พี่พัคครับผมขออยู่ด้วย JIKOOK BTS

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,216 Views

  • 244 Comments

  • 242 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    219

    Overall
    5,216

ตอนที่ 22 : พี่ครับผมขออยู่ด้วย ตอนที่ 21

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 446
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    18 ก.พ. 62

 

 

 

 

 

คฤหาสน์ตระกูลพัค

 

 

 

รถยี่ห้อแพงคันหรูจอดเทียบหน้าบันได คนที่เคยนั่งอยู่หน้าพวงมาลัยรีบลงมาเปิดประตูให้เจ้านายใหญ่เหมือนทุกครั้ง ก่อนลากลับหลังทำหน้าที่เสร็จสิ้นแล้ว

 

 

“พี่จีมินครับ พี่นัมจุนออกจากโรงพยาบาลแล้ว” จองกุกเดินมาบอกอย่างดีใจ

 

“อืม รู้แล้ว” พัคจีมินยิ้มบาง ยกมือไปแตะไหล่จองกุกเบาๆ ก่อนเดินต่อไป

วันนี้เขาเป็นคนส่งคนขับรถไปรับคิมนัมจุนออกจากโรงพยาบาล

 

จองกุกเดินตามพี่ชายไปอย่างผิดปกติ พี่ชายสังเกตได้

“มีอะไรหรือเปล่า” จีมินถามขณะเดินตรงไปยังห้องนอนของตัวเอง

“เปล่าครับ” คนตัวเล็กปฏิเสธ แต่ก็ยังเดินตามไปไม่หยุด

 

 

พัคจีมินถอดสูทตัวนอกออก ตามองไปที่คนตาโตที่นั่งจ้องเขาอยู่บนเตียงใหญ่

 

แม้ว่าคนอายุมากกว่าจะเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเอง แต่จอนจองกุกก็ยังนั่งมองดูอย่างนิ่งๆ

พัคจีมินยืนกอดอก

 

เดาไม่ถูกว่าจองกุกต้องการอะไร

 

มานั่งยิ้มหวานอยู่บนเตียงนอน ไม่ใช่ว่าจะให้สอนอะไรแปลกๆ ใหม่ๆ หรอกนะ

 

ไม่ได้นะจองกุก ยังไม่ค่ำเลย

 

ข้าวก็ยังไม่ได้กิน

 

น้ำก็ยังไม่ได้อาบ

 

“เหอะ” พัคจีมินเผลอหัวเราะออกมา

 

ขายาวเดินไปหาคนที่นั่งรอตนบนเตียง

 

 

แต่จองกุกไม่ได้รออะไรแบบนั้นซะหน่อย

“พี่จำที่ผมขอเมื่อหลายอาทิตย์ก่อนได้ไหมครับ” จองกุกพูดเบาๆ ให้พี่ชายที่กำลังก้มตัวมาดมความหอมที่แก้มเนียนฟัง

“ขออะไร” ทั้งคู่สบตากัน

“ขอไปเที่ยว” จองกุกยิ้มตาหยี

 

พัคจีมินยืดตัวตรง หันไปปลดกระดุมเสื้อเพื่อเตรียมอาบน้ำเหมือนเดิม ที่มานั่งอ้อนถึงห้องนอนเพราะจะขอไปเที่ยวนี่เอง หงุดหงิดสองต่อ

“ออกไปรอข้างนอก ฉันจะอาบน้ำ” พี่ชายพูดทั้งที่หันหลัง

“อาบให้มั้ย”

 

มือใหญ่ชะงัก หันมามองคนที่ทำตัวท้าทาย

 

“พูดแล้วทำไม่ได้อย่าพูดเลยจองกุก เดี๋ยวฉันจะหงุดหงิดไปยิ่งกว่านี้ ...ไปรอข้างนอก” พูดแล้วก็หันไปจัดการตัวเองต่อ

 

“จะนอนรอตรงนี้”

พูดจบ จองกุกก็เด้งตัวไปนอนกางแขนกางขากลางเตียงนุ่มของเจ้าของห้อง

 

