พี่พัคครับผมขออยู่ด้วย JIKOOK BTS

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,157 Views

  • 244 Comments

  • 236 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    160

    Overall
    5,157

ตอนที่ 23 : พี่ครับผมขออยู่ด้วย ตอนที่ 22

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 378
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    22 ก.พ. 62







คฤหาสน์ตระกูลพัค

 

 

 

“พี่ยุนกิ” จองกุกเรียกคนที่ออกมาจากห้องทำงานของพี่ชาย

“อ้าว จองกุก” ยุนกิดีใจที่ได้เห็นจองกุก

“มาสั่งงานพี่จีมินแต่เช้าเลยหรอ” จองกุกค่อนแคะพี่ชายตัวเล็ก

พัคจีมินเคยบอกจองกุกว่า ถึงเขาจะเป็นเจ้านาย แต่งานหลายๆ อย่าง ก็ต้องให้ลูกน้องเป็นคนสั่งเขา

“ทำไม สั่งไม่ได้หรือไง” ยุนกิว่า

 

ก่อนที่ตาจะเหลือบไปเห็นรอยแดงที่คอจองกุก

 

“คอ..” แต่ไม่ถามดีกว่า

ถ้าไม่ได้ตอบความจริงก็ไม่รู้ความจริง ถึงตอบความจริง ก็รับไม่ได้อยู่ดี

 

ปล่อยไปเถอะ

 

อะไรๆ มันกำลังจะดีขึ้นแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เป็นเช้าวันจันทร์ที่พัคจีมินไม่อยากจะลุกจากที่นอนเลย อยากกอดคนคนนี้ให้นานที่สุด

“อื้อ” จองกุกส่งเสียงเมื่อรู้สึกว่าถูกกอดแน่นขึ้น

 

“อิจฉาเด็กๆ จัง มีปิดเทอมด้วย” คนแก่วัยทำงานบ่น

“เหนื่อยหรอครับ” จองกุกถามใส่แผ่นอกกว้าง

 

พัคจีมินไม่ตอบ เขาลุกขึ้นเหยียดแขนก่อนหมุนคอ

 

ซ้าย แกร๊ก

ขวา แกร๊ก

 

“เบาๆ สิครับ มันอันตรายนะ” จองกุกที่นอนอยู่บ่นให้พี่ชาย หลังได้ยินเสียงกระดูกน่ากลัว

“ไม่เจ็บหรอกน่า” พัคจีมินหันไปเล็กน้อย

 

“เห็นบอกไม่เจ็บ ก็เจ็บตลอดอ่ะ”

 

จองกุกว่าแล้วก็ลุกออกไปเข้าห้องน้ำ

 

คงไม่ได้พูดถึงเรื่องเมื่อคืนใช่ไหม พัคจีมินคิด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โต๊ะอาหารเช้าไม่ได้ต้อนรับเจ้านายทั้งสองมานานแล้ว วันนี้เป็นวันแรกในรอบหลายเดือน ที่เจ้านายทั้งสองกินข้าวเช้าพร้อมกัน

“แต่งตัวไปไหนวันนี้” พัคจีมินถามอย่างเป็นห่วงเหมือนทุกวัน

“พี่ยุนกิจะมารับไปทำธุระข้างนอกครับ”

“อ่อ”

“ถ้าเสร็จธุระแล้ว จองกุกขอไปหาพี่จีมินที่บริษัทนะครับ”

“ได้สิ” พัคจีมินยิ้มให้.. คนรัก

 

 

 

 

 

รถของยุนกิจอดรอจองกุกอยู่หน้าบ้าน ถัดออกไปจากรถของพัคจีมิน

 

“ฝากด้วยนะ” พัคจีมินที่เดินมาส่งจองกุกถึงที่ บอกยุนกิ

“ครับ คุณพัค”

 

 

 

 

 

 

 

 

ตลอดช่วงเช้าของวันนี้ มินยุนกิพาจองกุกไปทำธุระเกี่ยวกับการเดินทางไปต่างประเทศ จองกุกคิดเข้าข้างตัวเองว่าจะเป็นเซอร์ไพรส์ของพัคจีมิน

