Love System ระบบรักเสมือนจริง (Yaoi)

ตอนที่ 9 : โล่รางวัลของหัวใจ 8 จบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29,854
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,012 ครั้ง
    20 ก.ค. 61

          ทริสตัน คุณพาผมไปเจอพ่อแม่คุณหน่อยสิครับ นะ ชายร่างเล็กออดอ้อนคนรักหนุ่ม

          ช่วงนี้ผมยังไม่ว่างนะแบริล ผมกำลังยุ่งอยู่ ชายหนุ่มถอนหายใจเป็นรอบที่ล้านในตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ตอนนี้เขารู้สึกผิดกับออสการ์เป็นอย่างมากและไม่ได้รู้สึกดีกับแบริลอีกต่อไปแล้ว

          ตั้งแต่ที่เขาจับได้ว่าอีกฝ่ายตามเทียวไล้เทียวขื่อเพื่อนของเขาแบบนี้เหมือนกัน...

 

          ดาริโอส่งข้อความมาบอกทริสตันอยู่บ่อยๆ ในเรื่องพฤติกรรมของแบริล แต่ด้วยความเชื่อใจที่คบหากันมานานของคนรัก ทำให้เขาหน้ามืดตามัวไม่ได้สนใจเท่าที่ควร

          จนกระทั่งตอนนี้นี่เองที่ความรู้สึกของเขากับออสการ์ต่างหากที่เริ่มชัดเจนขึ้นมา ไม่ใช่ชายร่างเล็กที่อยู่ข้างกาย

 

          คุณก็พูดแบบนี้ทุกทีอะ ผมรอมานานแล้วนะครับที่รัก พาผมไปนะครับ นะ แบริลพยายามใช้มารยาที่มันเคยใช้ได้ผลทุกครั้ง คนอย่าง
          ทริสตันน่ะแพ้ทางของน่ารักจะตายไป เขาก็จะใช้สิ่งนี้เพื่อจับทริสตันให้อยู่หมัด

          ผมบอกว่าผมยุ่งไงแบริล ฟังไม่เข้าใจหรอ ทริสตันที่กำลังหงุดหงิดในหัวใจ เมื่อถูกรบเร้ามากๆ จึงเกิดความรู้สึกรำคาญและอยากสลัดไปให้ไกล

เขาไม่ได้ใจดีเหมือนภายนอกที่แสดงออกทุกครั้งหรอกนะ ถ้าใครมาข้ามเส้นที่เขาขีดไว้ เขาก็จะไม่ใจดีด้วยอีกต่อไป

          อะไรกัน คุณไม่รักผมแล้วหรอ ทริสตัน คุณมีคนใหม่ใช่มั๊ย คุณบอกผมมานะ!” แบริลเริ่มแสดงพฤติกรรมน่ารำคาญขึ้นมาเมื่อเริ่มรู้สึกถึงการเปลี่ยนไปของคนรักหนุ่ม

          ใครกันแน่ที่มีคนใหม่ ลองทบทวนดูอีกทีนะแบริล ผมยังไม่อยากพูดให้คุณเสียหาย ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน แทบไม่มองเสี้ยวหน้าของคนตัวเล็กแม้แต่น้อยกำลังจะสาวเท้าออกจากห้อง

          กรี๊ด! คุณกล้าด่าว่าผมนอกใจคุณงั้นหรอ คุณกล้าดียังไง จะกลับไปหาไอ้โล่ห์รางวัลสวะนั่นแล้วมาหาเรื่องผมใช่มั๊ย ไม่รู้รึไงว่าตอนเกรดสิบมันโดนอะไรมา ดี! ผมจะป่าวประกาศให้ทั่วกันไปเลยว่าคุณได้ใหม่แล้วลืมเก่า ไอ้เวรนั่นด้วย เป็นขยะก็ควรอยู่ส่วนขยะสิ จะมาหน้าตัวเมียชอบแย่งของชาวบ้านทำไม!” แบริลกรีดร้องระเบิดอารมณ์โพล่งออกมา 
          เขาทุบตีทริสตันด้วยความโมโห ทริสตันรวบข้อมือของแบริลเอาไว้

 

          ตอนเกรดสิบออสการ์โดนอะไร แล้วทำไมคุณถึงรู้ได้ล่ะครับคุณแบริล ไม่ใช่เสียงของทริสตัน แต่เป็นของคนที่พึ่งเข้ามาใหม่ต่างหาก

          คุณดาริโอ แบริลหน้าซีดลง เขาเริ่มตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว เมื่อกี้เขาพูดอะไรออกไป เขาหลุดปากพูดอะไรออกไป

          ว่าไงครับ ดาริโอถามแบริลอีกครั้ง ทริสตันที่ยืนอยู่เริ่มประติดประต่อเรื่องราวได้ แบริล...นี่มันอะไรกันแน่ คุณรู้เรื่องออสการ์ได้ยังไง บอกมาเดี๋ยวนี้

          ผะ ผมไม่รู้เรื่อง ผมไม่เกี่ยวนะ เสียงตะกุกตะกักนั่นยิ่งแสดงพิรุธมากยิ่งขึ้น ชายร่างเล็กพยายามหาทางหนีทีไล่ ปากก็ปฏิเสธอข้อกล่าวหาไปเรื่อยๆ

          พวกคุณอย่ามาปรักปรำผม ออสการ์มันไม่ชอบผมอยู่แล้ว มันเลยจงใจใส่ร้ายผม พวกคุณอย่าไปเชื่อมันนะ พวกคุณก็รู้ดีว่าออสการ์มันเป็นเด็กเลี้ยงแกะจอมปลิ้นปล้อน แบริลพยายามแก้ตัวโดยการโยนความผิดให้อีกคนทันที

