Love System ระบบรักเสมือนจริง (Yaoi)

ตอนที่ 70 : ภารกิจพิชิตสามี 13 จบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,386
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,684 ครั้ง
    22 ก.ค. 62





ภารกิจพิชิตสามี 13 จบ




 

     เสียงดนตรีบรรเลงหยุดลงตอนไหนไม่อาจรู้ แต่เมื่อเจมส์รู้สึกตัวอีกครั้ง เขาก็มาถึงบ้านตระกูลอู๋แล้ว เขาย่างเท้าเบาหวิวขึ้นชั้นสองอย่างคนที่จมจ่อมในความคิด ไม่รับรู้ถึงเสียงทักทายของเหล่าคนรับใช้ พวกเขามองหน้ากันอย่างเลิ่กลั่ก 

 


     คืนนี้อู๋เฉิงชุนยังไม่กลับบ้านหลังจากขับมาส่งเขาแล้วออกไป เจมส์นอนลืมตาในอ่างอาบน้ำคอยฟังเสียงรถของอีกฝ่าย แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นความเงียบที่กลืนกินความคิดมากมายของเขาเข้าไป 

 


     หย่า



     คำสั้นๆที่ออกมาจากปากอีกฝ่าย มันช่างดูง่ายดายเหลือเกิน 



     ขอโทษนะหลี่ฟู่ต๋า ฉันแพ้แล้วล่ะ เกมนี้ของพวกเราพังไม่เป็นท่า ทั้งนายและฉัน




     พวกเราแพ้แล้ว...




     เจมส์เริ่มทำใจได้ ว่าในท้ายที่สุดสิ่งที่เขาทำมาทั้งหมดก็ล้มเหลว เขาเคยเป็นหนึ่งคนที่รักการเอาชนะ และรักความเพอร์เฟคพอๆกัน ความผิดพลาดที่ไม่เป็นไปตามแผนเป็นสิ่งที่เจมส์เกลียดมากที่สุด

     เหตุการณ์ในอดีตผลักดันให้เจมส์กลายเป็นมนุษย์หุ่นยนต์ที่ทำทุกอย่างตามเกณฑ์ที่วางไว้ ชีวิตการทำงานของเขาเคยราบเรียบเหมือนคลื่นที่ไม่เคยกระทบฝั่ง มันนิ่งเสียจนผู้จัดการส่วนตัวคนเก่าเคยแกล้งจ้างคนมาจับเขาไปเรียกค่าไถ่ เพราะอยากดูปฏิกิริยาอื่นๆของเขา แน่นอนว่าพวกเขาล้มเหลว นอกจากจะไม่ได้เห็นอะไรแบบนั้นแล้วยังถูกไล่ออกและขึ้นแบล็คลิสต์อีกต่างหาก

     เจมส์เหม่อมองกระจกที่สะท้อนไอฝนด้านนอก หยดน้ำไหลลงบดบังบรรยากาศด้านนอกหน้าต่าง เขาเม้มปากแน่นรสขมๆในอกที่บอกใครไม่ได้ ต้องเก็บงำเอาไว้ในส่วนที่ลึกที่สุด ความเหน็ดเหนื่อยทั้งหมดกระตุ้นให้เจมส์นึกย้อนไปในอดีต

 

     ไปยังบ้านเด็กกำพร้าหลังนั้น

 

     เพื่อนคนแรกและคนสุดท้ายของเขาคนนั้น 

     

     สัตว์เลี้ยงที่ซื่อสัตย์ตัวนั้น

 

 

     เขาจะต้องเสียมันไปใช่ไหม...ไม่มีสิ่งไหนเป็นของเขาเลยสักนิดหรือ?

