พี่พัคครับผมขออยู่ด้วย JIKOOK BTS

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,185 Views

  • 244 Comments

  • 239 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    188

    Overall
    5,185

ตอนที่ 15 : พี่ครับผมขออยู่ด้วย ตอนที่ 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 485
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    11 พ.ค. 62


 

 






แม่!!!!!!!!!!!!!” 

จอนจองกุกวิ่งตะโกนมาตั้งแต่ชั้นสองของบ้าน หลังจากได้รับสายจากพี่ชายว่าให้ลงมาข้างล่าง 

และเมื่อมองลงมาก็พบกับผู้หญิงที่เขาคิดถึงมาตลอดสามปี ผู้หญิงที่เขาเรียกว่าแม่ 

     

พัคจีมินมองสองแม่ลูกยืนกอดกันอยู่กลางบ้าน เป็นไปตามคาดว่าจองกุกจะต้องร้องไห้น้ำตานอง จองกุกไม่เคยทำให้พัคจีมินผิดหวังเลย 

 

 “แม่มาหาจองกุกแล้ว ฮือ” ลูกชายสะอึกสะอื้น จอนมีโซเช็ดน้ำตาที่เลอะบนหน้าให้ลูกชาย ตัวเองก็น้ำตาคลอ 

โตขนาดนี้แล้วสินะ ลูกชายของแม่ 

 

แม่มารับจองกุกไปอยู่ด้วย ไปอยู่ด้วยกันนะลูก” 

จอนจองกุกหยุดร้องไห้ มองหน้าแม่ที่ตนรอมานาน ก่อนจะมองไปยังพี่ชายที่ยืนอยู่ไม่ห่างออกไป 

 

 

 

 

 

 

สองชั่วโมงก่อนหน้า 

 

 

 “ฉันจะมารับจองกุกไปอยู่ด้วยค่ะ” 

 

เป็นสิ่งที่พัคจีมินไม่อยากให้ที่สุด อยากจะถามกลับไปเหลือเกินว่าแล้วจะพาเด็กนั่นมาให้เขาแต่แรกทำไม ไม่ก็ทำไมไม่มาทวงไปก่อนที่เขาจะ... ไม่อยากให้จองกุกไป 

 

 “ผมไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้วครับ ถ้าเขาอยากไปกับคุณ ผมก็คงห้ามไม่ได้” พัคจีมินพูดอย่างไม่สนใจ 

 “ฉันไม่รู้หรอกนะคะว่าคุณเลี้ยงลูกชายฉันอย่างไง เอาเป็นว่าฉันจะถามความสมัครใจของเขาแล้วกัน ถ้าเขายืนยันว่าจะไปกับฉัน คุณจะไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมคะ” 

 “ไม่มีครับ” พัคจีมินจ้องตาสตรีที่อยู่ตรงหน้าพักหนึ่งก่อนละสายตาออกมา ถึงจะไม่ค่อยพอใจที่ผู้หญิงคนนี้ทิ้งลูกตัวเองไป แต่อย่างไรเธอก็คือแม่ของจองกุก คงไม่ดีถ้าเขาแสดงอาการไม่ดีอะไรออกไป 

 

 

 

 

 

 

 

มื้อค่ำ     

 

 

โต๊ะอาหารที่เคยมีเพียงแค่เจ้านายทั้งสอง วันนี้กลับมีแขกเพิ่มมาอีกคน แม้จะกระทันหัน แต่ก็ไม่เกินความสามารถของหัวหน้าแม่บ้านโอยองเอในการเตรียมข้าวปลาอาหารอยู่แล้ว 

 

พัคจีมินตักชิ้นปลาที่ถูกทำเป็นชิ้นๆ พอดีคำ ใส่จานข้าวของจอนจองกุกที่นั่งอยู่ด้านซ้ายของตน      

