พี่พัคครับผมขออยู่ด้วย JIKOOK BTS

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,215 Views

  • 244 Comments

  • 242 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    218

    Overall
    5,215

ตอนที่ 16 : พี่ครับผมขออยู่ด้วย ตอนที่ 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 477
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    5 ก.พ. 62



 

 

 

 “ที่คุณจองกุกพูดเมื่อเช้า หมายความว่าอย่างไรหรอครับ คุณพัค”

เสียงมินยุนกิทำลายความเงียบบนรถ ขณะนี้เป็นเวลาเลิกงานแล้ว พวกเขากำลังอยู่บนเส้นทางกลับบ้านของเจ้านาย

“ย่าห์ มินยุนกิ” จองโฮซอกปรามผู้ใต้บังคับบัญชา ขณะที่ตัวเองกำลังขับรถ ไม่คิดเหมือนกันว่ายุนกิจะใจกล้า ถามอะไรทำนองนั้นออกไป

ก่อนหน้านี้เขาทั้งสองคนคุยกันเรื่องคำพูดของจองกุก ที่ถามพัคจีมินเมื่อเช้าแล้ว จองโฮซอกคิดว่ามันเป็นเรื่องของเจ้านาย แต่มินยุนกิคิดว่ามันไม่เหมาะสมถ้าสองคนนั้นจะนอนด้วยกัน แม้จะขึ้นชื่อว่าเป็นพี่น้องก็ตาม

 

“ไปถามจองกุกเองสิ สนิทกันไม่ใช่หรอ” พัคจีมินไม่มัวถามว่าเรื่องอะไร เขาไม่ใช่คนโง่

มินยุนกิหันมาคุยกับเจ้านายที่นั่งอยู่เบาะด้านหลังอย่างจริงจัง

“ผมต้องถามอยู่แล้วครับ แต่ผมอยากรู้จากคุณด้วย อยากรู้คำตอบแบบผู้ใหญ่”

“มินยุนกิ พอได้แล้ว” จองโฮซอกดุลูกน้องเสียงดัง

 

พัคจีมินคิดว่าเขาไม่จำเป็นต้องตอบคำถามนั้น ไม่ว่าเขาจะนอนกับจองกุกด้วยฐานะอะไร มันก็เป็นเรื่องของเขากับจองกุก

 

“ผมว่าผมรักน้องแบบน้องมากกว่าที่คุณรักนะครับ เพราะฉะนั้นคุณอย่าคิดทำอะไรที่ไม่ดีเด็ดขาด ผมไม่ยอมแน่ๆ”

“ยุนกิ ถ้ายังไม่หยุดพูด ฉันจะจอดให้นายลงตรงนี้นะ” โฮซอกเสียงแข็งเมื่อรู้สึกว่ามินยุนกิกำลังลามปามหัวหน้าเขา

“ไม่ครับ ผมไม่หยุด จนกว่าจะได้ยินคำตอบ” คนหัวแข็งบอก

“งั้นก็จอดให้เขาลงไป เพราะฉันไม่ตอบ” พัคจีมินสั่งเสียงเรียบ

“ครับ” จองโฮซอกรับคำสั่ง

 

พัคจีมินไม่ได้มีปัญหาอะไรกับการที่มินยุนกิพูดแบบนั้นกับเขาหรอก เขาเป็นคนสั่งให้มินยุนกิดูแลจองกุกตั้งแต่แรก การที่ลูกน้องคนนี้เป็นเดือดเป็นร้อนจากคำพูดของน้องชายเขา ก็ถือว่าที่ผ่านมา มินยุนกิทำหน้าที่ได้ดี

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คฤหาสน์ตระกูลพัค

 

 

 

พัคจีมินนั่งหมุนเก้าอี้ในห้องทำงานมองไปยังตู้เซฟที่ตั้งอยู่ในห้อง เขาพินิจพิเคราะห์อยู่นาน เมื่อหลายเดือนก่อนเขาเกือบจะเปิดมันเพื่อหยิบผลเลือดมาดู

ถ้าจองกุกเป็นน้องของเขาจริงๆ เขาจะยังมองจองกุกแบบเดิมได้อยู่ไหม

ถ้าเป็นเมื่อสามปีก่อน พัคจีมินไม่สนใจหรอกว่าจอนจองกุกจะเป็นใคร เป็นน้องก็เลี้ยงไว้ เป็นคนอื่นก็ไล่ไป