 

 

“คิดไว้หรือเปล่าว่าจะไปที่ไหน” มินยุนกิถามขณะรอพนักงานในร้านอาหารมาคิดเงิน

 

“พูดถึงต่างประเทศหรอครับ” จองกุกหยั่ง

“อืม คุณพัคไม่ได้บอกหรอ”

“ยังไม่ได้บอกเลย” จองกุกยิ้มกริ่ม

 

“แล้วตกลงจะไปที่ไหน” ยุนกิถามอีกที

“ออสเตรเลียดีไหม จะไปตั้งแต่คราวนั้นแล้ว แต่พี่จีมินบอกไม่อยากนั่งเครื่องนาน” จองกุกนึกย้อนไปเมื่อปีก่อนที่เขากับพัคจีมินไปญี่ปุ่นด้วยกัน

 

“แต่พี่ดูที่อเมริกาไว้ให้นะ มหาวิทยาลัยที่นั่นขึ้นชื่อเรื่องภาพยนตร์ด้วย จะเรียนทั้งที อย่าคิดแค่ว่าไปเที่ยวสิ” ยุนกิบ่นพร้อมยื่นบัตรเครดิตให้พนักงาน

 

 

“พี่พูดว่าอะไรนะครับ เรียน อะไรหรอครับ” จองกุกไม่เข้าใจ

 

“ก็เทอมหน้า คุณพัคจะให้เราไปเรียนต่างประเทศ อย่าบอกนะว่า..”

 

 

 

 

ครับ ผมเพิ่งรู้ตอนนี้เอง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สำนักงานใหญ่ เค กรุ๊ป

 

 

 

 

 

ชายหนุ่มสูงยาวเข่าดี เดินดุ่มๆ เข้าบริษัทกดลิฟท์ไปชั้นที่เป็นห้องทำงานของพี่ชาย

 

มือขาวผลักประตูเข้าไปทันที แต่กลับไม่พบแม้แต่เงาของพี่ชาย

 

“จองกุก” จองโฮซอกที่อยู่ในห้องของเจ้านายเรียกชื่อคนที่เดินเข้ามา

“พี่จีมินล่ะครับ” จองกุกถามคนที่อยู่ในห้อง

“คุณพัคคุยกับลูกค้า”

 

จองกุกหันออกไป แต่จองโฮซอกดึงแขนไว้

“รอคุณพัคในห้องเถอะ”

 

จองกุกมองมือที่จับแขนตัวเองสลับกับหน้าของเลขาพี่ชาย โฮซอกดูไม่สงสัยที่จองกุกเดือดดาล

“พี่ก็รู้หรอครับ”

เด็กหนุ่มผิดหวังกับสายตาของทุกคน มีแค่เขาสินะ ที่ไม่รู้

 

“ที่คุณพัคทำแบบนี้ก็เพราะห่วงเรานะ” จองโฮซอกพยายามบอก

จองกุกส่ายหน้า

“ไม่ครับ ผมไม่ได้อยากรู้เหตุผล ผมแค่จะมาบอกว่า อย่างไงผมก็ไม่ไป” คนตัวเล็กน้ำตาคลอ

 

 

แกร๊ก

 

ทั้งสามคนหันไปทางต้นเสียง

“มาแล้วหรอ”

พัคจีมินเดินผ่านเข้าไปยืนหน้าโต๊ะทำงาน เขาเดาไว้อยู่แล้วว่าจองกุกจะมาหาเขาด้วยอารมณ์ไหน

 

“พวกคุณออกไปก่อน”

 

เลขาทั้งสองออกไปตามคำสั่งของเจ้านาย

 

ไม่มีใครยอมขยับหรือพูดก่อน

 

 

 

พัคจีมินเดินไปกอดจองกุกจากด้านหลัง จองกุกปิดเปลือกตา ปล่อยน้ำตาไหลพรากมาถึงคาง

“มีอะไรจะถามไหม” คนอายุมากกว่าพูดเบาข้างหู

“ผมไม่ไป อย่างไงก็ไม่ไป” ไม่มีคำถาม มีแต่จุดยืนของตัวเองเท่านั้น

 