กินเยอะๆ นะ” แต่ละคำนั้นหนักเหลือเกิน กว่าจะออกมาจากปากของพัคจีมินได้ 

จอนมีโซมองหน้าลูกชายที่กำลังยิ้มแป้นสลับกับพัคจีมินที่ทำหน้านิ่งไม่สนใจอะไร 

 “คุณทำเป็นดูแลจองกุกเพื่อหลอกให้ฉันตายใจหรือเปล่าคะ” แม่จองกุกทำหน้าจับผิด 

ผมจะทำอย่างนั้นไปเพื่ออะไรล่ะครับคุณ” พัคจีมินเถียงทันที 

จองกุกที่เห็นว่าคนที่เขารักทั้งสองคนทำเหมือนจะทะเลาะกันก็รีบเข้าไปเป็นคนกลาง 

 “ไม่หรอกครับแม่ พี่จีมินดูแลจองกุกแบบนี้อยู่แล้ว” 

โกหกแม่ตกนรกไหมจองกุก 

 

 

จองกุกจะไปอยู่กับแม่ที่ออสเตรเลียไหมลูก” 

คำถามของจอนมีโซ ทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเปลี่ยนไป 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ผู้หญิงคนนั้นอายุแค่สามสิบหกเองนะครับ” มินยุนกิพูดกับจองโฮซอก 

แล้วไง” 

จองกุกอายุสิบเก้า หมายความว่าเขามีลูกตอนอายุสิบห้าสิบหก โอ้ พ่อคุณพัคจีมิน” ยุนกิไม่ยอมพูดต่อ 

แล้วทำไม ใครก็มีเมียเด็กได้ทั้งนั้น” จองโฮซอกว่า 

 

ชอบกันจัง ไอ้เรื่องของเจ้านายเนี่ย” โอยองเอเดินเข้ามาว่า 

 

ป้าเขาไม่ลงเรือเรื่องของเจ้านายใช่ไหมครับ” ยุนกิเอาไหล่ชนเป็นเชิงถาม 

นั่นน่ะ กัปตันเลยล่ะ” จองโฮซอกพูดแบบไม่ขยับปาก 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แม่ไปแล้วนะ” 

มีโซลาลูกชายของเธอ ไม่ถามอีกครั้งหรอก เพราะเชื่อว่าหากลูกชายอยากไปอยู่ด้วยกันจริงคงไม่ปฏิเสธตั้งแต่แรก 

จองกุกจับสองมือของแม่เขาไว้แน่น เม้มปากแน่น 

โทรหาผมด้วยนะครับ” จองกุกพูดเสียงสั่น 

 

จอนมีโซกอดลาลูกชาย ก่อนเดินขึ้นรถที่มินยุนกินำมาจอดรอหน้าบ้าน 

 

จองกุกทิ้งตัวลงคุกเข่าร้องไห้ทันทีที่รถเคลื่อนตัวออกไป พัคจีมินย่อตัวลงข้างน้อง โอบไหล่ปลอบ 

 

ถ้าวันไหนอยากไปอยู่กับแม่...” 

 

ไม่รอให้พูดจบ จองกุกหันไปกอดพี่ชายแล้วร้องไห้ออกมามากกว่าเดิม 

 

"พี่อย่าไล่ผมนะครับ อย่าอนุญาตให้ผมไปกับใครด้วย ฮือ ผมไม่ไปไหนทั้งนั้น ผมจะอยู่กับพี่ ฮือ"

พัคจีมินยกมือมาลูบหัวจองกุกที่ร้องไห้ตัวโยนอยู่ในอ้อมกอด

 

"อืม หยุดร้องได้แล้ว" จีมินพูดได้แค่นั้น

 

จีมินจำได้ว่าเขาไม่เคยคิดไล่จองกุกเลยนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ปูซาน

 

 

"เช้านี้มีอะไรกินครับ คุณภรรยา"

เหมือนเช่นทุกวันหยุด ทั้งสองคนจะใช้เวลาอยู่ด้วยกัน หากไม่ใช่แทฮยองที่ไปหาโฮซอกที่โซล ก็เป็นโฮซอกที่มาหาแทฮยองที่ปูซาน

     

"ภรรยาอะไรหล่ะ" คิมแทฮยองค้อนให้คนที่เดินมากอดเขาจากข้างหลัง

“อ๋อ ต้องเรียกเมีย ได้ครับ คุณเมี.. โอ๊ย" 