แต่ตอนนี้เขาไม่ใช่พัคจีมินเมื่อสามปีก่อนแล้ว ต่อให้จองกุกเป็นคนอื่น เขาก็ต้องการให้เด็กคนนั้นอยู่ที่นี่ แต่ถ้าจองกุกเป็นน้องเขาล่ะ ถ้าจองกุกเป็นลูกของคุณพ่อจริงๆ ล่ะ เขาต้องทำอย่างไร

 

พัคจีมินกลัวว่าจอนจองกุกจะเป็นน้องของเขาจริงๆ

 

 

ติ๊ง

 

พัคจีมินหยิบโทรศัพท์ที่ร้องเตือนว่ามีข้อความใหม่ ขึ้นมาดู แล้วก็ต้องอมยิ้มให้กับภาพที่เห็น

 

รูปนี้เพื่อนถ่ายให้ครับ ตลกใช่ไหม ถ้าใช่ก็ยิ้มเยอะๆ นะครับ จองกุกขอโทษนะที่เป็นเด็กดื้อ ต่อไปจะเชื่อฟังแค่พี่คนเดียวงับ

 

พัคจีมินทิ้งโทรศัพท์ลงบนโต๊ะทำงาน เสยผมลวกๆ ในหัวมีเรื่องตีกันมากมาย นึกโกรธตัวเองที่เชื่อว่าจองกุกมีโอกาสเป็นน้องเขาถึงหนึ่งร้อยเปอร์เซ็น รู้ทั้งรู้ แต่ก็ยังรู้สึกกับเด็กคนนั้นมากเกินกว่าพี่น้อง

 

ไม่รู้แล้ว ถ้าใช่ก็แค่ส่งเขาไปเรียนใกล้ๆ ระหว่างนั้นก็คบหาผู้หญิงสักคน คงไม่ยากเกินไป

 

 

 

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

 

ประตูเซฟถูกเปิดออกแล้ว แต่มือหนายังคงสั่นเทา เขาจะยอมรับความจริงได้หรือ ถ้ารู้ว่าจอนจองกุกเป็นน้องชายของเขาจริงๆ

ระหว่างที่ความคิดตีกันวุ่นวาย มือก็หยิบซองที่ถูกวางทิ้งไว้มากว่าสามปี มาเปิดดู

 






A ไม่มีความสัมพันธ์กับพัคยงชอล

 

B มีความสัมพันธ์กับพัคยงชอล

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“พี่จีมินล่ะครับ”

จองกุกถามแม่บ้านโอยองเอที่กำลังจะตักข้าวให้ตัวเอง วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่จองกุกกลับบ้านเร็ว หลังจากที่เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เขาก็ลงมาห้องอาหารเพื่อเตรียมกินข้าวพร้อมกับพี่ชาย

“วันนี้คุณพัคไม่ทานข้าวค่ะ ท่านบอกให้คุณจองกุกทานได้เลย”

“พี่จีมินอยู่ไหนครับตอนนี้”

“น่าจะหลังบ้านค่ะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จองกุกเดินออกมายังสระว่ายน้ำที่อยู่หลังบ้าน เขามองเห็นพี่ชายอยู่ไกลๆ พัคจีมินกำลังนั่งดื่มไวน์

 

“มีเรื่องเครียดหรอครับ” จองกุกถามแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ตัวที่ยังว่าง

พัคจีมินไม่ตอบ แต่กลับยกแก้วไวน์ใบใสมาดื่ม มองไปยังผืนน้ำที่สะท้อนเงาของพระจันทร์

“ทำไมไม่กินข้าวล่ะครับ ยังโกรธผมอยู่หรอ”

“เปล่า” พัคจีมินปฏิเสธ “แล้วกินข้าวหรือยัง”

พี่ชายหันมาถาม น้องชายอย่างจองกุกส่ายหัวปฏิเสธ

“ยังครับ จะรอกินพร้อมพี่”

