หมูทองแล้วอย่างไง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 111 Views

  • 1 Comments

  • 3 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    0

    Overall
    111

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

อย่าให้ถึงปีของผมบ้างแล้วกัน


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เพราะปีนี้เป็นปีกุน

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 8 ก.พ. 62 / 17:13

บันทึกเป็น Favorite


       ปกติแล้วพวกเขาจะจริงจังเสมอแม้จะเป็นแค่การซ้อม แต่ถึงกระนั้นบรรยากาศก็ไม่มาคุขนาดนี้ 
       'ยังจำท่าไม่ได้หรอฮะ' 
       'ตั้งใจหน่อยสิฮยอง' 
       'จีมินฮยอง!'

       "ทำไมวันนี้จองกุกดุจีมินบ่อยจัง นายดูใจดีไปเลยอ่ะ" นัมจุนกระซิบถามโฮซอกเพื่อนรัก (จริงๆคือรักเพื่อน) เมื่อสังเกตเห็นว่ามักเน่ดูจะอารมณ์ไม่ค่อยดี จนเผลอดุจีมินไปหลายครั้ง แต่จะว่าเผลอคงไม่ถูกนัก น่าจะตั้งใจมากกว่า เพราะความผิดพลาดบางอย่างยังไม่มีใครเห็นด้วยซ้ำ แต่เด็กนี่กลับโวยวาย

       "มีปัญหากันหรอ?" แทฮยองถามจีมินด้วยความเป็นห่วง หลังแยกมาพักจากการซ้อมครึ่งแรกที่กินเวลากว่าสามชั่วโมง 
       "เปล่านี่" 
       "เปล่ากะผีอ่ะดิ จองกุกเล่นบทโหดกะนายขนาดนั้น ขนาดวันนี้จินฮยองเต้นผิด ซนแซมยังไม่กล้าว่าเลย"
       "ย่าห์ ชั้นได้ยินนะ ไอ้เด็กนี่" จินเดินเข้ามาทำท่าโวยวายใส่ทันที แต่ก็ไม่กล้าเสียงดังอยู่ดีนั่นแหละ จองกุกน่ากลัวจริง 
       "ไม่มีอะไรหรอก ขอบคุณมากนะ พักผ่อนกันเถอะ" จีมินบอกก่อนแยกออกไปหาเด็กดื้อของเขา

       "อ่ะ.." 
       จีมินยื่นขวดน้ำหวานยี่ห้อดังที่จองกุกชอบให้ ต้องขอบคุณเมเนเจอร์ฮยองจริงๆ ที่ซื้อยี่ห้อนี้มาไว้ ความหวานของน้ำตาลคงทำให้ความหงุดหงิดของจองกุกลดลง ถึงจะไม่รู้ว่าเรื่องอะไร แต่ต้นเหตุคงมาจากเขานั่นแหละ 
       บ้าจริง เมื่อวานไปนอนเล่นด้วยที่ห้องยังคุยกันดีๆ อยู่เลย
       "ขอบคุณฮะ" จองกุกรับขวดน้ำหวาน พร้อมส่งยิ้มเล็กๆ ให้ไปทีนึง ไม่ยิ้มให้คงใจร้ายเกิน ก็จีมินฮยองเล่นฉีกยิ้มให้ขนาดนั้น
       "หงุดหงิดอะไร" ถึงจะพูดไม่ดังมาก แต่ก็เรียกสายตาเมมเบอร์และเหล่าแดนเซอร์ที่อยู่ใกล้ๆ ให้มองมาได้ จีมินรู้ดี แต่ก็ยังจ้องมองน้องชายคนนี้ แม้จะไม่ได้หวังคำตอบที่แท้จริงตอนนี้ก็ตาม
       "เปล่านี่" นั่นไง มองมาจากดาวอันปังแมนก็รู้ว่าโกหก พูดไม่ทันจบก็หลบตา อยู่กันมากี่ปีแล้วจองกุก 
       จีมินยังยืนเงียบอยู่กับคำตอบนั่น จนจองกุกต้องเหลือบขึ้นมามองด้วยความสงสัย ว่าพี่คนนี้กำลังทำหน้าอย่างไรอยู่ พอได้สบตากันจีมิน กลับหลุบตาลงเฉไปทางอื่น และเดินออกจากห้องไป
       "เห้อ~~~" เบื่อตัวเองจังที่รู้ว่าสายตาและกิริยาแบบนั้นมัน หมายความว่าอย่างไง ใครบอกว่าปาร์คจีมินเป็นแมวน้อยเชื่องๆ นี่ ผมอยากให้มาดูตอนนี้จริงๆ จองกุกได้แต่คิดในใจ 