“มีคนจ้องทำร้ายเธออยู่นะ อุบัติเหตุที่เกิดกับนัมจุน มันก็ตั้งใจทำร้ายเธอ ฉันจะอยู่ได้อย่างไง ถ้าเธอเป็นอะไรไป จอนจองกุก” พัคจีมินบอกเหตุผลทั้งหมด

 

จองกุกได้แต่ส่ายหัว แล้วจองกุกล่ะ จองกุกจะอยู่อย่างไร ถ้าไม่มีพัคจีมินอยู่ข้างๆ

 

“ไม่ไปไม่ได้หรอครับ จองกุกจะเชื่อฟังพี่ทุกอย่างเลย จะไม่ไปไหนไกลๆ ไม่ไปไหนคนเดียว ออกไปไหนก็จะบอกพี่ตลอด ไปไหนก็จะให้คนของพี่ไปด้วยตลอด ขอแค่พี่จีมินให้จองกุกอยู่ด้วย นะครับ นะ” จองกุกน้ำตานองหน้า

 

“แล้วอุบัติเหตุครั้งที่ผ่านมาเธอไม่ได้บอกฉันหรอ คนของฉันไม่ได้อยู่ด้วยหรอ...” พัคจีมินเช็ดน้ำตาให้ ก่อนจับซับไปที่มุมปากหวาน “คิดว่าฉันอยากอยู่ห่างเธอหรอจองกุก”

 

จองกุกผลักคนตัวสูงออกทรุดเข่าร้องไห้โฮ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คฤหาสน์ตระกูลพัค

 

 

 

 

เสียงเคาะประตูห้องนอนดังอยู่หลายครั้ง ด้วยมือของพัคจีมิน

 

“คุณจองกุกคะ เปิดประตูให้ป้าหน่อยค่ะ ป้าเอาอาหารมาให้”

 

จองกุกไม่ยอมลงมาทานข้าวเย็น พัคจีมินเลยให้โอยองเอยกขึ้นมาให้บนห้อง

 

“ไม่กินครับ ป้าเอากลับไปเถอะ” เสียงเจ้าของห้องดังออกมา

 

พัคจีมินส่งสัญญาณให้ยองเอพูดอีกครั้ง

 

“แต่คุณจองกุกยังไม่ได้กินอะไรเลยนะคะ เปิดเถอะค่ะ ถ้าไม่เปิด.. ป้าจะยืนอยู่ตรงนี้ทั้งคืนเลย”

ดีมากครับ พัคจีมินยิ้มเป็นการให้รางวัล

 

ประตูบานใหญ่เปิดออก แต่เมื่อเจ้าของห้องเห็นว่าพัคจีมินยืนอยู่ตรงนั้นก็ดันประตูปิดทันที แต่ช้ากว่าพัคจีมิน

 

“โอ๊ยยย”

 

พัคจีมินเอามือจับบานกบประตู

จองกุกตกใจรีบเปิดประตูออก ถึงอย่างนั้นพัคจีมินก็ไม่ยอมเอามือออกจากประตู ต่อให้เขาเจ็บแค่ไหน เขาก็ไม่ยอมให้ประตูปิดไปโดยที่ไม่ได้คุยกับจองกุกหรอก

“พี่ขอเข้าไปได้ไหม” พัคจีมินพูดเสียงอ่อน

 

 

จองกุกเปิดประตูออกเต็มบาน ก่อนพูดประโยคที่พัคจีมินรู้สึกคุ้น

 

“ถ้าพี่เข้ามา ผมจะออกไปนอนนอกบ้าน”

 

 

มือหนาดึงลูกบิดประตูมาปิดเบาๆ จองกุกดูโกรธจริงๆ

 

เห้อ แล้วจะให้เขาทำอย่างไร

 

 

 

 

 

 

 

 

วันถัดมา

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

 

“ผมไม่กิน ไม่ออกไปไหนทั้งนั้น” เสียงเจ้าของห้องดังมาจากข้างใน

 

“จองกุก ฉันเอง อึนอู” เพื่อนสนิทตะโกนเบาๆ บอกเพื่อน

 

