พี่พัคครับผมขออยู่ด้วย JIKOOK BTS

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,171 Views

  • 244 Comments

  • 237 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    174

    Overall
    5,171

ตอนที่ 13 : พี่ครับผมขออยู่ด้วย ตอนที่ 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 495
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    1 ก.พ. 62


 

คฤหาสน์ตระกูลพัค

 

 

 

คำพูดของคิมซอกจินวนเวียนอยู่ในหัวของพัคจีมินมาอาทิตย์กว่าแล้ว ตลอดการทำงานในต่างประเทศ เขาต้องใช้สมาธิอย่างหนักเพื่อแยกประสาทระหว่างการเจรจาธุรกิจกับการหาคำตอบให้ตัวเองเกี่ยวกับสถานะของจอนจองกุก

แม่ของเด็กคนนั้นบอกว่าจองกุกเป็นน้องชายของเขา พร้อมกับพูดถึงเลือดของคุณพ่อที่มีเพียงเขา พ่อของเขา และคิมซอกจินผู้ที่เป็นผู้อำนวยการสถาบันวิจัยเท่านั้นที่รู้ ส่วนเรื่องเลือด พ่อของเขาเป็นคนบอกให้คิมซอกจินเก็บไว้ โดยไม่บอกเหตุผลอะไร

จองโฮซอกพิสูจน์แล้วว่าผู้หญิงคนนั้นและคิมซอกจินไม่มีความสัมพันธ์ใดๆ ต่อกัน เพราะฉะนั้นก็เหลือแค่คำตอบเดียว ก็คือพ่อของเขา

คำตอบทุกอย่างอยู่ในตู้เซฟที่อยู่ตรงหน้าเขานี้

 

-ก็ถ้านายเห็นผลเลือดนั่นแล้ว นายอาจจะไล่จองกุกไป ... ไม่ก็ฆ่าเด็กนั่นทิ้ง-

 

ทำไมคิมซอกจินถึงพูดแบบนั้น

 

พัคจีมินไม่ได้อยากรู้ว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของพ่อเขาจริงหรือไม่ เพราะไม่ว่าอย่างไร เด็กคนนั้นก็ไม่มีสิทธิ์อะไรในสิ่งที่เขาสร้างและดูแลมาอยู่แล้ว

ที่เขายอมให้จองกุกอยู่ในบ้านหลังนี้ เพราะเขายังต้องการรู้คำตอบว่าทำไมแม่ของจองกุกถึงรู้เรื่องเลือด

เพราะจองกุกเป็นลูกชายของพ่อเขาจริงๆ ... อย่างนั้นหรือ

 

ถ้าเขาอยากรู้จริงๆ ทำไมไม่เปิดผลเลือดตั้งแต่ที่คิมซอกจินถือผลเลือดมาให้เขาล่ะ

 

คิมซอกจินนำผลเลือดมาให้ตั้งแต่จองกุกอายุ 16 ปี

 

ตอนนี้จองกุกอายุ 19 ปีแล้ว

 

เหตุผลที่ไม่เปิดผลเลือดนั่นตั้งแต่แรกเพราะไม่อยากรู้ว่าเด็กนั่นเป็นใคร

 

แต่เหตุผลที่ไม่อยากรู้ผลเลือดตอนนี้ เพราะกลัวว่า จอนจองกุก จะเป็นน้องชายของเขาจริงๆ

 

 

 

ถ้าเป็นน้องชายของเขาจริงๆ ก็แค่เลี้ยงไว้ ดูแล้วจองกุกก็ไม่ใช่คนที่จะเรียกร้องอะไร

 

แต่ถ้าไม่ใช่ ...