“ไปกินเลย ฉันจะออกไปข้างนอก” พัคจีมินดื่มไวน์ที่เหลือในแก้วจนหมด แล้วลุกเดินออกไป แต่ก็ต้องหยุด เพราะมือหนึ่งของเขาถูกจับไว้โดยเด็กที่ยังนั่งอยู่

“ผมจะรอกินพร้อมพี่” จองกุกเงยหน้ามองพี่ชายตาแป๋ว

พัคจีมินมองมือข้างหนึ่งของตัวเองที่ถูกกำไว้โดยน้องชาย ก่อนส่งมือข้างที่ว่างไปลูบผมข้างหูน้อง

 

“อย่าดื้อสิ ไหนบอกจะเชื่อฟังฉันไง”

 

จองกุกปล่อยมือพัคจีมินไป มองพี่ชายเดินออกไปด้วยสายตาละห้อย

 

 

 

 

 

 

 

อีกหนึ่งธุรกิจเล็กๆ ของพัคจีมินก็คือบาร์นี้ เขาเปิดไว้สำหรับพนักงานที่ต้องการสังสรรค์

และคืนนี้เขาก็มาใช้บริการที่นี่เหมือนกัน

 

“ไงครับคุณพัคจีมิน ร้อยวันพันปีไม่เคยนึกถึง” คิมซอกจินทักเจ้านายทันทีที่มาถึง เขาถูกเรียกมาด่วน

“นั่งก่อนครับ” พัคจีมินพูดเป็นมารยาท อันที่จริงไม่ต้องเชิญ ซอกจินก็ต้องนั่งข้างเขาอยู่แล้ว

“ดูผลเลือดแล้วใช่ไหม”

พัคจีมินหันขวับไปมอง

“แค่เดาน่ะ”

เจ้านายถอนหายใจ ไม่ได้เดาหรอก ผู้ชายคนนี้ฉลาด เขารู้

“ทำไมพี่ถึงพูดว่าผมจะฆ่าจองกุกล่ะ ผมโหดร้ายขนาดนั้นเลยหรอ” จีมินถามโดยไม่มอง

“ถ้าคนที่เป็นลูกประธานพัคคือนาย นายก็จะไล่เด็กคนนั้นไป แต่ถ้าคนที่เป็นลูกประธานพัคคือเด็กคนนั้น นายก็จะฆ่าเขา แล้วฮุบทุกอย่างเป็นของตัวเอง พัคจีมินที่ฉันรู้จัก .. เป็นแบบนั้น”

“หึ” พัคจีมินคนที่ซอกจินรู้จักหัวเราะในลำคอ

“แต่ที่นายไม่ไล่หรือไม่ฆ่าเด็กคนนั้น เพราะนายรักจองกุกไงล่ะ”

“คิมซอกจิน!” พัคจีมินหันมองคนข้างๆ ตาขวาง

“นายดูถูกไอคิวร้อยเจ็ดสิบของฉันไม่ได้หรอกพัคจีมิน”

 

พัคจีมินยกขวดบรั่นดีเทใส่แก้วจนเต็ม แล้วกระดกรวดเดียว

“เบาๆ หน่อย นายต้องกลับไปเจอเด็กนั่นอยู่นะ” คิมซอกจินห้าม หากประธานของเขาเมา...

“ไม่มีเรื่องแบบนั้นหรอก”

พัคจีมินพูดไป ตอนนี้ในหัวของเขาไม่มีอะไรทั้งนั้น ไม่สิ เขาไม่อยากคิดอะไรทั้งนั้น

“ว่าได้หรอ เกิดมีขึ้นมา...” ซอกจินละไว้

“เลิกทำเป็นรู้ดีสักทีได้ไหม” พัคจีมินว่าอย่าระอา คนไม่อยากคิดก็มาพูดให้คิดอยู่ได้

 

 

“แต่การที่นายรักเด็กคนนั้น มันน่าเสียดายอยู่อย่างนะ ...ฉันเลยอดรู้เลยว่าใครเป็นลูกประธานพัค”

 

 

“ผมไปนอนคอนโดพี่ได้ไหม คืนนี้” พัคจีมินเงยหน้าขึ้นมาถาม

“ไม่ได้ มีคนอยู่”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คฤหาสน์ตระกูลพัค

 

 

 

 