คนในชุดนอนโดนศอกของคนตัวเล็กกระทุ้งมาเบาๆ 

"ไม่ต้องพูดมาก ไปล้างหน้าล้างตาเลยคุณ" คิมแทฮยองยกหม้อแกงที่ตัวเองตื่นมาทำออกจากครัว ไปวางไว้บนโต๊ะอาหาร

 

 

“หืมม หอมจัง" จองโฮซอกเอามือพัดกลิ่นอาหารให้มาใกล้จมูก

"กินเยอะๆ" คิมแทฮยองวางข้าวที่ตัวเองตักจนพูนชามให้คนรัก

"น้ำหนักผมขึ้นด้วยนะ" 

โฮซอกพูดพร้อมคีบเนื้อมาวางบนข้าว

"ครั้งหน้าให้ลดข้าวไหม"

"ไม่"

 

บอกว่าน้ำหนักเพิ่มเฉยๆ จริงๆ เขาเคยพูดอะไรแบบนี้มาแล้วเหมือนกัน จองโฮซอกยังคิดขอบคุณแทฮยองเสมอที่เขาไม่เป็นคนงี่เง่าเหมือนคนที่เขาเคยคบมา 

แทฮยองทำอาหารอร่อย เขาน้ำหนักขึ้นเพราะอาหารของคนรักนี่แหละ ครั้งนั้นเขาเลยกลั้นใจพูดไปว่าน้ำหนักขึ้น ถ้าเป็นคนอื่นคงโวยวายว่า 'คุณโทษว่าเป็นเพราะฉันทำอาหารให้คุณกินหรอ ได้ ต่อไปนี้ฉันจะไม่ทำให้คุณกินอีกแล้ว' ถ้าแทฮยองพูดแบบนี้เขาก็จะขอโทษนั่นแหละ แต่แทฮยองกลับไม่พูด เป็นคนน่ารัก และมีเหตุผลจริงๆ ไม่น่าล่ะ มินยุนกิถึงหวงนักหวงหนา

 

 

"ไม่ไปไหนก็นั่งดูรูปเก่าๆ ไป" แทฮยองยกอัลบั้มรูปออกมาให้คนที่อยากอยู่บ้านเฉยๆ ดู

 

“น่ารักตั้งแต่เด็กๆ เลยนะคุณน่ะ" สองคนนั่งดูรูปอยู่บนโซฟาตัวยาว

"อืม รู้แล้ว" คนถูกชมพยักหน้ายอมรับอยู่ในอ้อมแขนของคนรัก

"คนนี้ใคร" โฮซอกใช้มือข้างที่โอบคนตัวเล็กชี้ไปยังเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างแทฮยอง

"พี่ชาย" 

"เขา.." เพราะแทฮยองไม่เคยพูดถึงครอบครัวเลย เขาจึงไม่ค่อยรู้อะไร แต่คิดว่าแทฮยองคงไม่ได้มีความลับอะไรกับเขาหรอก

"เสียไปนานแล้ว"

     

เพราะคนรักพูดแค่นั้น เขาจึงไม่อยากถามต่อ

 

"โอ๊ะ คนนี้" โฮซอกเปิดอัลบั้มถัดไป หน้าแรกก็เจอคนรักของเขาอุ้มเด็กน่ารักคนหนึ่ง

"หลานชายน่ะ น่ารักใช่ไหม รูปตอนโตก็มีนะ น่าจะอยู่เล่มนู้น" แทฮยองชี้ไปยังอัลบั้มที่วางกองอยู่บนโต๊ะ

 

 

"แทฮยอง"

"อะไร"

"ทำอะไร" 

จองโฮซอกถามแฟนตัวเองที่ตอนนี้มือซุกซนไปหมด จากที่เคยกอดเอวดูรูปด้วยกันอยู่ดีๆ ก็ขยับเลื่อนไปปัดๆ ถูๆ อยู่ตรงเป้ากางเกง แล้วกางเกงนอนก็ตัวบางเสียด้วย

