พี่พัคครับผมขออยู่ด้วย JIKOOK BTS

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,166 Views

  • 244 Comments

  • 237 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    169

    Overall
    5,166

ตอนที่ 14 : พี่ครับผมขออยู่ด้วย ตอนที่ 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 473
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    2 ก.พ. 62


 

 

โรงแรมห้าดาว โตเกียว

 

 

แม้จอนจองกุกจะรู้สึกตะหงิดๆ ตั้งแต่ตอนที่พี่ชายของเขาพัคจีมิน Check in ที่เคาเตอร์ด้านล่างแล้ว แต่คิดว่าคงไม่ใช่อย่างที่เขาคิดหรอก พัคจีมินน่ะหรือ จะนอนห้องเดียวกับเขา ไม่มีทาง เดี๋ยวพี่ชายก็ให้คีย์การ์ดอีกใบมา รออีกหน่อยจองกุก

 

ติ๊ด

แกร๊ก

 

พนักงานของโรงแรมคืนคีย์การ์ดให้พัคจีมิน หลังขนกระเป๋าลงจากรถลาก ซึ่งเป็นบริการของโรงแรม

 

“ทำไมทำหน้าอย่างนั้น” พัคจีมินถามเมื่อเห็นจองกุกยืนนิ่ง หน้าตาเหมือนแปลกที่ ซึ่งไม่น่าใช่ เพราะก่อนหน้านี้ยังดูกระดี้กระด๊ากับญี่ปุ่นอยู่เลย

“นอนห้องเดียวกันหรอครับ” จองกุกตัดสินใจถามออกไปตรงๆ หลังจากคิดอยู่สักพัก

 

พัคจีมินมองน้องชายที่ยืนตัวลีบอยู่ตรงประตู ทำเป็นเขินไปได้ ก็ผู้ชายเหมือนกัน

“ทำไม พี่น้องนอนห้องเดียวกันไม่ได้หรอ”

 

“พี่น้องหรอครับ พี่ยอมรับว่าผมเป็นน้องแล้วหรอ” จองกุกตื่นเต้นกับฐานะใหม่ของตัวเองที่พี่ชายมอบให้

 

“ไม่ยอมรับ!! ฉันไปเปิดห้องใหม่ก็ได้”

พัคจีมินแสดงจุดยืน มือก็ลากกระเป๋าเตรียมออกไปตามที่พูด

 

“เดี๋ยวก่อนสิครับ”

จองกุกขยับมาขวางทางไว้ ก่อนพูดประโยคที่ทำเอาคนอายุมากกว่าคิดหนัก

 

“นอนด้วยกันแบบไม่ต้องเป็นพี่น้องก็ได้”

 

 

 

 

 

 

เช้านี้จองกุกตื่นเร็วกว่าพี่ชาย ถ้าแค่นั้นพัคจีมินคงไม่หงุดหงิดหรอก แต่จองกุกดันมางัดเขาออกจากที่นอน เหตุผลเพียงแค่อยากไปเดินบนถนนในเวลาเช้า ครั้นจะบอกให้ไปเดินเองคนเดียวก็กลัวจะหาว่าไล่อีก เกิดงอนขึ้นมา... ขี้เกียจง้อ

 

จองกุกมีความสุขกับการเดินเที่ยวเล่น เขายกกล้องถ่ายรูปทุกที่ที่ไปเพื่อเก็บไว้เป็นความทรงจำ ว่าครั้งหนึ่งเขาเคยมา.. กับพี่ชาย

 

พัคจีมินก็มีความสุขที่ได้เดินตามคนข้างหน้า แต่เขาก็ลุ้นไปด้วยว่า เจ้าเชือกรองเท้าที่ปัดไปซ้ายทีขวาที มันจะทำให้จองกุกล้มลงตอนไหน

 

หมับ

 

จองกุกตกใจที่อยู่ดีๆ พัคจีมินที่คอยเดินตามเงียบๆ จับไหล่เขาให้หยุดเดิน ก่อนจะตกใจยิ่งกว่า เมื่อพี่คนนั้นเดินแซงมาข้างหน้า

แล้วก้มลงไปผูกเชือกรองเท้าให้เขา

 

อะไรกัน ความรู้สึกนี้ ความรู้สึกที่อยากยิ้มออกมา แต่ก็กลัวว่าหากยิ้มแล้ว ความสุขนั้นจะหายไป

 

“ขะ ขอบ” ยังไม่ทันฟัง พัคจีมินก็เดินออกไป

 

