พี่พัคครับผมขออยู่ด้วย JIKOOK BTS

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,217 Views

  • 244 Comments

  • 242 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    220

    Overall
    5,217

ตอนที่ 17 : พี่ครับผมขออยู่ด้วย ตอนที่ 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 525
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    7 ก.พ. 62

 

 

 

 

 

“พี่ครับ ลงมารับผมหน่อยสิ ผมอยู่หน้าตึกแล้ว”

 

จอนจองกุกโทรเรียกมินยุนกิให้ลงมารับตนหลังจากที่สอบถามกับเลขาก่อนหน้านี้แล้วว่าพัคจีมินอยู่ที่ทำงาน

“มาจริงๆ หรอ พี่นึกว่าพูดเล่นเสียอีก” มินยุนกิเดินคุยไปด้วย จองกุกบอกเขาว่าจะมาหาพี่ชายของเขาที่ทำงาน ไม่รู้ว่าสนิทกันถึงขนาดนี้

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

เสียงประตูห้องทำงานใหญ่ดังขึ้น เป็นเวลาเดียวกันที่จองโฮซอกรายงานผลประกอบการของบริษัทเสร็จสิ้น เขาแปลกใจที่หันไปเห็นจอนจองกุกที่นี่ มีธุระอะไรสำคัญ ถึงมาหาเจ้านายเขาถึงที่ทำงาน

 

“คุณออกไปได้แล้ว” พัคจีมินที่ยืนฟังอยู่บอกเลขาตน

 

จองโฮซอกรับคำสั่ง เดินผ่านน้องชายเจ้านายออกจากห้องไป ระหว่างที่หันมาปิดประตูห้องทำงานให้สนิท เขาดันไปเห็นภาพที่ทำให้อยากตีมือตัวเอง

 

น่าจะปิดให้ช้ากว่านี้

 

 

 

พัคจีมินอ้าแขนรับจอนจองกุกที่กึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามา น้องชายส่งข้อความมาหาเมื่อสักหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้แล้ว ว่าจะเข้ามาที่บริษัท

วันนี้พัคจีมินต้องเดินทางไปคุยเรื่องธุรกิจกับลูกค้าฝั่งยุโรป เขาต้องเดินทางไปสนามบินเย็นนี้ จองกุกเห็นว่าจะไม่ได้เจอพี่ชายนานจึงอยากมาหาเขาก่อนไป

 

“ไม่อยากให้ไปเลย” จองกุกกอดเอว ซบอกพี่ชาย

“พูดแบบนี้ไม่ได้นะ ฉันไปทำงาน” พัคจีมินว่า แต่แขนแกร่งยังโอบรัดแน่น

“จองกุกไปด้วยไม่ได้หรอ” น้องชายเงยหน้ามอง

“ไม่เรียนหนังสือหรือไง” พัคจีมินที่ยืนพิงโต๊ะทำงานก้มมองคนตัวเล็ก

เพราะเถียงไม่ได้ จองกุกเลยซุกหน้าเข้าไปยังอกแกร่งเหมือนเดิม

 

“ต้องคิดถึงมากๆ แน่เลย”

จองกุกบ่นฟึดฟัด ขนาดอยู่บ้านเดียวกันยังแทบจะรอให้เช้าไม่ไหว แล้วนี่ต้องอยู่ไกลกันคนละซีกโลก ฮ่อล

 

“เอาน่า อาทิตย์เดียวเอง เดี๋ยวฉันโทรหาทุกวันเลย ดีไหม”

จองกุกได้ยินข้อเสนอของพี่ชายก็ผละออามาจากอกกว้าง ถามยิ้มแป้น “จริงหรอครับ”

“ถ้าว่างนะ”

พัคจีมินมองน้องชายที่ฝืนอมยิ้มให้ข้อแม้ของตัวเองด้วยความตลก

ถึงจะไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่แต่จองกุกก็คิดในแง่บวกว่า ดีแค่ไหนแล้วที่พี่จีมินคิดจะโทรมา ลองเป็นเมื่อก่อนสิ หน้าคงไม่อยากจะมอง