       "เรียกผมมามีอะไรฮะ" จองกุกถามหลังจากเปิดประตูเข้ามาในห้องพักศิลปิน 
       "หื้ม?" จีมินที่ยืนกอดอกเท้าคางส่งเสียงสงสัย "นายว่าไงนะ?"
       "ผมถามว่าเรียก..ผม.. " นั่นไง ตกหลุมพรางปาร์คจีมินอีกแล้ว จองกุกรีบหันหลังให้พี่ชาย ไม่มีใครเรียกสักหน่อย มาเองเพราะสายตานั่นล้วนๆ
       จีมินเดินมากอดจองกุกจากด้านหลัง ถึงจะใส่เสื้อตัวใหญ่แต่เอวเด็กนี่เล็กนิดเดียว 
       "โกรธอะไรจีมินหรอ" ว่าแล้วก็เขย่งเพื่อเอาคางไปเกยไหล่น้อง
       "ไม่ได้โกรธ" จองกุกตอบเสียงเศร้าๆ
       จีมินคลายกอดแล้วเดินอ้อมไปด้านหน้า ตวัดแขนคล้องคอน้องชายปากแข็ง ทำหน้าดุ 
       "ไม่ได้โกรธ?" จีมินดุเสียงหวาน "พี่ไม่เคยสอนให้จองกุกโกหกนะ" พูดแล้วก็กระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น อะไรๆ ก็ชิดกันไปหมด แอร์ก็เย็นดีนะ แต่ทำไมหน้าถึงร้อนๆ อย่างนี้ล่ะ จองกุกได้แต่ถามตัวเอง
       "ก็แค่น้อยใจ" จองกุกไม่ยอมสบตาจีมิน ถึงแม้ใบหน้าหวานๆ นั้นจะอยู่ใกล้ถึงขนาดสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ เขากลัวว่าหากมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้น เขาจะไม่อาจห้ามใจไม่ให้ทำอะไรๆ จีมินตรงนี้ได้
       จีมินรู้ดี ถึงพยายามเบียดเข้ามาอยู่นี่ไง
       "ห๊ะ!" จีมินปล่อยแขนที่เกี่ยวคอน้องชายลง ถอยหลังไปก้าวด้วยความสงสัย
       น้อยใจงั้นหรอ น้อยใจอะไร น้อยใจใคร เขางั้นหรอ 
       จองกุกเดินหนีไปนั่งโซฟาที่อยู่ใกล้ๆ จีมินรีบไปนั่งข้างๆ จับจองกุกให้หันมามองหน้าตัวเอง 
       "ทวิตเตอร์!" จองกุกกระแทกเสียงเบา พร้อมสะบัดตัวออกจากมือจีมิน
       จีมินงงอยู่พักใหญ่ก่อนจะหยิบสมาร์ทโฟนตัวเองเข้าแอพพลิเคชั่นยอดฮิต
       อย่าบอกนะว่า...
       "เพราะอันนี้หรอ?" จีมินหันหน้าจอไอโฟนให้จองกุกดู
       ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใช่ กอดอกกระฟัดกระเฟียดเขยิบออกห่างอย่างนี้ จีมินขยับไปนั่งซ้อนหลังและกอด ถึงจะไม่เข้าใจจองกุก แต่ก็ไม่อยากให้น้องทำแบบนี้ใส่
       "แค่ทวิตรูปเองนะ ไม่ใช่แค่แทฮยองซะหน่อย" จีมินออดอ้อน
       "ฮึ.." เสียงไม่พอใจออกมาจากปากจองกุก "แค่ทวิตรูป.." 
       "หมายความว่าไง" ถึงจะงง งงมากๆ แต่จีมินก็ยังเป็นแมวเหมียวของจองกุก 
       "งานประกาศรางวัลพี่ก็ไปสัมภาษณ์กับวีฮยอง ไปกันแค่สองคนด้วย" น้ำเสียงจองกุกนี่ไม่พอใจสุดๆ
       "เอ๋าา ก็มีแค่จีมินกับแทฮยองนี่ ที่เกิดปีหมู ปีหมูทอง.." จีมินอธิบาย แต่จองกุกกลับโวยวาย 
       "หมูทอง! หมูทอง หมูทองแล้วอย่างไงอ่ะ หึ๋ย"
       เจ้าตัวก็รู้ว่ามันช่างไม่มีเหตุผลแต่ก็อดจะโมโหไม่ได้ อยากจะหันมาทำหน้าหงุดหงิดใส่ แต่จีมินกลับกอดจองกุกไว้แน่น ไม่ยอมให้น้องหันมา
       "หงุดหงิดหรอ อะไรกัน เรื่องแค่นี้เอง" จีมินพูดเสียงอู้อี้เพราะเอาหน้าแนบหลังน้อง 
       "พี่ไม่ใส่สร้อยที่ผมซื้อให้ด้วย" จองกุกเอ่ย 
       "อันนั้นพี่บอกไปแล้วนิ่" จีมินลืมสร้อยคอที่จองกุกซื้อให้ไว้ที่บ้านที่ปูซาน "พี่ให้ที่บ้านส่งพัสดุมาให้ดีมั้ย" จีมินถามเสียงหวาน 