          ถ้าหากผมไม่ได้พบไดอารี่เล่มนั้นผมก็คงเชื่อคำพูดจากจอมมารยาแบบคุณไปแล้ว แต่เมื่อความจริงถูกเปิดเผยแล้ว ผมคงให้คุณอยู่ที่นี่ต่ออีกไม่ได้ สิ้นคำของดาริโอ ประตูก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง โดยกลุ่มเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย พวกเขารออยู่หน้าห้อง หลังจากที่ได้รับคำสั่งจากรองประธานมาสักระยะแล้วและเตรียมป้องกันในกรณีที่คนร้ายหลบหนี

 

          คุณจะทำแบบนี้กับผมไม่ได้นะ ผมไม่ได้ทำอะไรผิด คุณมีหลักฐานงั้นเหรอ พวกคุณปรักปรำคนบริสุทธิ์ แบริลที่ถูกคุมตัว พยายามสะบัดตัวออก พลางด่ากราดปล่อย! อย่ามาจับนะ

          ทริสตันนายจะจัดการหรือให้ฉันจัดการ เขารู้ว่าทริสตันหมดรักแบริลแล้ว แต่เขาไม่รู้ว่าตอนนี้ยังมีเยื่อใยอะไรต่อกันอีกไหม ดังนั้นถ้าหากเขาให้ทริสตันจัดการล่ะก็แบริลอาจจะยังไม่หมดเขี้ยวเล็บถาวร

 

          นายจัดการเถอะ ไดอารี่ที่ว่าฉันขออ่านมันได้มั๊ย ชายหนุ่มถาม ทริสตันหมดรักแบริลตั้งแต่ที่เขาเห็นแบริลควงชายแก่คราวพ่อที่เป็นผู้บริหารของบริษัทคู่แข่งแล้ว แบริลไม่ได้ซื่อสัตย์กับเขามาตั้งแต่ไหนแต่ไร ถึงคราวนี้มันคงชัดเจนแล้วว่าเขาไม่มีทางให้อภัยแบริล...

 

          ไม่มีใครเห็นแบริลอีกเลยหลังจากนั้น



          "พี่พาผมมาที่นี่ทำไม" เจมส์ถามดาริโอเมื่อจู่ๆ พี่ชายของออสการ์ก็พาเขามายังห้องทำงานของทริสตัน ไหนบอกว่าจะสอนงานให้เขา แล้วมาที่นี่ทำไม

          "ทริสตันจะเป็นคนสอนงานให้นาย" ดาริโอพูดหน้าตาเฉยแล้วเดินออกไป ทิ้งน้องชายไว้ในห้องของเพื่อนสนิท

          "นี่คิดจะให้ได้กันจริงๆใช่มั๊ย" คนบ้านนี้เป็นอะไรกันหมดนะ ทีแรกก็สนับสนุนเขาอย่างดี เรื่องที่เขา
จะขอถอนหมั้นทริสตัน แต่พอจบเรื่องของแบริลได้ไม่กี่อาทิตย์ก็ย้ายข้างมาพยายามจับคู่ให้เขากับทริสตันอีก


          เขารู้หรอกว่าการแต่งงานกับทริสตันจะทำให้ภารกิจจบอย่างสมบูรณ์ เพราะการแต่งงานกับทริสตันจะทำให้เปอร์เซ็นต์ในการเป็นตัวเอกเพิ่มขึ้น ยิ่งถ้าทำให้เขาตกหลุมรักยิ่งมีเปอร์เซ็นสูงในการจบภารกิจ เพราะหากเขาถอนหมั้นกับทริสตันแล้วถ้าฝ่ายนั้นเกิดกลับไปคืนดีกับแบริล(ซึ่งตอนนี้หายสาบสูญไปแล้ว) หรือไม่ก็อาจมีแบริล
คนที่สองเกิดขึ้นมาอีก เมื่อถึงคราวนั้นภารกิจของเขาอาจล้มเหลวได้   แต่ว่า....


          จะให้กลับไปคืนดีง่ายๆ น่ะหรอ ไม่มีทาง!


          "อรุณสวัสดิ์ครับคุณคู่หมั้น" ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่อีกฝ่ายเข้ามา เจมส์หันไปสบตากับว่าที่คู่หมั้นอย่างใจเย็น

          "อรุณสวัสดิ์ครับเพื่อนพี่ชาย" ทริสตันทำหน้าเหยเกทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น เขาเดินเข้ามาในห้องพลางมองซ้ายมองขวา "ทำไมยังไม่นั่งล่ะ หรืออยากนั่งบนตักพี่" พูดจบเขาก็ได้รับการมองค้อนจากคู่หมั้นทันที


          "มีอะไรจะสั่งผมก็บอกมาได้เลยครับ ผมรอคำสั่งจากคุณอยู่" เจมส์นั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม มองทริสตันที่กำลังเตรียมเปิดแฟ้มงานบนโต๊ะ

          "นายอยากทำงานแบบไหนกันล่ะ เดินเอกสาร ชงกาแฟ ถ่ายเอกสาร หรือว่าจัดแฟ้ม" 

          "อะไรก็ได้ผมทำได้หมดครับ" เจมส์ตอบรับอย่างไม่อิดออด ทริสตันเริ่มทึ่งกับสิ่งที่ได้ยิน เขาแค่ลองใจออสการ์นิดหน่อย ถ้าเป็นเมื่อก่อนถ้าเขาให้งานแบบนี้ไป เขาคงโดนหาว่าดูถูก เพราะคนอย่างออสการ์  คามิโลว์ 

          ไม่ชอบทำงานที่ต้องก้มหัวให้ใคร!


          ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ที่แม่เขาโดนปล้นทรัพย์ จนได้ออสการ์มาช่วยเอาไว้ เขาก็แปลกใจมาโดยตลอด
ไม่สิ เรียกได้ว่าเหมือนกับคนละคนกันเลยทีเดียว 


          แต่ทริสตันก็เริ่มจะเข้าใจการเปลี่ยนแปลงของออสการ์ขึ้นบ้างแล้ว หลังจากที่ได้อ่านกระดาษแผ่นนั้น...ที่มาจากไดอารี่ของออสการ์


        

          ...

          "ฉันไม่เคยคิดเลยว่าแบริลจะร้ายกาจแบบนั้น" ทริสตันถอนลมหายใจ เขาพยายามบังคับเสียงที่สั่นเครือของตนเองให้คงที่ ข้อความในกระดาษแผ่นนั้นตอกย้ำความจริงว่าเขาทำผิดไว้มากแค่ไหน


          "ฉันเองก็ผิด ถ้าฉันเอาใจใส่ออสการ์มากกว่านี้ ไม่ทิ้งให้เขาจมอยู่กับปัญหาคนเดียว เขาคงไม่หลงเดินทางผิด" ถึงตอนนี้ออสการ์จะกลับมาเป็นออสการ์ที่สดใสของคนในบ้านแล้ว แต่ในอดีตเขาเหมือนปีศาจร้ายที่เข้าหน้าใครไม่ติดเลยสักคน


          อาการติดยาของออสการ์ในอดีตเปรียบเสมือนตราบาปที่ทำให้เขารู้สึกผิดไปชั่วชีวิต ในตอนนั้นน้องชายของเขาแทบจะไม่เป็นผู้เป็นคน สำมะเลเทเมา ใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย มีเรื่องทะเลาะตบตีอยู่เป็นประจำ  จนคุณและคุณนายคามิโลว์ต้องส่งเขาไปบำบัดอาการติดยา ในที่สุดเขาก็หาย   แต่นิสัยกลับแย่ขึ้นกว่าเดิม ออสการ์เริ่มตามติดทริสตันแจจนไม่เป็นอันทำงาน  คอยกลั่นแกล้งแบริลให้เห็นอยู่บ่อยๆ จนทริสตันระอา พอบอกว่าจะถอนหมั้นก็ขู่เรื่องธุรกิจบ้าง บางครั้งก็ขู่เรื่องจะฆ่าตัวตาย จนทุกคนหวั่นใจ...


          พอมาวันนี้ที่พวกเขาถึงได้รู้เหตุผลและได้เห็นว่าออสการ์เปลี่ยนไปเป็นคนละคน มันราวกับ...
                         ...ปาฏิหารย์...  ดาริโอลองคิดในทางกลับกัน ถ้าเกิดเขาไม่เอะใจเรื่องรอยยิ้มของน้องชายในวันนั้น
จนทำให้เขาเริ่มสืบเรื่องไดอารี่ของดาริโอแล้วล่ะก็ จะเกิดอะไรขึ้น 

          ดาริโอใจหายวาบรู้สึกเหมือนตัวเองเหมือนจะเสียสิ่งสำคัญไป...


          

          หลังจากวันนั้นทริสตันก็ไม่สามารถมองคู่หมั้นเป็นเหมือนน้องชายได้อย่างเก่าก่อน ทุกครั้งที่ออสการ์เผลอ เขาจะชอบจ้องมองใบหน้าสวยนั้น แม้ว่าออสการ์จะไม่ได้ตัวเล็กน่ารักเหมือนแบริลซึ่งเป็นไทป์ที่เขาชอบ
แต่ออสการ์มีมุมน่ารักเวลาที่ทำท่าโกรธหรือเมินเขา...เห็นทีไรก็ใจเต้นทุกที

          เอ๊ะ! 

          สายตาสองคู่สบประสานกัน ทำเอาชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังแอบมองแล้วถูกจับได้ถึงกับหน้าแดง
โดนจับได้ซะแล้ว...

          "มีอะไรรึเปล่าครับ" เจมส์ที่กำลังตั้งใจทำงานที่ทริสตันมอบหมายอย่างขมักเขม้น จู่ๆก็รู้สึกเหมือนโดนคนแอบมองจึงลองเงยหน้าขึ้นไปดู ปรากฎว่าเป็นจอมกะล่อนของเขานั่นเอง ที่จ้องมองเขาอยู่


          "ไป...ไปกินข้าวเที่ยงกันมั๊ย" จู่ๆ ร่างสูงก็ชวนเขาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เจมส์เองก็ขี้เกียจเล่นตัวเลยตัดสินใจยอมไปด้วย "ก็ได้ครับ"


          

          ทั้งสองมาทานอาหารกันที่ร้านอาหารสไตล์ฝรั่งเศสแห่งหนึ่งซึ่งทริสตันได้จองเอาไว้แล้วก่อนแล้ว

          "นายอยากทานอะไรก็สั่งได้เลยนะ" ว่าแล้วก็ได้รับสายตามองค้อนจากคู่หมั้นทันที อะไรกัน
เขาทำอะไรผิด นี่ก็กะจะเอาใจ...

          "พี่ไม่รู้เหรอว่าผมชอบทานอะไร"  เจมส์เริ่มวางแผนเอาคืนคู่หมั้นหนุ่ม เขาลอบยิ้มกับแผนที่อยู่ในใจอย่างอารมณ์ดี 


          เขาศึกษามาแล้วว่าออสการ์เป็นคนที่ไม่ทานอาหารรสชาติจืดๆ เขามักจะทานอาหารรสจัดจ้านอย่างอาหารไทย หรือเม็กซิกันเสมอ

          "เอ่อ" ทริสตันเริ่มคิดหนัก เขาอยากจะทำคะแนนกับออสการ์แต่ดูท่าออสการ์จะเล่นเขาเสียแล้ว
เขาลองเดาสุ่มละกัน ออสการ์เป็นลูกคุณหนู เมื่อก่อนเวลาที่ออสการ์ตามติดเขาแจ เขาก็ไม่ได้ใส่ใจว่าอีกฝ่ายชอบทานอะไรเพราะเขาสนใจแต่แบริลเสมอ เขาก็เลยเดาว่าออสการ์คงทานเผ็ดไม่ได้เหมือนกับดาริโอ...


