พี่พัคครับผมขออยู่ด้วย JIKOOK BTS

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,175 Views

  • 244 Comments

  • 238 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    178

    Overall
    5,175

ตอนที่ 1 : พี่ครับผมขออยู่ด้วย ตอนที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 883
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    24 พ.ค. 62

 

 

 

คำพูดที่ว่า 'ถ้าเราดูแลเขาดี ในวันที่เขาจากไป เราจะไม่เสียใจ' พัคจีมินว่ามันถูกต้องหลังจากที่เขาสูญเสียพ่อผู้เป็นที่รักไป

 

กว่าครึ่งปีที่พัคยงชอลต่อสู้กับโรคร้าย แม้จะได้รับกำลังใจดีจากลูกชาย แต่เขาก็ไม่อาจฝืนธรรมชาติได้ เขาจากไปอย่างสงบ ยังความเสียใจมาแก่ลูกชายและบริวารที่ภักดี แต่ถึงกระนั้นกลับไม่มีใครได้เห็นน้ำตาของพัคจีมิน

 

พัคจีมินเป็นคนเก่ง แต่หากไม่มีพ่ออย่างพัคยงชอลคอยชี้แนะแนวทางแล้ว เขาคงไม่ได้ก้าวขึ้นมาเป็นผู้บริหารเบอร์หนึ่ง ที่ร่ำรวยและมีอำนาจขนาดนี้ ทั้งความฉลาดและความเฉลียว ทำให้บริษัทของเขาขึ้นมาเป็นอันดับต้นๆ ของประเทศภายในเวลาไม่กี่ปีหลังจากที่จีมินได้เข้ามาดูแล

 

"ขอแสดงความเสียใจด้วยนะ คุณพัคจีมิน ..ใจหายจริงๆ ที่วันนี้ไม่มีท่านแล้ว ถ้าไม่มีท่านในวันนั้น ก็ไม่รู้ว่าครอบครัวผมจะอยู่มาถึงวันนี้มั้ย.."

คำพูดคล้ายๆ นี้ จีมินฟังมันจนแทบนับไม่ถ้วน อย่างนี้สินะที่เขาบอกว่า ตายแล้วความดียังคงอยู่

"เดินทางกลับดีๆ นะครับ" พัคจีมินโค้งให้อย่างสุภาพ แต่น่าเกรงขาม

 

"เชิญครับคุณพัคจีมิน รถมารอด้านนอกแล้ว" จองโฮซอกกล่าวกับเจ้านายตน หลังจากแขกคนสุดท้ายกลับไปแล้ว

ขณะที่พวกเขาเดินออกมาจากห้องเคารพศพ กลับมีผู้หญิงผู้ชายคู่หนึ่งเดินสวนเข้าไป ผู้หญิงคนนั้นดูไม่แก่พอที่จะเป็นแม่ของเด็กคนนั้น ส่วนเด็กคนนั้นหรอ ดูสูงดี แต่อายุไม่น่าจะเกินสิบห้า

"มีอะไรหรือเปล่าครับ" โฮซอกถามเมื่อเห็นเจ้านายหยุดเดินเพื่อหันไปมองคนที่เพิ่งสวนไป

จีมินตัดสินใจเดินตามสองคนนั้นไป ทำให้ลูกน้องที่มีอยู่ประมาณสิบคน ณ ตรงนั้นต้องเดินตามไปด้วย เซ้นท์ของจีมินไม่เคยผิดหรอก

 

"พวกคุณเป็นใคร" พัคจีมินถามคนที่นั่งเคารพรูปพ่อของเขา เมื่อมั่นใจว่าเขาไม่รู้จักคนสองคนนี้แน่ๆ

"สวัสดีค่ะคุณพัคจีมิน ดิฉันจอนมีโซ และนี่..." หญิงสาวหยัดตัวยืนขึ้น พูดน้ำเสียงมั่นคง "จอนจองกุก น้องชายของคุณ"

