เชื่อเจ้านายตัวเอง

 

“สงสัยต้องหาอะไรมาเลี้ยงบ้าง เบื่อคน” จองกุกพูดไปงั้น หลักๆ คืออยากพูดว่าไม่พอใจพัคจีมิน

 

หัวหน้าแม่บ้านอมยิ้ม ที่เป็นแบบนี้คงเพราะทะเลาะกันกับคุณพัคจีมินสินะ แต่ก็เป็นปกติของคนรักกัน ตนทราบดี

 

“เลี้ยงอะไรก็ได้นะคะ แต่อย่าเลี้ยงหมาเลย คุณพัคท่านไม่ชอบ” โอยองเอแนะนำ

 

จองกุกไม่ได้อยากเลี้ยงอะไรตอนนี้ ที่พูดก็แค่พูดเฉยๆ เพิ่งคิดได้เสียด้วยซ้ำ แต่ทำไมพี่จีมินถึงไม่ชอบหมาล่ะ

 

“เอ๊ะ แต่ลุงเคยบอกว่าพี่จีมินเคยเลี้ยงหมานี่ครับ” จองกุกถาม

“ใช่ค่ะ แต่ตั้งแต่ที่หมาตัวนั้นตาย คุณพัคก็ไม่เลี้ยงสัตว์อะไรอีกเลย เคยมีคนเอาหมามาให้คุณพัคเป็นของขวัญ คุณพัคยังบอกให้เอาคืนไปเลยค่ะ”

 

หรือว่า...

 

 

“แล้วหมาตัวนั้น เป็นอะไรตายหรอครับ”

“รถชนค่ะ พูดแล้วก็สงสารคุณพัคนะคะ ตอนนั้นเขายังเด็ก ป้ายังจำได้ เขาร้องไห้หนักมาก”

“เอ่อ ใช่ตัวที่ฝังอยู่ทางนู้นหรือเปล่าครับ” จองกุกชี้ไปทางด้านซ้ายของบ้าน

“ใช่ค่ะ มีอยู่ตัวเดียวนั่นแหละ ชื่ออะไรน้า” โอยองเอคิด

 

 

 

 

 

“พิ้งกี้” จองกุกพูดเบาๆ

 

“ใช่ค่ะใช่ พิ้งกี้”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“พี่จี... อ่ะ อ้าว ไม่อยู่” จองกุกพูดกับตัวเอง เมื่อเปิดประตูห้องนอนเข้ามาแล้วไม่เห็นคนที่ควรนอนอยู่บนเตียง

ก่อนขึ้นมา จองกุกแวะดูที่ห้องดูหนังแล้ว ก็ไม่มีเหมือนกัน

 

หรือว่าจะโกรธจองกุกนะ

 

 

“มาแล้วหรอ”

จองกุกสะดุ้งกับเสียงที่ดังมาจากข้างหลัง

 

“ไปไหนมาครับ” จองกุกถาม

“ไปเอาหนังสือมาอ่าน” พัคจีมินยกหนังสือในมือให้ดู ก่อนเดินนำไปขึ้นเตียง

 

“ดึกป่านนี้ทำไมไม่นอนล่ะครับ จะไปเอาหนังสือมาอ่านทำไม” จองกุกพูดพร้อมกับขาที่ขยับไปใกล้เตียง

 

“จองกุกยังไม่มา ... แล้วพี่จะนอนหลับลงได้อย่างไง”

 

จองกุกมองพัคจีมินที่เงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือเล่มหนา มือเรียวคว้าหนังสือออกมาจากมือคนพี่ ไปวางที่โต๊ะใกล้หัวเตียง

“นอนได้แล้วครับ”

จองกุกหันมาบอก พัคจีมินเอื้อมมือไปจับมือจองกุกที่อยู่ไม่ไกล คนน้องโดดข้ามขาคนตัวยาวไปนอนฝั่งประจำของตัวเอง

 

กอดกันเหมือนไม่เคยมีเรื่องขุ่นเคือง

 

 

“จองกุกรู้เรื่องพิ้งกี้แล้วนะ” จองกุกพูดขึ้น

 

พัคจีมินผละออกเพื่อมองหน้า

 

“หมายความว่าไง”

 

“เจ้าพิ้งกี้ สัตว์เลี้ยงของพี่จีมิน”