 

ว่าแต่

 

เรื่องของเขากับพี่ชาย มันมาถึงจุดนี้ได้อย่างไรกันนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สถาบันวิจัย

 

 

 

“อ้าว นึกว่าไปอังกฤษกับคุณพัคซะอีก”

คิมซอกจินทักหัวหน้าเลขาที่มานั่งรอเขาในห้องทำงาน

“ไปกับมินยุนกิน่ะครับ”

“มาถึงนี่ มีอะไร”

“เรื่องประธานพัคกับจอนจองกุก” จองโฮซอกบอกเหตุผลที่ทำให้ตนมาหาผู้อำนวยการถึงสถาบัน

“พัคไหน พัคจีมิน พัคยงชอล” ซอกจินหยิบแก้วชาบนโต๊ะรับแขกมาจิบ

“ทั้งหมดนั่นแหละครับ พี่รู้ผลเลือดใช่ไหม” จองโฮซอกถามตรงๆ

คิมซอกจินยกยิ้ม ก็ต้องรู้สิ เข้าเป็นคนตรวจสอบเองกับมือ ไม่ได้ให้ใครช่วยด้วยซ้ำ

“ทำไม จะให้ฉันบอกผลเลือดกับนายหรอ”

“ไม่ต้องบอกก็รู้ครับ ว่าจองกุกไม่ใช่น้องคุณพัคจีมิน” โฮซอกทำหน้ายู่

คิมซอกจินมองหน้าลูกน้องคนโปรดของเจ้านาย ฉลาดแบบนี้ พัคจีมินถึงไว้ใจนักหนา

“ทำไมคิดงั้นล่ะ” คุณหมอหนุ่มหลีกเลี่ยงคำถามทำนองว่า รู้ได้อย่างไร

“ความรักมันพุ่งออกมาจากตาคุณพัคจีมินเลยครับ”

จองโฮซอกทำไม้ทำมือล้อเลียนเจ้านาย แววตาที่พัคจีมินส่งมาให้จองกุก ไม่ใช่สายตาของพี่ชายให้น้องชาย

“ขนาดนั้นเลยหรอ” ซอกจินตลกท่าทางของรุ่นน้อง

 

“แต่คุณพัคได้เลือดมาตั้งนานแล้วนี่ครับ เขาเพิ่งเอามาให้พี่หรอ”

จองโฮซอกถามเรื่องที่สงสัย เขาจำไม่ผิดแน่ๆ ว่าเขานำเลือดของจองกุกให้เจ้านายตั้งแต่ตอนแรกๆ ที่จองกุกมาแล้ว ทำไมเขาเพิ่งเปลี่ยนไปตอนนี้ มีอะไรที่เขาเดาไม่ออกงั้นหรอ

“เอามาให้นานแล้ว และก็ตรวจเสร็จนาน ที่เป็นแบบนี้น่าจะเพราะเพิ่งดูผลเลือดน่ะ” คิมซอกจินพูดความจริง

เนี่ย เรื่องของเจ้านายไม่ค่อยอยากยุ่งเลย

“เห้อ รักเด็กนั่นแล้วสินะ ถึงอยากรู้ว่าเป็นน้องตัวเองหรือเปล่า” จองโฮซอกถอนหายใจ เอนหลังไปพิงพนักโซฟา

 

“นายอย่าเพิ่งพูดแบบนั้น ตอนนี้ฉันก็ไม่รู้ว่าจองกุกเป็นลูกของประธานพัคหรือเปล่า” ซอกจินเตือน ตอนที่ได้ยินรุ่นน้องใช่สรรพนามที่แปลกไปของจองกุก

“หมายความว่าอย่างไงครับ”