พัคจีมินเดินดุ่มๆ ไปยังเตียงใหญ่ กระโดดทีเดียวไปคร่อมร่างคนขี้ยั่ว ก่อนก้มไปไซ้คอเนียน

ตอหนวดของพี่ชายทำให้จองกุกหัวเราะออกมา

“อี๋ ไปอาบน้ำก่อนเลย ตัวอย่างเหนียว”

 

พัคจีมินที่ถูกน้องชายดันไหล่ออกมายิ้มให้คนที่นอนราบอยู่บนเตียง

มือหนาบีบแก้มยุ้ยๆ ทั้งสองข้างของน้องชายด้วยความหมั่นเขี้ยว

 

“ก็น่ารักอย่างนี้ ไม่ให้หวงได้ไง”

พูดจบคนตัวโตก็ละออกไปอาบน้ำตามที่ตั้งใจไว้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

07:00 AM

 

 

 

พัคจีมินเดินลงมาข้างล่างในวันหยุดอย่างเป็นปกติ เขามักจะลงมาสูดอากาศบริสุทธิ์หน้าบ้าน

 

“มาทำอะไรแต่เช้า”

 

เจ้าของบ้านประหลาดใจที่เห็นแขกของน้องชายในบ้านตัวเองก่อนเวลานัดแบบนี้ อีกเกือบชั่วโมงกว่าที่จะถึงเวลานัด แค่นั้นก็น่าประหลาดใจแล้ว แต่การที่เห็นคิมนัมจุนคนเดียว แทนที่จะมีชาอึนอูมาด้วยตามที่จองกุกบอกก็น่าประหลาดใจขึ้นไปอีก

 

“สวัสดีครับพี่จีมิน” คิมนัมจุนยืนขึ้นโค้งให้อย่างสุภาพ

 

“เรียกฉันว่าคุณดีกว่า ฉันไม่ใช่พี่นาย” หมดเวลาใจดีแล้ว

 

 

“ผมมีเรื่องอยากคุยกับคุณน่ะครับ เลยมาก่อนเวลานัดแบบนี้” นัมจุนบอกเหตุผลที่เขามาเร็วกว่าที่บอกจองกุกไว้

ที่จริงพัคจีมินจะให้คนของตนไปส่งจองกุกเอง แต่จองกุกบอกว่านัมจุนจะไปรับอึนอูก่อนค่อยมารับตัวเอง พัคจีมินถึงได้ยอม

แต่ดูตอนนี้สิ หมอนี่ดันมาคนเดียว

 

 

 

“มีอะไร” พัคจีมินถามโดยไม่มองหน้า หลังจากที่นั่งลงบนโซฟาในห้องรับแขก

 

 

“ผมชอบจองกุกครับ ผมจะขอคบกับน้อง ผมขออนุญาตพี่ก่อน”

 

 

ถึงจะคิดไปก่อนยาวๆ แล้ว ว่าอาจจะมีใครมาชอบพอคนน่ารักอย่างน้องชายตน แต่การที่คิมนัมจุนมาขอตรงๆ แบบนี้ พัคจีมินเองก็ไม่เคยคิดไว้

 

“มาบอกฉันที่เป็นผู้ปกครองของจองกุกก่อนมันก็ดีนะ แต่เรื่องแบบนี้ไม่ใช่ว่าจองกุกต้องเป็นคนตัดสินใจเองหรอกหรอ”

พัคจีมินลุกออกไปหลังพูดจบ สวนกับจองกุกที่เดินมาพอดี

 

“จะมาเร็วทำไมไม่บอกล่ะครับ ผมจะได้รีบลงมา ดีนะที่อึนอูโทรมาบอกว่าพี่จะมารับผมก่อน” จองกุกบอกกับนัมจุน

 

 

โดยที่ยังจับมือของพี่ชายไว้

 

“ผมไปก่อนนะครับ”

จองกุกหันมาส่งยิ้มหวานให้พี่ชาย จีมินจับท้ายทอยน้องโน้มมาก่อนที่ตนจะจูบไปที่หน้าผากหนึ่งที

