พี่พัคครับผมขออยู่ด้วย JIKOOK BTS

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,216 Views

  • 244 Comments

  • 242 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    219

    Overall
    5,216

ตอนที่ 2 : พี่ครับผมขออยู่ด้วย ตอนที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 666
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    24 พ.ค. 62


 

"เอ่อ คุณพัคครับ" จองโฮซอกตัดสินใจเรียกเจ้านายตนที่นั่งอ่านเอกสารในห้องทำงานใหญ่ หลังจากลังเลว่าจะพูดดีไม่พูดดี

"พูดได้แล้วหรอ..." จีมินเอ่ยโดยไม่เงยหน้ามามอง ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่นาน พัคจีมินสังเกตคนใต้บังคับบัญชา อยู่กันมาตั้งเท่าไหร่ "มีอะไรก็ว่ามา"

จองโฮซอกมองตาเจ้านายที่จ้องมาที่เขา เพราะไม่ใช่เรื่องของเขา เขาจึงครุ่นคิดอยู่นาน

"เรื่องคุณจอนจองกุกน่ะครับ" ลูกน้องคนสนิทตัดสินใจเอ่ยออกมา

"ทำไม เด็กนั่นก่อเรื่องอะไร" จีมินวางเอกสารที่อยู่ในมือลง

 

จริงๆ ก็เป็นเวลาเดือนกว่าแล้วที่จองกุกเข้ามาอยู่ในบ้านเขา เด็กคนนั้นยังคงอยู่ในห้องพักคนงาน และเขาก็ไม่ได้สนใจเรื่องของเด็กนั่นอีกเลย

แม้ผู้หญิงคนนั้นจะอ้างว่าเด็กนี่มีสายเลือดเดียวกันกับเขา แต่เขาไม่ใส่ใจหรอก ไม่เชื่อเสียด้วยซ้ำ ถึงใช่แล้วจะให้ทำอย่างไร ต้องยกยอปอปั้น เชิดหน้าชูตาหรือ ทำแบบนั้นลูกสาวลูกชายคุณพ่อไม่เต็มบ้านหรือ

แล้วทำไมถึงรับเด็กคนนี้ไว้ล่ะ ไม่รู้สิ เพราะสายตาของผู้หญิงคนนั้นงั้นหรอ อาจจะใช่ แววตาของความเชื่อมั่น ความแข็งกร้าว ดูแล้วน่าจะสร้างปัญหาให้เขาให้อนาคต เลี้ยงไว้สักคนคงไม่แย่เท่าไหร่หรอกมั้ง

 

"อาทิตย์หน้าเป็นวันเปิดเทอมเด็กมัธยม ผมคิดว่าคุณจอนจองกุกน่าจะยังไม่ได้เตรียมตัวอะไร ทั้งเรื่องโรงเรียน ทั้งเรื่องเอกสาร ผมคิดว่า..."

"นายจะให้ฉันส่งเด็กนั่นเรียนหรอ" พัคจีมินขยับตัวออกจากเก้าอี้ที่พิงอยากหงุดหงิด โมโหนิดหน่อยที่คนของตนเรียกเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้านั่นว่า'คุณ' ไม่ใช่คู่ค้า ไม่ใช่คนที่มีผลประโยชน์ด้วยเสียด้วยซ้ำ ทำไมต้องให้เกียรติขนาดนั้น แล้วยิ่งพูดต่อหน้าเขา นายรับใช้ใครกันแน่จองโฮซอก

"ขอโทษครับ" โฮซอกก้มหน้าหงุด

พัคจีมินถอนหายใจก่อนหยิบเอกสารมาอ่านต่อ

 

 

"นี่เป็นรายงานผลประกอบการไตรมาสแรกของเคกรุ๊ปค่ะ" เลขาสาวอธิบายเนื้อหาของเอกสารที่ตนเอามาให้เจ้านายในห้องทำงาน 

"อืม ขอบใจ" เจ้านายกล่าว แต่แล้วก็สะดุดตาที่ใครคนหนึ่ง

ปกติเลขาของเขาทำงานคนเดียว แต่ทำไมวันนี้มีอีกคนมาด้วย

"ดิฉันรับคนมาช่วยงานน่ะค่ะ คิดว่าถ้าผ่านงานแล้วจึงจะพามาพบท่าน ขอโทษที่ไม่ได้แจ้งค่ะ" หญิงสาวโค้งหลังขอโทษ พลอยให้คนที่อยู่ข้างหลังต้องก้มตามไปด้วย

"ออกไปได้" การไม่รับคำขอโทษบ่งบอกว่าพัคจีมินไม่พอใจ เขาไม่ชอบการที่รู้อะไรๆ ทีหลัง คนที่ทำงานกับเขาจำเป็นต้องรู้เรื่องนี้ 

 

"เดี๋ยว!!