คำว่าน้องชาย ทำเอาเหล่าคนติดตามที่ได้ยินทำตัวเหมือนผึ้งแตกรัง แต่เพียงแค่จีมินหันคอไปเล็กน้อย ทุกอย่างกลับสงบลงราวกับมีเวทมนตร์ เหตุการณ์เล็กๆ นี้ทำให้จอนจองกุกรู้สึกได้ถึงอำนาจของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า

"ผมมั่นใจว่านี่ไม่ใช่ลูกของคุณพ่อผม เชิญคุณพาเขากลับไปเถอะครับ" พัคจีมินเอ่ยเสียงเรียบ พร้อมส่งยิ้มเย็นยะเยือกมาให้

จอนมีโซเดินขยับเข้ามาใกล้ พูดเบาราวกับกลัวใครจะได้ยิน

"ทำให้มั่นใจกว่านี้สิคะ พาเด็กนี่ไปตรวจ DNA เลย... ด้วยเลือดของพัคยงชอลที่คุณเก็บไว้ไง"

พัคจีมินหันมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ ตนด้วยแววตาดุดัน เรื่องเลือดนั้นมีเพียงเขา พ่อ และผู้อำนวยการเท่านั้นที่รู้ ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึง..

"ฉันไม่ได้ต้องการอะไร วันนี้ฉันแค่พาเด็กนี่มาส่งในที่ที่เขาควรอยู่"

"คุณคิดว่าผมจะเชื่อคุณหรอ" ใบหน้าเรียบเฉยเอ่ย

จอนมีโซได้แต่ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ "ไม่รู้สิ ... หมดหน้าที่ฉันแล้ว ขอตัว"

ว่าแล้วก็เดินออกไป แต่ต้องหยุดชะงักด้วยเสียงเรียบของเด็กที่พามาด้วย

"แม่ครับ!" จองกุกมองหน้าแม่ที่หันมา เขาอยากจะร้องไห้ แต่เมื่อได้สบตานิ่งนั้น ทำให้เขาต้องกลืนน้ำตาลงไป

 

 

หนึ่งชั่วโมงก่อนหน้า

 

"แม่ครับ เรากำลังจะไปไหนหรอ" แม้จะสงสัยตั้งแต่ที่แม่เก็บเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นของเขาใส่กระเป๋าเป้แล้ว แต่จองกุกเลือกที่จะถามตอนที่อยู่บนรถ ตอนนี้

ตอนนี้เขากับแม่ที่กำลังขับรถไปไหนสักที่ อยู่บนถนนเส้นที่จองกุกไม่คุ้นเคย เพราะเขาอาศัยอยู่ที่จังหวัดหนึ่งทางตอนใต้ของประเทศตั้งแต่เด็กๆ ถ้าอ่านป้ายข้างทางคิดว่าเขากับแม่คงกำลังไป...

"โซล.. ไปหาพ่อของลูก" จอนมีโซตอบลูกชายปกติ

"แล้ว.." จองกุกก้มมองดูชุดที่ตัวเองใส่ มันเป็นสีดำสนิทเหมือนที่แม่ใส่ อยากจะสงสัยว่าทำไม แต่เขาโตพอที่จะรู้ว่าชุดสีดำนี้ เป็นชุดสำหรับงานศพ

"จองกุก ฟังแม่ให้ดี" มีโซพูดขณะที่ขับรถไปด้วย "ลูกต้องอยู่ที่นั่น ต้องอยู่ให้ได้ เข้าใจไหม" แม้เนื้อหาจะดูเหมือนผลักไส แต่ในน้ำเสียงนั่นยังมีความเป็นห่วง

"แม่จะทิ้งจองกุกแล้วใช่มั้ย" เด็กน้อยถาม น้ำตาไหลอาบแก้ม แม่กำลังจะทิ้งเขาแล้วแน่ๆ จองกุกร้องไห้เบาๆ แม่ไม่เคยบอกว่าไม่ชอบให้เขาร้องไห้ แต่ทุกครั้งที่เขาร้องไห้ แม่ไม่เคยแม้แต่จะปลอบเขาเลย จองกุกต้องเข้มแข็งเอง นั่นคือสิ่งที่เขาเรียนรู้มาตลอด 15 ปี