ไม่นานประตูที่เคยปิดสนิท ได้ถูกเปิดออก

 

“เข้าไปได้ไหม” อึนอูถามก่อน เพราะไม่เคยเห็นเพื่อนเกรี้ยวกราดแบบนี้มาก่อน

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ” จองกุกคว้าแขน

 

 

 

“มาได้อย่างไง” จองกุกถาม

“พี่จีมินให้รถไปรับแต่เช้าเลย .. มีอะไรกันหรอ”

 

จองกุกถอนหายใจ

 

“เดี๋ยวค่อยเล่าก็ได้ แต่ก่อนอื่นลงไปกินข้าวก่อนเถอะ” อึนอูพยายามทำภารกิจที่พัคจีมินสั่ง ให้สำเร็จ

 

จองกุกนิ่ง

 

“ไม่ต้องกลัวเจอพี่จีมินหรอก เขาออกไปทำงานแล้ว”

“หรอ”

 

อึนอูอ่านความคิดเพื่อนขาด

 

 

 

 

 

 

 

“กินเยอะๆ นะคะคุณ ป้าเตรียมของโปรดคุณไว้ทั้งนั้นเลย” โอยองเอกุลีกุจอเมื่อเห็นเจ้านายคนเล็กลงมาทานอาหาร

 

“ไม่รู้จะได้อยู่กินฝีมือป้าอีกนานแค่ไหน”

จองกุกเกือบจะได้กินข้าวทั้งน้ำตา

 

 

 

 

 

 

 

“ว่ามาซิ เรื่องมันเป็นอย่างไง” อึนอูเปิดฉากเมื่อทั้งคู่กลับมาที่ห้องของจองกุกแล้ว

 

จองกุกเล่าเรื่องราวทุกอย่างให้เพื่อนฟัง ทุกเรื่อง บางเรื่องเป็นเรื่องที่ชาอึนอูรู้อยู่แล้ว แต่บางเรื่องก็ค่อนข้างเกินคาดไปนิด

 

“ถ้ารู้ว่าพี่จีมินไม่ใช่พี่นายจริงๆ ตั้งแต่แรก นี่ไม่เดือดร้อนไปหาคนนู้นคนนี้มาให้หรอก”

ชาอึนอูพูดถึงคิมนัมจุน เรื่องจับคู่นี้ จองกุกเองก็รู้

 

“ฉันเองก็เพิ่งรู้” จองกุกพูดซึมๆ

“รู้ปุ๊ป ก็ได้กันปั๊บ” เพื่อนตัวสูงแซว

“นี่ น้อยๆ หน่อย” เรื่องแซวอ่ะ

 

“คราวนี้อยากรู้อะไรก็ถามพี่เค้านะ ไม่ต้องให้ฉันสอนแล้ว” อึนอูแซวเพื่อนไม่เลิก หวังให้เพื่อนหายเครียดบ้าง

 

แต่ไม่ทำให้จองกุกรู้สึกดีขึ้นเท่าไหร่หรอก จะดื้อไปได้อีกเท่าไรเชียว

 

“แล้วจะเอาไงต่อ”

“ไม่รู้ ช่วยคิดหน่อยสิ” จองกุกหน้างอ

 

“ไปเรียนต่างประเทศก็ดีไม่ใช่หรอ ถ้าอย่างที่พี่จีมินบอก นายเองก็จะได้ปลอดภัย .. ไม่ใช่ว่าใครจะไปเรียนเมืองนอกได้ง่ายๆ นะเพื่อน” อึนอูให้เหตุผล

“แต่ฉันอยากอยู่กับพี่จีมิน อยากอยู่ด้วยกันทุกวัน กินข้าวด้วยกันทุกวัน ไม่ใช่นานๆ เจอกันที” จองกุกเถียง

 

อึนอูเข้าใจเพื่อนดี ใหม่ๆ ก็อย่างนี้แหละ

 

 

“หนีออกจากบ้าน”

“ไม่เอา อยากอยู่กับพี่จีมิน”

 