          "ออสการ์ชอบทานอาหารที่รสชาติไม่จัดใช่มั๊ยล่ะ งั้นลองนี่มั๊ย Crab Bisque แล้วก็ตามด้วย Foie gras เป็นไง จากนั้นค่อยตบท้ายที่ Crêpes เป็นของหวาน ไงครับถูกใจที่พี่เลือกให้ไหมเอ่ย" ทริสตันยิ้มอย่างภาคภูมิใจ 

          แต่เจมส์ไม่ปล่อยให้ทริสตันได้ใจนาน เขาบอกพนักงานให้เปลี่ยนเมนูเป็นอาหารรสจัดแทน
จากนั้นพนักงานก็เดินไป

          

          ทริสตันหน้าเจื่อนลง "ชอบทานรสจัดก็ไม่บอก" เขาพึมพำกับตัวเอง เจมส์แอบอมยิ้ม เขาอยากดูปฏิกิริยาของผู้ชายคนนี้ว่าใส่ใจในความชอบของร่างนี้ดีแค่ไหน แต่ก็นั่นล่ะนะ การที่เราหวังจากคนที่เรารักมากเกินไปรังแต่จะทำให้ชีวิตคู่ไม่มีความสุข ควรจะประนีประนอมและเดินจับมิอไปด้วยกันชีวิตคู่ถึงจะยั่งยืน...


          เห็นแบบนี้ เจมส์  เนลคิส ก็เป็นเจ้าพ่อคำคมเหมือนกันนะ!

          

          "ผมชอบอาหารรสจัดครับ ชอบทานอาหารเอเชียกับเม็กซิกันเป็นพิเศษ แต่อาหารชาติอื่นๆ ผมก็ทานได้หมดแหละครับ ผมแค่หยอกพี่เล่น" เจมส์ยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างจริงใจ จนทริสตันที่จ้องมองมานิ่งงันไปชั่วขณะหนึ่ง


          เขาตกหลุมรักชายหนุ่มที่มีรอยยิ้มสดใสเข้าเสียแล้ว!


          เขาตกหลุมรักออสการ์  ที่ครั้งหนึ่งตอนอีกฝ่ายยังเป็นเด็กน้อยช่วยทำให้เขาผ่อนคลายจากความกดดัน ทำให้เขาได้รู้จักคำว่าพี่น้อง และตอนนี้ก็ยังมาทำให้เขารู้จักคำว่าความรักเข้าอีก 


          เขาจะพยายามตามจีบอีกฝ่ายให้ติด ต่อให้ต้องเทียวไล้เทียวขื่อหรือต้องหน้าหนาแค่ไหนเขาก็จะทำ เขาจะต้องเป็นเจ้าของรอยยิ้มสดใสนั่นแต่เพียงผู้เดียว แม้แต่ดาริโอก็อย่าหวังเลย!




          ...


          "นายจะจีบน้องชายฉัน?" หลังจากที่ทริสตันหมายมาดแล้วว่าจะเริ่มต้นจีบคู่หมั้นของตัวเองอีกครั้ง เขาก็มาบอกเพื่อนสนิททันที

          "ใช่ ฉันหวังว่านายจะสนับสนุนนะ" เขาเหลือบมองสีหน้าของดาริโอ ในใจก็อดกลัวไม่ได้ว่าเพื่อนอาจจะตัดเขาออกจากตำแหน่งคู่หมั้นของน้องชายซะแล้ว

          "นายแน่ใจเหรอว่าจะไม่ทำให้ออสการ์ต้องเสียใจอีก" แน่นอนว่าถ้ามีกรณีที่ทริสตันเกิดทำให้ออสการ์เสียใจจริงๆล่ะก็ ทริสตันคงศพไม่สวยแน่ๆ ไม่เชื่อก็ดูจากการหายสาบสูญไปของแบริลได้เลย ดาริโอคิดในใจแต่แผ่กระจายไอเยียบเย็นออกมาจนทริสตันรู้สึกขนลุก


          "เดี๋ยวเกียรติของทายาทตระกูลรอยด์และความมิตรภาพตลอดยี่สิบกว่าปีของพวกเรา ฉันรับรองว่าจากนี้และตลอดไปจะไม่มีครั้งไหนที่ฉันจะทำให้น้องของนายเสียใจอีก" เขาพูดด้วยคำสัตย์จริง ถึงแม้ในอนาคตเขาจะโดนออสการ์โขกสับเขาก็ยอมได้ ถ้าเขาได้ออสกี้น้อยของเขามาครอบครอง


          "ฉันจะเชื่อก็แล้วกัน นายก็เข้าไปคุยกับคุณพ่อคุณแม่ฉันสักหน่อย จะได้สะดวก" เมื่อเห็นดาริโอไฟเขียวให้ ทริสตันก็ยิ้มหน้าบานทันที
 เขาเกือบจะวิ่งไปกอดเพื่อนรักแล้วถ้าไม่ติดที่ว่า ดาริโอมองเขาอย่างรู้ทันแล้วทำสีหน้าจะจับเขาเชือดแน่ถ้ายังก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว

          


          ในที่สุดเวลาที่เขาจะได้อยู่ใกล้คนรักทุกช่วงเวลาก็ใกล้เข้ามาแล้ว...



          

           ซะเมื่อไหร่!




          ก๊อก ก๊อก...