“ลูกพี่ต่างหาก” พิ้งกี้ไม่ได้เป็นแค่สัตว์เลี้ยงนะ

 

จองกุกหัวเราะเบาๆ ดันหัวตัวเองเข้าไปใกล้ๆ ซอกคอหอม

“ทำไมไม่บอกจองกุกล่ะครับ ปล่อยให้เข้าใจผิดทำไม”

“จะให้ฉันบอกว่า ละเมอถึงหมา หรือไง”

 

ยิ่งพูดก็ยิ่งตลก

“จองกุกขอโทษนะครับ” จองกุกพูดเสียงอ่อนเสียงหวาน

พัคจีมินไม่พูดอะไร แต่กลับกอดคนตัวเล็กแน่นขึ้น จมูกสูดเอาความหอมจากผมนุ่มเข้าเต็มปอด ชื่นใจ

“ต่อไปก็ไม่ต้องพูดถึงอีกแล้วนะ”

 

“รักพี่จีมินนะครับ”

“รักเธอเหมือนกัน”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“พี่ยุนกิมาเองเลยหรอครับ” จองกุกพูดทันทีที่ออกมาเห็นมินยุนกิยืนรอตนที่หน้าอาคาร วันนี้จองกุกมาส่งงานชิ้นสุดท้ายสำหรับการเรียน

 

“อืม มีคนรอเราอยู่ที่บ้านน่ะ” ยุนกิเปิดประตูรถให้คนรักของเจ้านาย

ถึงเขาจะมารับ แต่คนของพัคจีมินก็ยังคอยอยู่รอบๆ เหมือนเดิม

 

“ใครครับ”

“ใบ้ว่า เป็นคนที่ฉันเป็นคนพาไปเจอ” ยุนกิบอกเด็กที่นั่งเบาะข้าง

“...”

 

แค่นั้นจองกุกก็เงียบไปตลอดทาง

 

ใคร

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คฤหาสน์ตระกูลพัค

 

 

 

รถหรูขับมาจอดเทียบบันไดหน้าบ้านใหญ่ หัวหน้าแม่บ้านออกมายืนคอย เพื่อบอกความเป็นไปของบ้าน

“คุณพัครออยู่ในห้องรับแขกค่ะ”

 

จองกุกเดินไปยังที่ที่มีคนรอเขาอยู่

 

 

พัคจีมินหันมาเรียกคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่

“มาแล้วหรอ จองกุก”

 

 

 

โอ๊ะ

 

 

ชื่ออะไรนะ

 

 

ติดอยู่ที่ปาก

 

 

 

“ฉันมาเซ็นสัญญากับคุณพัคน่ะ ห้าปีแล้ว จำได้ไหม จอนจองกุก” คนรุ่นพ่อเป็นคนทักทายก่อน

 

จำได้แล้ว จำได้ทุกอย่างแล้ว .. ยกเว้นชื่อ

 

“ทักทายคุณหวังสิ จองกุก”

 

อ๋า ...

 

“สวัสดีครับคุณหวัง ดีใจที่ได้พบคุณอีกครั้งนะครับ” จองกุกกล่าวทักทายอย่างสุภาพเหมือนเคย

 

“พูดภาษาอังกฤษกันเถอะ คุณพัคจะได้เข้าใจด้วย” คุณหวังบอกเด็กหนุ่ม

 

ก่อนหน้านี้คุณหวังก็สื่อสารกับจองกุกด้วยภาษาอังกฤษ แต่จองกุกยังจำเงื่อนไขเมื่อห้าปีก่อนได้

แต่ครั้งนี้คงไม่ใช่การเจรจาธุรกิจสินะ

 

และที่สำคัญ ตอนนี้จองกุกไม่ใช่ล่ามแล้ว

 

 

 

 

“ฉันรู้เรื่องของพวกเธอแล้วนะ คุณพัคเล่าให้ฉันฟังหมดแล้ว” คุณหวังพูดกับคนที่นั่งโซฟาตัวเดียวกับเขา

 

จองกุกหันไปมองพัคจีมินที่นั่งอยู่ที่โซฟาตัวเดี่ยว

 

“ฉันอยากเจอเธอ แต่คุณพัคไม่ยอมเรียกเธอออกไป ฉันเลยต้องมาหาเธอเองที่บ้าน ทำธุรกิจมาตั้งแต่พัคยงชอลยังมีชีวิตอยู่ ยังไม่เคยได้มาเหยียบบ้านเขา แต่เธอกลับเป็นเหตุผลนั้น”