“ฉันรู้แค่ว่าจองกุกกับคุณพัคไม่ใช่พี่น้องกัน แต่ใครเป็นลูกท่านประธาน อันนี้ฉันไม่รู้ ตอนคุณพัคเอาเลือดมาให้ เขาเอามาสองหลอด” ซอกจินอธิบาย

จองโฮซอกถึงกับอึ้ง เจ้านายของเขาช่างฉลาดจริงๆ ทำแบบนี้หมายความว่า นอกจากตัวพัคจีมินแล้ว ก็จะไม่มีใครรู้ว่าใครคือลูกของประธานพัคตัวจริง

คิมซอกจินเองก็คิดว่าประธานของเขาฉลาด ตอนแรกเขาคิดไว้ว่าจะรอดูปฏิกิริยาของเจ้านายว่าจะปฏิบัติต่อจองกุกอย่างไร แต่ทุกอย่างกลับผิดแผนไปหมด เพราะพัคจีมินเกิดรักจองกุกขึ้นมาจริงๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ครืด ครืด

 

ครืด ครืด

 

 

จองกุกที่รีบจ้ำเท้าออกมาจากห้องน้ำเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ดัง

“พี่จีมิน ขอโทษนะครับที่รับช้า เพิ่งออกมาจากห้องน้ำ ดูสิ”

พัคจีมินถึงกับผงะ เกือบทิ้งโทรศัพท์ให้หล่นจากมือ เมื่อจองกุกโชว์ชุดคลุมอาบน้ำตัวโคร่งของตัวเองเพื่อเป็นหลักฐานว่าเพิ่งอาบน้ำเสร็จจริงๆ

 

“ไปใส่เสื้อผ้าก่อนสิ จะรีบมารับทำไม” พัคจีมินดุจองกุก

“ไม่เอาอ่ะ คุยแบบนี้แหละ ไม่โป๊หรอก”

 

เหอะ พัคจีมินจะบ้าตาย เขาต้องงัวเงียครึ่งหลับครึ่งตื่นมาตอนตีสี่เพื่อโทรกลับมาเกาหลี แต่จองกุกกำลังทำให้เขา ตื่น

 

“ทำไมเพิ่งอาบน้ำ เกาหลีเที่ยงคืนแล้วนี่” จีมินถามหลังจากสูดหายใจลึกๆ

“เพิ่งกลับมาน่ะครับ” ช่วงนี้ ไม่สิ ก็แทบจะทุกช่วงนั่นแหละ ขึ้นอยู่กับว่าจองกุกจะเข้าร่วมกิจกรรมไหนกับทางมหาวิทยาลัย

“อย่ากลับดึกบ่อยนักสิ พักผ่อนน้อย เดี๋ยวก็ไม่สบาย”

“กลับดึกบ่อยๆ ก็เกรงใจคนขับรถเหมือนกันครับ” จองกุกส่งสายตาแบบมีนัยสำคัญผ่านแอพลิเคชั่นสนทนาข้ามประเทศ เขามองผ่านกล้องโดยตรง เลยเหมือนว่ากำลังมองหน้าพี่ชายที่อยู่ปลายสายจริงๆ

จีมินรู้ว่าจองกุกต้องการอะไร เขาไม่ยอมให้จองกุกไปกลับเองหรอก

“มันเป็นหน้าที่เขา ถ้าเกรงใจก็อย่ากลับดึกสิ”

“แหม มันก็ต้องมีกลับดึกบ้าง” จองกุกเริ่มเลื้อยลงไปบนที่นอนนุ่ม

“ช่างสิ ฉันเป็นคนจ่ายเงิน” พัคจีมินมองแก้มยุ้ยๆ ที่แนบกับหมอนใบนุ่มอย่างเอ็นดู

“เพราะพี่เป็นคนจ่ายไงครับ ผมยิ่งเกรงใจ” คนที่กำลังจะนอนเสียงดังขึ้นมา

 