 

 

 

ติ๊ด

 

 

ก็แค่เปิดตู้เซฟนี้

 

 

ติ๊ด

 

 

และหยิบผลเลือดในนั้นมาดู

 

 

 

 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

พัคจีมินดึงมือกลับมาจากแป้นตัวเลขตรงหน้า ก่อนหันไปมองต้นเสียง จอนจองกุกเปิดประตูเข้ามาโดยที่เขายังไม่ได้อนุญาตด้วยซ้ำ

 

ถ้าเป็นสามปีก่อนจองกุกคงไม่กล้าขนาดนี้

 

และเขาเอง ก็คงไม่ใจดีขนาดนี้

 

“มีอะไร” จีมินถามเด็กที่เดินกลั้นยิ้มเข้ามา

จองกุกไม่ตอบ กลับใช้สองมือยื่นกระดาษแผ่นบางให้ พัคจีมินหยิบมาดู ยังร้อนๆ อยู่เลย คงจะเพิ่งสั่งพิมพ์ออกมาสินะ

 

พัคจีมินยิ้มให้กับกระดาษแผ่นนั้น จองกุกว่าเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นที่สุดที่จองกุกเคยเห็นมาเลยล่ะ


 จอนจองกุก  คณะนิเทศศาสตร์ สาขาภาพยนตร์  มหาวิทยาลัยโซล

 

“เก่งมาก” จีมินว่าแล้วหันหน้าหนี ก่อนเอากระดาษในมือไปวางไว้บนโต๊ะทำงานของตัวเองที่อยู่ใกล้ๆ

จองกุกที่ได้คำชมจากพี่ชายก็ฉีกยิ้มเต็มที่ โชว์ฟันสวยสามสิบกว่าซี่เหมือนเด็กน้อยที่ถูกคุณหมอเอานมกล้วยมาล่อเวลาอยู่คลินิกทันตกรรม

 

“พี่ครับ เรื่อง...”

 

“จะไปที่ไหนล่ะ อยากไปที่ไหน” พัคจีมินถามเมื่อเห็นว่าจองกุกอ้ำอึ้งไม่ยอมพูด

 

“โอ๊ะ พี่จำได้ด้วยหรอครับ” จองกุกออกอาการดีใจที่พัคจีมินจำเรื่องที่เคยบอกว่าจะพาเขาไปเที่ยวต่างประเทศ ถ้าเขาสอบเข้ามหาวิทยาลัยโซลได้

“จะว่าฉันเป็นคนไม่รักษาสัญญาหรือว่าเป็นคนแก่ขี้ลืมล่ะ”

“เปล่านะครับ ผมก็แค่ไม่คิดว่าพี่จะพาไปจริงๆ” จองกุกรีบปฏิเสธ

“แล้วคิดหรือยังว่าจะไปที่ไหน หรือมัวแต่ดีใจรีบมาบอกฉัน”

“ผมเลือกได้เลยหรอครับว่าจะไปที่ไหน” จองกุกถามย้ำอย่างดีใจ

“อืม ว่ามาได้เลย” คงไม่ได้เป็นที่ทุรกันดารหรอกมั้ง พัคจีมินคิด

 

“ออสเตรเลีย”

“ต้องนั่งเครื่องนานเลยนะ ไปใกล้ๆ ได้ไหม” พัคจีมินท้วง เขาเองก็เพิ่งกลับมาจากยุโรป “ญี่ปุ่นดีไหม”

จองกุกผิดหวังนิดหน่อย แล้วจะมาให้เลือกทำไมกันครับ

 

“ดีครับ” แต่ไปที่ไหนก็ได้นั่นแหละ แค่พี่จีมินไปด้วยก็พอ

 

ขอโทษนะจองกุก ฉันบินไปบินมามาทั้งอาทิตย์แล้ว จีมินคิดในใจเมื่อเห็นสีหน้าผิดหวังของจองกุก ถึงแม้ว่าจองกุกจะพยายามยิ้มให้เขาก็เถอะ

 

“ไปเตรียมตัวให้พร้อมเลยนะ เดี๋ยวเรื่องอื่นฉันจัดการเอง”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ก็คือที่ตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือทั้งเทอมที่ผ่านมาเพราะพี่ชายบอกว่าถ้าเข้ามอโซลได้จะพาไปเที่ยวต่างประเทศ ว่างั้น”