 

 

     เจมส์ทอดตัวลงในอ่างอาบน้ำ ผมดกดำเปียกลู่ไปกับขอบอ่าง คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเหมือนคนอมทุกข์ นอนหลับตาเพื่อลบภาพในหัว ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ตอนที่เจมส์ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งจากน้ำอุ่นก็กลายเป็นน้ำเย็นจัดเสียแล้ว เขาลุกขึ้นมาสวมชุดคลุมก่อนจะเดินออกไปนอกระเบียงที่มองเห็นสระขนาดใหญ่และศาลากลางน้ำ ความเป็นจริงอากาศในคืนนี้หนาวมากแต่เขากลับรู้สึกว่าภายในใจของเขากลับหนาวเหน็บยิ่งกว่า

            เขามักยึดมั่นถือมั่นกับสิ่งที่ทำมาก เขาจะหลีกเลี่ยงสิ่งที่ทำให้เกิดความผิดพลาดซึ่งมันก็นานมากแล้ว เพราะความผิดพลาดจะนำมาสู่การสูญเสีย ซึ่งเจมส์ไม่ต้องการที่สุด เขายึดถือใครไม่ได้เพราะฉะนั้นเขาจึงมีแค่ตัวเองตลอดชีวิตของเขา และในเวลานี้...

 

     เจมส์หลุดจากภวังค์เมื่อสำผัสถึงความเย็นจากหยดน้ำค้าง จู่ๆก็รู้สึกขำตัวเอง


     อู๋เฉิงชุนคงกลับไปคืนดีกับหยางลี่หลิน หลี่ฟู่ต๋าคงกลายเป็นคนที่โดนประณามอย่างไม่ต้องสงสัย ส่วนหลี่หมินที่รับโทษอยู่ในคุกตอนนี้ก็คงไม่สามารถกลับมาล้างแค้นได้อีกต่อไป แต่ต่อให้ไม่มีหลี่หมิน หลี่ฟู่ต๋าก็ถูกหย่าอยู่ดี แล้วจะมีประโยชน์อะไร?


     จะโทษกฎเกณฑ์ทางสังคมก็ไม่ได้ ใครใช้ให้เขาเข้ามาในโลกนี้กัน  


     โทษไอเดนงั้นเหรอ หึ ตลกสิ้นดี...


     เขาเดินกลับเข้าห้อง คืนนั้นไฟในห้องเปิดอยู่ทั้งคืน 

 







     ข่าวด่วน! อู๋เฉิงชุน แห่ง Wu Ting กรุ๊ป ขอหย่าทายาทตระกูลหลี่!!!!


     ประเด็นร้อน! หลี่ฟู่ต๋าถูกขอหย่า! ทางด้านตระกูลหลี่ยังไม่ออกมาชี้แจงเรื่องนี้


     เตียงหัก!! อู๋เฉิงชุนยื่นจดหมายหย่าให้หลี่ฟู่ต๋า สาวโสดมีเฮ!!

 

     สวัสดีค่ะ ดิฉันอี้เฟิ่งเฉียน เป็นผู้ดำเนินรายการประเด็นร้อนในวันนี้ คุณผู้ชมคะ! ทายาทตระกูลดังสองตระกูลอย่าง ตระกูลอู๋ และ ตระกูลหลี่ที่เคยเป็นพันธมิตรกันมาตลอดกำลังจะแตกหักกันเพราะทายาทของพวกเขา ทุกๆคนคะ อู๋เฉิงชุนจะขอหลี่ฟู่ต๋าหย่าค่ะ!!!"

 

     "วันนี้ผู้สื่อข่าวของเราได้แอบไปทำข่าวที่หน้าบ้านตระกูลอู๋ ทุกท่านเห็นอะไรกันมั้ยคะ นั่นใช่ทายาทตระกูลหลี่ที่พึ่งถูกขอหย่ารึเปล่า เอ๊! ทำไมเขาสวมแว่นตาดำล่ะ? แล้วนั่นพวกเขาเอาอะไรใส่ท้ายรถ อืม...ฉันคิดว่ามันคือกระเป๋าใส่ผ้าใบใหญ่ หรือว่าหลี่ฟู่ต๋าจะไปพักผ่อน แต่ไม่น่าใช่....จากแหล่งข่าวใกล้ชิดบอกว่าคุณอู๋เฉิงชุน ยื่นขอหย่าหลี่ฟู่ต๋าฟ้าผ่า เพราะฝ่ายหลังไปทำเรื่องไม่ดีเอาไว้ สุดท้ายหลี่ฟู่ต๋าก็ถูกบังคับให้เซ็นหย่า เอ๊ะ! ฉันเปล่าพูดนะคะ นี่เป็นแหล่งข่าวบอกมาอีกที ฉันคิดว่าอีกไม่นานก็คงจะมีข่าวดีออกมา ทุกคนยังไม่ลืมนางเอกสาวคุณหยางลี่หลินใช่มั้ยคะ เรามีข่าวลือมาก่อนหน้านี้ว่าเธอถูกหลี่ฟู่ต๋าแย่งคนรัก ช่างน่าไม่อายนัก...แต่ยังไงก็เป็นเรื่องที่ดีแล้วล่ะค่ะเพราะสุดท้ายนางร้ายก็พ่ายแพ้นางเอกวันยัง…”

 

     ติ๊ด!