 

ได้ฟังอย่างนั้น จองกุกก็พยายามเดาว่าคุณหวังรู้อะไรแล้วบ้าง

หนึ่งน่าจะเรื่องนาวังชิก

ส่วนเรื่องน้องไม่น้อง

 

อันนี้ไม่แน่ใจ

 

“เมื่อครั้งนั้นที่ผมบอกว่าเป็นน้องชายของคุณพัค..” จองกุกเว้นระยะดูท่าที

 

“ฉันรู้อยู่แล้ว ว่าเธอไม่ใช่ลูกของพัคยงชอล”

จองกุกตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน หันไปมองพี่ชาย พัคจีมินยิ้มน้อยๆ

 

“พัคยงชอลบอกกับฉันไว้หลายปีมาแล้ว ว่าเขาอุปการะเด็กคนหนึ่งไว้ ถ้าเธอไม่ได้อยู่กับคุณพัค ฉันก็จะตามหาเธอ”

พัคจีมินก็เพิ่งรู้เรื่องนี้ก่อนที่จองกุกจะมาถึง แต่อย่างนั้นก็ยังมีเรื่องหนึ่งที่สงสัย

 

“แล้วคุณรู้เรื่องเลือดของคุณพ่อไหมครับ”

 

“เขาบอกว่าเลือด จะทำให้เธอยอมให้เด็กคนนี้อยู่กับเธอ” คุณหวังพูดเท่าที่รู้

 

“คุณพ่อพูดอย่างนั้น ทั้งๆ ที่รู้ว่าถ้าตรวจแล้วจะรู้ว่าไม่ใช่ลูกคุณพ่อเนี่ยนะครับ”

พูดอย่างนั้น แต่พัคจีมินรู้ความหมายที่พ่อของเขาพูด

 

พัคยงชอลรู้จักลูกชายของเขาดีอย่างไงล่ะ เขารู้ว่าพัคจีมิน ต้องตกหลุมรักจอนจองกุก

 

 

 

“อยู่ด้วยกันอย่างนี้ก็ดีนะ ดูแลกันไป” คนสูงอายุมองเด็กสองคนมองตากันหวานเยิ้ม

“เราจะแต่งงานกันภายในปีนี้ครับ” พัคจีมินบอกข่าวคนร่วมธุรกิจ

 

 

แต่พี่จีมินครับ พี่ยังไม่ได้ถามจองกุกเลย

 

 

 

“พี่ขอผมแต่งงานแล้วหรอ” จองกุกพูดเป็นภาษาเกาหลี

“ขอคืนนี้แหละ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“คิดอะไรอยู่” พัคจีมินสอดมือผ่านเอวเล็กที่ยืนรับลมดึกอยู่ตรงระเบียงในห้องนอน คางคมเกยไหล่มน

 

“กำลังคิดอยู่ว่า ถ้าวันนั้นพี่ไม่ให้ผมอยู่ด้วย มันจะเป็นอย่างไง”

ตอนนั้นพัคจีมินดูเกลียดจองกุกจริงๆ จองกุกรู้สึกได้

 

“ฉันจะปล่อยให้เด็กตัวเล็กๆ อย่างเธอไปอยู่ที่อื่นได้อย่างไง”

“แต่ตอนนั้น พี่ดูทำได้นะครับ” จองกุกหันไปค้อน เมื่อนึกถึงเรื่องในอดีต “ตอนนั้นเกลียดผมใช่ไหม ถามจริง”

พัคจีมินดันให้คนในอ้อมกอดหันกลับไป ก่อนตอบ

“ฉันก็ไม่รู้ว่าตอนนั้นรู้สึกอย่างไง แต่ไม่ใช่เกลียดแน่นอน”

 

“คิดถึงคุณพ่อจังเลยครับ” จองกุกคิดถึงคนที่อยู่แสนไกล

 

 

พัคจีมินมองทอดไปยังสนามหน้าบ้าน ดึกมากแล้ว แต่เดือนหงายทำให้มองเห็นอะไรชัดเจน

“มีเด็กสักคนมาวิ่งเล่นคงดี”

“รับเด็กมาเลี้ยงสักคนดีไหมครับ” จองกุกเสนอเพราะรู้ว่าตัวเองไม่สามารถอุ้มท้องให้ใครได้