ชาอึนอูสรุปอีกครั้งหลังจากได้ฟังเรื่องที่เพื่อนเล่าเมื่อครู่

“ก็.. ไม่... จริงๆ ก็อยากเข้ามอโซลอยู่แล้วด้วย” จองกุกไม่เต็มใจปฏิเสธ

 

วันนี้จองกุกชวนเพื่อนสนิทออกมาซื้อของข้างนอก พร้อมเล่าเรื่องที่กำลังจะได้ไปญี่ปุ่นให้ฟัง

 

“โกหก บอกตลอดว่าเรียนที่ไหนก็ได้” อึนอูแย้งอย่างรู้ทัน

จอนจองกุกยิ้มเขิน ก่อนเปลี่ยนสีหน้ารวดเร็วเมื่อเห็นเสื้อโค้ทตัวยาวลายตารางแบรนด์โปรด

 

“ตัวนี้ไงที่ดูในอินเตอร์เน็ต” จองกุกเดินไปจับเสื้อที่สวมอยู่บนหุ่นสูง “ถ้าฉันใส่นายว่าเป็นไง”

“เสื้อผ้ามีเยอะแยะ จะซื้อใหม่ทำไม”

“มีเยอะ แต่ก็ใส่ไปหมดแล้ว แล้วยิ่งครั้งนี้ไปถึงญี่ปุ่น จะให้ใส่ชุดเดิมได้ไง” จองกุกอธิบาย ก็ชุดที่เขามี เขาใส่ถ่ายรูปไปหมดแล้วนี่นา

 

“จะว่าไป พี่นายก็ใจดีเหมือนกันเนาะ” อึนอูพูดไปด้วย เลือกเสื้อผ้าให้เพื่อนไปด้วย

“ใช่มั้ยล่ะ” จองกุกถือโอกาสผสมโรง

“แหม ไม่ต้องมาทำเห็นดีเห็นงาม เมื่อก่อนยังไปร้องไห้ในห้องน้ำให้ฉันปลอบตอนโดนพี่เขาดุอยู่เลย”

 

จอนจองกุกและชาอึนอูเป็นเพื่อนกันตั้งแต่วันแรกที่ทั้งคู่เข้าโรงเรียน และด้วยใบหน้าที่หล่อเหลาของทั้งคู่ ทำให้เขาทั้งสองคนเป็นคนโด่งดังของโรงเรียน ทั้งเรียนเก่ง ทั้งหน้าตาดี อีกทั้งทั้งคู่ยังสนิทกันมาก จนเด็กผู้หญิงในโรงเรียนคิดว่าเขาทั้งสองเป็นแฟนกัน ก็เห็นมีแต่เด็กผู้หญิงที่คิดอย่างนั้น เด็กผู้ชายไม่เห็นจะมีความคิดอย่างนั้นสักคน แบบนี้หรือเปล่าที่เรียกว่า สาววาย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สำนักงานใหญ่ เค กรุ๊ป

 

 

 

 

 

“สัปดาห์หน้า ไอเอ็น จะประชุมเรื่องการลงทุนร่วม กับ เค กรุ๊ป เป็นครั้งสุดท้าย หลังจากนั้นจะเป็นงานฉลองวันเกิดประธานคังแห่งไอเอ็นครับ”

จองโฮซอกรายงานสถานการณ์ รวมถึงงานวันเกิดของประธานคัง ที่เค กรุ๊ป จัดให้ทุกปี เนื่องจากความสัมพันธ์อันดีระหว่างสองบริษัท ที่มีมาตั้งแต่สมัยรุ่นพ่อ

“เรื่องผู้จัดการลี” พัคจีมินพูดสั้นๆ

“ตอนนี้ยังห้าสิบห้าสิบครับ” เรื่องนี้เขาเป็นคนจัดการเอง “ส่วนเรื่องการจัดงาน มินยุนกิเป็นคนจัดการครับ”

“อาทิตย์หน้าฉันมีงานอะไรบ้าง” เจ้านายถาม

“มีประชุมประจำเดือนร่วมกับ..”