“มาบอกว่าเกรงใจทั้งๆ ที่เพิ่งเอาบัตรฉันไปรูด Leica เนี่ยนะ” พัคจีมินนึกถึงข้อความยืนยันการจ่ายเงินเกือบล้านวอนที่ส่งเข้ามาในโทรศัพท์ของเขาเมื่อวันก่อน

จองกุกยิ้มแหย๋ๆ ใส่กล้องให้พี่ชายเอ็นดู ก็พัคจีมินบอกว่าเอาไว้ใช้จ่ายที่จำเป็นนี่นา

“ทำอะไรน่ะ” จีมินถามเมื่อเห็นว่าจองกุกกำลังขบกัดมือตัวเอง

“อ่อ คันน่ะครับ”

เข้าใจแล้ว ก็มือหนึ่งถือโทรศัพท์อยู่ เมื่อคันอีกมือหนึ่ง จองกุกเลยใช้ปากกัดแทนการเกา พัคจีมินถึงกับหัวเราะเสียงดัง หงายหลังไปบนที่นอน

“จองกุก ฉันรู้นะว่าเธออยากได้อะไร ฉันให้ไม่ได้หรอก ฉันยังไม่อยากให้เธอขับรถเองตอนนี้” พัคจีมินพูดหลังจากตั้งสติได้ “ถ้าเกรงใจคนอื่น เดี๋ยวฉันไปรับไปส่งเอง ฉันไม่ใช่คนอื่น”

“ผมจะให้พี่มาลำบากรับส่งได้ไงล่ะครับ” จองกุกพูดเสียงอ่อย

 

“อาทิตย์นี้ฉันก็กลับแล้ว อยากได้อะไรไหม” พัคจีมินหมายถึงเสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า จองกุกก็ยังเป็นเด็กวัยรุ่นคนหนึ่ง เขาอาจจะอยากได้อะไรแพงๆ ที่ซื้อมาจากต่างประเทศ ทำนองนั้น

 

“แค่พี่ใจดีกับผมแบบนี้ตลอดไปก็พอครับ” จองกุกส่งยิ้มหวานให้พี่ชาย

 

“งั้นนายก็ต้องอยู่กับ ฉัน.. ตลอดไป..นะ”

ไม่ทันที่จีมินจะพูดจบประโยค ภาพที่หน้าจอของเขาก็เปลี่ยนเป็นมืดสนิท คงเป็นเพราะคนที่อยู่เกาหลีนั้นหลับจนทำโทรศัพท์หล่นมือนั่นแหละ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ณ สวนสาธารณะแถบชานเมือง เป็นอีกวันหนึ่งที่พวกเขาได้มาเที่ยวเล่นกัน จอนจองกุกรู้ทันมุกของเพื่อน แต่ยังไม่ได้โวยวาย

 

โอ๊ย ปวดท้องจัง ขอไปเข้าห้องน้ำที่อาคารตรงนู้นก่อนนะ

 

ถึงจะไม่เนียน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นั่นเป็นเหตุผลที่นัมจุนและจองกุก เดินด้วยกันสองคนในสวนสาธารณะแห่งนี้

“เราชอบมาเดินแบบนี้หรอ” นัมจุนชวนจองกุกคุย ระหว่างที่รอน้องรหัสตัวเอง

ชาอึนอูเป็นคนนัดพวกเขาทั้งสามมาในวันหยุดนี้ เหตุผลนั้นเพื่ออะไร พวกเขาทั้งสามคนก็รู้ดี

“ครับ ชอบมาถ่ายรูป”

 

“เราน่ารักมากเลย รู้ตัวไหม” คิมนัมจุนอดที่จะชมคนตัวเล็กที่เดินอยู่ข้างๆ ไม่ได้

จองกุกตกใจนิดหน่อยที่พี่ของเพื่อนตัวเองพูดตรงๆ แบบนี้ เคยมีคนมาพูดอะไรทำนองนี้บ่อยๆ แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้คุยต่อ เดาว่าน่าจะเป็นเพราะเพื่อนของเขานั่นแหละ ไม่รู้จะหวงไว้ทำไม