คิมซอกจินอยู่เป็นเพื่อนพัคจีมินจนร้านปิด แม้จะไม่ได้เมามาก แต่คิมซอกจินก็ยืนยันที่จะมาส่งเจ้านายที่บ้าน เขาไม่สามารถปล่อยให้คนที่ดื่ม ขับรถกลับหรอก

 

ไฟในบ้านปิดหมดแล้ว แต่เพราะความคุ้นเคยบวกกับแสงไฟจากหน้าบ้านที่ส่องเข้ามา ทำให้เจ้าของบ้านอย่างพัคจีมินยังพอมองเห็นอยู่บ้าง

 

มือหนาคลำหาสวิตซ์ไฟเพื่อให้แสงสว่างในห้องนอน หลังเปิดประตูเข้ามา

 

พรึ่บ

 

นี่เขาเข้าผิดห้องอย่างนั้นหรือ ... ทำไม...

 

“มาแล้วหรอครับ”

จองกุกที่ถูกปลุกด้วยไฟบนพนัง สะลึมสะลือลุกขึ้นมาจากเตียงนอนของพี่ชาย พัคจีมินไม่ได้เข้าห้องผิด จองกุกมานอนรอเขาในห้อง

จองกุกไปหาพัคจีมินในห้องทำงานมาแล้ว แต่เมื่อเห็นว่าไม่อยู่จึงคิดว่าน่าจะอยู่ในห้องนอน แต่ก็ต้องผิดหวังอีกเมื่อเข้ามาในห้องนอนแล้วก็ยังไม่พบอีก จองกุกเลยตัดสินใจรอพัคจีมินในห้องนี้

 

“มาทำอะไรในห้องฉัน” พัคจีมินมองจองกุกที่กำลังควานหาโทรศัพท์ของตัวเอง ตาก็ยังลืมไม่เต็มที่

“ตีสามเลยหรอครับเนี่ย”

“กลับห้องตัวเองไปได้แล้ว”

“ครับๆ” จองกุกฟังที่พี่ชายบอก

พัคจีมินพยายามเดินหลบจองกุกที่เดินผ่านมาใกล้ๆ เพราะไม่อยากให้น้องได้กลิ่นเหล้าของตัวเอง เขามองเด็กครึ่งหลับครึ่งตื่นเดินเซออกไป

 

 

จองกุกเดินกลับห้องตัวเองไปด้วยวิสัยทัศน์ที่ค่อนข้างริบหรี่ เขาไม่ได้เปิดไฟ เพราะกะว่าถ้าปิดประตูห้องนอนแล้ว จะพุ่งไปบนเตียงนุ่มนั้นเลย

 

ใกล้แล้วจองกุก

 

เตียงอยู่ตรงหน้าแล้ว

 

อยู่ดีๆ จองกุกก็รู้สึกว่ามีมืออุ่นๆ ของใครสักคนมาดึงตัวเองให้หันหลังกลับไป

“พี่จีมินหรอ”

จองกุกไม่เห็นว่าเป็นใคร แต่ก็คงเดาไม่ผิดหรอก เขาจำกลิ่นหอมของพี่ชายได้

 

พัคจีมินวิ่งออกมาจากห้องของตัวเอง และดึงจองกุกเข้ามากอด

“ฉันเอง” จีมินตอบพร้อมกอดจองกุกไว้แน่น

 

พัคจีมินเคยคิดว่า หากต้องกอดจองกุกในฐานะน้องชาย เขาขอกอดตัวเองเสียดีกว่า

 

แต่วันนี้เขาไม่ต้องกอดตัวเองแล้ว

 

เขาสามารถกอดจองกุกได้ ถึงจะไม่รู้ว่ากอดในฐานะอะไรก็ตาม

 

“พี่จีมินจริงๆ ด้วย” จองกุกดันตัวเองออกมาจากไหล่ของพี่ชาย แล้วมองหน้าของคนที่อยู่ใกล้ๆ เขาไม่ต้องหรี่ตาแล้ว ถึงห้องของตัวเองจะมืด แต่แสงไฟจากหน้าบ้านก็ส่องเข้ามาพอให้ได้เห็นว่าพี่จีมินกำลังยืนอยู่หน้าตัวเองจริงๆ

 