“แคนเซิลให้หมด” พัคจีมินไม่รอให้เลขาพูดจบ “อาทิตย์หน้าฉันลาพักร้อนทั้งอาทิตย์”

 

จองโฮซอกประหลาดใจ ตั้งแต่ทำงานกับพัคจีมินมา เขาไม่เคยเห็นเจ้านายหยุดงานเลย พัคจีมินจะได้หยุดงานก็ตามที่เขาเป็นคนจัดวันหยุดให้เท่านั้น แล้วคำว่าลาพักร้อน เจ้านายเขาไม่จำเป็นต้องพูดเลยด้วยซ้ำ

และที่น่าประหลาดใจที่สุด คือการหยุดทำงานทั้งๆ ที่สถานการณ์ตอนนี้ค่อนข้างหน้าสิ่วหน้าขวาน หรืออาจจะเพราะประธานใหญ่ของเขาต้องการพักผ่อนก่อนมาลุยงานต่อก็ได้

 

“คุณพัคจะไปที่ไหนครับ เดี๋ยวผมจัดการเรื่องที่พักและตั๋วเครื่องบินให้” ถึงอย่างไร จองโฮซอกก็ยังทำหน้าที่ได้ดีเสมอ

“ไม่ต้อง ฉันจัดการเอง”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

มุมพักผ่อนของพนักงาน

 

 

 

 

“ทำดีมากนะ เรื่องผู้จัดการลี” จองโฮซอกชมเชยลูกน้อง มินยุนกิทำงานหนักมากกับการหาข้อมูลมาเพื่อช่วยบริษัท

“ไม่หรอกครับ จากนี้ไปก็ต้องหวังพึ่งพี่แล้ว” แม้จะเป็นคนเก่ง แต่มินยุนกิก็ถ่อมตัวเรื่องงานเสมอ

“เรื่องงานวันเกิดประธานคังล่ะ”

พวกเขาเป็นคนสำคัญที่คอยแบ่งเบางานของพัคจีมิน เป็นคนที่พัคจีมินไว้ใจให้ทำงานสำคัญ ถึงอย่างนั้นงานก็เยอะมากจนต้องแบ่งกันทำ แต่สุดท้ายพวกเขาก็จะคอยรายงานความคืบหน้าให้กันอยู่เสมอ

 

“ผมเชิญนักดนตรีที่ประธานคังชื่นชอบมาร่วมแสดงครับ” มินยุนกิภูมิใจนำเสนอ

“จริงหรอ เขาไม่ค่อยรับงานทั่วไปนี่ ฉันติดต่อเขาตั้งแต่ปีที่แล้ว หน้ายังไม่เคยเห็นเลย” โฮซอกถามด้วยความประหลาดใจ

“ผมเห็นเขาแล้วนะครับ สวยดี” ยุนกิยิ้มเมื่อนึกถึง

“ไปยื่นข้อเสนออะไรเขาถึงตกลง” เมื่อครั้งก่อนเขาเสนอเงินไปจำนวนมาก นักดนตรีคนนั้นก็ปฏิเสธ

“เขาบอกเขาจะพูดกับประธานพัคหลังจบงานเองครับ”

“แล้วถ้าคุณพัคไม่ให้หรือไม่ตกลงล่ะ” หัวหน้าเลขาสงสัย

“เขาว่าไม่เป็นไรครับ”

“ไม่ว่าแปลกหรอ มินยุนกิ”

 

“เรื่องศูนย์การค้าที่ปูซานเป็นไงบ้างครับ” มินยุนกิไม่ค่อยได้ไปดูงานที่นั่น เพราะเขาต้องเดินทางไปต่างประเทศบ่อยๆ อีกทั้งยังถือว่าเปิดโอกาสให้หัวหน้าได้ไปที่นั่นแทน

 

“ไม่ค่อยได้ไปแล้ว” โฮซอกตอบเสียงเรียบ ยกกาแฟในแก้วกระดาษมาดื่ม

 

มินยุนกิทำหน้าไม่ถูกเมื่อได้ยินอย่างนั้น จองโฮซอกกับเพื่อนของเขามีปัญหากันอย่างนั้นหรือ ทำไมแทฮยองไม่เห็นบอก