"ก็ไม่อยากอยู่บ้านเฉยๆ" แทฮยองบอกเหตุผล มือก็ดึงขอบกางเกงตัวบางของคนรักลง

"พูดมาเร็วๆ จะทำอะไร" โฮซอกกระชับกอดแน่น อยากให้คนรักพูดสิ่งที่ต้องการ

"ไม่พูด ... แต่ทำเลยได้ไหม" แทฮยองลุกขึ้นมานั่งคร่อมคนที่นานๆ จะได้เจอกันสักที

จองโฮซอกโยนอัลบั้มรูปที่อยู่ในมือไปรวมกับเพื่อนที่กองรวมกันอยู่บนโต๊ะ

 

แทฮยองเขารู้วิธีเผาผลาญแคลอรี แหละครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันเปิดเทอมวันแรก เป็นวันที่จอนจองกุกตื่นเต้นที่สุด ความรู้สึกเมื่อสามปีที่แล้วกลับมาอีกครั้ง เขากำลังจะได้พบเพื่อนใหม่ แม้ว่าครั้งนี้จะไม่ได้โดดเดี่ยวขนาดนั้น เพราะชาอึนอูก็สอบติดมหาวิทยาลัยเดียวกัน แต่เขาก็ยังต้องได้เจอเพื่อนใหม่อยู่ดี

     

"ตื่นเต้นไหม" พัคจีมินถามนักศึกษาปีหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างๆ ตัวเอง

"ตื่นเต้นครับ" จองกุกประสานมือตัวเองไว้ที่หน้าอก

"ตื่นเต้นกว่าเรื่องที่ฉันขับรถมาส่งอีกหรอ" 

"ครับ"

 

เหอะ พอใจดีด้วยแล้วจะต้องถูกเมินแบบนี้หรอ พัคจีมินมองน้องตาขวางผ่านเลนส์แว่นตาดำ ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาขับรถต่อไป

 

     

"ขอบคุณนะครับ" จองกุกพูดหลังปลดล็อคเข็มขัดนิรภัยออกจากตัว

"เย็นนี้ให้ฉันมารับไหม" พัคจีมินถามก่อนที่จองกุกจะเปิดประตู

"ไม่ดีกว่าครับ ผมก็ไม่รู้ว่าจะกลับตอนไหน ได้ยินว่าเด็กมหา'ลัยจะมีกิจกรรมเยอะ" จองกุกก็พูดตามที่ตัวเองเข้าใจ

พัคจีมินเอ็นดูจองกุก คงจะตื่นเต้นกับมหาวิทยาลัยจริงๆ พี่ชายจะมารับ ยังปฏิเสธได้ โทรศัพท์ก็มี เลิกกี่โมงก็โทรมาบอกสิ เด็กโง่

"ไปเถอะ ตั้งใจเรียน"

 

 

 

 

พัคจีมินมองดูน้องชายเปิดประตูรถเดินออกไป ก่อนตัดสินใจปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองออก เดินตามจองกุกไป

 

"จองกุก" 

จอนจองกุกหันมาเพราะเสียงเรียกและแรงมือที่จีมินจับไหล่ตน 

"ครับ?"

     

นานกว่าที่จีมินจะทำอะไร เขาเอื้อมมือไปจับต้นแขนจอนจองกุก จองกุกมองปากของพี่ชายที่เหมือนมีอะไรจะพูด

พัคจีมินถอดแว่นตาดำออก

 

"ขอบคุณนะที่ไม่ไปกับแม่" 

 

พูดจบเขาก็ใส่แว่นดำคืน หมุนตัวกลับไปขึ้นรถ

 

 

 

 

 

 

ถึงจะอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน แต่สองเพื่อนรักก็เพิ่งจะได้เจอกันตอนเที่ยงนี้เอง

"เป็นไง ได้เพื่อนหรือยัง เพื่อนผู้หญิงหรือผู้ชาย ผู้หญิงน่ารักไหม" ชาอึนอูถามเมื่อเจอจอนจองกุก

"อยากรู้ไม่มาเรียนภาพยนตร์ล่ะ ไปเรียนทำไม วิทยาศาสตร์" จองกุกว่าไปด้วย กินไปด้วย

"นี่ๆ จะว่าก็ได้นะ แต่ช่วยตอบด้วย"