“รอด้วยสิครับ” จองกุกรีบวิ่งไปให้ทันพี่ชาย “โอ๊ะ”

 

จองกุกวิ่งเลยไปเก็บกระเป๋าเงินที่คนข้างหน้าทำหล่น

 

“คุณครับ ของคุณใช่ไหมครับ (ภาษาญี่ปุ่น)”

“ขอบคุณมากครับ (ภาษาญี่ปุ่น)”

 

 

 

 

 

“เล่นเครื่องนี้ด้วยกันนะครับ” จองกุกชวนจีมินเล่นรถไฟเหาะในโตเกียวดิสนีย์แลนด์

“นายไปเล่นคนเดียวเถอะ เดี๋ยวฉันยืนรอตรงนี้แหละ” พัคจีมินปฏิเสธอบอุ่น ไม่ได้กลัวนะ แต่ให้ไปเล่นหวาดเสียวเป็นเด็ก พัคจีมินขอบาย

“อืม ถ้างั้นไม่เล่นก็ได้ครับ กลับเลยเถอะครับ ดึกแล้ว” ถึงจะอยากเล่น แต่ให้เล่นคนเดียวทั้งๆ ที่มากันสองคน จอนจองกุกก็ขอบายเหมือนกัน ไม่โกรธพี่ชายหรอก ช่วงเช้าก็ขับรถพาเขาไปดูวิวภูเขาไฟฟูจิมาแล้ว พี่เขาคงเหนื่อย

 

“...”

“...”

“ไปๆๆ เล่นก็เล่น” พัคจีมินทนดูหน้าหงอยๆ นั่นไม่ได้ เห้อ

 

 

จบไปอีกหนึ่งวัน พัคจีมินทิ้งความเครียดเรื่องงานไว้ที่เกาหลี แว่บหนึ่งเขาก็อยากถามพ่อของเขา ว่าทำไมไม่พาจองกุกมาหาเขาให้เร็วกว่านี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ถึงจะไม่ใช่ครั้งแรก แต่ก็ไม่มีธุระอะไรที่ทำให้เขาต้องมาเหยียบที่นี่บ่อยๆ

จองโฮซอกพร้อมลูกน้องอีกสี่ห้าคนมาหาผู้จัดการอาวุโสฝ่ายวางแผนของไอเอ็นกรุ๊ป ถึงสำนักงานใหญ่

 

“มาหาผมถึงที่นี่เลย มีอะไรหรือเปล่าครับ” คนแก่ทักทายแขกที่มาหาถึงที่ทำงาน

ลูกน้องจองโฮซอกนำเอกสารกองใหญ่ไปวางไว้บนโต๊ะรับแขก

 

“จองโฮซอก” ผู้อาวุโสกัดฟันแน่น เมื่อเอกสารที่เขาเอามา นอกจากจะเป็นหลักฐานการทุจริตที่นาวังชิกมีแล้ว ยังมีหลักฐานการติดสินบนกับภาครัฐที่เขาทำในฐานะเจ้าของบริษัทเล็กๆ ของตัวเองอีก “นายมาขู่ฉันหรอ”

“ผมไม่ได้มาขู่ แค่มาเสนอทางเลือก ว่าคุณจะอยู่ใต้ตีนใคร ระหว่างคุณพัคจีมิน หรือไอ้หมาบ้านาวังชิก” โฮซอกพูดอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า

“ถ้าฉันเลือกคุณพัค ลูกสาวฉันก็แย่ นาวังชิกมันมีหลักฐานพวกนี้” ผู้จัดการลีเหวี่ยงกระดาษในมือลงบนโต๊ะอย่างโมโห เขาต้องคิดให้รอบคอบ

 

“เพื่อเห็นแก่ที่คุณเป็นคนเก่าคนแก่ของประธานคัง ผู้ที่ประธานพัคของผมเคารพ .. ถ้าคุณร่วมมือกับผม ทุกอย่างที่เป็นจุดด่างพล้อย ผมจะทำให้เหมือนว่า มันไม่เคยเกิดขึ้น”

 

“แล้วฉันจะเชื่อนายได้อย่างไง”

“ผมให้เวลาคิดแค่หนึ่งวัน หวังว่าคุณจะฉลาดพอ ที่จะเลือกทางที่ดีทีสุดนะครับ”

“...”