“ทำไมทำหน้าอย่างนั้น ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น” หัวหน้าพูดเมื่อเห็นสีหน้าของลูกน้อง หน้าตลกเหลือเกิน กำลังคิดอะไรแปลกๆ สิท่า “ศูนย์การค้าที่ปูซานเริ่มอยู่ตัวแล้ว ไม่ต้องไปดูบ่อยๆ แต่คนที่อยู่ที่ปูซานยังไปหาอยู่ตลอด”

มินยุนกิถอนหายใจโล่งอก ถึงในใจยังรอเสียบอยู่เสมอ แต่ก็ไม่อยากให้แทฮยองของเขาต้องเสียใจหรอกนะ

 

“อ้อ ลืมบอกอีกอย่าง อาทิตย์หน้าประธานไม่อยู่นะ น่าจะไปพักผ่อนต่างประเทศ”

จองโฮซอกนึกขึ้นได้ จึงบอก

“หืมม ไปกับใครครับ”

“คนเดียวแหละมั้ง เห็นไม่ค่อยอยากพูด ฉันเลยไม่ถาม”

“ไปญี่ปุ่นกับจองกุกหรือเปล่าครับ”

“...” จองโฮซอกทำหน้าสงสัยในสิ่งที่ยุนกิพูด

“คนนั้นเขามาอวด บอกกำลังจะได้ไปเที่ยวญี่ปุ่นกับพี่เขา”

 

“นายว่าสองคนนี้แปลกๆ ไหม ช่วงนี้” จองโฮซอกหันซ้ายหันขวาก่อนเลื่อนหน้ามาพูดใกล้ๆ “สนิทกับจองกุกนี่ รู้อะไรบอกกันบ้างสิ”

มินยุนกิก็หันซ้ายหันขวามองไปรอบๆ ตรงนี้คนเยอะอยู่เหมือนกัน

“ถ้าผมบอกทุกอย่างที่ผมรู้ พี่จะบอกทุกอย่างที่พี่รู้ไหมครับ”

จองโฮซอกชักสีหน้าเมื่อลูกน้องเอาเรื่องแบบนี้มาต่อรอง ก่อนพยักหน้าไปที เป็นอันตกลง

“จริงๆ แล้วน่ะ ... ผมไม่รู้เรื่องอะไรหรอกครับ”

ไอ่ยุนกิ จองโฮซอกตะโกนออกมาดังๆ ในใจ

 

“ลูกผู้ชายนะครับพี่ ผมไม่รู้จริงๆ จองกุกก็ดูชอบพี่ชายเขาดี ว่าแต่พี่เหอะ ผมรู้ว่าพี่รู้อะไรเยอะกว่าผม บอกมาเร็วครับ” ยุนกิทำท่าเอียงหูอย่างกวน

จองโฮซอกถอนหายใจเบาๆ ถือว่าลงเรือลำเดียวกันแล้วนะ เรือเสือกเรื่องเจ้านายน่ะ

 

“เมื่อสามปีก่อนมีผู้หญิงคนหนึ่งพาจองกุกมา แล้วบอกว่า ... บอกว่า” เขานิ่งคิดไปสักพัก เรื่องมันก็นานมาแล้ว ผู้หญิงคนนั้นพูดว่าอะไรนะ “ฉันไม่แน่ใจว่าเขาพูดว่าอะไร ระหว่าง คุณจองกุกเป็นลูกของคุณพัคยงชอล หรือคุณจองกุกเป็นน้องของคุณพัคจีมิน”

 

“ความหมายไม่เหมือนกันหรอครับ”

 

“ตอนแรกฉันก็คิดว่าเหมือนกัน แต่ตอนนี้เริ่มไม่แน่ใจแล้วล่ะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สนามบินนานาชาติโซล

 

 

 

 

 

พัคจีมินตั้งใจจะขับรถมาจอดที่สนามบินเอง เขาไม่ได้บอกใครด้วยซ้ำแม้กระทั่งคนในบ้าน แต่ขณะที่เขาลากกระเป๋าออกมา เขากลับพบจองโฮซอกและมินยุนกิยกกระเป๋าของจองกุกไปเก็บไว้หลังรถแล้ว