"โถ่ ลูกแม่" คนเป็นแม่เอื้อมมือมาลูบผมลูกรัก นี่เป็นครั้งแรกที่มีโซปลอบจองกุก "ร้องมาเถอะลูก แต่เมื่ออยู่ตรงนั้น หนูต้องเข้มแข็ง ห้ามร้องไห้เด็ดขาด"

การไม่ปฏิเสธ ทำให้จองกุกยิ่งร้องไห้หนัก อนาคตของเขาจะเป็นอย่างไร เขาควรทำอย่างไร รู้สึกอย่างไร

 

 

 

สนามบินนานาชาติโซล

 

ผู้คนพลุกพล่านต่างคนต่างมีจุดมุ่งหมายที่ต่างกัน

"จอนมีโซ" เสียงทุ้มต่ำเรียกผู้หญิงที่กำลังจะเดินทางออกจากประเทศ จับข้อมือข้างที่ถือตั๋วเครื่องบินไฟลท์ดึก มองท่าอากาศยานปลายทาง 'ออสเตรเลีย' เขาถอนหายใจ ไปจนได้สินะ "พี่จะไปไหน" เขาถามอย่างหงุดหงิด

"ก็เห็นแล้วไม่ใช่หรอ" มีโซยกตั๋วขึ้นโชว์แล้วสะบัดมือออก

"จองกุกอยู่ไหน" ชายหนุ่มถามอย่างใจเย็น แม้ตอนนี้จะร้อนใจมาก ที่ไม่เห็นหลานอยู่ตรงนี้

"ฉันเคยบอกไปแล้ว" เธอพูดพร้อมหันหน้ามองไปทางอื่น

จะทนไม่ไหวแล้ว แต่เขาต้องสะกดมันไว้ มีโซเคยบอกเขาแล้วว่าจะพาจองกุกไปให้พ่อของเขา แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ควรหนีไปแบบนี้

"เขาชื่ออะไร ไม่สิ เขาอยู่ที่ไหน บอกมา ผมจะไปรับหลาน" ชายหนุ่มกระวนกระวาย ถ้าเขาไม่สามารถห้ามมีโซได้ อย่างน้อยเขาควรจะรู้ว่าหลานเขาอยู่ที่ไหน

จอนมีโซไม่สนใจ เขาไม่มีวันให้ผู้ชายคนนี้ไปวุ่นวายกับจองกุกแน่ๆ เธอดันรถเข็นกระเป๋าไปด้วยความหงุดหงิด ชายหนุ่มพยายามรั้งไว้ ถามซ้ำๆ ว่าหลานตนอยู่ไหน กลายเป็นฉุดกระชากกัน

"คิมแทฮยอง!!" หญิงสาวทนไม่ไหว "พอสักที ปล่อยฉันไปได้แล้ว.." หญิงสาวกัดฟันไม่ให้น้ำตาที่เอ่อคลอไหลออกมา "...สิบห้าปีมันยังไม่พออีกหรอ"

มีโซผลักแทฮยองออกอย่างแรง ถึงแม้แรงนั้นจะไม่ทำให้เขาสะทกสะท้าน แต่คำว่า สิบห้าปี ก็ทำให้เขาช็อคไปเหมือนกัน ... ใช่สิ 15 ปีแล้วสินะ

สุดท้ายแทฮยองก็ต้องปล่อยให้มีโซไปโดยที่ไม่รู้ว่าหลานชายตนอยู่ที่ใด

"จองกุก อาหวังว่าเราจะสบายดีนะ"

 

 

 

 

 

ตุบ

 