 

“อ้อ ผมผิดหวังนิดหน่อยนะครับ ที่คุณไปคบค้ากับคนขี้ขลาดอย่างนาวังชิก”

จองโฮซอกพูดก่อนออกไป ปล่อยให้คนอาวุโสคิดหนัก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เวลาแห่งความสุขมักผ่านไปไว เผลอแป๊บเดียว พรุ่งนี้ก็เป็นวันที่พัคจีมินและจอนจองกุกต้องกลับเกาหลีกันแล้ว วันนี้พวกเขาจึงมา Shopping กัน แน่นอนว่าคนที่ซื้อของ ก็มีแต่จองกุกเท่านั้นแหละ

การมาเที่ยวด้วยกันครั้งนี้ทำให้พัคจีมินพิสูจน์คำพูดของมินยุนกิที่เคยบอกว่า จองกุก สามารถพูดได้หลายภาษา เป็นเรื่องจริง จองกุกเจื๊อยแจ๊วทั้งวันไม่มีหยุด ถามนู้นถามนี่พัคจีมินอยู่ตลอด

 

พัคจีมินเต็มใจตอบทุกคำถามนั่นแหละ แต่

 

หยุดพูดสักทีได้ไหม

 

มันก็จะมีช่วงที่เราเผลอพูดอะไรตามใจออกไป

 

จอนจองกุกกลายเป็นม้าพยศต่อเจ้าของ เพราะตั้งแต่ที่พัคจีมินพูดคำนั้นออกมา เขาก็ไม่คุยก็พี่ชายอีกเลย มีบ้างที่หันไปตามที่เรียก แต่ไม่ยอมสบตาหรอก ถามอะไรก็ไม่ตอบ

 

ก็อยากให้หยุดพูดนิ่ คอยดูนะ จะเงียบจนกว่าจะถึงเกาหลีเลย

 

“จองกุก”

จองกุกหันไปตามเสียงเรียกของคนที่เดินอยู่ข้างๆ แต่เมื่อเห็นว่า จีมินไม่พูดอะไร เขาก็เดินต่อไปอย่างไม่สนใจ

พัคจีมินถึงกับสูดอากาศเขาไปในปอด ก่อนเดินไปดักหน้าเด็กดื้อ

“จะคุยกับฉันไหม” พัคจีมินเริ่มหงุดหงิด

จอนจองกุกเบะปากใส่ ยอมรับว่าโกรธ มาบอกให้คนพูดเก่งหยุดพูด เป็นใครใครก็เคือง

ดื้อ ดื้อมาก

ไม่ชอบง้อ

 

พัคจีมินใช้มือทั้งสองจับหน้าเด็กดื้อให้หันมา ประกบริมฝีปากลงไปแรงๆ ค้างอยู่อย่างนั้น

ไม่รู้นานเท่าไรที่คนบนถนนสายแฟชั่นเดินผ่านไปผ่านมา แต่เขาคิดว่านานพอที่จะทำให้เด็กดื้อที่ยืนตัวแข็งทื่อนี่เปิดปากพูดกับเขาได้

 

“จะคุยกับฉันได้หรือยัง” พัคจีมินถามอีกครั้ง ก่อนปล่อยมือจากใบหน้าหวาน

“พี่จีมิน” จองกุกไม่มีแม้แต่แรงจะเปล่งเสียงออกมา

 

พัคจีมินคว้าถุงข้าวถุงของที่จองกุกถือไว้มาถือเอง แล้วเดินนำไปยังโรงแรมที่อยู่ไม่ไกล

 

 

 

 

 

 

 

 

จะให้นอนบนเตียงเดียวกันกับคนที่มาจูจุ๊บเราเนี่ยนะ -จองกุก-

 

ทนไปหน่อยนะจองกุก คืนเดียวเอง -จีมินคิด-

 

 

 

“ฉันปิดไฟเลยนะ” พูดแล้วพัคจีมินก็ลุกจากเตียงไปปิดไฟที่ส่องสว่างในห้องใหญ่ ก่อนเดินมานอนที่เตียงตัวเดิม

 

จะนอนกันหลับไหมวันนี้

 

เงียบเหมือนหลับไปแล้ว แต่พัคจีมินกลับรู้สึกว่าที่นอนนุ่มด้านข้างยุบไป เหมือนมีคนเขยิบเข้ามา เขาไม่รู้หรอก เพราะเขาหันหลังให้เด็กคนนั้น

 

“ขอกอดได้ไหมครับ” จองกุกพูดหลังจากที่ส่งมือมาโอบเอวพี่ชาย หน้าน้องแนบหลังเรียบ

ป้ายองเอใช้น้ำยาปรับผ้านุ่มยี่ห้ออะไรซักผ้าให้พี่จีมินนะ ทำไมหอมจัง

“...”