คงเป็นเพราะจอนจองกุกดีใจมากสินะ ที่กำลังจะได้ไปเที่ยวต่างประเทศ ถึงไม่สามารถเก็บความตื่นเต้นนี้ไว้ได้ หน้าตาเหมือนมีคนไปวิ่งอยู่บนนั้น ดูมีความสุขเหลือเกิน

และกลายเป็นว่าลูกน้องของพัคจีมินรู้ว่าเจ้านายจะไปที่ไหนจากจอนจองกุกนี่เอง ถึงอย่างนั้นพัคจีมินก็ไม่ว่าอะไร ถึงสีหน้าจะดูไม่ค่อยพอใจที่เห็นสองคนนี้มาอยู่ที่นี่สักเท่าไหร่

 

“พี่ไม่ห่วงเราหรอก พี่รู้ว่าเราพูดภาษาญี่ปุ่นได้” มินยุนกิพูดกับน้อง

“ครับ”

“และกลางค่ำกลางคืน ใครมาเคาะห้องก็ไม่ต้องเปิด มีอะไรโทรหาพี่ ไม่ก็พี่โฮซอก รู้ไหม”

 

พัคจีมินอยากจะตวาดใส่สักที่ให้หายโมโห คนนี้ก็ไปญี่ปุ่นครับ ให้โทรหาคนอื่นเพื่อ

 

“ไม่ห่วงแต่ก็พูดไม่หยุดเลยนะครับ ตั้งแต่บ้านจนถึงสนามบินเลย” จองกุกแซวยุนกิ ก็จริง แถมพูดเรื่องไม่ซ้ำกันด้วย ไปหาเรื่องห่วงมาจากไหนนักหนา

สองผู้ใหญ่ที่ยืนฟังถึงกับกลั้นขำไม่อยู่

 

 

“อย่าลืมของฝากพี่ล่ะจองกุก” โฮซอกพูดบ้าง จองกุกแบมือทำท่าเหมือนพูดว่า ไหนล่ะเงิน “แหม จองกุกรวยจะตายพี่รู้”

จอนจองกุกชำเลืองไปยังพี่ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ เมื่อคืนพี่เขาเรียกให้ไปเอาเงินเยนและเครดิตการ์ดแล้วล่ะ

แต่มินยุนกิคนโง่ที่รักแต่จอนจองกุกนั้นช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย

“แลกเงินหรือยัง ยังล่ะสิ ไป พี่พาไปแลก” มินยุนกิคว้ามือน้องจะพาไปยังเคาเตอร์แลกเงิน

 

แต่ช้ากว่าพัคจีมินนะ

 

มือหนาจับแขนน้องชายไว้

 

“น้องฉัน ฉันดูแลเอง”

 

 

“...”

“...”

“...”

 

เมื่อไม่มีอะไรแก้ตัว พัคจีมินก็ปล่อยแขนนั้นแล้วมาลากกระเป๋าเข้าเกทไป ปล่อยให้สามคนนั้นยืนอึ้งกัน

 

เป็นจองกุกที่รู้สึกตัวก่อน

“ผมไปก่อนนะครับ บาย”

 

 

 

“เมื่อกี้คุณพัคพูดว่าอะไร” โฮซอกยังไม่ออกจากภวัง

 

“น้องฉัน ฉันดูแลเอง” มินยุนกิตอบให้



























Talk :


ทุกคนเดาว่าอย่างไรกันบ้างคะ

คำพูดของผู้อำนวยการคิม

คำพูดของหัวหน้าเลขาจอง



Talk ::



ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะคะ 
เม้นได้ตลอดเลยน้าา ชอบอ่านคอมเมนท์ของทุกคนมากเลยย


จองกุกสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้ว เย้ๆ 


อ้อแล้วก็ ถ้าตรงไหนที่ดูไม่สมจริง ก็ตีเป็นความบันเทิงไปนะคะ แฮ่ะๆๆ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #145 qiaoqiao (@iqiaox2) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:33
    หรือว่า แท้จริงแล้วจีมินจะไม่ใช่ลูกท่านประธาน?? แต่เป็นจองกุกต่างหากที่เป็นลูกแท้ๆ !!!!!!
    #145
    0
  2. #77 vodka9311 (@vodka9311) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:12

    เปลี่ยนจากน้องเป็นเเฟนได้ไหมคะ
    #77
    1
    • #77-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 13)
      2 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:15

      ฟินเว่อร์~~~~
      #77-1
  3. #76 คุณคนช่างฝัน (@sieb_zehn) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:18

    ถ้าเดาเราจะเดาผญ.น่าจะเป็นน้องของยงชอลมากกว่าค่ะ555555


    #76
    1
    • #76-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 13)
      1 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:48

      เป็นไปได้นะคะ ต้องรอติดตามตอนต่อไปแล้วววว
      #76-1
  4. #72 5ummer (@bcplo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:28
    งงแต่ไม่เข้าใจมากกว่า รอเฉยๆเลยได้ไหม 555 มาลุ้นดีกว่าว่าหลังรู้ว่าจริงความสมัพันธ์ สถานะคุณพัคกับน้องจะเป็นอย่างไร
    #72
    1
  5. #71 jmjk.njj (@Nness) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:21

    อัพเร็วมากเย้ๆๆ สนุกมาก ฉันชอบเวลาคุณพัคดูหึงหวงน้องจริงๆ อั้ยยยยย ชอบไปหมดเลยยยยยย
    #71
    1
    • #71-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 13)
      1 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:55

      0^◇^0)/
      #71-1
  6. #70 PlaPralita (@PlaPralita) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:03
    ผลตรวจเลือดมันร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอออออคุณคิมซอกจินนนน
    #70
    1
  7. #69 412549 (@412549) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:18

    สู้ๆนะค่ะไรท์
    #69
    1
    • #69-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 13)
      1 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:37
      สู้ๆๆ ค่าาา
      #69-1
  8. #68 412549 (@412549) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:17
    OMG ประธานพัคจีมินพูดอะไรนะไม่ค่อยได้ยินเลย พูดเบาไปนะ
    #68
    1
    • #68-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 13)
      1 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:37
      อิอิอิ
      #68-1
  9. #67 Nnoeyg (@Nnoeyg) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:01

    เปลี่ยนเป็นแฟนฉัน ฉันดูแลเองได้ ได้ไหม55555 สรุปลูกใคร ลูกพ่อพี่จิน หรือลูก พ่อจีมิน หรือ อกิดมาจากเซลล์เลือด หรือ ร่างโคน 5555555

    #67
    1
    • #67-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 13)
      1 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:07
      พลิกจากโรแมนติกเป็นไซน์ไฟเลย555 ขอบคุณสำหรับคอมเมนท์นะคะ ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยน้าา :)))
      #67-1
  10. #66 F_Dem (@NoarArmyz) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:06
    มินยุนกิว้อยยยยยย!!555555555555555555555555 สองคนนี้อยู่ด้วยกันแล้วตลกมากก

    พี่พัคอบอุ่นมากแงงงงงงง
    #66
    1
    • #66-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 13)
      1 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:15

      &#10084;&#10084;&#10084; <<หัวใจสีแดงสามดวง ^___^
      #66-1
  11. #65 Salor_Samiya (@Salor_Samiya) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:02
    "น้องฉัน ฉันดูแลเอง" เดาไม่ออกเลยค่ะคุณพัคว่าเป็นประโยคบอกเล่าหรือประโยคหึงหวง------/ไอแปป .อย่าหักโหมมากนะคะไรท์;; หนูรอได้ตลอดนะค้าา คอยซัพพอร์ตอยู่เสมอนะกริ้วๆ~~~~
    #65
    1
    • #65-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 13)
      1 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:14
      เริ่มถามตัวเองแล้วอ่ะค่ะ ว่าอัพถี่ไปไหม อย่าเพิ่งเบื่อกันน้าาา
      #65-1