พัคจีมินมองตาของจองกุกที่เล่นไฟกับแสงลางๆ ที่ส่องเข้ามา เด็กตรงหน้ายิ้มดีใจเหมือนรออ้อมกอดนี้มาแสนนาน

อ้อมกอดนี้ จีมินก็รอเหมือนกัน รอที่จะมอบให้กับคนที่เขา ...  รู้สึกดี

 

พัคจีมินประกบปากหนาลงไปบนกลีบปากอิ่ม จองกุกหลับตาพริ้มอ้าปากให้ลิ้นร้อนของพี่ชายเข้ามาสำรวจในโพรงปากตนอยู่ฝ่ายเดียว

ไม่รู้ว่าความง่วงของจองกุก หรือแอลกอฮอล์ในปากของจีมินกันแน่ที่ทำให้เป็นอย่างนี้ จองกุกสอดมือเข้าไปใต้เสื้อของพี่ชายที่หลุดออกมาจากขอบกางเกง พัคจีมินถอนจูบออกมาอย่างเสียดาย เขาไม่อยากหยุด แต่เขาก็ไม่อยากให้เรื่องแบบนั้นมันเกิดขึ้นตอนนี้

 

ตอนที่เขาเมา

 

จองกุกยกแขนโอบกอดคอของพี่ชายไว้ ก่อนกระซิบเบา

“จองกุกรักพี่จีมินนะครับ”

 

“อืม รู้แล้ว ไป นอนได้แล้ว” พัคจีมินพยายามดันจองกุกให้ห่างตัว

“คืนนี้พี่จีมินนอนกับจองกุกไม่ได้หรอ” แม้จะถูกดันออก แต่จองกุกก็ยังใช้แขนเกี่ยวเอวพี่ชายไว้

พัคจีมินส่ายหน้าให้เด็กขี้อ้อน เขาไม่ยอมนอนในห้องนี้หรอก

“น้า น้า นะครับ นอนที่นี่กับจองกุกนะ” จองกุกยังอ้อนไม่หยุด

“จองกุกพอแล้ว อย่าทรมานพี่เลย” จีมินพูดเบา ไม่ได้หวังให้จองกุกได้ยินหรือเข้าใจ

เด็กดื้ออาศัยความได้เปรียบจากการเป็นเจ้าของพื้นที่ ดึงคนที่อยู่ตรงหน้าให้ล้มลงไปบนที่นอนพร้อมตัวเอง

“จองกุก”

ทันทีที่หลังคนเด็กกว่าถึงเตียงนุ่ม คนที่ล้มอยู่ข้างบนก็เอ่ยเสียงดุเบาๆ

“อยู่กับจองกุกนะ”

พัคจีมินดีดหน้าผากเด็กดื้อไปที ให้หายซน

“โอ๊ย” จองกุกเอามือจับหน้าผากตัวเอง ไม่เจ็บหรอก แต่ก็ทำเอาตาสว่างเลย

“อย่าดื้อ ฉันจะไปนอนแล้ว” พัคจีมินหอมแก้มเนียนก่อนลุกออกจากห้องไป

 

 

 

 

“ถ้าฉันอยู่ เธอเจ็บมากกว่านั้นแน่จองกุก” พัคจีมินพูดกับตัวเองไปพร้อมๆ กันการปลดปล่อยอะไรบางอย่างของตัวเอง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ครืด ครืด ครืด ครืด

มือเรียวควานหาต้นเสียงที่ดังอยู่บนที่นอนกว้าง

“อะไรเนี่ย โทรมาแต่เช้า” จองกุกกรอกเสียงใส่ปลายสาย ยิ่งสนิทกันยิ่งไม่ต้องเกรงใจกันสินะ

-ลุกอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว-

“มีอะไร” จองกุกถามเพื่อนที่โทรมาสั่งให้ทำนู้นทำนี่แต่เช้า

-ไปหาพี่รหัสเป็นเพื่อนหน่อย-

“พี่นาย ไม่ใช่พี่ฉัน ไปคนเดียวดิ” จองกุกโวยวาย

-เอางี้ ฟัง เดี๋ยวพูดทีเดียว พี่เขาบอกว่าพาเพื่อนมาด้วยก็ได้ แต่ฉันยังไม่สนิทกับใคร ก็เลยชวนนาย จองกุกน่ารัก ไม่ปฏิเสธเพื่อนอยู่แล้ว-