 

     มือหนากดปิดโทรทัศน์อย่างแรง 


     เจิ้งคุณ

 

     ครับ” เลขาหนุ่มก้าวออกมา

 

     ฟ้องมัน”                   

 

 

 

     หลังออกจากตระกูลอู๋ เจมส์ในตัวตนของหลี่ฟู่ต๋ายังไม่ได้กลับไปที่ตระกูลหลี่ เพราะเขารู้ดีว่าพวกนักข่าวกระหายเนื้อพวกนั้นกำลังรอคอยการกลับไปอย่างซมซานของเขาอยู่ แล้วเรื่องอะไรจะต้องทำให้คนพวกนั้นสมหวัง

     เจมส์ทำเพียงโทรไปบอกคนที่บ้านว่าไม่ต้องเป็นห่วง ขอเวลาไปทำใจสักพัก ซึ่งทุกคนก็ยอมรับในการตัดสินใจของเขา ถึงแม้จะเป็นห่วงมากแค่ไหน อันที่จริงเจมส์ไม่ได้หนีไปทำใจอะไรทั้งนั้นเพราะไม่ว่ายังไงเขาก็แพ้แล้ว จะทำใจไปเพื่ออะไร เขาเพียงจงซื่อหยวนไว้คอยดูแลงานแทน ส่วนตัวเองก็ขับรถออกนอกเมืองไปอย่างไร้จุดหมาย




     แน่นอนว่าสิ่งที่อู๋เฉิงชุนทำไว้ ทำให้ตระกูลหลี่เดือดดาลเป็นอย่างมาก หลี่จิ้งเถิงถึงกับโทรศัพท์ไประบายอารมณ์กับอู๋เหวินคังโดยมีหลี่ชิงคอยปรามเอาไว้ ไม่อย่างนั้นชายชราคงบุกไปถึงบ้านตระกูลอู๋แล้ว

     อย่าว่าแต่คนตระกูลหลี่ แม้แต่คนรับใช้ตระกูลอู๋เองก็ไม่พอใจเหมือนกัน พวกเขาอาจเคยรังเกียจการกระทำของหลี่ฟู่ต๋า แต่เวลานี้กลับนินทาเจ้านายตัวเองอย่างไม่เกรงใจ เมื่อไหร่ที่อู๋เฉิงชุนกลับบ้านมักจะมีบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ค่อยสะดวกเสมอ ประตูรั้วเปิดช้าขึ้น น้ำดื่มไม่ค่อยเย็น ไหนจะอาหารที่ป้าซิ่วทำเริ่มมีรสชาติผิดเพี้ยน...


     ป้าซิ่ว ทำไมข้าวต้มวันถึงเค็......” อู๋เฉิงชุนก้มลงมองข้าวต้มในชามที่ดูปริมาณน้อยลงอย่างพิศวงทั้งที่เขายังไม่ได้แตะ เมื่อเริ่มชิมก็รู้สึกว่ารสชาติผิดไป


     อาซิ่ว วันนี้ข้าวต้มอร่อยมาก” อู๋เหวินคังเอ่ยขึ้น ก่อนจะดื่มน้ำและลุกเดินออกไป ชายหนุ่มมองตามร่างของผู้เป็นปู่ หัวคิ้วเริ่มกระตุก ตั้งแต่วันนั้นปู่ใหญ่ก็ไม่ยอมพูดกับเขาเลย วันที่อู๋เหวินคังลุกจากเตียงของโรงพยาบาลมาตบหน้าเขาจนหน้าหัน!