เสียงเรียกของเจ้านายทำให้พวกเขาต้องหันกลับมา 

"นายชื่ออะไร" จีมินถามผู้ช่วยคนใหม่

"ยุนกิครับ มิน ยุนกิ" เด็กหนุ่มผิวขาวแนะนำตัวอย่างกระตือรือร้น ดูไม่ผิดคงเพิ่งเรียนจบสินะ

"ฉันมีงานให้นายทำ... จีมินพูดกับยุนกิ ก่อนหันไปสั่งเลขาสาว “…เธอออกไปได้"

       

 

 

                รายละเอียดนอกจากนี้นายถามโฮซอกแล้วกันพัคจีมินสั่งงานแก่พนักงานใหม่เพียงคร่าวๆ เท่านั้น หลังจากบอกเนื้อหาสำคัญไปแล้ว

 

 

 

 

คฤหาสน์ตระกูลพัค

 

            คุณจองกุกคะ มีคนมาหายองเอเดินมาเรียกชายหนุ่มที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาล้างจานอยู่ในครัว หลังจากที่ทั้งคู่ช่วยกันทำขนมเสร็จ

            โอ๊ะ ครับๆจองกุกขานรับ ก่อนเร่งมือถูๆ ภาชนะในมือแทนที่จะรีบออกไป จนยองเอต้องปราม

            คุณจองกุกขา ไม่ต้องมัวล้างแล้ว...ยองเอแย่งถ้วยชามออกจากมือเด็กหนุ่ม ...รีบไปเถอะค่ะ ได้ยินว่าเป็นคนของคุณพัคด้วย

                จริงหรอครับ พอได้ยินดังนั้น จองกุกละมือออกทันที รีบเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนลวกๆ ระหว่างนั้นก็คิดไปด้วยว่าทำไมต้องมาเร่งรีบเพียงแค่ได้ยินว่าเป็นคนของพัคจีมินด้วย แค่มีคนมาหา ตนก็น่าจะแปลกใจได้แล้ว บางทีอาจเป็นแม่หรืออาแทฮยองก็ได้ แต่ก็ไม่มีอะไรที่เป็นไปได้ทั้งนั้น แม่ไม่มีทางกลับมาหาเขาแน่ๆ ส่วนอาแทฮยองรายนั้นน่าจะไม่รู้ว่าตนอยู่ที่ไหน

 

            สวัสดีครับจองกุกเอ่ยทักทายผู้ชายที่นั่งรอเขาอยู่ที่ห้องรับแขก

            สวัสดีครับ คุณจอนจองกุกมินยุนกิยืนขึ้น ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร เชิญนั่งก่อนสิครับเขาผายมือไปยังโซฟา แต่จองกุกกลับมีท่าทีกังวล เหมือนไม่กล้านั่ง ซี่งก็จริง ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่จองกุกยังไม่เคยได้มาเหยียบเรือนใหญ่นี่ด้วยซ้ำ แม้ทุกคน (ยกเว้นพัคจีมิน) จะปฏิบัติกับเขาเหมือนเป็นลูกชายของพัคยงชอล แต่เขาก็เป็นแค่เด็กที่มาอาศัยบ้านของพัคจีมินอยู่เท่านั้น

            ผมว่า...