จองกุกชนเข้ากับแผ่นหลังกว้างเมื่อคนข้างหน้าหยุดเดินอย่างกะทันหัน แต่นั่นก็เพราะจองกุกมัวแต่มองซ้ายมองขวานั่นแหละ

จีมินยังไม่ขึ้นรถแม้จองโฮซอกจะเปิดประตูรอ เขาหันกลับไปมองเด็กที่ตนไม่อยากรู้จัก เขาไม่มีข้อมูลอะไรของเด็กคนนี้เลยนอกจากชื่อ

จองกุกยืนจับสายกระเป๋าเป้ที่ตนสะพายอย่างประหม่า ก่อนจะเอามือมากุมด้านหน้า โค้งขอโทษให้กับเหตุการณ์เมื่อครู่

"ขอโทษครับ"

"....."

"....."

"ไปนั่งคันหลัง" พัคจีมินสั่งแล้วหมุนตัวเข้าไปนั่งในรถทันทีโดยไม่ฟังคำขอบคุณของจองกุกให้จบ

รถของจีมินออกไปอย่างรวดเร็ว จนจองกุกต้องรีบวิ่งไปขึ้นรถคันที่จีมินสั่งเพื่อที่จะได้ตามไปทัน

 

 

"จองโฮซอก"

"ครับคุณพัค" จองโฮซอกขานรับเสียงเรียกของเจ้านายที่นั่งอยู่เบาะหลัง

"สืบมาว่าผู้หญิงคนนั้นกับผู้อำนวยการคิม มีความสัมพันธ์อะไรกัน"

      

 

 

"ห้องของคนสวนที่เพิ่งออกไป ให้เขาไปนอนห้องนั้นแล้วกัน"

ประมุขคนใหม่ของตระกูลพัคกล่าวหลังจากที่ลงจากรถหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ ก่อนเดินอย่างสง่าเข้าไปในที่พัก โดยมีเหล่าผู้รับใช้มายืนต้อนรับ

 

"คืนนี้.." ไม่สิ อาจจะตลอดไป "ผมหมายถึงคุณพักที่ห้องนี้นะครับ คุณ..เอ่อ.." จองโฮซอกบอกกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญของเจ้านายอย่างเป็นมิตร

"จองกุกครับ จอน จองกุก" เด็กหนุ่มแนะนำชื่อตัวเองกับคนใจดีตรงหน้า จริงๆ แล้วจองกุกไม่รู้หรอกว่าคนตรงหน้าจะใจดีหรือใจร้าย แต่เขาก็เป็นคนเดียวที่คุยกับตนตั้งแต่ที่แม่เอาเขามาทิ้ง

"ครับ คุณจอนจองกุก ..ถ้าต้องการอะไรบอกผมได้เลยนะครับ หรือไม่ก็บอกหัวหน้าแม่บ้านที่ชื่อโอยองเอ" โฮซอกแนะนำผู้มาอยู่ใหม่ "อ้อ!! ผมชื่อจองโฮซอกครับ ผมไม่กวนคุณแล้ว ผมขอตัวนะครับ"

"เอ่อ พี่ครับ เรียกผมว่าจองกุกเฉยๆ ก็ได้นะครับ พี่โฮซอก" จองกุกเรียกโฮซอกไว้ก่อนที่เขาจะออกจากห้องไป

"เอ่อ..." โฮซอกลำบากใจที่จะตอบรับ อย่างไรซะจอนจองกุกคนนี้ก็เข้ามาในฐานะลูกชายของอดีตนายท่าน เป็นน้องของคุณพัคจีมิน "ครับ" ครับไปก่อนแล้วกัน พูดเสร็จก็เดินเปิดประตูออกมา

      

 

จองกุกมองไปรอบห้องของตัวเอง ในนี้มีเพียงเตียงเหล็กที่ปูด้วยฟูกเก่าๆ และตู้ไม้เท่านั้น ต่างจากห้องของจองกุกที่ปูซานเหลือเกิน