“ไม่มีใครช่วยพูดเลยหรอ อ้อ ไม่มีสินะ นายมีพี่จีมินเป็นผู้ปกครองแค่คนเดียว”

 

จริงอย่างที่อึนอูพูด จองกุกมีแค่พัคจีมิน

 

 

 

หรอ

 

 

 

“อึนอู ฉันไม่ได้มีแค่พี่จีมิน” จองกุกเอ่ยหน้าตั้ง

 

“หมายความว่าไง”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“เรียกพี่มา มีอะไรหรือเปล่า”

มินยุนกิถามคนที่โทรเรียกเขาให้มาหาแบบเร่งด่วน

 

“พี่ช่วยตามหาคนให้ผมหน่อยได้ไหมครับ”

ที่พึ่งสุดท้ายของจอนจองกุก ไม่รู้ว่าอาแทฮยองของเขาจะมีความเห็นว่าอย่างไร แต่จองกุกขอให้มีใครอีกสักคนที่อยู่ข้างจองกุกเถอะ

 

“ใคร”

 

“คนนี้ครับ”

 

จองกุกยื่นรูปให้พี่ชายตัวเล็กดู

 

“อาจจะใช้เวลานาน แต่พี่ช่วยเร่งหน่อยได้ไหมครับ...”

 

“นี่แทฮยองไม่ใช่หรอ”

 

 

“โอ๊ะ พี่ยุนกิรู้จักอาแทด้วยหรอครับ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ปูซาน

 

 

 

 

 

ร้านกาแฟและเบเกอร์รี่ชื่อดังมักจะมีลูกค้าเนืองแน่นในวันหยุด แต่ร้านจะเปิดสายสักหน่อย หากหาข้อมูลมาจากอินเทอร์เน็ตก็คงทราบ

แต่มินยุนกิกลับมายืนรอเจ้าของร้านแต่เช้า

 

“อ้าว ยุนกิ มายืนทำไมหน้าร้าน ไม่โทรบอกด้วย”

 

“ขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิ”

 

 

 

 

 

 

 

 “รู้จักจองกุกใช่ไหม”

อยู่ดีๆ มินยุนกิก็โผงถามขึ้นมา เมื่อทั้งคู่เข้ามาหลังร้าน ยังพอมีเวลาอยู่ก่อนเปิดร้าน ระหว่างนี้ก็ให้พนักงานจัดการไป

 

“จองกุกไหน” ถึงจะมั่นใจว่าหมายถึงหลานชายตัวเอง แต่จองกุกบนโลกนี้ก็ไม่ได้มีคนเดียว

 

“จอนจองกุก ลูกชายจอนมีโซ”

 

“หลานฉันทำไม ยุนกิ” แทฮยองเริ่มร้อนใจเมื่อมั่นใจว่า จองกุกที่ยุนกิพูดถึง คือหลานชายของตัวเอง

 

ยุนกิถอนหายใจ ไม่อยากเชื่อว่าทุกคนจะมีความสัมพันธ์กันแบบนี้

แล้วนี่จองโฮซอกรู้หรือเปล่า

 

“หลานนาย เป็นน้องชายเจ้านายฉัน” ยุนกิบอก

“น้องคุณพัคจีมินน่ะหรอ เป็นไปได้อย่างไง จองโฮซอกก็เคยเห็นรูปจองกุก แต่เขาไม่เห็นพูดอะไรเลย” แทฮยองพยายามคิดหาเหตุผลให้คนรัก ถึงใจจริงจะอยากเจอหลานชายก็เถอะ

 

มินยุนกิพอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้ เขาเริ่มเข้าใจตั้งแต่เห็นรูปแทฮยองที่จองกุกยื่นให้แล้ว

 

เพราะแบบนี้นี่เอง จองโฮซอกถึงพยายามไม่ให้ตนมาหาแทฮยอง

 

“ไม่คิดว่าโลกจะกลมขนาดนี้เลย” ยุนกิว่า

 

“หลานฉันสบายดีไหม” แทฮยองยังสั่นไม่หาย ที่อยู่ดีๆ ก็เจอหลานชายของตัวเอง สิ่งแรกที่อยากรู้คือ เขาสบายดีไหม