 

“ไปแล้วนะ” จองกุกโบกมือให้พี่ชาย

 

นัมจุนโค้งลา

 

พัคจีมินเพียงมองแค่หางตา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ชายหาด

 

 

 

 

 

“ดีใจจัง ในที่สุดก็ได้มาเที่ยวกับเพื่อนสักที” จองกุกพูดอย่างตื่นเต้นขณะที่เดินเล่นริมชายหาดกับเพื่อนรัก

 

“น่าดีใจขนาดนั้นเลย” อึนอูแขวะเบาๆ

 

ก็ดูสิ รอบๆ หาดนี้มีชายชุดดำ คนของพัคจีมินเต็มไปหมด แถมยังต้องรีบกลับทั้งๆ ที่เพื่อนคนอื่นๆ นอนค้างคืนกัน

 

“นี่ รักกันจริงป้ะเนี่ย” จองกุกหันมามองตาขวาง

“โอ๋ๆ รักสิ รักจริงๆ ไม่งั้นไม่หาสิ่งดีๆ มาให้หรอก” ชาอึนอูปะเหลาะ

 

อันที่จริงจองกุกจะไม่ได้มาเที่ยวกับเพื่อนๆ ในครั้งนี้ แต่เพราะข้อเสนอที่ว่าจะกลับมานอนที่บ้านนั้น ทำให้พัคจีมินยอม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สำนักงานของนาวังชิก

 

 

 

 

รถสีดำฟิล์มทึบเกือบสิบคัน ขับมาจอดหน้าตึกเก่าในย่านธุรกิจ พัคจีมินเดินนำเข้าไปยังชั้นบนสุดที่เป็นห้องทำงานของคนที่เคยคุ้นเคย

 

 

“ไม่เจอกันนานเลยนะครับ คุณพัคจีมิน” นาวังชิกยืนขึ้นต้อนรับคนที่ตนรออยู่ หลังจากที่ลูกน้องบอกไว้ล่วงหน้าว่าพัคจีมินกำลังพาพวกมา

 

พัคจีมินเดินดิ่งไปประชิดตัวก่อนควักปืนที่เหน็บไว้ที่เอวออกมาจ่อไปที่หน้าผากคนที่เป็นตัวการทำร้ายจอนจองกุก

ลูกน้องนับสิบคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเจ้าของตึก ยกปืนขึ้นมาเล็งไปยังคนที่กำลังจะทำร้ายเจ้านายตนทันที ไม่ต่างจากคนของพัคจีมิน เมื่อเห็นว่าปืนนับสิบกระบอกเล็งมาที่เจ้านายตน ก็ยกปืนออกมาเล็งไปข้างหน้าทันทีเช่นกัน

 

“เห้ยย ไม่เอาน่า ให้เกียรติเจ้านายเก่าฉันหน่อย เอาปืนลง” นาวังชิกหันเล็กน้อยไปบอกลูกน้องตัวเอง

เมื่อคนของนาวังชิกเอาปืนลง คนของพัคจีมินก็เอาปืนลงตาม

แต่ไม่ใช่กับพัคจีมิน เขายังคงดันปลายกระบอกปืนไปที่หัวคนข้างหน้าจนคางเชิด

 

“มึงคิดจะทำอะไร” คนถือปืนกัดฟันกรอด

 

“จอนจองกุกน่ะหรอ” นาวังชิกปากดี เพราะเชื่อว่าพัคจีมินจะไม่มีวันลั่นไกแน่นอน

 

“ถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่ เลิกยุ่งกับคนของฉัน”

 

 

“ดูห่วงใยจังเลยนะครับ ผมนึกว่าเป็นแค่น้องซะอีก” คนโกงพูดอย่างเป็นต่อ ตอนแรกเขาคิดว่าจองกุกเป็นแค่น้องชายของพัคจีมินอย่างที่คนอื่นลือกัน แต่สุดท้ายเขาก็พบว่าไม่ใช่ ไม่มีพี่ที่ไหนหวงน้องขนาดนี้หรอก