“รู้สิครับ คนพูดเยอะแยะ” ถึงจะอายนิดหน่อย แต่จองกุกก็ยังทำเป็นอวด

คนตัวเล็กเอาแต่ยกกล้องขึ้นมาถ่ายรูป ไม่กล้ามองไปยังคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ สายตาของคิมนัมจุนช่างอบอุ่นเหลือเกิน

“แล้วคนพูดไปไหนหมดแล้วหล่ะ ชมว่าน่ารัก หมายความว่าเขาจีบ ไม่ใช่หรอ”

“คนพวกนั้นโดน...”

เดี๋ยวนะ ชมว่าน่ารักแปลว่าจีบ แล้วที่พี่... จองกุกค่อยๆ คิด เมื่อสักครู่ใครพูดว่าเราน่ารักนะ

จองกุกหันไปมองหน้าคนตัวสูง แล้วเดินลิ่วนำไปข้างหน้า คิมนัมจุนอมยิ้มมองแผ่นหลังเล็กที่เดินหนีไป “น่ารักจัง”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คฤหาสน์ตระกูลพัค

 

 

“ขอบคุณนะครับที่มาส่ง” จอนจองกุกบอกเมื่อคิมนัมจุนขับรถมาจอดถึงหน้าบ้าน อันที่จริงเขาไปส่งชาอึนอูที่บ้านมากันก่อนแล้ว

“ถ้าถึงบ้านแล้วเดี๋ยวพี่โทรบอกนะ”

“อ่า .. ครับๆ” จองกุกตอบรับอย่างเลี่ยงไม่ได้

 

จองกุกยืนมองรถของคิมนัมจุนขับออกไป ก่อนหันกลับมาเพื่อจะเข้าบ้าน แต่กลับพบคนที่ตนรอคอยมากว่าหนึ่งอาทิตย์

“พี่จีมิน” จองกุกรีบเดินเข้าไปหาพี่ชายที่ยืนมองตนอยู่กลางบ้าน หวังจะไปจับมือ แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะพัคจีมินยกมือมากอดอก

“ใครมาส่ง” พัคจีมินฝืนยิ้มถามเสียงเรียบ

จองกุกหันไปมองรถที่เพิ่งขับออกไปก่อนหันมาตอบ “พี่นัมจุนน่ะครับ พี่รหัสของอึนอู พี่เขาอาสามาส่ง”

“อืม พี่นัมจุน” จีมินพยักหน้าทวนชื่อคนที่มาส่งน้องชายเขาถึงบ้าน

“ทำไมกลับมาเร็วล่ะครับ ผมนึกว่าพี่จะมาถึงพรุ่งนี้เสียอีก”

พัคจีมินสั่งเลื่อนไฟท์กลับเร็วขึ้นเพื่อหวังจะมาเซอร์ไพรส์จองกุก ไม่คิดเลยว่าจองกุกจะทำให้เขาเซอร์ไพรส์ยิ่งกว่า

“เสร็จงานแล้วน่ะ”

พูดจบพัคจีมินก็หันหลังเดินขึ้นไปชั้นสองของบ้าน จองกุกเข้าใจว่าพัคจีมินคงไม่พอใจที่ตนไม่ยอมให้คนของพัคจีมินเป็นคนรับส่ง

 

 

 

“กินเยอะๆ นะครับ ไม่อยู่เกาหลีตั้งนาน พี่คงคิดถึงอาหารเกาหลีแย่”

พัคจีมินยิ้มเล็กน้อยเป็นการขอบคุณ ที่น้องชายเอาใจเขาโดยการตักอาหารมาใส่จาน

ตลอดมื้ออาหาร พัคจีมินไม่ค่อยพูดจากับจองกุกเท่าไหร่นัก แต่บรรยากาศก็ไม่ได้แย่เกินไป พัคจีมินยังยิ้ม ยังหัวเราะกับเรื่องขำขันที่น้องชายเล่าให้ฟัง