“ชาอึนอู!!” จองกุกกำลังจะยอมแล้ว แต่ขอตะเบงเสียงหน่อย ทำไมไม่บอกตั้งแต่เมื่อวาน จะได้เตรียมตัวแต่เนิ่นๆ

-ถ้านายมา ฉันสัญญาว่าจะสอนทุกอย่างที่นายอยากรู้เลย-

“พูดจริง” จองกุกเด้งตัวมานั่งทันทีเมื่อได้ยินขอเสนอของเพื่อน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“พี่จีมินครับ”

“อื้ออออ”

“พี่จีมินครับ”

“หืมมมมม“

 

จอนจองกุกกำลังปลุกพี่ชายของเขาที่กำลังนอนฝันหวานอยู่บนเตียง

“ไปส่งจองกุกหน่อยดิครับ” จองกุกเขย่าหลังจีมินเบาๆ

“ไปไหน ไม่มีเรียนไม่ใช่หรอ” พัคจีมินถามงัวเงีย ยังไม่ยอมหันมาหาคนปลุก

“ไปเที่ยวกับเพื่อน พี่จีมินลุกเร็ว ไปส่งจองกุกหน่อย” จองกุกดึงผ้าที่พี่ชายใช้ห่มออก

จีมินดึงผ้าห่มกลับมาห่มต่อเหมือนเดิม

“ให้คนขับรถไปส่งสิ พี่เพิ่งได้นอนเองนะจองกุก”

 

จองกุกเห็นว่าไม่น่าทำให้พัคจีมินตื่นได้เพียงแค่การกระซิบหรือเขย่าตัว เขาจึงเปลี่ยนแผนโดยการเดินอ้อมเตียงไปฝั่งตรงข้าม ก่อนสอดตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกับคนบนเตียง แล้วดันตัวเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของพี่ชาย

พัคจีมินยิ้มต่อการกระทำของเด็กหนุ่ม

“ไม่ไปส่งก็นอนมันตรงนี้แหละ เอาให้เสื้อยับไปเลย” จองกุกพูดถึงเสื้อผ้าของตัวเอง แต่งตัวมาเรียบร้อยแล้วแท้ๆ

“อืม นอนมันตรงนี้แหละ ไม่ต้องไปไหน อยู่กับฉันนี่แหละ” พัคจีมินกระชับคนในอ้อมกอดแน่น หอมผมนุ่มที่คลอเคลียอยู่ใกล้ๆ จมูก

 

สองพี่น้องยังคงกอดกันกลมบนเตียงกว้าง

“จองกุกออกไปหาอึนอูก่อนนะครับ” จองกุกบอกพี่ชาย

“ขออาบน้ำครึ่งชั่วโมง” พัคจีมินว่าทั้งที่หลับตาอยู่อย่างนั้น

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวไปเอง” เด็กหนุ่มพูดแล้วลุกนั่งมองคนที่ยังนอน

“จริงหรอ” จีมินลืมตามามองอาการของคนอายุน้อยกว่า

“ครับ พี่เพิ่งได้นอนนี่นา”

“แล้วมากวนฉันแต่เช้านี่นะ” จีมินยกมือไปจับเอวน้อง

 

“ฮ่าๆๆ อย่าจี๋เอวสิครับ” จองกุกลุกหนี “ไปแล้วนะ ตอนเย็นเจอกันนะครับ”

จองกุกบอกพี่จีมิน ที่ตอนนี้ลุกขึ้นนั่งแล้ว

 

รู้แหละว่าเพิ่งได้นอน รู้แหละว่ามาหาตอนนี้คือการกวน แต่จะให้ทำไง ก็อยากเจอก่อนออกไปข้างนอกนี่นา

“เดี๋ยวฉันไปรับ เสร็จตอนไหนก็โทรมา” พัคจีมินสั่งก่อนที่จองกุกจะเดินออกจากห้องตัวเองไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“พี่ครับ ผมชวนเพื่อนสนิทมา อ้อ ลืมแนะนำ จองกุก นี่พี่นัมจุน พี่นัมจุนครับ นี่จองกุก”