 

“หมายความว่าอย่างไง”

 

นาวังชิกจับกระบอกปืนลดลง ก่อนพูดบางอย่างที่ทำให้พัคจีมินโกรธจัด

 

 

“กลับไปดูแลเด็กคนนั้นให้ดีเถอะ เพราะถ้าเขามาถึงมือผมเมื่อไหร่ ผมจะทำให้สิ่งที่คุณโกรธจนพูดไม่ออกเลยล่ะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“จะกลับแล้วหรอ เพิ่งสี่ทุ่มเอง” เพื่อนผู้หญิงโอดครวญเมื่อจอนจองกุกหนุ่มหล่อประจำทริปนี้บอกว่าถึงเวลาที่ต้องกลับบ้านแล้ว

“เอาน่า เดี๋ยวทริปหน้าจะนอนค้างให้ได้เลย” จองกุกให้สัญญา

 

 

 

“อยู่ต่ออีกสักชั่วโมงครึ่งชั่วโมงไม่ได้หรอ”

ชาอึนอูจับมือเพื่อนขณะที่เดินมาส่งถึงรถ

 

“ดึกกว่านี้เดี๋ยวพี่จีมินรอ” เพื่อนตัวโตบอกเหตุผล

“คำก็พี่จีมิน สองคำก็พี่จีมิน” อึนอูเบะปาก

“ก็เรามีแค่พี่จีมินนี่นา”

 

“อืม ไปเหอะ กลับดีๆ”

อึนอูบอก แต่มือยังประสานมือจองกุกไว้แน่น ตาสอดส่องไปซ้ายขวา เหมือนรอใคร

 

 

“จองกุก”

 

เฮ้อ มาสักที

 

 

 

“พี่นัมจุน” จองกุกเอ่ยชื่อคนที่เรียกตน

 

“จะกลับแล้วหรอ พี่ขอคุยด้วยสักแป๊บนึงสิ”

 

 

 

 

 

“ชอบทะเลไหม” นัมจุนถามคนที่เดินอยู่ข้างๆ

“ชอบครับ เหมือนได้กลับบ้านเลย” จองกุกยิ้มเมื่อนึกถึง ถึงท้องฟ้าจะมืดแล้ว แต่ทะเลก็คือทะเล

 

“จองกุก” คิมนัมจุนจับมือทั้งสองข้างของรุ่นน้องมากุมไว้

จองกุกตกใจกับการกระทำที่แปลกไปของรุ่นพี่

 

“พี่ดีใจที่พี่เจอเราที่ญี่ปุ่นเมื่อครั้งนั้น และพี่ก็ดีใจที่เราเข้ามาเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับพี่”

 

นัมจุนมองว่ามันคือพรหมลิขิต

 

แต่ความจริงแล้วคนที่ลิขิตคือ....

 

“พี่ไม่รู้ว่าเราจะคิดอย่างไง .. แต่พี่ชอบเรา”

 

“พี่นัมจุน”

 

“เรากลับไปคิดก่อนก็ได้” หากเป็นคำปฏิเสธ นัมจุนไม่อยากฟังมันตอนนี้

 

จองกุกยิ้มอย่างอ่อนโยน ดีไม่ใช่หรือ หากจะมีใครรู้สึกดีกับเรา

 

“เรื่องขอคบกับเรา พี่ขออนุญาตพี่จีมินแล้วนะ พี่เขาโอเค”

 

“อะไรนะครับ พี่ ... พี่จีมินโอเคหรอครับ” จองกุกอ้าปากค้าง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คฤหาสน์ตระกูลพัค

 

 

 

 

 

 

จอนจองกุกนั่งคิดถึงคำพูดของคิมนัมจุนมาตลอดทาง ความหมายของมันคือพัคจีมินอนุญาตให้เขาคบกับพี่นัมจุนได้อย่างนั้นหรือ ทำไมถึงง่ายขนาดนั้นล่ะ เพราะนัมจุนช่วยชีวิตเขาไว้อย่างนั้นหรือ