                ถ้าอย่างนั้นยืนคุยก็ได้ครับเขาพูดเมื่อเห็นว่าจองกุกทำท่าเหมือนจะไม่อยากนั่ง ผมมินยุนกิครับ วันนี้ผมจะพาคุณออกไปซื้อของใช้ที่จำเป็น รวมถึงพาคุณไปสมัครเรียนด้วย

                จองกุกตาเป็นประกายทันทีเมื่อได้ยินคำว่า โรงเรียน พาไปสมัครเรียนอย่างนั้นหรือ หมายความว่าเขาจะได้เรียนหนังสืออย่างนั้นหรือ

            คุณจองกุกสนใจโรงเรียนไหนเป็นพิเศษมั้ยครับ

            “…”

                คุณจองกุกครับ

                ผมจะได้เรียนจริงๆ หรอครับ จองกุกพยายามทำเสียงให้เป็นปกติ แต่มินยุนกิกลับสัมผัสได้

            อ้าวทำไมถามอย่างนั้นล่ะครับ

จริงๆ มีข่าวลือว่าคุณพัคมีน้องชายอยู่ที่บ้านหนึ่งคน เขาไม่ได้อยากยุ่งเรื่องของเจ้านายนักหรอก ตอนที่พัคจีมินสั่งว่าให้จัดการเรื่องเรียนของเด็กคนหนึ่งเขาก็เดาไว้แล้วว่าต้องเป็นน้องชายคนที่ทุกคนพูดถึงแน่ๆ แต่สิ่งที่ผิดคาดนิดหน่อยน่าจะเป็นเรื่องที่จอนจองกุกไม่ได้ถูกดูแลอย่างดีในฐานะของน้องชายท่านประธานนี่สิ

            เอ๊ะ ว่าแต่จอนจองกุกคนนี้ใช่คนที่เขาลือกันว่าเป็นน้องชายคุณพัคหรือเปล่า ถามดีไหมนะ คุณพัคอาจจะเลี้ยงเด็กไว้ในบ้านก็ได้ แต่ถ้าเลี้ยงเด็กไว้แบบนั้นจริงๆ ทำไมถึงไม่ดูแลให้ดีล่ะ ปล่อยให้ใส่เสื้อผ้าแบรนด์ถูกๆ อย่างนี้ได้อย่างไง เอ๋า ก็คุณพัคถึงได้สั่งให้นายมาดูแลไงล่ะมินยุนกิ ไม่สิ จอนจองกุกอายุแค่สิบห้านะ คุณพัคจีมินจะสามสิบอยู่แล้ว ห่างกันเป็นรอบขนาดนี้ ไม่มีทางเป็นแบบที่เราคิดหรอก

            คุณยุนกิครับจองกุกเรียก เมื่อเห็นว่าเขามองหน้าตนแปลกๆ อยู่นาน

            เราออกไปเลยดีไหมครับยุนกิพูดหลังจากตั้งสติได้

            อย่างนั้นก็ได้ครับ

 

 

 

 

 

 

                ภาพอาคารเรียนที่สร้างขึ้นสไตล์ยุโรปจำนวน 3-4 หลัง เท่าที่ตาจองกุกเห็นในตอนนี้ ช่างเป็นภาพที่ตื่นตาตื่นใจเสียเหลือเกิน แม้โรงเรียนที่จองกุกเรียนอยู่ก่อนที่แม่จะพามาที่นี่นั้น จะเป็นโรงเรียนที่ดีที่สุดในปูซานอยู่แล้ว แต่ก็เทียบไม่ได้เลยกับที่ที่จองกุกยืนอยู่ในขณะนี้ กรุงโซลนี้ช่างวิเศษจริงๆ

            คุณพัคเคยเรียนอยู่ที่นี่ด้วยนะครับ คุณจอนจองกุก คุณจอนจองกุกครับ ... คุณจอนครับ มินยุนกิเรียกจองกุกที่ยืนเหม่อ

            ครับๆๆ อะไรนะครับ ขอโทษที เมื่อสักครู่ผม...ไม่ได้ฟัง จองกุกบอก ยุนกิถึงกับยิ้มให้กับความน่ารัก

            ผมบอกว่านี่เป็นโรงเรียนที่คุณพัคเคยเรียนน่ะครับ เป็นอย่างไงบ้างครับ ชอบที่นี่มั้ย ยุนกิถามความสมัครใจของผู้เรียน

            แต่ที่นี่เป็นโรงเรียนนานาชาติไม่ไช่หรือครับ คงแพงน่าดู ผมเรียนที่ไหนก็ได้ จองกุกปฏิเสธ