          เชิญครับ ชายหนุ่มที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ไม่ได้สนใจจะเงยหน้าขึ้นมามองคนที่มาใหม่เลยด้วยซ้ำ เพราะมีอยู่คนเดียวน่ะสิที่มาตอแยเขาได้ทุกสิบห้านาที ไม่มีงานทำหรือไง

          เดี๋ยวนี้ขยันขันแข็งขึ้นนะออสกี้ ชื่อเล่นสมัยเด็กถูกนำมาเรียกอีกครั้งหลังจากที่ออสการ์เริ่มเข้าทำงานในบริษัทมาได้สักระยะ ตอนนี้เขากำลังเรียนรู้งานหลายงานเพื่อค้นหาความถนัดของตนเอง

          ออสกี้ๆ เกลียดชื่อนี้เป็นบ้าเลย...

          ออสกี้น้อยงอนปาป๊าหรอครับ ทริสตันทำหน้าหมาหยอก อยากได้อะไรบอกปาป๊ามาได้เลยนะ
เดี๋ยวปาป๊าจัดให้
ชายหนุ่มเท้าคางลงบนโต๊ะ ส่งยิ้มกรุ้มกริ่มให้

          หยุดทำท่าเจ้าชู้ใส่น้องชายฉันเดี๋ยวนี้ ทริสตัน พรุ่งนี้แกต้องไปประชุมผู้ค้าที่มอสโค รีบกลับบ้านไปซะ ดาริโอไล่เพื่อนที่ชอบเข้ามาวอแวน้องชาย เดี๋ยวนี้เขาพัฒนาจากพี่ชายปกติมาเป็นพี่ชายเวอร์ชันหวงน้องแบบสุดๆ

          ครับเจ้านาย ไว้วันหลังปาป๊าจะมาหาใหม่นะครับ ว่าแล้วก็ส่งจูบให้เจมส์อีกทีก่อนจะเดินจากไป เจมส์ทำหน้าปุเลี่ยนเต็มแก่ส่วนทางด้านดาริโอนั้นรู้สึกเหมือนกับจะคลื่นไส้

 


          เวลากลางคืน อากาศกำลังหนาว คู่รักคู่หนึ่่งกำลังนั่งเคียงกันอยู่ริมแม่น้ำในกรุงปารีส เงาในน้ำสะท้อนให้เห็นถึงเงาของคู่รักที่ดูเหมาะสมกันอย่างมาก

          "ปาป๊ารักออสกี้มากๆเลยนะครับ"00000  ทริสตันบอกกับอีกฝ่ายเป็นรอบที่พัน เจมส์ฟังจนขึ้นใจชนิดที่บางครั้งเก็บเอาไปฝันด้วยซ้ำ อยากจะบอกอีกคนว่าให้หยุดพูดบ้างก็ได้ เพราะเขาไม่ได้คิดอะไรมากเกี่ยวกับการบอกรักหรือไม่บอกรัก เพราะเขาถือเรื่องการกระทำมากกว่าคำพูดอยู่แล้ว แต่พอบอกไปแบบนั้นก็เจออีกฝ่ายทำท่าทางน้อยใจ เหมือนเด็กโดนแย่งลูกกวาด  เจมส์เลยยอมๆไปเสียไม่ได้ จนคู่หมั้นหนุ่มได้ใจขึ้นทุกวัน


          "รู้มั๊ยว่าปาป๊ารักออสกี้มากเท่าไหน" ชายหนุ่มหันมาถามคนรักของเขา ในแววตาของเขามีเพียงชายหนุ่มหน้าสวยตรงหน้า และในแววตาของชายหนุ่มร่างสวยตรงหน้าก็มีเพียงเขา "ปาป๊ารักออสกี้เท่าออสกี้ไงครับ"
ว่าแล้วเขาก็เขินหน้าแดงตบมุขให้ตัวเองแถมเนียนดึงเจมส์เข้าไปกอดแก้เขินอีกด้วย เจมส์มองบนอยู่แวบนึงแล้วจึงดันตัวคนรักออก 


          "พี่ชายผมให้งานคุณหนักไปใช่ไหมคุณถึงได้อาการหนักขนาดนี้" ว่าแล้วเขาก็ลองเอามือไปทาบที่หน้าผากดู ทำทีเหมือนว่าอีกฝ่ายมีไข้

          ทริสตันเห็นดังนั้นก็หัวเราะ อย่างน้อยการแสดงการห่วงใจเล็กๆน้อยๆของออสการ์ก็ถือว่าอีกฝ่ายมีใจให้เขาก็แล้วกัน ถึงแม้จะไม่เคยได้ยินอีกฝ่ายบอกรักกลับมาเลยก็ตาม... เขาล้วงมือลงไปกระเป๋า ทำทีเหมือนจะทำให้มืออุ่นจากอากาศหนาว แต่เปล่าเลย เขากำลังจะหยิบกล่องกำมะหยี่ขนาดเล็กในเสื้อโค้ทต่างหาก


          ปั้ง!

          "ดูนั่นสิ!" เจมส์เรียกคนรักให้หันไปดูดอกไม้ไฟที่ถูกจุดขึ้นริมแม่น้ำอีกฝั่งที่พวกเขานั่งอยู่  ทริสตันอึ้งไปเล็กน้อยแล้วจึงรีบหยิบกล่องขึ้นมาอีกครั้ง

          ปั้ง!

          "สวยจังเลย! เราไปถ่ายรูปส่งให้พี่ดาริโอดูกันเถอะ! ส่งให้คุณแม่กับคุณป้าด้วย" ว่าแล้วเขาก็รีบจูงมือทริสตันที่กำลังจะล้วงของที่อยู่ภายในเสื้อโค้ทอยู่ ทริสตันจึงต้องรีบปล่อยของกลับลงไปเหมือนเดิม...