แต่ถึงอย่างนั้นจองกุกก็รู้ ว่ามีเรื่องที่พัคจีมินไม่พอใจตน

 

จองกุกมองว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้นเอง

 

 

 

วันต่อมา

 

 

“เดี๋ยวพอพระอาทิตย์ตก เราไปว่ายน้ำกันดีไหมครับ” จองกุกเดินมาคุยกับพัคจีมิน ที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่ลานหลังบ้าน ตั้งแต่เช้าพวกเขาได้คุยกันแค่ตอนกินข้าวเท่านั้นเอง

“เล่นน้ำตอนกลางคืน เดี๋ยวก็เป็นตะคริวหรอก” พัคจีมินพูดถึงเหตุการณ์เมื่อครั้งก่อน โดยไม่ได้ละสายตาจากตัวหนังสือที่อยู่ตรงหน้า

“เล่นสองคน ไม่เป็นไรหรอกครับ” จองกุกย่อตัวลงข้างๆ เอามือเกาะที่เท้าแขนของเก้าอี้ที่พี่ชายนั่ง

จีมินมองจองกุกที่กำลังทำหน้าอ้อนวอนเขา “เอาสิ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เป็นไปตามที่สัญญากันไว้ ตอนนี้พัคจีมินและจอนจองกุกกำลังว่ายน้ำแข่งกันที่สระว่ายน้ำใหญ่หลังบ้าน ทั้งคู่แข่งกันหลายรอบ ผลัดกันแพ้ ผลัดกันชนะ

 

“ว่ายน้ำเก่งเหมือนกันนะเรา” พัคจีมินชมน้องเมื่อทั้งคู่แตะขอบสระ ดูเหมือนพี่ชายของจองกุกจะอารมณ์ดีขึ้นมานิดนึงแล้ว

“คุณพ่อสอนว่ายน้ำตั้งแต่เด็กๆ เลยครับ” จองกุกพูดด้วยความคิดถึง

“พ่อฉันน่ะหรอ”

“อะไรกันครับ พ่อพี่ก็พ่อผมเหมือนกัน” น้องชายค้อนเล็กๆ

จีมินอยากจะกลืนทุกคำลงไปในคอ

“สนิทกับคุณพ่อมากไหม”

“เจอกันทุกเดือนเลยครับ”

จองกุกตอบด้วยน้ำเสียงสดใส จีมินฟังยังตกใจ ทั้งเรื่องที่พ่อของเขาไปหาจองกุกถึงปูซานทุกเดือนตลอดสิบกว่าปี และก็เรื่องที่จองกุกดูจะเข้าใจว่าตัวเองเป็นลูกชายของพ่อเขาจริงๆ

“แล้วรู้ไหม ว่ามีพี่ชาย” จีมินถามอีก

“จริงๆ ก็เพิ่งรู้ก่อนที่คุณพ่อจะเสียไม่เท่าไหร่เองครับ” จองกุกปล่อยตัวเองออกมาจากขอบสระ ลอยตัวตีขาอยู่ในน้ำ

“ทำไมถึงกล้ามาอยู่กับฉันล่ะ ไม่กลัวหรอ”

“คุณพ่อบอกว่าพี่ใจดีครับ .. พี่จีมินครับ เรามาว่ายน้ำแข่งกันรอบสุดท้ายดีไหมครับ” จองกุกดึงแขนพี่ชายออกมา ยังไม่ทันจะตอบตกลงหรือปฏิเสธ น้องชายเขาก็ออกตัวนำไปก่อนแล้ว

 

แบบนี้เรียกขี้โกงหรือเปล่า

 

พัคจีมินว่ายตามออกไปทีหลัง ไม่ได้หวังจะชนะ แต่ก็ออกแรงเต็มที่ สุดท้ายเขาก็สามารถแตะขอบสระได้ก่อนจองกุก

คนอายุเกือบสามสิบผุดขึ้นมาสูดออกซิเจนเข้าปอด มือก็เสยผมที่ปรกหน้าไปไว้ด้านหลัง ครั้งนี้เขาชนะจองกุก แต่

จองกุกอยู่ไหน

สัญชาตญาณของมนุษย์บอกว่าเหตุการณ์แบบนี้...