 

ก็ไม่แปลกเสียหน่อยนี่จองกุก คิมนัมจุนก็ดูเป็นคนดี เรียนก็เก่ง แถมยังเสี่ยงชีวิตมาช่วยเราโดยที่ไม่ห่วงตัวเองอีก พี่จีมินคงเห็นว่ารักเราจริงนั่นแหละ ถึงยอมให้คบกันได้

 

คนเป็นพี่ย่อมเลือกคนที่ดีที่สุดให้น้องอยู่แล้ว

 

 

แต่ทำไมจองกุกกลับคิดว่าพัคจีมินจะไม่ยอมให้เขาไปคบกับใครง่ายๆ ล่ะ

 

เราคิดไปเองอย่างนั้นหรอ

 

คิดไปเองว่าพี่จีมินจะหวงเรามากกว่านี้

 

 

ผิดหวังจัง

 

 

 

 

“ถึงแล้วครับคุณจองกุก” คนขับรถบอกกับเจ้านายน้อยหลังจากเปิดประตูให้อยู่นานแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าเจ้านายจะลงมา

 

 

 

 

 

จองกุกเดินตรงไปยังห้องนอนของพี่ชาย ถึงจะมีเหตุผลให้ตัวเองแล้ว แต่ก็อยากจะฟังจากปากพี่ชายเหมือนกัน

 

ไม่อยู่

 

ยังทำงานอยู่หรอ

 

เมื่อเห็นว่าพัคจีมินไม่ได้อยู่ในห้องนอน เป้าหมายต่อไปของจองกุกก็คือห้องทำงาน ดึกป่านนี้ยังไม่ยอมมานอนอีก อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ โหมงานดึกๆ ดื่นๆ สงสัยต้องว่าเรื่องนี้ด้วยเหมือนกัน

 

 

“อ้าว ไม่ได้อยู่ในนี้หรอกหรอ” จองกุกถึงกับเหวอ

ห้องนอนก็ไม่อยู่

 

ห้องทำงานก็ไม่อยู่

 

ตอนนั่งรถเข้ามาก็ลืมดูว่ารถของพัคจีมินอยู่หรือเปล่า

 

แต่ดึกขนาดนี้

 

 

ช่างเถอะ เจอตอนไหนก็ค่อยถาม

 

 

 

 

จองกุกเดินกลับไปที่ห้องตัวเองไปพร้อมกับความสงสัย

 

ไม่ทันได้ถามตัวเองว่าทำไมไฟในห้องถึงสว่าง ก็พบกับคำตอบ

 

“กลับช้าจัง พี่นึกว่าจะถึงเร็วกว่านี้ซะอีก” พัคจีมินคนที่นั่งเอนหลังอยู่กับหัวเตียงละสายตาจากหนังสือในมือมามองเจ้าของห้อง

 

ที่ไม่อยู่ที่ห้องทำงาน

 

ที่ไม่อยู่ในห้องนอนของตัวเอง

 

เพราะมารอจองกุกอยู่ที่นี่นี่เอง

 

 

จองกุกยืนมองคนทีปักหลักอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าเรียบเฉย

 

ผิดปกติ.. แต่พัคจีมินไม่ทันได้สังเกต

 

เขาเองก็มีเรื่องให้คิดมากมายจนไม่ได้ใส่ใจ

 

“ไปอาบน้ำสิ”

 

จองกุกทำตามอย่างไม่ขัดขืน

 

 

 

ไม่กี่นาที เด็กหนุ่มก็ออกจากห้องน้ำมาด้วยตัวที่เปียกชุ่ม จองกุกจัดการสวมเสื้อผ้าที่เหมาะกับสภาพอากาศ ก่อนเดินอ้อมมาอีกฝั่งของเตียง

ขาเรียวสอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับพี่ชาย

 

พัคจีมินส่งแขนมาเกี่ยวเอวบาง หวังจะทำให้น้องชายหัวถึงหมอนเร็วขึ้น แต่กลับรู้สึกถึงแรงฝืนของคนที่ยังนั่งอยู่