         ชายหนุ่มร่างสูงถอยหายใจ เอาไว้โอกาสหน้าละกัน เดี๋ยวไม่ตื่นเต้น


          

          ทั้งสองเดินเคียงกัน สลับกันถ่ายรูปให้อีกฝ่าย บ้างก็ขอให้คนอื่นถ่ายรูปคู่ให้ มือประสานกันไม่ปล่อย ทริสตันแอบลอบมองคนรักของ
ตัวเองบ่อยๆ ในขณะเดียวกันเจมส์ก็แอบมองทริสตันอยู่เช่นกัน เพียงแต่เขาแอบมองเพราะขำขันกับการพยายามจะเซอร์ไพรซ์ของทริสตันมากกว่า


          เขาไม่ยอมให้ขอกันง่ายๆหรอก มันต้องใช้เวลาอีกนิดให้เจมส์มั่นใจว่าอะไรๆจะสมบูรณ์ซะก่อน แล้วถึงเวลานั้น ถ้าทริสตันไม่ขอล่ะก็ เจมส์จะฟ้องดาริโอ!


          

          


           ...


          4 ปีผ่านไป


          หลังจากการตามตื้ออันหน้าหนาของทริสตัน เขาก็ยอมตกลงปลงใจเข้าพิธีแต่งงานกับทริสตัน อันที่จริงในตอนแรกเขาก็มองทริสตันเป็นพี่ชายจอมกะล่อนของออสการ์อยู่หรอก แต่ก็ต้องแพ้ให้กับการเอาใจใส่ของอีกฝ่ายตลอดระยะเวลาที่เริ่มดูใจกันมา แต่ทริสตันคงยังไม่รู้ว่าเขารักทริสตันแล้วจริงๆ อีกฝ่ายชอบบอกเขาอยู่เสมอว่าเขาไม่รัก ที่ยอมแต่งงานด้วยเพราะเห็นแก่พ่อแม่เท่านั้น 

          เจมส์ล่ะอยากจะเขกหัวเจ้าคนขี้ใจน้อยเหลือเกิน ทีนี้ล่ะชอบคิดเล็กคิดน้อย ทีเมื่อก่อนล่ะมาบอกว่าจะตอบแทนบุญคุณแม้จะไม่ได้รักเขา พอเขาจะถอนหมั้นเข้าจริงๆกลับยอมไม่ได้ น้ำหูน้ำตาไหลพรากเชียว นึกถึงตอนนั้นแล้วอยากจะหัวเราะ

          ขำอะไรครับ นินทาพี่อยู่หรอ หลังจากที่ตัดสินใจคบหากัน เจมส์ก็ขอให้ทริสตันเลิกใช้สรรพนามสมัยที่เคยตามจีบแล้วแทนตัวเองว่าพี่เหมือนเดิม ทริสตันก็ตอบรับเสียดิบดี แต่พอวันดีคืนดี ครึ้มอกครึ้มใจสรรพนามที่คิดว่าถูกฝังไปแล้วกลับถูกขุดขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

          อย่างเช่นคืนนี้...

          นินทาปาป๊าอยู่ใช่มะ ออสกี้เด็กดื้อ อย่างนี้ต้องโดนลงโทษนะรู้มั๊ย ให้ตายนักแสดงมืออาชีพนาทีนี้คงไม่ใช่เขาแล้วล่ะ น่าจะเป็นคนข้างกายมากกว่า...

 

          ...

 

          พี่ทริสตันครับ พักนี้สามีของเขาดูเงียบผิดปกติ เหมือนมีอะไรในใจตลอดเวลา บางทีเรียกก็ไม่หัน เขาพยายามง้างปากถามก็ไม่ยอมบอกว่าเป็นอะไร วัยทองก็ไม่น่าใช่ตอนนี้ทริสตันกับดาริโออยู่ในวัยสามสิบตอนกลาง ยังไม่แก่เสียหน่อยทำไมถึงขี้น้อยใจ

          พี่ทริสตันครับ เจมส์ลองออดอ้อนดู แต่ก็ยังไม่ได้ผล คนเป็นสามีที่กำลังอ่านรายงานอยู่ไม่ได้สนใจคนรักของเขาที่พยายามเข้ามาคลอเคลียเลย

          งอนอะไรผมอะ วันนี้เขาต้องรู้สาเหตุให้ได้ บอกผมสิครับ เจมส์เป่าลมหายใจอุ่นๆรดต้นคอของคนรัก ชายหนุ่มเริ่มมีปฏิกิริยา 
          เขาสังเกตได้จากขนแขนของคนรัก ตั้งเชียว!

          อย่ามากวนพี่หน่า เมื่อเห็นคนรักยังวางมาดอยู่ ดังนั้นเขาจึงย้ายร่างมาข้างหลังเก้าอี้ที่คนเป็นสามีกำลังนั่งอยู่ แล้วเริ่มนวดบ่าให้อย่างทะนุถนอม

          สัปดาห์นี้พี่เอาแต่ทำงานตลอดเลย พักผ่อนบ้างสิครับ ผมเป็นห่วงนะ เขาสลับแรงหนักเบานวดจับเส้นไปตามที่เรียนมา ดูเหมือนร่างกายของทริสตันจะเริ่มผ่อนคลายแล้ว...

          เป็นห่วงพี่ด้วยหรอ หึๆ เพราะหน้าที่อีกสินะ เสียงแง่งอนดังขึ้นจากคนข้างหน้า

          เจมส์แสยะยิ้ม ที่แท้สาเหตุที่งอนเขาก็เพราะคิดว่าเขาไม่รักล่ะสิ คงคิดว่าที่เขายอมแต่งงานด้วยเพราะธุรกิจ ทำไมเป็นคนแบบนี้นะ...