ร่างหนาพุ่งเข้าไปใต้น้ำเพื่อมองหาน้องชาย จองกุกจับขาตัวเองอยู่ที่ก้นสระ จองกุกไม่ได้หมดสติ พัคจีมินจับเข้าที่แขนของคนตัวเล็ก แต่จองกุกกลับสะบัดออก

ไม่รู้เหตุผลที่คนเป็นน้องต้องปฏิเสธการช่วยเหลือ แต่สิ่งที่พัคจีมินต้องทำให้ได้ตอนนี้คือการพาจองกุกขึ้นมาจากน้ำ

ผู้ชายทั้งสองกำลังฉุดกระชากกันอยู่ในน้ำ พัคจีมินบีบต้นแขนทั้งสองข้างของจองกุก ทำตาดุใส่ ไม่รู้ว่าทำไมต้องรอให้หายเป็นตะคริวด้วย ในเมื่อตอนนี้เขาก็สามารถพาขึ้นไปเหนือผืนน้ำได้ ถ้าขึ้นไปได้เมื่อไหร่ จองกุกเจอดีแน่

ในระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังชุลมุนกันอยู่ใต้น้ำ จองกุกใช้มือทั้งสองข้างจับหน้าพัคจีมิน ก่อนประกบริมฝีปากของตัวเองลงไป กว่าที่พัคจีมินจะตกใจ เด็กจองกุกก็ส่งลิ้นร้อนของตัวเองเข้ามาในปากของเขาแล้ว

เด็กหนุ่มพยายามตวัดลิ้นไปมาในปากของพี่ชาย พัคจีมินนึกขันกับการกระทำของน้องชาย คนประสบการณ์มากกว่าดูดดึงลิ้นคนตัวเล็กไว้ในปาก จนจองกุกต้องตีบ่าท้วง พัคจีมินผลักคนดื้อออก แล้วดีดตัวขึ้นไปข้างบน ก่อนที่คนอายุน้อยกว่าจะตามขึ้นมา

“ไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหม” พัคจีมินถามหอบ

จองกุกส่ายหัว เขาเองก็หอบหนักไม่แพ้กัน พัคจีมินจ้องมองริมฝีปากที่บวมเจ่อของน้องชายอยู่นาน ก่อนจะฟึดฟัดว่ายน้ำขึ้นฝั่งไป

 

“โกรธหรือเปล่านะ” จองกุกถามตัวเองน้ำเสียงจริงจัง แต่ในใจกลับนึกขอบคุณเพื่อนที่สอนให้ทำอะไรใหม่ๆ แบบนี้

 

ขอบคุณนะ ชาอึนอู

 

 

 

 

 

 

 

 

Kookkie : ขอนอนด้วยได้ไหมครับ

 

พัคจีมินแทบทำโทรศัพท์หล่นจากมือ เมื่อเห็นข้อความของน้องชาย นี่ก็ดึกแล้ว แต่เหมือนทั้งคู่จะยังไม่นอน

 

PJM : ไม่ได้ ห้องตัวเองก็มี จะมานอนกับฉันทำไม

 

จอนจองกุกหน้าบึ้งใส่สมาร์ทโฟนเครื่องแพงของตัวเอง คิดว่าพี่ชายต้องโกรธตัวเองแน่ๆ ตอนนั่งกินข้าวก็ไม่ยอมพูดกับตน

Kookkie : โกรธจองกุกใช่ไหมครับ

 

พัคจีมินส่ายหัว ถอนหายใจ ไม่รู้ว่าจะโกรธเรื่องอะไร แล้วน้องชายที่ไม่ประสีอะไรนั่นรู้ไหมว่าเรื่องไหนควรโกรธสุด