 

“ไม่ตอบถือว่าอนุญาตนะครับ”

 

 

“จองกุก” พัคจีมินพูดชื่อคนที่นอนกอดเขาจากด้านหลัง

“ผมขอโทษนะครับ”

“เรื่องอะไร” คนที่ถูกกอดจนแน่นถาม

“ขอโทษที่เป็นน้องของพี่”

พัคจีมินพยายามจะหันไปมองหน้าน้องชาย แต่จองกุกกลับกอดเขาแน่นขึ้น จนเกือบขยับไม่ได้

 

“พี่เป็นลูกคนเดียวมาตลอด พอรู้ว่ามีน้อง พี่คงโกรธผมมาก” จองกุกพูดอู้อี้

 

จองกุกนี่ถนัดทำให้พัคจีมินใจเต้นเหมือนกันนะ วันก่อนนั้นก็บอกให้นอนด้วยกันแบบไม่ต้องเป็นพี่น้อง ตอนนี้ยังมาบอกว่าขอโทษที่เป็นน้องอีก

 

“นายรู้นานหรือยัง ว่ามีฉันเป็นพี่” พัคจีมินถาม

“ตั้งแต่เด็กๆ เลยครับ” จองกุกตอบโดยไม่มีทีท่าว่าจะคลายกอดนั้นเลย

 

“ถ้าเลือกได้ นายอยากเป็นน้องฉันไหม”

 

 

พัคจีมินได้ยินเสียงถอนหายใจยาวๆ ของคนข้างหลัง แต่กลับไม่ได้ยินคำตอบ


หลับหรอ


พัคจีมินพลิกตัวมามอง จองกุกยังนอนลืมตาแป๋ว

 

ไม่หลับ แต่ไม่ตอบสินะ

 

“ฉันยังรอคำตอบนะ”

 

ทั้งคู่สบตากัน แม้ดวงไฟในห้องจะปิดสนิท แต่แสงของหลอดไฟในมหานครที่ส่องเข้ามาผ่านกระจก ทำให้พัคจีมินมองเห็นแววตานั้นอย่างชัดเจน

 

อยากกอดจัง แต่ถ้าให้กอดในฐานะน้องชาย ฉันกอดตัวเองดีกว่า จีมินคิด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เพราะเป็นคนมาส่ง เพราะฉะนั้นเมื่อสองเจ้านายกลับมา เขาจึงต้องเป็นคนมารับจากสนามบินไปส่งที่บ้าน จองโฮซอกอยากจะถามจอนจองกุกเหลือเกินว่าญี่ปุ่นไม่สนุกหรือถึงเงียบขนาดนี้ ไม่สมเป็นจองกุกเลย แต่พอได้เห็นอาการของเจ้านายใหญ่ เขาควรรักษาชีวิต ด้วยการเงียบไว้ จนกว่าจะถึงบ้านดีกว่า

 

“พี่ยุนกิล่ะครับ” จองกุกถามถึงคนที่ไม่อยู่

พัคจีมินกระแอมออกมา จองกุกหันไปมอง แหม จะให้พูดว่า ยุนกิล่ะ อย่างนั้นหรอ พี่ควรจะยอมรับได้แล้วนะว่าน้องชายพี่เป็นเด็กน่ารักน่ะครับ

 

“ยุนกิไปดูแลนักดนตรีที่เชิญมางานเลี้ยงของคุณพัคครับ” จองโฮซอกตอบคำถาม

“นักดนตรีหรอครับ” จองกุกทวน

 

พัคจีมินมองว่าแปลก ที่จองกุกสนใจคำว่า นักดนตรี มากกว่าคำว่า งานเลี้ยงของคุณพัค เขาเองก็อธิบายไม่ถูก แค่รู้สึกว่ามันแปลก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สำนักงานใหญ่ เค กรุ๊ป

 

 

 

“ผมได้มาที่นี่ทุกปีเลยนะครับ ขอบคุณคุณพัคจริงๆ ที่จัดงานวันเกิดให้คนแก่อย่างผม”

ประธานคังแห่งไอเอ็นพูดขอบคุณขณะเดินเข้ามาในสำนักงานใหญ่ของเค กรุ๊ป พร้อมกับพัคจีมิน เขาเองก็ได้รับการเคารพจากพนักงานที่นี่ แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหากผ่านวันนี้ไปแล้ว พวกเขาในที่นี้จะยังเคารพประธานคังอยู่ไหม