          ผมไปนอนก่อนนะ เขาละมือจากการนวดแล้วเดินจากไป

          ทริสตันมองตามแผ่นหลังคนรักที่กำลังเดินจากไปด้วยสายตาเจ็บปวด ชาตินี้ออสการ์คงไม่มีวันรักเขาด้วยใจจริง เขาผิดเองที่เคยทำร้ายจิตใจออสการ์มามากเกินไป...

          จู่ๆ คนรักที่คิดว่าจะเดินออกจากห้องไปแล้วก็หันหน้ากลับมาหาเขาพร้อมส่งรอยยิ้มจริงใจ

          รีบตามมาล่ะทริสตี้ อย่าให้ออสกี้รอนานนะ ขยิบตาให้อีกหนึ่งทีแล้วหมุนตัวเดินจากไป

           ...

 

          ทริสตันตกบ่วงของ เจมส์  เนลคิส เข้าอย่างจัง

 

 

 

The End

 

                                                              Next : หนุ่มบ้านไร่พิชิตรัก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.012K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,603 ความคิดเห็น

  1. #4600 0946564776 (@0946564776) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2563 / 22:41
    ง่ายไปมั้ย
    #4,600
    0
  2. #4588 1PF_ (@1PF_) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 09:35
    ดำเนินเรื่องมาอย่างดี เสียดายที่เร่งจบเกิน พอรู้ความจริง ก็จับเลย แม่นาง(นาย)นั้น แอ็บมาตั้งนาน ดันมาแตกแต่เพราะ เค้าไม่สนใจ เฮ้อ~~~
    #4,588
    0
  3. #4533 Bongnahungg (@Bongnahungg) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 08:27
    ทำไรกันอ่ะ55
    #4,533
    1
  4. #4427 Bambam_24 (@Bambam_24) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มกราคม 2563 / 18:41
    ผู้ชายกรี้ด? ถึงจะเป็นตัวร้ายก็เธอแต่เขาแค่เป็นเกย์นะ ยังมีความเป็นผู้ชายเราว่าเขาไม่ควรแสดงกิริยาเหมือนผู้หญิงขนาดนี้
    #4,427
    2
    • #4427-1 คาบเส้น (@natsu_1789) (จากตอนที่ 9)
      6 มีนาคม 2563 / 17:49
      ทำไมต้องกำหนดความคิดคุณไว้ด้วยอ่ะว่าผู้ชายห้ามกรี้ด กรี้ดแล้วกลายเป็นผู้หญิงเลยอ่อ อืมๆ
      #4427-1
    • #4427-2 TonkhawOwO (@TonkhawOwO) (จากตอนที่ 9)
      28 กรกฎาคม 2563 / 11:50
      ผู้ชายโรงเรียนเราก็กรี๊ดนะ นางเป็นชายแท้ด้วยมีแฟนเป็นผู้หญิง กรี๊ดของผู้ชายมันไม่ได้ดูแต๋วแตกมากมาย มันไม่ได้ออกเสียงเป็นกรี๊ดสักหน่อย เราเป็นผู้หญิงเวลากรี๊ดก็ไม่ได้ออกเสียงเป็นคำว่ากรี๊ดนะ
      #4427-2
  5. #4339 trp1021 (@trp1021) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 00:46
    มันรวดเร๋วไปหมด แต่โอเค
    #4,339
    0
  6. #4330 SRKM2E (@HairmitonZe) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 17:47
    อิหยัง 5555 ตัดจบแปลกเว้อรรร
    #4,330
    0
  7. #4274 Natseki ii'z (@emils-wowwa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 09:28

    ทำไมรู้สึกตัดจบได้แปลกๆนะ งงๆ แต่ก็สนุกดีคะ ขอบคุณที่แต่งใฟ้อ่านน้า

    #4,274
    0
  8. #4273 lalalala_lisa (@lalalala_lisa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 03:31
    อ่านบทหนึ่งจบกะว่าจะเทเห็นคอมเม้นแต่ละคนบอกบทต่อๆ ไปพัฒนาขึ้น งั้นลองดูต่อแล้วกัน -..-
    #4,273
    0
  9. #4237 pqrst (@wonn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 03:35
    เอาจริงยังไม่ค่อยอินกับทริตตัน แบบเมื่อก่อนไม่โอมากมากๆเลย ได้น้องไปเฉย
    #4,237
    0
  10. #4099 Zyrens (@Darkclouds) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 20:57
    กลับมาอ่านอีกครั้ง ก็ยังไม่ถูกใจบท 1 เหมือนเดิม บทหลังดูพัฒนาไปดีมากเลยนะ อยากให้มารีฯบทแรกเพราะจะได้ดูไปในทางเดียวกัน แต่เท่าที่ดูพล๊อตแรกถ้าจะรีตอนคงยาวกว่านี้แน่ๆ
    #4,099
    0
  11. #4098 Molu- (@narutotingtong) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 18:36
    น่าติดตามมากค่ะ ที่ยังไม่ถึงกับเบส เพราะว่ายังขาดรายละเอียดเล็กๆน้อยๆ ที่จะทำให้เรื่องดูสมจริงขึ้น แต่สู้ๆน๊า
    #4,098
    0
  12. #4070 61seconds (@61seconds) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 09:36
    ปูแบริลมาเหมือนฉลาดมาก วางแผนตั้งแต่เกรดสิบ จนทุกคนเกลียดออสก้า...มาตกมาตายเพราะไดอารี่

    ทุกคนไม่เคยเคยเชื่อใจออสก้า แต่มาเชื่อเพราะไดอารี่...ไม่คิดว่าน้องจะเขียนไว้เพื่อรอให้คนมาเปิดบ้างเหรอ

    ไหนจะยังไม่รู้ว่าเหตุผลที่คุณแม่ของทริสตันไปโดนปล้นตรงนั้นได้ยังไง ถ้าขับรถก็ไม่น่าจะลงจากรถมาให้เอามีดจี้?