 

     ไอ้เด็กเลว!” อู๋เหวินคังที่ไม่เคยใช้กำลังหรือพูดถ้อยคำหยาบคายกับหลานชายเลยสักครั้งเวลานี้กลับทำมันขึ้น เจิ้งคุณถึงกับตาเหลือกเมื่อเห็นใบหน้าของเจ้านายถูกตบจนเป็นรอยแดง

     บนใบหน้าหล่อเหลาปรากฏเป็นรอยนิ้วมือห้านิ้วแดงเรื่อ อู๋เฉิงชุนเม้มปากแน่นไม่ได้กล่าวอะไรออกมา อู๋เหวินคังเหมือนยังไม่สะใจพยายามเข้ามาทำร้ายหลานชายอีกครั้งแต่เจิ้งคุณรีบเข้ามาห้ามเสียก่อน


     เขาไม่ได้ห่วงบอสหรอก แต่กลัวบอสใหญ่จะเหนื่อยต่างหาก!

 

     ทำแบบนี้ทำไม!” ชายชราตะคอกเสียงดัง


     “…”


     ฉันถามไม่ได้ยินรึไง!” อู๋เหวินคังเริ่มมีอารมณ์ เจิ้งคุนที่เหงื่อเต็มหลังทำได้แค่คอยคุมเชิงไม่ให้สองปู่หลานทะเลาะกัน


     ดี ดีมากไสหัวไปให้พ้นหน้าฉัน!” อู๋เฉิงชุนที่ยืนนิ่งมาตลอดค้อมให้ผู้เป็นปู่เงียบๆ แล้วเดินออกไป เจิ้งคุณทำความเคารพท่านประธานที่มีสีหน้าไม่ค่อยดีก่อนจะเดินตามหลังเจ้านายออกไป


     ฮือๆ...


     ทำไมเขาต้องมาอยู่ในสถานการณ์น่าอึดอัดแบบนี้ด้วย? เขาอยากยื่นใบลาออกเหลือเกิน!


     หรือถ้าแค่ให้เขาเพียงได้ตบหน้าเจ้านายสักครั้ง?...สองครั้ง? เขาอยากทำแทนอู๋เหวินคังเหลือเกิน ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์วันนั้นจงซื่อหยวนก็ขาดการติดต่อกับเขาไปเลย ไม่ว่าจะเพียรพยายามติดต่อไปสักเท่าไหร่ก็ไร้วี่แววของอีกฝ่าย ทั้งโทรทั้งส่งข้อความทุกช่องทางสุดท้ายกลายเป็นว่าโดนบล็อกไปเสียอย่างนั้น เจิ้งคุณแทบจะขอลาหยุดไปตามหาอีกฝ่ายอย่างร้อนใจ หรือไม่ก็ลาออกแม่งไปเลย!

 

     บอสนะบอส!

 

 

 

 

 

 

 

 

     ไม่ดี

 

     ไม่ดี

 

     อู๋เฉิงชุนเริ่มรู้สึกไม่ดี หลายวันมานี้เขาเจอกับอะไรหลายอย่างที่ผิดปกติ อย่างแรกคือปู่ใหญ่ ความหมางเมินอย่างเห็นได้ชัดเจนที่เกิดขึ้นทำให้อู๋เฉิงชุนไม่สบายใจ เขาเคยพูดคุยกับปู่ได้ทุกเรื่องเพราะท่านเลี้ยงเขามาตั้งแต่ยังเล็ก แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้เขาจะไม่ใช่หลานรักอันดับหนึ่งของปู่ใหญ่เสียแล้ว

 

     เด็กเลว!”


     ทำแบบนี้ทำไม!”


     ฉันถามไม่ได้ยินรึไง!”


     ดี ดีมาก ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉัน!”

 

     ไม่ยักรู้ว่าปู่จะพูดแบบนี้กับหลานรักอย่างเขาได้ น่าน้อยใจจริงๆ... ก็นะ รู้ตัวว่าหลังจากคนๆนั้นเข้ามาในครอบครัว เขาที่เคยอยู่อันดับหนึ่งมาตลอดก็เริ่มสั่นคลอน แต่ถึงปู่ใหญ่จะแบ่งความสนใจไปให้อีกคน เขาไม่ได้รู้สึกอิจฉาอะไร เพียงแค่ไม่พอใจวิธีการเข้ามาของคนๆนั้น ที่ทั้งเจ้าเล่ห์และมารยาเพื่อให้ตัวเองได้ในสิ่งที่ต้องการ

 

            ใช้แล้ว คนๆนั้น หลี่ฟู่ต๋า...