            ที่ไหนก็ได้ไม่ได้ครับ เขาบอกว่าให้ดูแลคุณให้เต็มที่ มินยุนกิบอก

            พี่จีมินน่ะหรอครับจองกุกดีใจจนเผลอเรียกชื่อพี่ชาย แต่นึกขึ้นได้ว่าไม่ควร เอ่อ ผมหมายถึง คุณพัคน่ะครับเด็กน้อยหลุบตาเศร้าลง แต่ก็แอบหวังในคำตอบ

            จริงๆ แล้วเป็นคุณจองโฮซอกน่ะครับ ยุนกิตอบความจริง

            อ่อ หรอครับ จองกุกหงอย

            ยุนกิเห็นดังนั้นจึงรีบอธิบายเพิ่ม

            แต่คุณพัคท่านให้แบล็คการ์ดมาเลยนะครับ

            ครับ    จองกุกตอบเบา

            ไม่ดีขึ้นสินะ ยุนกิคิดในใจ

 

            คุณมินยุนกิที่โทรมาเมื่อตอนเช้าหรือเปล่าคะ หญิงสาวแต่งตัวเรียบร้อยดูดีเดินมาหาเขาพร้อมทักทายด้วยรอยยิ้มสดใส ดิฉันดายอนค่ะ

            อ้อ คุณดายอนนี่เอง สวัสดีครับ ยุนกิสนทนากับคนที่ตนติดต่อไว้ด่อนมาที่นี้

            งั้นเดี๋ยวเชิญด้านในเลยนะคะ เชิญค่ะ ดายอนผายมือก่อนเดินนำผู้ปกครองและว่าที่ลูกศิษย์ของตนเข้าไปในห้องรับรอง

           

 

 

            หลังจากพูดคุยรายละเอียดต่างๆ เรียบร้อยแล้ว มินยุนกิได้ยื่นเครดิตการ์ด เพื่อชำระค่าใช้จ่ายต่างๆ

            โอ๊ะ อันนี้บัตรคุณพัคจีมินนี่คะ ดายอนแสดงอาการประหลาดใจ อันที่จริงที่ติดต่อกับมินยุนกิตอนแรกนั้น เขาไม่ได้เอ่ยชื่อพัคจีมินออกมาด้วยซ้ำ พัคจีมินเป็นศิษย์เก่าของที่นี่ รวมถึงยังเป็นผู้สนับสนุนงบประมาณของกิจการต่างๆ ของโรงเรียน หากเธอรู้ว่านักเรียนคนนี้เป็นธุระของพัคจีมิน เธอคงจะปฏิบัติต่อเขาดีกว่านี้ แม้ว่าตอนนี้เธอจะทำดีมากๆ แล้วก็ตาม

            คุณจอนจองกุก...ดายอนพยายามส่งสัญญาณเพื่อให้ทราบว่าเธอสงสัยความสัมพันธ์ของพัคจีมินและจอนจองกุก

            ได้โปรดอย่าคิดไปไกลเลยนะครับ คุณดายอน แม้ยุนกิจะเป็นคนสนุกสนาน อยากรู้อยากเห็น แต่เขาก็ไม่ใช่คนขายเจ้านายนะ

 

            อันนี้เป็นแค่ข้อสอบวัดผลธรรมดานะคะ หากไม่สะดวกทำก็ไม่เป็นไร ดายอนยื่นข้อสอบลงบนโต๊ะหลังได้รับใบสมัครที่กรอกแล้วมา

            คุณจะทำหรือเปล่าครับ ยุนกิถาม

            ทำก็ได้ครับ เดี๋ยวผมรีบทำ เราจะได้รีบกลับ

            ว่าจบ จองกุกก็หยิบข้อสอบเดินไปนั่งที่โต๊ะที่เหมาะกับการทำข้อสอบมากกว่าโซฟารับแขกตัวนี้

            ไม่ต้องรีบนะครับ ค่อยๆ ทำ ยุนกิบอกก่อนจองกุกจะเดินไป

            ครับบบ จองกุกตะโกนตอบมาเบาๆ

            คุณดายอนครับ ปกติแล้วข้อสอบนั่นใช้เวลาทำเท่าไรหรอครับ ยุนกิถามระยะเวลาที่เขาต้องนั่งรอ

            โดยทั่วไปนักเรียนจะใช้เวลาประมาณสองชั่วโมงกว่าๆ น่ะค่ะ

ห๊ะ!!”