ด้วยความสงสัย จึงลุกมานั่ง

“เป็นอะไร”

 

 

“วันนี้พี่นัมจุน..” จองกุกหันไปมองคนที่กำลังจ้องตน “ขอคบ”

พัคจีมินผละออกมา ใช้แขนทั้งสองข้างยันตัวเองไว้ข้างหลัง ในใจเริ่มเดือด

 

ใจอยากรู้ว่า แล้วอย่างไงต่อ แต่ไม่อยากถาม

 

“ผมรู้นะครับว่าพี่นัมจุนเขาเป็นคนดี แต่ผมอยากรู้เหตุผลอื่นที่พี่อนุญาตให้เขาคบกับผม” จองกุกก้มหน้าก้มตา

 

“หมายความว่าอย่างไง”

พัคจีมินหันมาถาม อนุญาตอย่างนั้นหรือ

 

พัคจีมินไปอนุญาตตอนไหน

 

 

 

“ไม่ดีกว่า ผมไม่อยากรู้เหตุผลแล้ว” จองกุกมองเข้าไปในตาพี่ชาย “ผมอยากรู้แค่ว่า... พี่ให้เขา.. คบกับจองกุกจริงหรอ”

 

 

ไม่มีคำตอบจากปากพี่ชาย แต่จองกุกกลับได้จุมพิตที่แสนนุ่มนวลมาแทน

พัคจีมินกดไหล่คนที่อายุน้อยกว่านอนราบไปกับที่นอน ปากหยักละจากน้ำผึ้งรสหวานมาซุกไซ้ไหล่เนียนหอม

จองกุกปล่อยอารมณ์ไปกับการกระทำของพี่ชาย

 

มือหนาปลดกระดุมสี่ห้าเม็ดที่คนตัวบางสวมอยู่ออกอย่างรวดเร็ว ก่อนเงยขึ้นมาถอดเสื้อคอกลมที่ตัวใส่ โยนออกไปไกลๆ

 

จองกุกจับมือพี่ชายที่ดึงขอบกางเกงนอนของตัวเองไว้ ก่อนลุกขึ้นมานั่งจ้องตาคนตัวโต

 

“มันไม่ถูกต้องไม่ใช่หรอครับ”

 

“....”

 

 

 

“ไม่มีพี่น้องที่ไหนเขาทำกันแบบนี้ .. ไม่ใช่หรอครับ”

 

พัคจีมินถอยออกมานั่งปลายเตียง ทำไมเขาจะไม่รู้

 

 

จองกุกมองแผ่นหลังของพี่ชายที่เดินออกจากห้องไป

 

จากนี้ไปจองกุกอาจต้องนอนคนเดียวตลอดไป ไม่มีพี่น้องที่ไหนเขานอนด้วยกันทุกคืนหรอก จองกุกรู้ แต่ที่ไม่พูดอะไร ก็เพราะอยากนอนกับพี่ชายไง

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทำไมต้องอยากทำอะไรที่คนเป็นพี่น้องเขาไม่ทำกันด้วยก็ไม่รู้

 

จองกุกนั่งติดกระดุมเสื้อที่พัคจีมินปลดของตัวเองออก หากทำตรงนี้เสร็จแล้ว เขาจะลุกไปหยิบเสื้อของจีมินที่เจ้าตัวโยนไว้ ไปเก็บ

 

เฮ้อ

 

ไม่น่าพูดออกไปแบบนั้นเลย

 

แค่คิดว่าจะไม่ได้นอนกอดกันเหมือนทุกวัน น้ำตาเจ้ากรรมก็ไหลออกมา

 

หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ น้ำตาไม่รักดี

 

 

ขาเรียวก้าวลงมาแตะพื้น เป็นจังหวะเดียวกันที่พัคจีมินเปิดประตูเข้ามา

 

และ

 

ยื่นซองสีน้ำตาลให้

 

จองกุกรับมาอย่างไม่เข้าใจ

 