ชาอึนอูแนะนำเพื่อนให้รู้จักกับพี่รหัสของตัวเองเมื่อทั้งสามคนได้เจอกัน

“สวัสดีครับ พี่นัมจุน ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ”

จองกุกทักทายคนที่อายุมากกว่า

 

“ชื่อจองกุกเองหรอ” คิมนัมจุนพูดประโยคที่ทำเอาเด็กปีหนึ่งทั้งคนต้อง งง

 

“หมายความว่าอย่างไงหรอครับพี่” เป็นอึนอูที่ถามแทนความสงสัยของทุกคน

คิมนัมจุนมองหน้าจอนจองกุกอยู่พักหนึ่งก่อนจะส่งรอยยิ้มอบอุ่นออกมา

 

“จำพี่ไม่ได้สินะ”

“...” จองกุกพยายามมองหน้าพี่รหัสของเพื่อน แต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออก

“พี่คือคนที่เราเก็บกระเป๋าเงินให้ ตอนอยู่ที่ญี่ปุ่นไง”

 

จอนจองกุกถึงกับอ้าปากค้าง เมื่อคิมนัมจุนเฉลย ไม่อยากจะเชื่อว่าโลกจะกลมขนาดนี้ ไม่สิ โลกไม่แคบไปหน่อยหรอ คนเกาหลีที่ทำกระเป๋าหล่นที่ญี่ปุ่น มาเจอกับคนเกาหลีที่เก็บกระเป๋าเงินให้เขาตอนไปเที่ยวญี่ปุ่น

โอ๊ย อะไรเนี่ย

“เล่าให้ฟังด้วยสิเพื่อน เฮ้” ชาอึนอูโบกมือหย๋อยๆ สนใจผมหน่อยครับพี่

 

 

 

 

 

 

 

 

ทั้งสามพี่น้องนั่งคุยเรื่องสัพเพเหระกันตั้งแต่ช่วงสายจนถึงช่วงเย็น ด้วยความที่นัมจุนเคยเจอจองกุกมาก่อน ทำให้ทั้งสามคนคุยกันอย่างไม่เคอะเขิน

“อึนอู เราต้องกลับแล้ว พี่มารับแล้ว” จองกุกกระซิบเพื่อนเบาๆ

“พี่หรอ” เพื่อนสนิทอย่างอึนอูตกใจ

“จองกุกจะกลับแล้วหรอ งั้นเรากลับกันเลยไหม จะได้ไปส่งจองกุกด้วย” รุ่นพี่แนะนำ

“ไม่เป็นไรครับๆ” จองกุกรีบห้าม “พี่นัมจุนกับอึนอูอยู่คุยกันต่อเถอะครับ จองกุกกลับเอง”

“อย่างงั้นก็ได้” นัมจุนบอกคนที่มัวแต่มองโทรศัพท์ในมือ

“ไปก่อนนะเพื่อน บาย”

จองกุกโบกมือให้อึนอู แล้วสาวเท้าออกไปหาคนที่ส่งข้อความมาบอกว่ารออยู่ด้านนอก

 

 

“น่ารักไหมครับพี่” ชาอึนอูเอ่ยถามรุ่นพี่ที่ตอนนี้ยังไม่ละสายตาไปจากเพื่อนของตัวเอง

“อะไร เพื่อนเราอ่ะหรอ” นัมจุนตั้งสติได้ เขาว่าจองกุกก็น่ารักดี น่ารักแบบเด็กๆ

“ถ้าพี่จะจีบ” ชาอึนอูเว้นช่วง สังเกตอาการของรุ่นพี่ เมื่อเห็นว่าเข้าทางของตัวเองจึงพูดต่อ “พี่ต้องผ่านด่านผมไปก่อนนะครับ”

ที่เรียกจองกุกมาวันนี้ สาบานได้เลยว่าไม่ได้อยากจับคู่ แต่เห็นว่าคุยกันเข้าขาดี ก็ไม่น่าเสียหาย ถ้าจะให้เพื่อนคบกับรุ่นพี่ของตัวเอง พี่รหัสของเขาคนนี้ขึ้นชื่อเรื่องความสุภาพและความเป็นสุภาพบุรุษมาก เรียนก็เก่ง นิสัยก็ดี ถ้าต้องเลือกใครสักคนให้เพื่อน ก็ต้องพี่นัมจุนนั่นแหละ