"เออๆๆๆๆ น่ารักหมดนั่นแหละ หม้อเก่ง" 

"เดี๋ยวต่อยเลยไอ้นี่"

"กล้าหรอ"

สองหนุ่มคุยหยอกกันเป็นปกติ

 

"ไปญี่ปุ่น ไม่มีของฝากให้เพื่อนรักเลยหรอ" จะว่าไป ตั้งแต่พาจองกุกไปซื้อของก่อนไปญี่ปุ่นครั้งนั้น เขาทั้งสองคนก็ยังไม่ได้เจอกันเลย

"มีๆ แต่ไม่ได้เอามา" จองกุกตอบให้เพื่อนดีใจ

"ต้องอย่างนี้สิเพื่อนรัก ว่าแต่อะไร" ชาอึนอูเอื้อมมือไปบีบแก้มเพื่อน

"ผ้าพันคอไหมพรม"

"ไอ้ฟกว่้วนส ผ้าพันคอที่เกาหลีไม่มีขายหรือไง ถึงต้องไปซื้อถึงญี่ปุ่นอ้าา โอ๊ยยย" อึนอูถึงกับสบถคำหยาบ

"ฮ่าๆๆ เบาๆ ดิ ตอนแรกจะเอาภูเขาไฟฟูจิมาให้ แต่เขาไม่ขาย" จองกุกกวน

"มาโดนสักทีดิ้" อึนอูลุกจากเก้าอี้กะจะไปตีคนกวนสักทีสองที

"พอๆๆๆ ล้อเล่น ซื้อรองเท้ามาฝาก รุ่นที่อยากได้นั่นแหละ" จองกุกเฉลย

 

 

"พี่จีมินน่ารักมากเลยอ่ะ" อยู่ดีๆ จองกุกก็พูดขึ้นมา

"ที่มาส่งเมื่อเช้าอ่ะหรอ" อึนอูชำเลืองถาม มือก็คีบเส้นในถ้วยตัวเอง

"เปล่า เรื่องที่ญี่ปุ่นน่ะ" จองกุกอมยิ้ม

"ยังไม่เลิกพร่ำเพ้ออีกหรอ กะอีแค่เขาผูกเชือกรองเท้าให้อ่ะ"

ระหว่างที่จอนจองกุกเที่ยวที่ญี่ปุ่นกับพัคจีมิน เขาก็พูดคุยกับเพื่อนสนิทตลอด ทุกเรื่อง

 

"..."

"มีมากกว่านั้นอีกหรอ" อึนอูถามเมื่อจองกุกมัวแต่อมยิ้มให้จานข้าวตัวเอง

"อืม"

"อะไร บอกได้ไหม" บอกได้แหละ ไม่อยากให้รู้คงไม่พูดขนาดนี้หรอก

"เอาหูมาใกล้ๆ"

"ความลับขนาดนั้นเลยหรอ" 

ถึงจะทำหน้ากังขา แต่อึนอูก็ยื่นหูไปใกล้ๆ เพื่อนอยู่ดี

 

 

 

 

 

"จูบกัน!!" 

"เห้ยยย เบาๆ ดิ และก็ไม่ได้จูบโว๊ย" จองกุกเอามือปิดปากเพื่อน "จุ๊บกัน"

"จองกู๊กกก พี่น้องที่ไหนเขาจุ๊บกันแก" อึนอูเหนื่อยกับความไม่ประสาของเพื่อน อย่าบอกนะว่าเรื่องแบบนี้ก็ต้องสอน

"ไม่เห็นจะแปลก พ่อยังจุ๊บลูกสาว แม่ยังจุ๊บลูกชาย พี่น้องคนละเพศก็ยังเห็นจุ๊บกัน เปิดโลกหน่อยสิเพื่อน" จองกุกว่า

"อย่าเอาเรื่องเปิดโลกไม่เปิดโลกมาอ้าง ... พี่น้องนั่นมันกรณีที่โตมาด้วยกันโว๊ย นี่เพิ่งเจอกันสามสี่ปี แถมไม่ได้คลานตามกันมาอีก แค่พ่อเดียวกัน" อึนอูสอนเพื่อนอย่างเข้มข้น