ยุนกิเผลอตกใจแรง นึกว่าจะแค่สิบยี่สิบนาทีเสียอีก จองกุกเข้าใจสถานการณ์จึงยกปึกข้อสอบเล่มหนาให้ยุนกิดูเหมือนล้อเลียน ยุนกิถึงกับหน้าถอดสี เล่มหนามาก(กกกกก) ตอนจองกุกถือไปทำไมเราไม่มองนะ ยุนกิคิดในใจ รอได้นั่นแหละ แต่น่าจะนานกว่าทีคิดนิดนึง

แถวนี้มีร้านกาแฟอยู่นะคะ ดายอนยิ้มหวานให้อย่างเป็นมิตร ยุนกิพยักหน้าให้อย่างเข้าใจ

คุณจองกุกครับ

ไปเถอะครับ ค่อยกลับมารับผมก็ได้ จองกุกรีบบอกอย่างเข้าใจ

 

มินยุนกินั่งรอจอนจองกุกในร้านกาแฟร้านหนึ่ง ตามคำแนะนำของดายอน เขานั่งมองผู้คนเข้าออกร้านอย่างเพลิดเพลิน บางคนมากับเพื่อน บางคนมากับแฟน บางคนมาคนเดียว บ้างก็มาซื้อหนึ่งแก้วสำหรับตัวเอง บ้างก็มาซื้อไปทีละหลายๆ แก้ว คงเป็นพนักงานต๊อกต๋อยเหมือนเขาสินะ

มินยุนกิ ... ใช่มั้ย” เสียงทุ้มดังมาจากด้านข้างของตนเอง

คิมแทฮยอง







มินยุนกินั่งรอจอนจองกุกในร้านกาแฟร้านหนึ่ง ตามคำแนะนำของดายอน เขานั่งมองผู้คนเข้าออกร้านอย่างเพลิดเพลิน บางคนมากับเพื่อน บางคนมากับแฟน บางคนมาคนเดียว บ้างก็มาซื้อหนึ่งแก้วสำหรับตัวเอง บ้างก็มาซื้อไปทีละหลายๆ แก้ว คงเป็นพนักงานต๊อกต๋อยเหมือนเขาสินะ

มินยุนกิ ... ใช่มั้ย” เสียงทุ้มดังมาจากด้านข้างของตนเอง

คิมแทฮยอง

ยุนกิจริงๆ ด้วย โห ไม่เจอกันนานมาก ยุนกิลุกขึ้นทักทายเพื่อนเก่า

ไม่คิดว่าจะเจอนายที่นี่เลย เกือบสิบปีเลยป้ะเนี่ย แทฮยองกระตือรือร้น

ทั้งสองนั่งคุยกันอยากออกรส ตามประสาเพื่อนที่เหมือนสนิทกัน แค่เรียนห้องเดียวกันน่ะ

เป็นเจ้าของร้านกาแฟจนได้สินะนาย ยังจำได้เลยตอนอาจารย์ถามว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไร แล้วนายบอกอยากเปิดร้านกาแฟน่ะ เอ้อ เบเกอรี่อร่อยด้วยนะ ยุนกิชมใหญ่ ตามประสาคนพูดเก่ง

ขอบคุณนะ แต่นี่ไม่ใช่ร้านฉันหรอก ฉันมาทำธุระที่ธนาคารน่ะ ต้องมาที่สำนักงานใหญ่ แทฮยองปฏิเสธ แต่เรื่องร้านกาแฟน่ะ ฉันเปิดจริงนะ ที่ปูซาน ถ้าว่างก็ไปหาได้นะ

ตลกจริง ฉันก็พูดซะเยอะเลย ทั้งคู่หัวเราะพอเป็นพิธี ว่าแต่สบายดีใช่ไหม พี่ชายนายด้วย

แทฮยองยิ้มให้เมื่อยุนกิพูดถึงพี่ชายตน ยุนกิเคยอาศัยอยู่ที่ปูซานช่วงมัธยม เป็นเพื่อนบ้านของแทฮยอง