“จะเอาลูกคนอื่นมาเลี้ยงทำไม”

 

เดี๋ยว จองกุกก็ลูกคนอื่นนะ พัคจีมินพูดไม่คิดอีกแล้ว

คนตัวสูงแนบริมฝีปากตัวเองไปบนปากงุ้ยๆ ที่หันมา ส่งสายตาขอโทษ จองกุกยิ้มให้อภัย

 

“เราจะหาเงินมากมายไปทำไมล่ะครับ ถ้าเราไม่มีลูก” จองกุกถามคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง “ไม่ต้องบอกว่าเอาไว้ให้จองกุกนะ แค่ที่มีก็ใช้กันไม่หมดแล้ว”

 

“ฉันคิดอยู่ตลอดแหละ ว่าถ้าไม่มีเธอไม่มีฉัน แล้วสิ่งที่หากันไว้ เราจะทำอย่างไง”

“ทำอย่างไงหรอครับ”

“อาเธอ คิมแทฮยอง จองโฮซอก มินยุนกิ ใครอีกล่ะ คิมซอกจิน หมดหรือยัง ฉันจะให้พวกเขาให้หมดเลย ฉันไม่หวงหรอก”

“ทำไมใจดีล่ะครับ”

“แต่ถ้าฉันตายก่อน เธอจะทำอย่างไงก็ได้นะ ของของฉันเป็นของเธอทั้งหมด” พัคจีมินสั่ง

 

“พูดถึงเรื่องตาย ผมขอตายก่อนไม่ได้หรอ ผมอยู่ไม่ได้แน่ๆ ถ้าไม่มีพี่” จองกุกหันมาพูดอย่างเข้มแข็ง

“แล้วฉันจะอยู่ได้หรอ ถ้าไม่มีเธอ”

 

จองกุกหน้าเบะ ไม่สามารถกลั้นน้ำตาได้

 

“โอ๋ ไม่ร้องสิ” พัคจีมินเช็ดน้ำตาให้คนขี้แย “พี่ไม่ไปไหนหรอก จะอยู่กับจองกุกตลอดไปเลย ดีไหม”

 

ไม่ได้ฟูมฟาย แต่ในใจก็ยังคิดมาก เกิด แก่ เจ็บ ตาย ใครก็ต้องเจอไม่ใช่หรือ คนที่อยู่ก็ต้องเป็นฝ่ายคิดถึงอยู่แล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“อยากให้ถึงคืนนี้เร็วๆ จัง”

 

จองกุกมองภาพข้างล่างที่เหล่าคนสนิท กำลังจัดเตรียมซุ้มไม้เล็กสำหรับงานแต่งงานของตน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

งานแต่งงานของทั้งคู่จัดอย่างเรียบง่ายที่ชายทะเล อย่างที่จองกุกต้องการ แขกที่มาร่วมงานก็มีแค่คนที่สนิทเท่านั้น

จอนมีโซมองลูกชายอย่างมีความสุข เธอรู้เรื่องความสัมพันธ์ของทั้งคู่จากคิมแทฮยอง ในตอนแรกก็ไม่พอใจว่าที่ลูกเขยอยู่เหมือนกัน แต่แทฮยองก็ช่วยพูดให้ ขนาดคิมแทฮยองที่หวงหลานนักหนายังยอมรับ พัคจีมินคงพอมีความดีอยู่บ้าง

 

 

“จองกุก ต่อไปนี้ชีวิตฉันจะมีแค่เธอ ชีวิตฉัน ฉันยกให้เธอนะ” พัคจีมินที่อยู่ในเชิ๊ตสีขาวให้คำมั่นต่อคนที่อยู่ตรงหน้า

“ผมขอฝากชีวิต ไว้ให้พี่ดูแลนะครับ” น้ำตาแห่งความสุขไหลออกมาอย่างช่วยไม่ได้

 

พัคจีมินประคองใบหน้าน่ารักเบามือก่อนประทับจูบลงไป ท่ามกลางเสียงเชียร์จากผู้คนที่คอยมองดูความรักของทั้งสองคนมาตลอดสี่ห้าปี

 

 

 

 

“เวลาแห่งความสุขของมึงหมดแล้ว พัคจีมิน”

ชายชุดดำเดินแหวกมาถีบอกเจ้าบ่าวอย่างแรงก่อนดึงจองกุกมาล็อคคอ จ่อปลายกระบอกปืนเข้าที่กระหม่อมคนตัวเล็ก