 

            หลี่ฟู่ต๋า ทายาทตระกูลหลี่... ไม่น่าเชื่อว่าคนที่เขาไม่เคยแม้แต่เห็นหน้าจะทำให้เขาเกลียดได้ขนาดนี้ เขาเกลียด เกลียดที่อีกฝ่ายใช้ศักดิ์ศรีของตระกูลเขาเป็นเดิมพัน ทั้งๆที่ตัวเขาเองก็มีคนรักอยู่แล้ว ถึงแม้ว่าช่วงเวลานั้น เขาและหยางลี่หลินจะไม่ได้คบหากันอย่างออกหน้าออกตา เพราะอีกฝ่ายเป็นดาราดังและตัวเขาเองก็เป็นนักธุรกิจ หยางลี่หลินเองก็ไม่ต้องการเปิดเผยมากนักเนื่องจากเธอต้องการที่จะโกอินเตอร์ก่อนที่จะแต่งงาน เขาจึงห่างจากเธอในช่วงเวลาหนึ่ง และช่วงเวลานั้นเองที่หลี่ฟู่ต๋าเข้ามา...

 

     การพบเจอกันครั้งแรกของพวกเขาสองคนเป็นอย่างไร อู๋เฉิงชุนกลับจำไม่ได้ เพราะความทรงจำแรกคือวันที่อู๋เหวินคังบอกเล่าเรื่องราวบุญคุณที่ตระกูลอู๋ติดไว้กับตระกูลหลี่ และหลี่ฟู่ต๋าซึ่งเป็นทายาทตระกูลหลี่กำลังสนใจเขา


     เขารู้ว่าปู่ใหญ่รักศักดิ์ศรีมาก โดยเฉพาะเรื่องบุญคุณความแค้น ตระกูลอู๋หลายชั่วคนสั่งสอนให้ลูกหลานต้องทดแทนบุญคุณ ในฐานะผู้นำตระกูลอู๋ อู๋เหวินคังไม่สามารถเมินเฉยต่อหน้าที่ได้ และเขาเองซึ่งเป็นหลานชายที่สูญเสียบิดามารดาจากเหตุการณ์ในอดีตไหนเลยจะกล้าทำร้ายจิตใจของปู่ที่ชุบเลี้ยงเขามาเหมือนเป็นบิดาอีกคน

           

     แต่ในที่สุดเขาได้ทำมันลงไป... 


     เขาไม่โกรธเคืองที่ถูกปู่ใหญ่ตบหน้า เพราะเขารู้ดีว่าสิ่งที่ทำมันผิดมาก เขาทำให้ทั้งสองตระกูลต้องบาดหมางกัน กลายเป็นคนทรยศต่อหน้าที่

 

     แต่ว่า...เขาไม่ได้ไร้หัวใจ! 


     เขารู้ตัวตั้งแต่วันที่หลี่ฟู่ต๋าไปช่วยเขาเอาไว้ที่หน้าผานั่นแล้วว่าเขารักใคร!



     อาจใช่ที่เมื่อก่อนเขาคบหากับหยางลี่หลินเพราะพอใจในความสวยและความสามารถของเธอ แต่เขาไม่เคยคิดที่จะแต่งงานกับหยางลี่หลินความอ่อนหวานและเอาใจใส่ของเธอทำให้เขาหลงใหล แต่มันก็สลายไปตั้งแต่วันที่หญิงสาวมาบอกเขาว่าขอห่างกันสักพักเพื่อทำตามความฝันของตัวเอง ซึ่งความหมายมันชัดเจนอยู่แล้ว ว่าไม่ต้องการให้เขาขัดขวางทางเดินที่โรยด้วยกลีบกุหลาบของหล่อน!

            อู๋เฉิงชุนจบความสัมพันธ์นั้นลงแล้ว แต่ตัวเขาไม่ได้ออกมาให้สัมภาษณ์อะไร เพื่อรักษาชื่อเสียงของอีกฝ่ายในฐานะคนที่เคยคบหากัน ถึงแม้หลังจากนั้นหยางลี่หลินจะเคยเอาชื่อเสียงของเขาไปพัวพันเพื่อเรียกกระแส แต่ก็ไม่ถึงกับก้าวก่าย เขาจึงไม่เคยจัดการอะไรให้เด็ดขาด 

     แต่ในวันที่ได้รู้ว่าหยางลี่หลินร่วมมือกับหลี่หมินเพื่อผลประโยชน์ ก็ทำให้เขาตาสว่าง พวกเขากล้าทำร้ายหลี่ฟู่ต๋า เขาไม่ให้อภัย!