เขาเสียไปนานแล้ว แทฮยองตอบด้วยรอยยิ้ม

เอ่อ ขอโทษ ยุนกิตกใจ ไม่กล้าถามรายละเอียด

เห้ย ไม่ต้องซีเรียส มันผ่านมานานแล้วหล่ะ แทฮยองรีบบอกยุนกิที่ทำหน้าเศร้า ว่าแต่กลับมาจากต่างประเทศตั้งแต่เมื่อไหร่ ได้ข่าวล่าสุดว่าได้ทุนไปเรียนอเมริกา

นานแล้ว นี่ก็ทำงานใช้ทุนอยู่ ยุนกิเหลือบมองนาฬิกา แทฮยอง ฉันไปก่อนนะ นัดเด็กไว้ ยุนกิลาเพื่อนเมื่อเห็นว่าอีกครึ่งชั่วโมง จะครบเวลาทำข้อสอบของน้องชายเจ้านาย

 

 

มาแล้วหรอครับ จองกุกรีบลุกขึ้นเมื่อเห็นว่ายุนกิมารับตนแล้ว

นี่ทำข้อสอบแค่สองชั่วโมงเองหรอครับ ปกติต้องสองชั่วโมงครึ่งนี่ ยุนกิชมจองกุกที่ทำข้อสอบเสร็จไว ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้แล้วข้ามหรอกนะ

จริงๆ คุณจองกุกทำเสร็จตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้วแล้วค่ะ ดายอนเดินเข้ามาสมทบ

ยุนกิตกใจ ชั่วโมงครึ่งงั้นหรอ ข้ามจริงๆ หรอ เออ ช่างเถอะ

วันนี้เรียบร้อยแล้วนะคะ เดี๋ยวหนังสือเรียนและยูนิฟอร์ม รวมถึงผลสอบ ดิฉันจะส่งไปทึ่บ้านคุณพัคจีมินค่ะ

 

 

 

ผมน่าจะให้เบอร์คุณไว้ ดูสิ เลยต้องมานั่งรอผมตั้งครึ่งชั่วโมง ยุนกิพูดๆๆ ขณะขับรถ ก่อนยื่นสมาร์ทโฟนของตัวเองให้จองกุกที่นั่งอยู่เบาะข้าง พิมพ์เบอร์ของคุณสิครับ

จองกุกอ้ำอึ้งไม่หยิบโทรศัพท์จากมือขาว ตอนนี้เขาไม่มีโทรศัพท์หรอก

อย่าบอกนะครับว่าไม่มี ยุนกิทำหน้าตกใจ

 

 

เคยมาที่นี่หรือเปล่าครับ ที่นี่น่ะ ใหญ่ที่สุดในเกาหลีใต้เลยนะ

นั่นเป็นประโยคที่ยุนกิคุยกับจองกุกขณะยืนอยู่หน้าห้างสรรพสินค้าชื่อดัง เพราะหลังจากนั้นเขาไม่ได้พูดกับจองกุกอีกเลย แต่กลับพูดกับพนักงานของร้านเสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้าแทน

ยุนกิถือโอกาสนี้ซื้อเสื้อผ้าและของใช้จำเป็น (ที่จองกุกไม่ต้องการ) ให้จองกุก ส่วนพนักงานเมื่อเห็นว่ายุนกิถือ Black Card ของเจ้าของห้าง ก็กุลีกุจอมาดูแลอย่างดี

เยอะขนาดนี้จะแบกกลับหมดหรอครับ จองกุกเห็นถุงของเยอะแยะถึงกับกังวล

แล้วใครว่าเราจะแบกกลับล่ะครับคุณ ยุนกิยิ้มกวน ก่อนจะมีพนักงานชายหญิงของห้างประมาณสี่ห้าคน เดินเรียงแถวมาหยิบถุงกระดาษพวกนี้ออกไป ช็อปเป็นล้าน ไม่ส่งถึงบ้านมีเคืองนะครับ





















Talk : เราตั้งใจจะอัพนิยายทุกวันจันทร์ และวันศุกร์ค่ะ หรือถ้าติดปัญหาอะไร ก็จะพยายามอัพอย่างน้อยอาทิตย์ละ 1 ตอน


แต่วันนี้เรารีบมาอัพตอนที่ 2 ทั้งๆ ที่ยังไม่ถึงวันศุกร์ เพราะเราดีใจที่มีคนกดติดตามแฟนฟิคเรื่องนี้ตั้ง 2 คนแหน่ะค่ะ 