"..." จองกุกคิดตาม

"ไม่รู้ว่าตอนนี้คิดอย่างไงนะ.." ชาอึนอูลุกจากเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามมานั่งข้างๆ เพื่อน "..แต่คุณพัคจีมินกับนาย เป็นพี่น้องกัน อย่าลืมซะหล่ะ"

 

เป็นห่วงหรอกนะ ถึงพูด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คฤหาสน์ตระกูลพัค

 

 

 

พัคจีมินยืนรับลมยามค่ำอยู่ตรงระเบียงในห้องทำงาน หน้าบ้านมีไฟส่องสว่างตามเส้นทางจากรั้วบ้านที่เห็นอยู่ไกลๆ มาจนถึงประตูบ้านใหญ่

ตาเฉี่ยวมองเห็นรถคันที่คุ้นเคยขับเข้ามา เขาละออกมาเปิดประตูห้องทำงานใหญ่เดินลงไปข้างล่างทันที

 

"อ้าว มาแล้วหรอ ไปกินข้าวสิ ฉันกำลังจะไปกินพอดี"

พัคจีมินพูดกับจองกุกที่เดินสวนเข้ามา บังเอิญจัง กำลังจะไปกินข้าว จองกุกก็มาพอดี

 

"คุณจีมินกินเลยนะครับ ผมเหนื่อย ว่าจะอาบน้ำนอนเลย" 

นี่ก็เป็นเวลาเกือบเดือนแล้ว ที่จองกุกเริ่มใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัย จองกุกเคยบ่นบนโต๊ะอาหารให้เขาฟังบ้าง ว่ามีกิจกรรมอะไรให้ทำเต็มไปหมด เหนื่อยบ้าง สนุกบ้าง

 

"ไม่กินข้าวแล้วจะเรียนรู้เรื่องได้อย่างไง" พัคจีมินดุ ไม่มีน้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนเมื่อครู่ "เอาของไปเก็บแล้วลงมากินข้าว ฉันจะรอ"

พูดจบ พัคจีมินก็เดินไปรอในห้องอาหาร จองกุกถอนหายใจ วันนี้เขาเหนื่อยจริง เหนื่อยกับคนที่มหาวิทยาลัยแล้ว ยังต้องมาเหนื่อยใจกับคนที่บ้านอีกหรือ

 

 

 

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารอึมครึม จองกุกไม่พูดไม่จาอะไรเหมือนเคย พัคจีมินก็สัมผัสได้ เขารู้ถึงความเหนื่อยที่จองกุกกำลังเจอดี เขาเองก็เคยเป็นเด็กมหาวิทยาลับแบบจองกุกมาก่อน ถึงความเหนื่อยตอนนั้นจะเล็กน้อยเมื่อเทียบกับการทำงาน แต่พูดไปจองกุกก็ไม่เข้าใจอยู่ดี

เพราะฉะนั้นสิ่งที่เขาทำได้ตอนนี้ก็คงเป็นแค่การให้กำลังใจเท่านั้น

 

"กินนี่สิ อร่อยดีนะ" 

จองกุกมองอาหารที่พี่ชายตักให้ ... มองดูเฉยๆ

 

"อย่ามาทำกิริยาแบบนี้กับฉันนะจองกุก" 

พัคจีมินทนไม่ไหวกับเด็กไม่น่ารักคนนี้ ที่เขาดุไปเมื่อสักครู่ก็ไถ่โทษอยู่นี่ไง

 

"ผมก็มากินข้าวตามที่พี่บอกแล้วไงครับ พี่จะเอาอะไรอีก" จองกุกพูดโดยไม่มองหน้าจีมินด้วยซ้ำ

 

คนเป็นผู้ใหญ่โกรธถึงขีดสุด พัคจีมินผิดเองแหละ ที่ใจดีกับจอนจองกุกมากเกินไป เด็กนี่ถึงไม่เห็นหัวเขา