วันพรุ่งนี้จะมีการประชุมเกี่ยวกับการลงทุนของไอเอ็นและเค กรุ๊ป

 

 

สำหรับงานในวันนี้ มินยุนกิเป็นคนดำเนินการทั้งหมด ตั้งแต่การติดต่อประสานงานต่างๆ รวมถึงเป็นผู้ดำเนินรายการตั้งแต่ต้นจนจบด้วย

 

“และการแสดงสุดท้ายของวันนี้ การแสดงที่ทุกท่านรอคอย ขอเสียงปรบมือให้กับนักเปียโนชื่อดัง Valiana

เสียงปรบมือดังกึกก้องทั่วห้องประชุม คนที่ดีใจที่สุดคงจะเป็นคังฮยอนกี

 

ทันทีที่นักดนตรีสาวเดินออกมาสู่ด้านหน้าเวที ผู้ชมต่างชื่นชมในความงามของเธอ อาจจะไม่ได้สวยถึงขั้นประกวดประขัน แต่ก็ไม่มีใครคิดว่านักเปียโนที่มีชื่อเสียงระดับโลกคนนี้จะยังเป็นเพียงผู้หญิงอายุน้อย

 

“นี่วาเลียนาจริงๆ หรอ” จองโฮซอกถามมินยุนกิที่ยืนอยู่ข้างๆ กันใกล้เวที

“จริงสิครับ พี่คิดว่าผมจะพาตัวปลอมมาหรือไง” ยุนกิพูดติดตลก แต่เมื่อเห็นสีหน้าของพัคจีมินและจองโฮซอกเขาก็สงสัย เพราะมีแค่สองคนนี้เท่านั้น ที่ไม่ได้แสดงออกถึงความดีใจ ดูจะตกใจเสียมากกว่า “มีอะไรหรือปล่าครับพี่”

 

“แม่คุณจอนจองกุก”

 

แม่ร่วง ไมค์เกือบหล่น แม่จองกุกอย่างนั้นหรือ

จองกุกอายุเท่าไหร่นะ

 

 

 

“สวัสดีค่ะ คุณคังฮยอนกี ดีใจนะคะที่ได้เจอคุณอีกครั้งวันนี้” นักดนตรีสาวกล่าวทักทายเจ้าของวันเกิดหลังจบการแสดง

...ด้วยภาษาเกาหลี

นั่นทำให้คนที่ได้ยินประหลาดใจนิดหน่อย รวมถึงมินยุนกิ ตลอดเวลาที่ติดต่อกันเขาเข้าใจว่าวาเลียนาเป็นชาวต่างชาติมาตลอด ถึงแม้ใบหน้านั้นจะออกมาทางเอเชียก็เถอะ

และคนที่ไม่ประหลาดใจเลยก็คงมีแค่ คังฮยอนกี พัคจีมิน และจองโฮซอก

 

“ไม่คิดว่าประธานพัคจะเชิญคุณมาได้นะครับ ยี่สิบปีหรือเปล่านะ ครั้งสุดท้ายที่เราเจอกัน”

“ยี่สิบปีแล้วค่ะ”

“ตอนที่คุณหยุดไปเมื่อยี่สิบปีก่อน ผมตกใจมากเลยนะครับ แต่เชื่อว่าคุณคงมีเหตุผล พอรู้ว่าคุณกลับมาอีกก็ดีใจมาก แต่พยายามติดต่อคุณเท่าไรก็ติดต่อไม่ได้สักที” คังฮยอนกีหันมาถามคนเก่งของเขา “คุณพัคทำได้อย่างไงครับ”

พัคจีมินยิ้มรับคำชื่นชม

 

“คุณพัคเขามีสิ่งที่ฉันอยากได้น่ะค่ะ” นักดนตรีสาวพูดสิ่งที่ยังไม่ได้ตกลง

 

 

 

 

“ขอบคุณคุณพัคมากๆ นะครับ ผมอยากเจอเขามากๆ เลย มากถึงขนาดที่ว่าถ้าคุณขออะไร ผมก็ให้ได้ทุกอย่าง” ประธานคังบอกกับพัคจีมินหลังจากที่นักดนตรีสาวขอตัวออกไปแล้ว “เว้นแต่สิ่งที่อยู่เหนือการควบคุมของผม”