 

ยุนกิเล่าเรื่องราวคร่าวๆ ให้เพื่อนฟัง ตั้งแต่เรื่องที่พัคยงชอลเสียชีวิตแล้ว ไปจนถึงเรื่องที่พัคจีมินดูแลจองกุกอย่างดี

 

“เดี๋ยวนะ อย่างนี้หมายความว่าจองกุกอยู่กับคุณพัคแค่สองคนในบ้านหรอ”

 

ยุนกิรู้แล้ว ว่าทำไมจองโฮซอกถึงไม่ยอมบอกแทฮยองว่าจองกุกอยู่กับเจ้านายเขา

พี่คนนั้นดูจะอยากให้คนสองคนนั้นรักกัน แต่เดี๋ยวนะ

 

เขาเป็นพี่น้องกัน ไม่ใช่หรือ

 

 

“ใช่ ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ อย่างไงสองคนนั้นก็เป็นพี่น้องกัน”

 

 

“พี่น้องอะไรกันล่ะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คฤหาสน์ตระกูลพัค

 

 

 

 

 

รถสีดำขลับขับผ่านประตูรั้วใหญ่มาอย่างง่ายดาย เนื่องจากคนขับ คือเลขาคนสนิทของเจ้าของบ้าน

บ้านช่องของพัคจีมินดูหรูหราใหญ่โตดีในสายตาแทฮยอง จองกุกคงสบายดีที่ได้อยู่ที่นี่

 

 

“ป้าครับ ขึ้นไปตามจองกุกให้หน่อยครับ บอกว่าอาของเขามาแล้ว” มินยุนกิขอโอยองเอ ที่ออกมาต้อนรับแทนเจ้าของบ้าน

โอยองเอดูตกใจเล็กน้อย แต่ก็ไปตามคำสั่ง

 

“จองโฮซอก ยุนกิพาอาของคุณจองกุกมาที่บ้าน” หัวหน้าแม่บ้านต่อสายถึงหัวหน้าเลขาระหว่างเดินช้าๆ ไปเรียกจองกุก

 

“ห๊ะ อะไรนะครับ” จองโฮซอกถึงกับทำอะไรไม่ถูก ที่เขาไม่บอกแทฮยองเรื่องจองกุก เพราะกลัวว่าแทฮยองจะมาพาจองกุกกลับไป หวังว่าเรื่องที่เขากลัวจะไม่เกิดขึ้นหรอกนะ

“จะให้ฉันทำอย่างไง ยุนกิให้ฉันขึ้นมาตามคุณจองกุกแล้ว” ยองเอกระซิบกระซาบอยู่หน้าห้องเจ้านาย

“ถ่วงไว้สักครึ่งชั่วโมงนะครับ แล้วผมจะรีบไป”

“จะบ้าหรอ เต็มที่ก็สิบนาทีเท่านั้นแหละ”

 

“เอาเป็นว่าอย่างไงก็แล้วแต่ ห้ามให้จองกุกออกจากบ้านเด็ดขาด แล้วผมจะโทรบอก รปภ. อีกที”

 

จองโฮซอกวางสาย ก่อนตัดสินใจเดินเข้าห้องประชุมไปทั้งๆ ที่การประชุมยังไม่เสร็จสิ้น

 

 

 

 

 

 

ยุนกิมองเข็มนาฬิกาที่ข้อมือตัวเอง นานเกินไปแล้ว เมื่อคิดดังนั้น มือหนาก็ล้วงหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงออกมา

 

“อาแท” จองกุกเดินช้าๆ เข้ามาหาคิมแทฮยอง คนที่ไม่ได้เจอกันนาน

 

คุณอายังหนุ่มเป็นฝ่ายเดินเข้าไปกอดหลานก่อน

 

“จองกุกของอา โตเป็นหนุ่มขนาดนี้แล้วหรอ” จมูกกดไปที่ขมับผมนุ่ม

“ขอโทษที่ไม่ได้ติดต่อไปเลยนะครับ”

“ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร แค่เห็นว่าเราสบายดี อาก็หายห่วง” แทฮยองปลอบหลานที่พูดเสียงสั่น

 

 

“ป่ะ กลับบ้านกับอา” แทฮยองละออกมาคุยกับหลาน

“อะไรนะครับ” ไม่สิ ไม่ใช่แบบที่จองกุกคิดไว้เสียหน่อย

 

“อาให้จองกุกอยู่บ้านนี้กับพัคจีมินแค่สองคนไม่ได้หรอก จองกุกไม่ใช่น้องเขา”

 

อันนี้จองกุกรู้

 

แต่อย่านะครับ อย่าบอกว่าจองกุกไม่ใช่ลูกคุณพ่อนะ

 

“พ่อพัคจีมินไม่ใช่พ่อของจองกุก พ่อของจองกุกไม่ใช่พัคยงชอล พ่อของจองกุกคือพี่ชายของอา”

“พอก่อนครับอาแท” จองกุกไม่มีแม้แต่แรงจะจับแขนของแทฮยอง

 

พัคจีมินไม่ยอมบอกว่าจองกุกไม่ใช่ลูกของพัคยงชอล เพราะกลัวว่าเด็กน้อยจะเสียใจ แต่แทฮยองกลับบอกความจริงนี้โดยที่ไม่ได้นึกถึงจิตใจของหลานชายเลย

“กลับไปกับอา ยุนกิไปส่งฉันได้ไหม”

แทฮยองดึงแขนหลานชายไป จองกุกหมดแรงขืน

 

 

 

“คุณจองกุกคะ อยู่รอคุณพัคก่อนเถอะนะคะ” โอยองเอเข้ามาขวาง เธอเองก็เพิ่งรู้เรื่องในวันนี้

 

“รอคุณพัคก่อนเถอะแทฮยอง” ยุนกิช่วยพูดอีกเสียง

 

 

 

“แทฮยอง” เจ้าของชื่อหันไปตามเสียงเรียก

จองโฮซอก แทฮยองมองเขาด้วยแววตาผิดหวัง ไม่รู้ว่าปิดบังมานานแค่ไหนแล้ว

 

“สวัสดีครับคุณคิมแทฮยอง” เจ้าของบ้านทักทายแขกของเขา “เข้าไปนั่งคุยกันดีๆ เถอะครับ”

 

 

ตอนนี้ทั้งสามคนนั่งพร้อมกันในห้องรับแขก

 

 

“ผมมารับจองกุกกลับไปอยู่ด้วย”

 

ไม่เอานะครับ จองกุกไม่ไป จองกุกจะอยู่กับพี่จีมิน พี่จีมินอย่าให้จองกุกไปกับอาแทนะครับ

 

“ผมคงให้จองกุกกลับไปกับคุณไม่ได้ ผมกำลังจะให้จองกุกไปเรียนต่อต่างประเทศ”

 

ไม่ๆๆๆ ไม่ไปต่างประเทศ อาแทครับ อย่าให้จองกุกไปนะ

 

“ผมไม่ให้จองกุกไปไหนทั้งนั้น หลานต้องอยู่กับผม”

 

ดีครับอาแท

 

 

“ไป จองกุก กลับบ้านเรา”

แทฮยองดึงข้อมือหลานชายให้เดินตาม

 

พัคจีมินจับข้อมืออีกข้างของจองกุกไว้แน่น

“ผมคงปล่อยจองกุกไปกับคุณไม่ได้” พี่จะทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับจองกุก พี่จะไม่ยอมให้จองกุกไปกับใครเด็ดขาด

 

 

“จองกุกจะเลือกใคร ระหว่างอา กับเขา”

 

คิมแทฮยองถามในสิ่งที่ยากที่สุดในชีวิตจอนจองกุก

 

แววตาคิมแทฮยองหนักแน่น

 

จะให้จองกุกเลือกได้อย่างไงครับอา

 

 

 

พัคจีมินปล่อยมือที่เคยจับจองกุกไว้แน่น เพื่อที่จองกุกจะได้ไม่ต้องคิดอีกต่อไป

เขาเป็นคนนอก

 