พัคจีมินวางช้อนอย่างแรง เสียงดังไปจนเด็กรับใช้ที่ยืนรออยู่ข้างนอกได้ยิน เขาลุกขึ้นอย่างเร็วจนเก้าอี้ลากพื้นเสียงดัง โยนผ้าเช็ดปากที่วางอยู่บนตักลงบนจานอาหารด้วยความโมโห ก่อนเดินออกไป

จอนจองกุกก็ทิฐิแรงกล้า ไม่ได้รู้สึกรู้สาว่าสิ่งที่จีมินทำนั้น ก็เป็นความผิดของตน

 

"คุณหนูคะ เกิดอะไรขึ้นหรอคะ" โอยองเอถามอย่างใจเย็น เธอเห็นแล้วว่าเจ้านายคนนี้ก็อารมณ์ไม่ดี ถึงจะยังอยู่ที่โต๊ะอาหาร แต่ก็กินไปอย่างเบื่อหน่าย

"เปล่านี่ครับ"

 

"คุณหนูคะ คุณพัคท่านรอกินข้าวพร้อมคุณทุกวันเลยนะคะ ไม่สังเกตหรอคะ ว่าเวลาทานอาหารช่วงนี้ไม่ตรงกันสักวันเลย"

จองกุกคิดตามที่ป้ายองเอพูด ก็จริงนะ แล้วอย่างไงล่ะ ต้องขอบคุณหรอ

 

 

 

 

 

 

ดึกมากแล้ว แต่คนที่บอกกับพี่ชายเมื่อหัวค่ำว่าเหนื่อย จะอาบน้ำแล้วนอนเลย ยังคงนอนเล่นโทรศัพท์อยู่ คำพูดของป้ายองเอยังวนเวียนอยู่ในหัวของเขา 

 

เราผิดหรอ

 

มือเรียวเปิดเข้าแอพลิเคชั่นยอดฮิต

 

 

Kookkie : นอนหรือยังครับ

PJM : นอนแล้ว

Kookkie : นอนแล้วตอบได้ไงอ่ะครับ

PJM : มีอะไร

 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

พัคจีมินมองไปยังต้นเสียง คิดอะไรไว้ไม่มีผิดเลย ขอให้ไม่ใช่แล้วกัน

เจ้าของห้องลุกจากเตียงไปเปิดไฟจนสว่าง ก่อนไปเปิดประตูที่มีเสียงเคาะอีกครั้ง

 

ก๊อก ก๊อ...

 

"มีอะไร" พัคจีมินจับลูกบิดไว้แน่น 

"นอนหรือยังครับ"

"ก็บอกแล้วไงว่านอนแล้ว" 

"ขอเข้าไปได้ไหมครับ" จองกุกไม่พูดเปล่า กลับดันประตูเข้าไปในห้อง แถมปิดประตูเองเสียเรียบร้อย

 

พัคจีมินยืนมองเด็กที่กำลังยืนสำรวจห้องนอนของเขา ไหนใครบอกเหนื่อย จะรีบนอน คนเดียวกับที่ยืนอยู่ตรงนี้ตอนห้าทุ่มไหม

 

"มีอะไร" พัคจีมินถามเสียงเข้ม

"เอ่อ ... คือ" จองกุกมองพี่ที่ยืนมองเขาตาเขม่ง "ขอโทษเรื่องเมื่อเย็นน่ะครับ" 

จีมินมองจองกุกที่ทำหน้าเศร้า ถึงจะดูเศร้า แต่ตาก็ยังแป๋ว

"อืม ไม่ได้โกรธอะไรหรอก กลับห้องตัวเองไปได้แล้ว" พัคจีมินบอก แล้วเดินไปเปิดประตูให้จองกุกออกไป ที่จริงเขาไม่ได้โกรธอะไรน้องอยู่แล้ว

 

พรึ่บ

 

"ผมนอนนี่นะครับ คืนนี้" 

จองกุกโดดขึ้นเตียงพี่ชาย สอดตัวเข้าไปในผ้าห่ม

     

พัคจีมินที่หันมาถึงกับอ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออก

"ออกไปเดี๋ยวนี้จองกุก จะมานอนห้องเดียวกับฉันได้ไง"