 

นาวังชิกอาศัยความมืดและความสามารถเฉพาะตัวพรางตัวและหลบสายตาของการ์ดที่คอยดูแลความปลอดภัยอยู่หลายสิบคนมาได้

เพราะทุกคนที่อยู่ในงานต่างจับจ้องไปยังคนที่กำลังแสดงความรักกัน เขาจึงอาศัยจังหวะนี้ เดินตรงเข้าไปถึงตัวคนที่เกลียดชังได้

 

“ได้เจอกันสักที เด็กน้อย” นาวังชิกกระซิบ

 

“ปล่อยนะ” จองกุกพูดเสียงไม่ดังมาก

 

ปืนหลายกระบอกเล็งมายังแขกที่ไม่ได้รับเชิญ แต่ก็ไม่ได้ทำให้นาวังชิกกลัว คนถือปืนลากจองกุกไปใกล้น้ำทะเล

 

“บอกคนของมึงวางปืนแล้วถอยออกไป” นาวังชิกกดปลายปืนจนจองกุกหน้าเอียง

 

“วางปืนแล้วถอยออกไปให้หมด” พัคจีมินหันไปสั่งทุกคน

 

 

 

“ปล่อยจองกุกไป แล้วเอาฉันไปแทน” พัคจีมินยกมือให้คนที่กำลังเดือดใจเย็น

 

“ฮ่าๆๆ” คนโกงหัวเราะร่า “กูไม่ได้อยากฆ่าไอ้นี่ กูมาเพื่อเอาชีวิตมึง ไอ้จีมิน”

 

“ปล่อยจองกุกไป ฉันจะยอมทุกอย่าง” พัคจีมินเริ่มไม่ใจเย็นเมื่อเห็นคนรักกลัวจนร้องไห้

 

“กูจะปล่อย ก็ต่อเมื่อกูเห็นมึงตาย ไป!! เดินลงทะเลไป ลงทะเลไปแบบที่พ่อกูทำ”

 

พ่อของนาวังชิกฆ่าตัวตายโดยการเดินลงทะเลไปกลางดึก เขาคิดว่าพัคจีมินเป็นต้นเหตุ เขาเข้าใจไม่ผิดหรอก หากวันนั้นพัคจีมินให้อภัยพ่อของเขาอีกเป็นครั้งที่ร้อย พ่อของเขาก็อาจจะยังมีชีวิตอยู่ มีชีวิตเพื่อโกงพัคจีมิน

 

 

พัคจีมินค่อยๆ เดินลงทะเลมืดไป ถ้ามันทำให้จองกุกปลอดภัย

 

“พี่จีมิน อย่าไปครับ อย่าไป จองกุกขอร้อง” จองกุกตะโกนบอกคนที่ค่อยๆ เดินถอยหลัง น้ำทะเลกลางคืนแบบนี้สามารถดึงสิ่งที่หลุดเข้าไปกลางทะเลได้

 

“กูยอมตาย ถ้าได้เห็นมึงตาย ไอ้จีมิน”

 

“พี่ครับ กลับมาเถอะครับ พี่จีมิน กลับมาหาจองกุก” จองกุกตะโกนลงไป

 

“เงียบ!!” นาวังชิกตะคอกคนที่ตัวเองล็อคคออยู่

พัคจีมินที่เห็นว่าคนรักของตัวเองถูกตะโกนใส่ก็ยิ่งโกรธแค้น แต่ไม่สามารถทำอะไรได้ตอนนี้

 

คนที่อยู่ข้างหลังก็ไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านี้เช่นกัน

 

 

“คนสวย พี่โชว์อะไรให้ดูเอาไหม” นาวังชิกกระซิบถาม

“ปล่อยจองกุกไปเถอะนะครับ ปล่อยพี่จีมินไปด้วย นะครับ ฮืออ” จองกุกพนมมือขอร้อง

 

แต่คนเลวไม่ได้สนใจ

 

“พี่จะโชว์ยิงปืนให้ดูดีไหม พี่ยิงแม่นนะ พี่จะเล็งไปที่หัวใจพัคจีมิน คอยดูนะ”

 

นาวังชิกเล็งปลายกระบอกปืนไปยังคนที่ยืนอยู่กลางทะเล คลื่นสูงขึ้น ซัดแรง จนพัคจีมินเกือบจะยืนไม่อยู่

 

“อย่านะ”

 

 

 

 

“หนึ่ง”

 

 

 

 

“สอง”

 

 

 

 

 

 

 

“สาม”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ปัง!!!