พัคจีมินเป็นคนนอก



















Talk :


ให้อยู่ด้วยใกล้ๆ ก็เป็นห่วง
พอจะส่งไปเรียนไกลๆ ก็คิดถึง

แล้วนี่อาเขาก็จะมาเอาหลานเขากลับไปอีก
ก็จะทั้งเป็นห่วง ทั้งคิดถึงเลยทีนี้
 
เอาแล้วพัคจีมิน
ฉันล่ะสงสารเธอจริงๆ





--------------------

เราเห็นและอ่าน ทุกคอมเม้นเลยนะคะ
ถึงเราจะอัพตอนต่อไปๆๆๆๆๆๆ ไปแล้ว
แต่เราก็กลับมาอ่านคอมเม้นย้อนหลังตลอดเลยน้าา
ขอบคุณทุกคอมเม้นเลยนะคะ
เป็นกำลังใจอย่างดีให้เราเลย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #235 Absinthe94Army (@Absinthe94Army) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 01:46
    คนที่น่าสงสารที่สุดในเรื่องคือพัคจีมินค่ะ /กุมขมับ
    #235
    0
  2. #150 qiaoqiao (@iqiaox2) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:40
    เศร้าเลย สงสารน้อง เป็วเราก็คงเลือกยากอ่ะ ในเมื่อมันไม่มีสถานะพี่น้องมาฉุดรั้ง ฮืออออออออ
    #150
    1
    • #150-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 23)
      23 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:20
      ขอรวบคำขอบคุณทั้งหมดมาไว้ตรงนี้เลยนะคะ ขอบคุณมากๆ เลย คอมเม้นจุใจมากกกกก ต่ออายุได้ถึงตอนจบเลย เป็นกำลังใจให้ต่อไปด้วยนะคะ &#10084;&#10084;&#10084;&#10084;&#10084;&#10084;&#10084;&#10084;&#10084;&#10084; <<อันนี้หัวใจสิบดวงนะคะ
      #150-1
  3. #139 KNW_RSW (@KNW_RSW) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:45
    งึ สงสารทั้งน้องสงสารทั้งพี่พัคเลย ว่าแต่เมื่อคืนทำไมหย๋อมีอะไรกันทำไมพี่พัคต้องคิดว่าน้องเจ็บเพราะเรื่องเมื่อคืน//กระพริบตาเอียงหูฟัง
    #139
    2
    • #139-1 KNW_RSW (@KNW_RSW) (จากตอนที่ 23)
      22 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:48
      wattpad กระซิบมาว่าเมื่อคืนเขาเล่นผีผ้าห่มกัน >///<
      #139-1
    • #139-2 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 23)
      22 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:12
      อิอิอิ ท่ามกลางเรื่องเครียด ก็ยังมี... &#128158;&#128158;
      #139-2
  4. #138 412549 (@412549) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:26

    มาม่าต้มใกล้เสร็จรึยังค่ะ เราร้องไห้ก่อนมาม่าต้มเสร็จอีก อย่าให้จองกุกไปเลย มันมีอีกหลายทางเลือกที่จะปกป้องจองกุก
    #138
    0
  5. #137 kakochag (@kakochag) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:17
    อือ ตอนนี้หน่วง ไม่รู้จะสงสารใครดี
    แต่อยากให้จองกุกเข้าใจจีมิน
    อาแทจะโกรธโฮซอกมากมั้ยเนี่ยกังวนไปหมดเลยตอนนี้
    #137
    0
  6. #136 5ummer (@bcplo) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:01
    ต่างประเทศเถอะหนูกุก ไปกับอาแทยังไงพวกนั้นก็ตามหนูเจอ อาจจะทำร้ายอาหนูด้วย แต่ก็กลัวไปต่างประเทศแล้วพวกนั้นจะตามไปอีก สรุปอยู่กับคุณพัค ทั้งอาทั้งหลานเลย
    #136
    0
  7. #135 vodka9311 (@vodka9311) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:32
    จองกุกลูกกกก
    ฉันจะเลือกอะไรได้ไหมถ้าเธอไม่เสียใจ~//หลบของ
    #135
    0