 

"ทำไมจะนอนไม่ได้ล่ะครับ ตอนอยู่ญี่ปุ่นยังนอนด้วยกันเลย"

"จองกุก!" พัคจีมินดุ เด็กนี่นี่ไม่รู้อะไรซะเลย

 

"มานอนเถอะครับ ดึกแล้ว"

จองกุกพูดพร้อมตบเตียงเรียกพี่ชายเบาๆ ก่อนนอนหันหลังไป

 

พัคจีมินยืนกอดอกมองน้องชายที่หลับไปแล้วบนเตียงของตน จริงอยู่ที่ตอนนั้นนอนเตียงเดียวกัน แต่ตอนนี้ไม่เหมือนตอนนั้นแล้ว เขาไม่รู้ว่าถ้าเขาเดินไปนอนเตียงของตัวเองที่จองกุกนอนอยู่ คืนนี้เขาจะนอนหลับไหม

 

 

มือหนาเลื่อนไปสับสวิซท์ไฟให้มืดลง

 

 

ก่อนเปิดประตูห้องเดินออกไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"เมื่อคืนพี่จีมินนอนที่ไหนหรอครับ ผมตื่นมาไม่เห็นพี่เลย"

จองกุกวิ่งมาถามพี่ชายที่กำลังจะขึ้นรถไปทำงาน

 

พัคจีมินถึงกับกุมขมับ

 

จองโฮซอก

 

มินยุนกิ

 

โอยองเอ

 

เลือกถามได้ถูกเวลาจริงๆ จอนจองกุก

 



    

    





Talk :




มีคนรออยู่ไหมค้าาาาา

อัพบ่อยเบื่อกันแล้วแน่เลย

รางวัลของนักเขียนน่ะหรอคะ
ขอแค่ทุกคนมีความสุขกับนิยายเรื่องนี้ก็พอ


~>_<~ ขอบคุณทุกคอมเมนท์เลยนะคะ




Talk :

คอมมีปัญหานิดหน่อย ถูไถได้ประมาณนี้

ขอบคุณที่ติดตาม

อย่าลืมเม้นกันเยอะๆ น้าาา





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #227 Absinthe94Army (@Absinthe94Army) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 07:31
    น้องโตแล้วดื้อขึ้นเยอะเลย เพลาๆนะลูก คนแก่ยิ่งเครียดงานอยู่ 5555555
    #227
    0
  2. #192 0-0nickname0-0 (@0-0nickname0-0) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 20:13
    จองกู๊กกกก
    #192
    0
  3. #147 qiaoqiao (@iqiaox2) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:48
    จีง พอทำดีเยอะๆ น้องก็เอาแต่ใจ ทีมพิป้าคอย่างเราก็ได้แค่เอาใจช่วย ฮืออออ
    #147
    0
  4. #89 412549 (@412549) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:56

    อ้าว;; จองกุกพูดแบบนี้ได้ไงความรับเเตกหมด. จองกุกโตขึ้นแล้วแถมดื้อขึ้นด้วย ดื้อเเบบนี้จีมินจะทำยังไงน้า
    สู้ๆนะค่ะไรท์
    #89
    1
    • #89-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 15)
      5 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:17

      รอกำลังใจอยู่เลยยยย ขอบคุณที่มาเม้นนะคะะ
      #89-1
  5. #86 PlaPralita (@PlaPralita) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:14
    กัปตันยิ้มหน้าแป้นแล้วม้างงง ป้ายองเอ
    #86
    1
  6. #85 NhamS.29122 (@5429122) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:52
    จกุกน่ารักน่าบีบจริงลูก งื่อออออ
    #85
    1
  7. #84 Hope... (@Hope_hobi) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:32

    อร้ายยย ฉันอยากอ่านต่อแล้ววว

    #84
    1
    • #84-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 15)
      4 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:28

      &#8745;__&#8745;

      &#8745;__&#8745;
      #84-1
  8. #83 vodka9311 (@vodka9311) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:34
    หนูลู๊กกกกกกก ถามได้ดี
    #83
    1