    ภาษาอ่านกระชับ เข้าใจง่าย แต่รวบรัดตัดจบเร็วไปหน่อย ตัวละครเลยไม่ค่อยสมเหตุสมผล น่าจะยืดไปอีกนิด ใส่เหตุผลและความเป็นมาของตัวละครเข้าไปอีกหน่อย
    #4,070
    1
    • #4070-1 SRKM2E (@HairmitonZe) (จากตอนที่ 9)
      7 ธันวาคม 2562 / 17:48
      คิดเหมือนกันเลย
      #4070-1
  13. #4018 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 15:34

    พล๊อตเรื่องมาดีเลย แต่รวบรัดจบเร็วไปอ่ะ ถ้าไรท์ลงรายละเอียดนะ ได้เรื่องยาวที่ดีเรื่องนึงเลย นี่มันเลยกรายเป็นเรื่องสั้นไป เสียดาย

    #4,018
    0
  14. #3993 Hinigo (@baramosma) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 20:38
    คือออออ รู้สึกเหมือน ความคิดเห็นอื่นๆที่บอกว่า เร็วไป เพราะมันเหมือนเอาแค่หัวข้อมาลงแล้วไม่ใส่ดีเทล อารมประมาณนั้นเลยค่ะ แต่ชอบพล็อตเรื่องนะคะ
    #3,993
    0
  15. #3992 HisokaK (@HisokaK) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 19:47
    พล็อตดีค่ะ แต่รู้สึกว่าเรื่องเดินเร็วไป ทำให้ไม่ค่อยอินเรื่องความรักของทั้งคู่น่ะค่ะ
    #3,992
    0
  16. #3982 Ayaka Zaji (@ayaka_zaji) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 00:44
    เหมือนอ่านนิทานมากกว่านิยาย เร็วไปมาก ยัง งงๆ จบแล้ว
    #3,982
    0
  17. #3979 Pimmiga (@Pimmiga) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 00:16
    เอ่อ.......บทมันเร็วไปไหมคะ ปรับอารมณ์ไม่ทันเลย
    #3,979
    0
  18. #3109 noey3110 (@noey3110) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 16:10
    เราว่าควรแก้คำว่า มั๊ยนะคะ ควรเป็นไหมแทน เห็นแล้วจะอ่านสบายตากว่านะคะ
    #3,109
    0
  19. #2891 ioay@nif (@parron) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 01:48
    อ่านได้เรื่อยๆดีค่ะ แต่ขัดใจเรื่องมันไม่สมเหตุผล ตรงที่บทนิสัยจะเปลี่ยนมันก็เปลี่ยนง่ายไป เหมือนแต่งด้นสด อยากแต่งไรก็แต่ง อ่านแล้วรู้สึกขัดๆหน่อยค่ะ
    #2,891
    0
  20. #2849 Sjaaa (@19072000) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 15:08
    งง. ไม่เห็นแก้ไขเนื้อเรื่องตรงไหน ก็แค่ ใช้ชีวิตแบบชิลๆ เอง...
    #2,849
    0
  21. #2844 Secr3t-Key (@Secr3t-Key) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 01:47
    เห็นด้วยนะคะ รวบรัดไป คนมันไม่กลับใจง่ายขนาดนั้นหรอกนะ แต่มันสนุกอยู่แล้ว แค่ควรเพิ่มเนื้อเรื่อง
    #2,844
    0
  22. #2569 piuppm (@piuppm) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 01:12
    พึ่งมาอ่านจ้า
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    แต่เราว่ามันรวบรัดเกินไปอ่า ตอนแรกเริ่มมาดีแล้ว แต่อยู่ๆก็พรึบ!จบ! ยังไม่ทันได้อินได้ลุ้นก็เปลี่ยนอารมณ์แล้ว อ่านไปก็งงหน่อยๆ แบบ..อ้าว จบแล้วหรอ เรื่องเคลียร์แค่นี้ งงๆดีแท้
    เรารู้ว่าการเขียนนิยายมันยาก ขอให้คนแต่งพยายามต่อไปนะคะ สู้ๆค่ะ
    #2,569
    0
  23. #2326 peace_in_apple (@peace_in_apple) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 16:36
    คือ บทละครมันเป็นแบบนี้ คือตั้งใจแต่งให้ไม่สมเหตุสมผลแบบละครไทย หรือนักเขียนอยากแต่งแบบนี้อะคะ
    #2,326
    0
  24. #2200 Legend (@cowinsend) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 23:07

    อ่านแล้วไม่อินเพราะทริสตันกัลดาริโอเปลี่ยนใจง่ายเวอร์ ดูโง่ๆแล้วมาฉลาดเฉย ส่วนแบริลที่ฉลาดขนาดนั้นก็พลาดง่ายๆกลายเป็นตัวร้ายโง่ๆซะงั้น ไม่ค่อยสมูทเลยแต่จะรออ่านโลกหน้าต่อค่ะ

    #2,200
    1
    • #2200-1 Watanashi Michiyo (@pure-hazel) (จากตอนที่ 9)
      9 ธันวาคม 2561 / 02:36
      เห็นด้วยค่ะ เราว่าตัวละครมันเรียบไปหน่อยไม่ค่อยมีชั้นเชิงเท่าที่ควร แต่โลกหน้าไรท์อาจจะพัฒนาขึ้นก็ได้ ติดตามอยู่นะคะไรท์
      #2200-1
  25. #2153 MitsukiCarto (@MitsukiCarto) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 05:55
    เอ๊ะ น้องรักรักทริสตี้จริงๆหรอ
    #2,153
    0