 

 

A ไม่มีความสัมพันธ์กับพัคยงชอล

 

B มีความสัมพันธ์กับพัคยงชอล

 

 

แต่ก็ฉลาดพอที่จะรู้ว่าสิ่งตัวเองถืออยู่คืออะไร

 

 

“เอ.. คือใคร บี.. คือ..” จองกุกอยากรู้ ถึงจะกลัวว่าตัวเองจะไม่ใช่ลูกของพ่อ

 

พัคจีมินดึงกระดาษในมือน้อยๆ ออกมาแล้วโยนออกไป

 

คนตัวเล็กถูกคนที่ตนคิดว่าเป็นพี่ชายมาตลอดสามสี่ปีกอดเอาไว้

“ผมไม่ใช่ลูกคุณพ่อหรอครับ” คนตัวเล็กน้ำตาไหลอยู่ในอ้อมกอดของพัคจีมิน

 

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก” พัคจีมินลูบหัวเด็กที่กำลังเสียใจ

 

พัคจีมินรู้ดีว่าจองกุกรักพ่อของเขาขนาดไหน

 

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”

 

ความลับนี้ต้องอยู่กับเขาตลอดไป

 

 

ชายสองคนนั่งกอดกันเงียบๆ อยู่ปลายเตียง พัคจีมินเช็ดน้ำตาที่เปื้อนแก้มเนียนออกอย่างเบามือ จองกุกเงยหน้าสบตาพัคจีมิน

“พี่รู้มานานแล้วใช่ไหมครับ”

 

คนถูกถามได้แต่พยักหน้า

 

“ที่พี่บอกว่ารัก .. ไม่ใช่รักแบบพี่น้องใช่ไหมครับ”

 

พัคจีมินพยักหน้าอมยิ้ม

“เธอล่ะ ที่บอกว่ารักฉัน”

 

 

ขอไม่ตอบได้ไหม จองกุกคิด

 

เธอก็ไม่ได้คิดกับฉันแบบพี่น้องหรอกจองกุก พัคจีมินรู้

 

 

“หัวเราะอะไรครับ” จองกุกทำหน้างุ้ยๆ ใส่คนเป็นพี่

 

 

 

“ผมยาวแล้วนะ” มือหนายกมาปัดผมที่ปรกหน้าคนตาโตอย่างใส่ใจ

 

 

 

 

“พรุ่งนี้ไปตัดผมกันนะ”

 

 

 ------------------------------------------------



ไปตัดผมกันจ้าาาาา



------------------------------------------------


 

 

 

เสียงในห้องกว้างเงียบลง เหลือแต่เสียงหายใจหอบของชายหนุ่มทั้งสอง

 

จองกุกตั้งหลักได้ก่อนเพราะไม่ได้ออกแรงอะไรมากเท่าพี่ชาย

“พี่จีมินรักจองกุกไหม” เด็กน้อยลุกมาเกยคางบนอกแกร่งของคนนอนหอบ

พัคจีมินอมยิ้มหันหน้าหนี แต่ไม่เท่าไหร่ก็หันกลับมา

 

“รักสิ” พัคจีมินจำได้ว่าเขาบอกไปแล้ว

 

“รู้สึกดีจัง” จอนจองกุกยิ้มอย่างมีความสุข

 

“ขยับมานอนดีๆ”

พัคจีมินออกคำสั่ง จองกุกทำตามอย่างว่าง่าย

 

 

“จองกุก”

“ครับ” คนตัวเล็กขานรับคนที่ตนนอนหนุนแขนอยู่

 

“ต่อไปนี้ขอให้เชื่อฉันนะ ฉันทำทุกอย่างเพราะรักเธอ”

 

“รู้แล้วครับบบบบ” จองกุกกอดเอวพัคจีมินแน่น

 

“แต่ก่อนอื่น ลุกไปอาบน้ำก่อนเลย ตัวเหนียวหมดแล้ว”

 