 

5 นาที

 

Kookkie : ไม่ต้องตอบก็ได้ครับ

 

จีมินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู คิดอะไรพักหนึ่ง ก่อนจะวิ่งไปที่ประตูห้องหวังจะล็อคลูกบิด

 

แต่ช้ากว่าจอนจองกุก ตอนนี้เด็กคนนั้นเปิดประตูห้องเขาแล้ว พัคจีมินและจอนจองกุกจับลูกปิดประตูคนละฝั่งกัน

“ถ้านายเข้ามา คืนนี้ฉันจะไปนอนข้างนอก”

 

จองกุกถึงกับเบะทันที ทำไมล่ะ แค่นอนกับน้องมันน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยหรอ

เด็กเอาแต่ใจวิ่งกลับไปที่ห้องของตัวเอง พัคจีมินรีบวิ่งตามไป น้องของเขากำลังร้องไห้

 

“จองกุก เปิดประตู จองกุก” มือหนาตีประตูบานที่กั้นระหว่างเขากับน้องชาย

กำลังจะเคาะเรียกอีกครั้งแต่อยู่ๆ ความคิดที่ว่า ทำไมเขาต้องมายืนเรียกยืนร้องอยู่ตรงนี้ด้วย

พัคจีมินเดินกลับห้องของตัวเองไป ส่วนอีกฟากหนึ่งของประตู ก็กำลังนอนร้องไห้โดยไม่มีใครปลอบอยู่บนเตียง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

มหาวิทยาลัยโซล

 

 

 

 

ลมแทบจับชาอึนอูเมื่อได้ฟังเรื่องที่เพื่อนเล่า ตาบวมตุ่ยมาเรียนเพราะเสียใจที่พี่ไม่ยอมให้นอนด้วย มันใช่หรือ

จองกุกเล่าเรื่องนั้นให้เพื่อนฟัง ส่วนเรื่องในสระว่ายน้ำเขาไม่ได้เล่า

“ฉันไปเรียนแล้วนะ” จอนจองกุกบอกลาเพื่อนเพื่อเข้าเรียนวิชาในช่วงบ่าย

“อือๆ ไม่ต้องคิดมากนะ ตั้งใจเรียน” อึนอูตบบ่าเพื่อนรัก

ไม่ได้การละ ถ้าเขาไม่ทำอะไร มีหวังเพื่อนของเขาต้องเสียใจมากกว่านี้แน่ ชาอึนอูคิด มือหยิบโทรศัพท์ต่อสายหาคนที่ตนคุ้นเคย

 

“พี่นัมจุนครับ ผมมีเรื่องจะคุยด้วย”
















Talk : ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ ทุกกำลังใจ และการติดตามนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #229 Absinthe94Army (@Absinthe94Army) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 07:58
    ตอนนี้คงต้องเป็นกำลังใจให้พี่พัคแล้วล่ะค่ะ 55555555555555 น้องงอแงแรงมว๊าก
    #229
    0
  2. #210 Jungshook (@husna_hayeelae) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 15:56
    น้องงงน่าเอ็นดูอ่ะ
    #210
    0
  3. #100 jmjk.njj (@Nness) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:44
    รอนะคะ
    #100
    1
  4. #99 412549 (@412549) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:14

    เรื่องนี้ไม่เอานัมกุกนะ!!!

    เมื่อไรท์จีมินจะดีกับจองกุกเสียที

    สู้ๆนะร่ะไรท์
    #99
    1
    • #99-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 17)
      8 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:39
      งื้อออ ขอบคุณมากนะคะ

      //พี่พัคบอก พิทำเต็มที่แบ้วว
      #99-1
  5. วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:35

    พี่จีมินร้ายจริงๆ

    มีแค่ตัวเองที่รู้ว่าใครเป็นลูกของคุณพ่อกันแน่ ดูเป็นคน วร้ายวร้ายๆ
    #98
    1