       "ไม่ต้องหรอกครับ วันไหนเรากลับบ้าน ค่อยไปเอาก็ได้" จองกุกพูดอย่างใจเย็น
       "จองกุกอ่า.." จีมินเรียก พร้อมกระชับกอดแน่น "ทั้งหมดมันไม่เกี่ยวกันเลยนะ ทั้งสัมภาษณ์ ทั้งทวิต ทั้งเรื่องสร้อย.. เพราะฉะนั้นอย่าคิดมากเลยนะ" 
       "ผมไม่คิดมากแล้ว จองกุกขอโทษนะ" จองกุกพยายามหันหน้ามาหาจีมิน
       "แต่คราวหลังไม่ดุได้มั้ย.." จีมินไม่ยอมให้น้องหันมา "..มีอะไรคุยกันดีๆ ได้มั้ย" 
       "ครับ คราวหลังจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว.. จีมิน..เดี๋ยว จีมิน.."
       "เพราะถ้าคราวหลังจองกุกทำแบบนี้อีก.." จีมินพูดไป มือหนึ่งก็ลูบหน้าท้องจองกุก อีกมือหนึ่งก็เลื่อนต่ำลง.. ต่ำลง จนถึงขอบบรา CK "จีมินจะลงโทษนะ" ก่อนจะถัดตัวขึ้นมากระซิบข้างหูน้อง "เข้าใจมั้ยครับ"
       มือน้อยสอดเข้าในกางเกงตัวโคร่งของน้อง เลื้อยเขาไปกุมสิ่งมีชีวิตอีกชีวิตหนึ่งที่เคยหลับไหล 
       จีมินยิ้มหวานเมื่อสัมผัสได้ถึงการเติบโตของสิ่งมีชีวิตนั้น จีมินเลื่อนมือออกไปกำส่วนปลายนั่น บีบ คลาย บีบ คลาย กลึง แล้วก็กลึง..
       "หยุดเลยนะจี..มิน.." จองกุกเอ็ดคนรักเบาๆ
       "อะไรนะ" จีมินกระซิบเสียงกระเซ่าใกล้ๆ หู 
       "พอก่อ..น.. ซี๊ดด..โอ่วว .." จองกุกถึงกับต้องจิกมือลงบนเข่าของตัวเอง เมื่อจีมินรูดแท่งรักของตนแรงขึ้น "จีมินนาา ขอร้อง.. อ๊ะๆ"
       "อย่าหยุดใช่มั้ย" พูดเสร็จ จีมินก็พรมจูบรอบคอขาวนั่น มือก็ยังทำงานไม่หยุด
       ไม่จำเป็นต้องออกแรงสาวให้เมื่อย แค่คลึงตรงรอยต่อหัวเห็ดนั่น อารมณ์ของจองกุกก็พลุ่งพล่าน พูดจาไม่เป็นภาษาแล้ว
       "จีมินครับ.. " เสียงสูดลมหายใจของจองกุกนี่ ดังกว่าเสียงพูดเสียอีก
       "จะเสร็จแล้วหรอ" เสียงหวานพูดสลับกับสูดดมความหอมของซอกคอกระต่ายน้อย
       "อย่า..อ่า.. อย่าแกล้ง..ซู้ดดด.."
       ใช่ จีมินแกล้ง มือที่สาวเบา สลับแรงนี้ ไม่สามารถทำให้เด็กนี่ไปถึงสวรรค์ได้หรอก จีมินรู้ดี 
       "อย่าดื้อกับจีมินอีกนะ" 
       "ค.. ครับ.."
       พรู จองกุกถึงกับถอนหายใจออกมา หลังจากที่จีมินหยุดกระทำชำเรามังกรน้อยของเขา ใจจริงทั้งคู่ก็อยากจะให้ภารกิจนี้บรรลุอยู่นะ ถ้าไม่ติดว่า... 
       "ป่ะ กลับไปห้องซ้อมกัน" จีมินชวน

       "จีมินไปก่อนเลย เดี๋ยว.." 
       "ถ้ารู้ว่าแอบไปทำต่อในห้องน้ำ.. คืนนี้ไม่ต้องเรียกฮยองออกมาเลยนะ" 
       พระเจ้า ทนอีกหน่อย จองกุกน้อยของพ่อ คืนนี้เดี๋ยวพ่อพาไปขึ้นสวรรค์ กับ Jimin-sshi 


-END- thanks




#หมูทองแล้วอย่างไง


ขอบคุณค่ะ





ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Sabia_Bia จากทั้งหมด 8 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 11 มกราคม 2562 / 19:34

    น่ารักดีนะคนน้องก็ขี้หึงคนพี่ก็อ้อนได้ใจ

    #1
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • 17 มกราคม 2562 / 18:40
      ^_____^
      #1-2