"คิดถึงแม่จัง" จองกุกเริ่มเบะ แต่ต้องเข้มแข็งไว้ แม่บอกว่าต้องอยู่ให้ได้ก็ต้องอยู่ให้ได้สิจองกุก.... ถึงจะทำเป็นเข้มแข็งอย่างไง แต่จองกุกก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่งเท่านั้น จองกุกไม่คิดว่าแม่ทิ้งจองกุกไปหรอก แม่รักจองกุกมาก จองกุกคิดว่าจองกุกไม่ได้หลอกตัวเองแน่ๆ ต่อให้วันนี้จองกุกต้องเหงาที่ต้องอยู่คนเดียวแต่จองกุกก็จะไม่โกรธแม่หรอก ถ้าทำอย่างนี้แล้วมีส่วนทำให้ความฝันของแม่เป็นจริง จองกุกก็พร้อมที่จะอยู่คนเดียว

 

 

 

 

 

“คุณจองกุก คุณจองกุกคะ”

 

เสียงสาวสูงวัยดังอยู่ใกล้ๆ จองกุกสะลึมสะลือลืมตาลุกขึ้นมา ถ้าให้ต้องเดาอายุของคนตรงหน้า ... สี่สิบได้ไหมนะ

“…..”

“โถ ดูสิ ผ้าห่มก็ไม่มี โฮซอกนะโฮซอก ทำไมดูแลคุณเขาให้ดี หนาวมั้ยคะคุณ หิวหรือยัง ไปล้างหน้าล้างตาแล้วลุกไปกินข้าวเถอะค่ะ ป้าเตรียมไว้ให้แล้ว ... อ้อ แล้วมีแปรงสีฟันยาสีฟันมั้ย งั้นเดี๋ยวป้า....”

“ขอโทษนะครับ...” จองกุกขัดจังหวะความหวังดีของผู้หญิงตรงหน้า คุณเป็นใครครับจองกุกอยากจะถาม จะใช่ป้าคนที่พี่โฮซอกพูดถึงเมื่อคืนหรือเปล่านะ

“ป้าชื่อยองเอค่ะคุณจองกุก โอยองเอ” หญิงสาวแนะนำตัวอย่างใจดี “ลุกเถอะค่ะคุณ มีแปรงสีฟันหรือเปล่า ไม่มีใช่มั้ย งั้นเดี๋ยวป้าไปเอามาให้” โอยองเอรีบร้อนจะลุกไปหยิบสิ่งที่ต้องการ จนจองกุกต้องห้ามไว้

“ผมมีครับป้า ผมมี” จองกุกรีบตอบ

“งั้นป้ารออยู่หน้าห้องนะคะ คุณเพิ่งมาน่าจะยังไม่รู้ว่าห้องครัวไปทางไหน” ยองเอพูดจบก็เดินไปรอหน้าห้องอย่างที่บอกไว้

 

 

 

“ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้นะครับ ป้ายองเอ” จองกุกกล่าวขอบคุณยองเอที่ดูแลเขา เธอกระตือรือร้น หาข้าวหาน้ำมาให้ นอกจากพี่โฮซอกแล้วก็มีป้ายองเออีกคนสินะที่ใจดี

“ป้ายองเออะไรกันคะ เรียกว่ายองเอเฉยๆ เถอะค่ะ คุณจองกุกเป็นลูกชายของนายท่านนะคะ” ยองเอรีบปฏิเสธ

            ทำไมป้าถึงมั่นใจล่ะครับ พี่จีมิน... ผมหมายถึงคุณพัคจีมิน เขายังไม่ยอมรับผมเลยด้วยซ้ำจองกุกมีสีหน้าเศร้าลงเมื่อนึกถึง มันก็ไม่แปลกหรอก ใครจะเชื่อว่าเขาเป็นน้องของพัคจีมินจริงๆ

            เดี๋ยวคุณพัคก็เชื่อค่ะ ถ้าท่านได้ตรวจสอบให้ชัดเจนแล้วยองเอพูดพร้อมลอบมองท่าทีของเด็กหนุ่ม

            ครับ ผมก็หวังอย่างนั้น...