จองกุกลุกไปตามที่พี่ชายบอก ตอนแรกว่าจะแกล้งชวนให้ไปอาบน้ำด้วยกัน แต่ดูแล้วพัคจีมินไม่น่ามีแรงมาต่อล้อต่อเถียงตนได้

 

 

 

 

มือหนาลุกไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่หัวเตียงมาต่อสายโทรออก เพื่อสั่งงานในวันหยุด

 

“มินยุนกิ พรุ่งนี้มาหาฉันที่บ้านด้วย”

 

 

 

 

 

 

 

จอนจองกุกเด็กเกินไปที่จะเอะใจในคำว่ารักของพัคจีมิน




























Talk :



ถ้าอัพพรุ่งนี้ก็ดูจะบาปไปหน่อย


ตาพัคสมหวังไปแล้วค่ะทุกคน
ถึงขั้นซ่อน Lubricant gel ไว้ใต้หมอนน้อง
อย่างไงก็ไม่น่ารอด



ร้านตัดผมก็อยู่ที่เดิม
ถ้าหาไม่เจอก็เข้าแท็ก #พี่พัคครับผมขออยู่ด้วย เลยนะจ๊ะ



------
ไม่ค่อยได้ตอบคอมเม้นท์เพราะเกรงใจทุกคน
แต่รู้ใช่ไหมคะ ว่าคอมเม้นของทุกคนคือกำลังใจของเรา


สองคนนั้นสมหวังไปแล้ว ก็ยินดีปรีดาด้วย

ส่วนเราคนเขียนตาดำๆ (ปริบ)
...ยังรอกำลังใจจากทุกคนอยู่น้าาาาา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #234 Absinthe94Army (@Absinthe94Army) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 01:34
    เจ้าพระคุณรุนช่อง /มือทาบอก
    #234
    0
  2. #133 412549 (@412549) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:52

    OK ไรท์เราอยู่โรงบาล แม่!!

    เขาจะสมหวังกันแล้ว หุงข้าวให้หนูด้วย ไรท์เขาไม่ยอมเอามาม่ามาเเจก

    สาธุขอให้ยุนกิสนับสนุนจีมินกับจองกุกด้วยเถิด
    #133
    1
    • #133-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 22)
      19 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:13
      อยู่โรงพยาบาล.. เป็นอะไรหรือเปล่าคะตัวเอง ??
      #133-1
  3. #132 ชอบกินแตงกวา (@chobkintangkwa) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:54
    อมก.​ คำว่ารักของคุณพัคจะคืออะไรกันนะ...
    #132
    0
  4. #131 5ummer (@bcplo) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:58

    ในที่สุดดดดดดดดดดดดดดดดดดด เข้า ก็ ได้ กัน!!

    คุณพัคค่ะ!! คุณมันร้าย ผู้ชายแบบคุณนี้มันน่าตีจริงๆ

    สารภาพว่าชอบฉากกดท้ายทอยน้องจุ๊บเหม่งมาก

    อารมณ์แบบราชาผู้อยู่เหนือทุกสิ่ง คุณเขาจะต้องมองนัมจุนด้วยสายตาเหยียดหยามแน่ๆ

    #131
    1
    • #131-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 22)
      18 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:06
      บ้านเธอไม่มีจองกุกล่ะสิ แบบนี้แน่เลยย
      #131-1
  5. #130 jmjk.njj (@Nness) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:19
    เข้าแท็กแล้วหาไม่เจอง่า
    #130
    2
    • #130-1 jmjk.njj (@Nness) (จากตอนที่ 22)
      18 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:24
      เจอแล้วๆๆๆเย้ๆๆๆ
      #130-1
    • #130-2 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 22)
      18 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:22

      ^_______^
      #130-2
  6. #129 vodka9311 (@vodka9311) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:33

    อื้อหื้อออออ ตัดผมๆ
    #129
    0
  7. #128 Nnoeyg (@Nnoeyg) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:04
    ร้านตัดผมมันดีอย่างนี้นี่เอง น้องกุกหนูไม่ใช่เด็กละนะ พี่พัครักน้องให้จริงนะ
    #128
    0