เขากำลังพูดถึงการประชุมในวันพรุ่งนี้ โอกาสเกือบจะเป็นหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นแล้ว ที่เขาจำเป็นต้องถอนการลงทุนจาก เค กรุ๊ป

พัคจีมินได้แต่ยิ้ม เขาก็ไม่รู้ว่าต้องพูดอะไร

 

 

 

สักพักหนึ่งก็มีคนของคังฮยอนกีเดินหน้านิ่งเข้ามากระซิบบางอย่างที่กินเวลานานให้แก่เจ้านายของเขา

 

“คุณทำได้อย่างไงครับ คุณพัค”

 

อีกครั้งแล้วสินะ ที่พัคจีมินต้องยิ้มรับคำชมจากการที่ลูกน้องทำงานได้ดีน่ะ

 

ถือว่าผู้จัดการอาวุโสของไอเอ็นฉลาดนะ ที่เลือกอยู่ข้างเดียวกับพัคจีมิน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่ได้เจอกันนานนะคะ คุณพัคจีมิน”

 

“ไม่ได้เจอคุณนานเหมือนกันนะครับ คุณจอนมีโซ”

 

หลังจากจบงานพัคจีมินและจอนมีโซก็มาคุยกันในห้องทำงานของพัคจีมิน

 

“ขอบคุณที่มาร่วมงานวันนี้นะครับ” พัคจีมินรู้ ว่า Valiana คนนี้ปฏิเสธที่จะออกงานต่างๆ รวมถึงปฏิเสธงานนี้หลายครั้งแล้ว “คุณต้องการอะไรครับ”

 

แม้จะกังวลว่าสิ่งที่จอนมีโซอยากได้นั้น จะเป็นสิ่งที่เขาไม่อยากให้ แต่เขาจำเป็นต้องถาม

 

“ฉันจะมารับจองกุกไปอยู่ด้วยค่ะ”
























Talk :

จะฟินหรือจะเครียดดี










Talk :

ขอบคุณทุกกำลังใจ
ขอบคุณที่คอยติดตาม
ขอบคุณจริงๆๆๆๆ ค่ะ
อ่านทุกคอมเม้นท์เลยนะคะ


ถึงทุกคนจะส่งอีโมมา เราก็เห็นนะคะ

@JM1310Than







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #226 Absinthe94Army (@Absinthe94Army) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 07:16
    กำลังกรีดร้องฉากจูบ กะว่าถ้าอ่านตอนนี้จบแล้วจะนอนก่อน เพราะอ่านมาทั้งคืนแล้ว เจอช่วงจบตอนเข้าไปนี่เปิดอ่านต่อเลยค่ะ มั่ยนะ อย่าดราม่า ;_;
    #226
    0
  2. #146 qiaoqiao (@iqiaox2) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:41
    ม่ายยยยยย น้องต้องอยู่กับพี่พ้าคค
    #146
    0
  3. #82 PlaPralita (@PlaPralita) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:08
    ถึงจะชอบการง้อของคุณพัคก็เถอะ แต่ช่วงท้าย คุณจะมาเอาจองกุกไปอยู่ด้วยไม่ได้นะ!! อย่าให้จองกุกไปนะคุณพัค!!!
    #82
    1
  4. #81 jmjk.njj (@Nness) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:39
    แงงง้ชอบบบบบ กรี๊ดดดดดดดดดด
    #81
    1
  5. #80 5ummer (@bcplo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:23
    นึกอยากจะมาก็มา นึกอยากจะไปก็ไป ไม่รู้เหตุผลคุณแม่เลยแต่ถ้านี้เป็นน้องกุกจะโกรธมาก อยู่กับคุณพัคดีกว่าลูก ชีวิตสุขสบายมีสา--//ยังๆ แต่จูบแล้วอีกไม่นานหรอก 555

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:26
    #80
    1
    • #80-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 14)
      4 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:05
      อิอิ ลุ้นให้เป็นมากกว่าจูบใช่มั้ยค้าาา
      #80-1
  6. #79 412549 (@412549) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:14
    เขา จูบ กัน ด้วย ค่ะ ฟิน~~~ แม่จองกุกจะเอาจองกุกไปเเบบนี้ไม่ได้น้า!!!!!
    #79
    1
    • #79-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 14)
      4 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:03
      (∩_∩)
      #79-1
  7. #78 PangSopitaSopila (@PangSopitaSopila) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:09
    งื้อออ ไม่ได้นะ เอาไปไม่ด้ายยยยยยย
    #78
    1
    • #78-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 14)
      4 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:02
      งืออออออ
      #78-1