           

 

            เป็นไงบ้างป้าจองโฮซอกถามเมื่อเห็นยองเอเดินผ่านมา

            ป้าอะไร เดี๋ยวเขกให้ยองเอบ่น อันที่จริงจะเรียกป้าก็ได้ แต่ร้อยวันพันปีก็เรียกแต่พี่ อยูดีๆ จะมาเรียกป้า มันก็น่าเขกกระบานให้แยก

                อ้าว ก็เห็นคุณจองกุกเรียกงั้นโฮซอกบอก

            นี่แอบฟังคนเขาคุยกันหรอยองเอทำท่าจะตี

            เอาน่า ว่าแต่พี่คิดว่าไง

                คุณเขาดูไม่ตกใจเรื่องการพิสูจน์ ถึงจะดูเศร้าแต่เขาน่าจะมั่นใจว่าเป็นลูกคุณท่าน แต่เขาอาจจะโดนแม่เขากรอกหูก็ได้ใช่ไหม ว่าแต่แม่เขาล่ะ

                ออกนอกประเทศไปแล้วโฮซอกตอบ

            แล้วถ้าสุดท้ายคุณจองกุกไม่ใช่ลูกคุณท่าน ไม่ใช่น้องคุณพัค แล้วคุณเขาจะทำอย่างไง แม่ก็ไม่อยู่แล้วยองเอนึกเป็นห่วงเด็กน้อย

            ป้าว่าคุณพัคเขาเป็นคนที่จะให้ใครเข้ามาในบ้านง่ายๆ หรอจองโฮซอกกระซิบ ยองเอเห็นด้วย พวกเขาอยู่รับใช้มานาน ผมเห็นแม่คุณจองกุกกระซิบบางอย่างกับคุณพัค ท่านดูตกใจด้วยแหละทั้งสองมองหน้ากัน นี่เห็นเป็นป้านะ เลยเล่าให้ฟัง

                ป้าอีกแล้ว อยากตายให้ได้เลยใช่มั้ย

            เอาเถอะ เอาเป็นว่าฉันจะคอยดูแลคุณจองกุกในเวลาที่เขาอยู่ในบ้านนี้ละกัน ดูๆ ไปก็น่าสงสารแก



















#พี่พัคครับผมขออยู่ด้วย 


Talk : เป็นกำลังใจให้น้องจองกุกด้วยนะคะ


Twitter ➡ @JM1310Than





           

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #215 Absinthe94Army (@Absinthe94Army) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 03:27
    เพิ่งได้มาอ่าน แค่ตอนแรกก็เอ็นดูน้องแล้วค่ะ ทั้งน่ารักน่าสงสาร T___T
    #215
    0
  2. #185 Ztart (@pettatiya-pk) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 11:06
    ใช่พี่น้องจริงมั้ยเนี่ย แม่ดูแปชกๆ
    #185
    1
  3. #175 JPPornpan (@JPPornpan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 16:35
    ติดตามต่อ​รอๆๆๆนะค่ะ❤️❤️
    #175
    1
    • #175-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 1)
      21 มีนาคม 2562 / 16:42
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะๆๆ
      #175-1
  4. #118 Data (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:28

    เรื่อง​มันเป็นยังไงกันแน่เนี่ย

    #118
    0
  5. #39 jp_jpy (@jp_jpy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 14:00

    มาอยู่กับพี่มาจองกุก พัคมันใจร้าย
    #39
    1
  6. #12 412549 (@412549) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 23:06

    รอไรท์นะค่ะเป็นกำลังใจให้ค่ัะ
    #12
    1
    • #12-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 1)
      20 มกราคม 2562 / 23:18

      ขอบคุณมากๆๆๆๆๆ นะคะ
      #12-1
  7. #5 matsukaki shirayuka (@pongkwanjanekit) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 16:42

    รอออออวววววว

    #5
    1