 

เสียงปืนดังจากกระบอกที่อยู่ในมือนาวังชิก ลูกกระสุนวิ่งออกไปเจาะกลางลำตัวคนที่ยืนโซเซอยู่กลางทะเล

พัคจีมินหงายหลัง จมลงไปในทะเลลึก

 

 

 

เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปนะ จองกุก

 

ชีวิตฉัน ฉันยกให้เธอนะ จองกุก

 

ฉันทำทุกอย่างเพราะรักเธอ จองกุก

 

 

 

“พี่จีมิน!!!!

 

 

 

 

 

 

ปัง!!!!!!

 

 

เสียงปืนอีกนัดดังจากอาวุธในมือคิมซอกจิน เขายืนอยู่ไกลๆ ในมุมมืดที่นาวังชิกมองไม่เห็น

 

ฝีมือซอกจินไม่ธรรมดา

 

 

 

“โอ๊ย” คนโกงปล่อยปืนหลุดมือเนื่องจากลูกตะกั่วพุ่งเข้ามาฝังในข้อมือ

 

จองกุกผลักคนที่กักตัวไว้ แล้ววิ่งลงทะเลตามคนรักไป

 

 

“จองกุกอย่าไปลูก” จอนมีโซตะโกนบอกลูกเหมือนคนใจจะขาด

แทฮยองเองก็เกือบวิ่งตามจองกุกไป แต่ยุนกิห้ามไว้ บอกว่าจะลงไปช่วยเจ้านายทั้งสองของเขาเอง

 

จองโฮซอกเข้าไปจัดการกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญเสียจนมันสะบักสะบอม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โรงพยาบาล

 

 

 

 

จองกุกวิ่งไปหาคุณหมอที่ออกมาจากห้องฉุกเฉิน เช่นเดียวกับคิมซอกจินที่เดินตามไปอย่างใจร้อน

 

“พี่จีมินเป็นอย่างไงบ้างครับ” จองกุกรีบถาม

 

สีหน้านายแพทย์ดูไม่ดี เขาเลือกที่จะคุยกับผู้อำนวยการแทน

“กระสุนฝังอยู่ใกล้จุดสำคัญ ต้องให้อาจารย์หมอมาร่วมผ่าด้วย และมีความเสี่ยงมากที่ร่างกายคนไข้จะทนไม่ไหวระหว่างการผ่าตัด”

 

จองได้ยินอย่างนั้นถึงกับเข่าทรุด ไม่มีแม้แต่เสียงร้อง ความรู้สึกเจ็บปวดเหมือนมีใครมาควักหัวใจออกไป

ชาอึนอูประคองเพื่อนที่เนื้อตัวมีแต่เลือดไว้ สงสารเพื่อนจับใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สำนักงานอัยการ

 

 

 

 

 

 

“จากหลักฐานทั้งหมดนี่ นาวังชิกถึงกับต้องติดคุกตลอดชีวิตเลยนะ” อัยการชเว พูดเมื่อได้ดูหลักฐานชี้ความผิดของนาวังชิกที่จองโฮซอกนำมาให้

เป็นหลักฐานที่คิมซอกจินและจองโฮซอกเก็บไว้ตลอดหลายปี

 

“ตำแหน่งหัวหน้าอัยการเขตโซลกำลังว่าง ผมหวังว่าคุณจะได้นั่งเก้าอี้ตัวนั้นนะครับ”

 

ฆ่าให้ตายมันก็ชดใช้สิ่งที่ทำกับเจ้านายเขาไม่ได้

 

 

“อาการประธานพัคเป็นอย่างไรบ้าง”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คฤหาสน์ตระกูลพัค

 

 

 

กระเป๋าล้อลากใบไม่ใหญ่ของจอนมีโซวางอยู่ข้างเจ้าของ วันนี้แม่ของจองกุกต้องบินกลับไปทำการแสดงที่ออสเตรเลีย

 

“เข้มแข็งไว้นะลูกแม่” มีโซกอดลูกชายที่มายืนส่งตนหน้าบ้าน

 