 

ที่สำคัญ จองกุกจะได้เลิกพร่ำเพ้อกับพี่ชายของตัวเองสักที

 

“ผ่านด่านเลยหรอ” นัมจุนตลกน้องตัวเอง

 

ถึงจะอยากให้คบกัน แต่ก็ใช่ว่าชาอึนอูจะยอมให้คบกับเพื่อนเขาง่ายๆ นะ





















Talk :


ฟินขนาดนี้ ไม่เม้นจะร้องแล้วน้าาาา





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #241 n2e2kan (@n2e2kan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 10:08
    ฟินตอนเช้าที่น้องมาหาาามากกก
    #241
    0
  2. #228 Absinthe94Army (@Absinthe94Army) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 07:45
    ล้านความรู้สึกมากค่ะตอนนี้ 555555555 เดาถูกจริงๆด้วยว่าไม่ใช่พี่น้องกัน T_T แอบเดาไว้ว่าป้าคน่าจะเป็นลูกอุปถัมภ์ โอยยยย ง่วงแต่หยุดอ่านไม่ได้
    #228
    0
  3. #193 0-0nickname0-0 (@0-0nickname0-0) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 20:33
    พี่พัคแกมีศัตรูล่ะน่ะ55
    #193
    0
  4. #148 qiaoqiao (@iqiaox2) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:55
    อย่าเพิ่งน้องนะคะ โอ๋ๆ 5555 ฟินจริง อรุ่ม ชอบง้ะ
    #148
    0
  5. #97 Magiclike (@momolovery) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:54
    พึ่งได้อ่านวันนี้อ่านรวดเดียวจบเลย

    งื้ออ จริงๆเดาไว้ตอนที่จินบอกกับคุณพัคเรื่องที่ถ้ารู้อาจฆ่าจองกุกได้ ตอนนั้นแล้วว่า จองกุกต้องเป็นลูกที่แท้จริงแต่คุณพัคของน้องจะไม่ใช่ ฮือออออ

    ส่วนตัวแล้ว ไรท์แต่งดีมากๆเลย สุกบวกฟินแบบสุดๆๆๆ
    #97
    1
  6. #96 F_Dem (@NoarArmyz) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:33
    พี่พัคได้ทีเอาใหญ่แล้วววววววว
    #96
    1
    • #96-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 16)
      6 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:25
      พี่บอกพี่รอวันนี้มานานละ5555++++
      #96-1
  7. #95 PlaPralita (@PlaPralita) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:42
    ไม่ นัมจุน ฝันไปเถอะค่ะ จองกุกต้องคู่กับคุณพัคเท่านั้น
    #95
    1
    • #95-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 16)
      5 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:16

      คุคิคุคิ ^___^
      #95-1
  8. วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:35

    ร้องเลยค่ะ
    เพราะเราไม่ได้เม้น ถึงจะฟินมากแต่ก็จะไม่เม้นนะคะ 5555 เราไม่เม้นหรอก เพราะข้อความนี้เราเห็นได้คนเดียว คนอื่นต้องไม่เห็นนะ :)
    #93
    2
  9. #92 412549 (@412549) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:26

    การบรรยายของไรท์ดีขึ้นนะค่ะ ไม่ขาดตอนแล้วก็ภาษาดีมากค่ะ ขอให้ไรท์พัฒนาและสู้ๆต่อไปนะคะ

    พูดเเล้วก็เจ็บหน่อยๆจีมินกับจองกุกไม่ใช่พ่อคนเดียวกัน สรุปใครคือลูกอุปถัมภ์
    จีมินดูออกลายเป็นฝ่ายบุกจองกุกก่อนซะด้วยสิ๊!!

    ต่อไปจะเป็นยังไงรออยู่นะค่ะ
    #92
    2
  10. #91 KNW_RSW (@KNW_RSW) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:16
    รู้ซักทีว่าไม่ใช่พี่น้องกัน
    #91
    1
  11. #90 Salor_Samiya (@Salor_Samiya) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:11
    โอ้ยตายแล้วววว คนเป็นพี่จะหวงน้องตายมั้ยเนี่ยยย;-;
    #90
    1