ถ้าคุณได้เข้ามาอ่านถึงตรงนี้ เราขอขอบคุณมากๆ จริงๆ นะคะ เพราะคุณทั้งสองคน ทำให้เรามีไฟที่จะเขียนๆๆๆ ทั้งๆ ที่งานก็แสนจะยุ่งๆๆๆ ค่ะ



พูดว่าอยากได้กำลังใจได้มั้ยคะ 

เราตั้งใจจะเขียนเรื่องนี้ให้จบอยู่แล้วต่อให้มีคนอ่านแค่คนเดียว อย่างไงช่วยเป็นกำลังใจให้เราได้มั้ยคะ


ทวีตติดแท็ก #พี่พัคครับผมขออยู่ด้วย เพื่อเป็นกำลังใจให้น้องจองกุกกันนะคะ


(เราก็อยากได้กำลังใจเหมือนกันน้าา)

@JM1310Than







****ข้างบนคือทอร์คสมัยตั้งแต่มีคนเฟบแค่สองคน ... ย้อนไปตอนนั้นแล้วมีไฟ :)))




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #243 btjmsg (@Yoonmin33) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 12:29
    เพิ่งเข้ามาเจอ หลังจากอ่านฟิคล่าสุดที่ไรท์แต่ง เรื่องนี้สนุกมากๆ เป็นกำลังใจให้ในการแต่งทุกเรื่องเลยนะคะ :)
    #243
    0
  2. #231 juniethejune (@juniethejune) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 13:18
    อุ่ย ตอนพี่ยุนกิเจอแทฮยองคือขนลุกเลย อย่าเพิ่งให้คุณอามารับหลานนะคะ แค่อยู่บ้านเดียวกันนี่ยังไม่เห็นโมเมนต์ใดๆเลย แง๊
    #231
    0
  3. #188 Reader (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 23:51

    ยุนกิน่ารักก

    #188
    0
  4. #186 Ztart (@pettatiya-pk) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 11:14
    ชอบยุนกิ5555555
    #186
    0
  5. #176 JPPornpan (@JPPornpan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 09:03
    เกือบได้เจอกันแล้ว​ แทฮยองกับหลาน​ ลุ้นๆๆ​ อ่านต่อไม่รอล่ะนะค่ะ
    #176
    0
  6. #119 Data (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:39

    ตลกยุนกิอะ

    #119
    0
  7. #13 412549 (@412549) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 23:18
    เรารออยู่นะ
    #13
    1
    • #13-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 2)
      20 มกราคม 2562 / 23:20
      ขอบคุณนะคะ ^_____^
      #13-1
  8. #9 rosely_Ly (@tigrexeatwan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 16:44
    ฮืออ พี่แทเกือบได้เจอน้องแร้ว คลาดนิดเดียวเอง แต่พี่กินี่สิ 5555 ช็อปเป็นล้านไม่ส่งถึงบ้านมีเคือง ตลกกกก 55555
    #9
    1
  9. #4 F_Dem (@NoarArmyz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 23:37
    รอนะค้าบบบบบบ
    #4
    1
    • #4-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 2)
      17 มกราคม 2562 / 06:38
      จะรีบปั่นอย่างไวเลยค่าาาา
      #4-1
  10. วันที่ 16 มกราคม 2562 / 05:30

    รออ่านตอนต่อไปอยู่น้าาาา
    #3
    1
    • #3-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 2)
      16 มกราคม 2562 / 10:00
      ขอบคุณนะค้าาา จะรีบปั่นๆๆๆ เลย
      #3-1
  11. #2 Kim Jihyun (@Jihyunnie) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 02:03
    รออยู่นะค้าาา ^-^
    #2
    1
    • #2-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 2)
      16 มกราคม 2562 / 10:01
      ขอบคุณนะคะ เดี๋ยวจะรีบปั่นรีบลงเลยย
      #2-1
  12. วันที่ 15 มกราคม 2562 / 15:39
    รออ่านต่อนะจ้า สู้ๆ
    #1
    1
    • #1-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 2)
      15 มกราคม 2562 / 16:53
      ขอบคุณมากๆๆๆๆๆ นะคะ
      #1-1