เกือบสองอาทิตย์แล้วหลังจากเกิดเรื่อง แทฮยอง โฮซอก ยุนกิ และคนอื่นพากันสลับสับเปลี่ยนมานอนอยู่กับจองกุก ตามคำสั่งของพัคจีมิน ที่เคยบอกกับคิมซอกจินไว้

 

 

“ถ้าหากว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน ให้มาอยู่กับจองกุกจนกว่าเขาจะทำใจได้ อย่าปล่อยให้จองกุกอยู่คนเดียว”

 

จองกุกจะทำใจได้อย่างไร ไม่ว่าจะเดินไปทางไหน บ้านนี้ก็มีแต่ความทรงจำระหว่างเขากับพัคจีมินเต็มไปหมด

 

 

“ไม่ต้องห่วงครับพี่ เดี๋ยวผมอยู่กับหลานเอง” แทฮยองลูบผมหลานชาย

 

 

 

“แม่ไม่ต้องห่วงหรอกนะครับ เดี๋ยวพี่จีมินก็ฟื้นแล้ว”

 

พูดเพื่อให้ตัวเองเข้มแข็ง แต่เมื่อชื่อคนที่นอนอยู่ในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลออกมาจากปาก ร่างกายก็ไม่เคยห้ามน้ำตาได้เลย

หน้าหวานหลับตาสนิท จมูกสั่นปากสั่น จองกุกพยายามแล้ว

 

จองกุกพยายามเข้มแข็งแล้ว

 

แต่ทำไม่เคยได้เลย

 

 

 

 

ตื่นได้แล้วครับพี่จีมิน

 

 

 

 

 

 

กลับมาหาจองกุกได้แล้ว
























Talk :



ใช่แล้วค่ะ ยัยพิ้งกี้ ก็คือน้องหมา ที่คุณหนูพัคจีมิน(เมื่อสมัยยี่สิบปีก่อน)เลี้ยงและรัก
เชอะ ยังจะตามมาหลอกหลอนอีก นังทัวดี


พอ ๆๆๆ


เลิกตลก แล้วมาให้กำลังใจน้องจองกุกดีกว่า
พี่จีมินรีบตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ แงงงงง




____________________


จะจบแล้วจริงๆ หรอ

ยังจำวันแรกที่แม่น้องกุกพาน้องมาหาพี่พัคได้มั้ยคะ


ตาป๊าคใจร้ายกับน้องที่สุด

ตอนไหนกันนะที่พี่เริ่มใจดี

ตอนที่เห็นน้ำตาน้องหรือเปล่า

ตอนที่น้องมาเป็นล่ามจีนให้หรือเปล่า

ตอนที่น้องลงไปช่วยชีวิตในน้ำ 

หรือตอนที่เขาทั้งสองไปเที่ยวญี่ปุ่นด้วยกัน



วันที่ยุนกิพาน้องไปสมัครเรียน

วันที่น้องไปมหาวิทยาลัยวันแรก

ยังจำกันได้ไหมคะ





___________________________






เดือนมีนาคมนี้มีแต่คนน่ารักมาเกิดนะคะ 

^__________________________^







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #237 Absinthe94Army (@Absinthe94Army) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 02:17
    สารภาพว่าร้องไห้ค่ะ ตะโกนคำหยาบลั่นห้องเลย นึกว่าจีมินตาย ฮือ ไม่กล้าคลิกไปอ่านตอนต่อไปเลยค่ะ ตื่นมานะป้าร
    #237
    0
  2. #197 0-0nickname0-0 (@0-0nickname0-0) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 19:08
    จีมินตื่นมาหาน้องเร็วๆสิ
    #197
    0
  3. #165 titaya151060 (@titaya151060) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 14:39
    ฮื่อออออออจีมอย่าเป้นไรน่ะㅠㅠ
    #165
    0
  4. #164 5ummer (@bcplo) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 07:53
    จะร้องไห้ เหมือนเห็นลูกตั้งแต่เล็กแต่อ่อนกำลังกลายเป็นผู้ใหญ่ พึ่งรู้สึกแย่ที่ไรต์อัพบ่อย จะจบซะแล้ว TT
    #164
    1
    • #164-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 25)
      1 มีนาคม 2562 / 09:16

      ช่วงเวลาแห่งความสุขมักผ่านไปไวเหลือเกิน
      #164-1
  5. #163 vodka9311 (@vodka9311) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:50

    จีมินอย่าเป็นไรนะ
    #163
    0