     เมื่อจัดการเรื่องทุกอย่างจบก็เสียเวลาไปนาน ข่าวการลาออกจากวงการอย่างกะทันหันของนักแสดงสาวซาลง เขาจึงไปสารภาพความจริงกับอู๋เหวินคัง

 

     แกว่าอะไรนะ!” อู๋เหวินคังที่นั่งอ่านเอกสารอยู่ดีๆก็มีอันต้องความดันขึ้นเพราะเจ้าหลานชายตัวดี ชายชราวางเอกสารสำคัญทั้งหมดลงอย่างไม่แยแส


     “ปู่ใหญ่ใจเย็นๆก่อนนะครับ” อู๋เฉิงชุนสั่งให้เจิงคุณที่กำลังหูผึ่งไปชงชากับกาแฟมา เขาช่วยปู่ใหญ่จัดเอกสารบนโต๊ะ ไม่สนใจว่าชายชรากำลังทำสีหน้าอย่างไร


     กะ..แก แกพูดประโยคเมื่อกี้อีกทีซิ


     ปู่ใหญ่ดื่มชาก่อนสิครับ” อู๋เฉิงชุนส่งสายตาให้เจิ้งคุณเอาชามาให้อู๋เหวินคัง ก่อนจะถอยออกมายืนรอคำสั่ง สีหน้าของเจิ้งคุณฉายแววอยากรู้อยากเห็นเต็มแก่ แต่พอหันไปสบตาเจ้านาย เจิ้งคุณก็หลั่งเหงื่อเย็นเดินคอตกถือถาดออกจากห้องไป


     ในห้องของท่านประธานเหลือคนอยู่แค่สองคน อู๋เฉิงชุนนั่งลงบนโซฟารับแขกยกกาแฟหอมกรุ่นขึ้นจิบนิ่งๆ รอคอยให้อู๋เหวินคังมีท่าทีสงบลง ก่อนจะเริ่มพูดประโยคเดิมอีกครั้ง ผมจะขอหลี่ฟู่ต๋าแต่งงานอีกครั้งครับ ครั้งนี้เราจะอยู่ด้วยกันจวบจนฟ้าดินสลาย

 

            พรวด!


            น้ำชาถูกพ่นออกมาจากปาก อู๋เหวินคังถึงกับสำลักน้ำชา มองหน้าหลานชายตัวดีที่กำลังหัวเราะเบาๆ เหมือนคาดคะเนออก ช่วยเขาเช็ดน้ำชาให้ด้วยสีหน้าระริกระรี้

 

            มันเป็นบ้าอะไรของมัน?          

 

            อู๋เฉิงชุนลอบดีใจที่เอาเอกสารสำคัญวางพ้นรัศมีน้ำชาได้ทันท่วงที ก่อนที่เขาจะเริ่มเข้าสู่โหมดจริงจัง เคร่งขรึมอีกครั้ง ผมพูดจริงครับปู่ใหญ่ ครั้งนี้ผมจะรักและดูแลหลี่ฟู่ต๋าให้ดีที่สุด

 

            “แล้วแกไปขอหย่าเขาทำไมกันเจ้าหลานบ้า!

 

            ปู่ใหญ่ก็รู้นี่ครับ ว่าคนอย่างผม ไม่ใช่คนที่จะยอมรับการแต่งงานที่มาจากการคลุมถุงชน ดังนั้นการแต่งงานครั้งก่อนที่ผมไม่ได้เต็มใจจึงล้มเหลวไม่เป็นท่า ความสัมพันธ์ของพวกเราสองคนมีแต่ความรังเกียจชิงชัง ผมคิดว่าควรจบความสัมพันธ์เหล่านั้นลง...เพื่อเริ่มต้นใหม่อีกครั้งด้วยสถานะของคนรักจริงๆ


            “...


            ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ารักหลี่ฟู่ต๋าไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ชีวิตนี้...ผมขาดเขาไม่ได้แล้ว” ดวงตาคมของอู๋เฉิงชุนมีประกายอ่อนโยน พวกเราควรเริ่มต้นความสัมพันธ์ใหม่ที่มีแต่ความรัก ทิ้งอดีตพวกนั้นเอาไว้ข้างหลังไม่ต้องไปจดจำอีก” อู๋เฉิงชุนพูด

 

            “..อืม” เวลาผ่านไปสักพัก ชายชราวางถ้วยชาลง ปู่เข้าใจแล้ว” ท่าทีดูสงบนิ่งผิดกับลูกไฟในดวงตาของชายชราที่รุนแรงขึ้น

 

            แต่ว่านะอาชุน แกคิดว่าคนอย่างเสี่ยวต๋าคิดจะหย่าก็หย่าคิดจะแต่งก็แต่งงั้นเหรอ” อู๋เฉิงชุนชะงัก สีหน้าเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน

 

            อู๋เหวินคังเห็นแล้วนึกหัวเราะ

 

            แกก็รู้ดีว่าสังคมเราไม่ยอมรับการหย่าร้างเท่าไหร่ แกไปขอหย่าเขากะทันหันแบบนั้น คนเขาก็ไปพูดทั่วเมืองว่าเสี่ยวต๋าทำอะไรผิดอย่างแน่นอน แกคิดแต่ว่าตัวเองโดนบังคับเลยต้องปกป้องอุดมการณ์ของแก อาชุนเอ๋ยอาชุน ฉันเลี้ยงแกมาสามสิบกว่าปี เคยสอนให้แกเป็นคนไร้ความรับผิดชอบแบบนี้มั้ย” อู๋เฉิงชุนนิ่งค้าง ในใจเริ่มรู้สึกปวดแปลบ

 

            ตระกูลหลี่มีบุญคุณกับเรา ใช่ แต่นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ฉันไม่ยอมเอาความสุขของหลานชายคนเดียวไปแลกถึงขนาดนั้น แต่ว่า...แกลืมผู้ชายคนนั้นไปแล้วงั้นเหรอ...คนที่แกเจอที่เมืองนอกคนนั้นน่ะ” อู๋เหวินคังมองหน้าหลานชายอย่างทดท้อใจ

 

            “...” อู๋เฉิงชุนขมวดคิ้ว ผู้ชายที่เจอที่เมืองนอก ใครกัน?

 

            ยังจำไม่ได้จริงๆสินะ” อู๋เหวินคังลุกไปหยิบซองกระดาษสีน้ำตาลที่พึ่งได้มายื่นให้หลานชาย อู๋เฉิงชุนรับมาอย่างงุนงง


            ตอนนั้นแกไปติดต่อธุรกิจให้ฉันที่เมืองนอก เจิ้งคุณไม่ได้ตามไปด้วย จู่ๆแกก็ขาดการติดต่อไปช่วงหนึ่ง ฉันถึงกับทรุดเข้าโรงพยาบาล เจิ้งคุณเลยต้องเดินทางไปตามหาแกเอง” มือของอู๋เฉิงชุนเริ่มสั่นเทา คาดเดาบางอย่าง เขาดึงรูปถ่ายในซองขึ้นมาอย่างฉงน รูปภาพหลายสิบใบเป็นรูปที่ถูกถ่ายจากโทรศัพท์จึงไม่คมชัดเท่าไหร่แต่ยังสามารถมองออกว่าเป็นใคร...

 

            คนในรูปถ่ายคือตัวเขาเอง ...และข้างๆกันยังมีชายหนุ่มอีกคนหนึ่ง

 

            เป็น หลี่ฟู่ต๋า!

            นี่มันอะไรกัน อู๋เฉิงชุนกำมือแน่นจนรูปยับ สีหน้าสับสน รู้สึกปวดหัวหนึบๆ

 

            “เจิ้งคุณตามหาแกเกือบเดือน ส่วนฉันก็ต้องรับมือกับศัตรูที่มองไม่เห็น ผู้ถือหุ้นถามถึงแกกันให้วุ่น ฉันต้องโกหกว่าแกกำลังหยุดพักร้อน ทั้งๆที่ในใจคิดว่าแกอาจตายเหมือนที่คนพวกนั้นทำกับพ่อแม่ของแก...” ดวงตาขุ่นมัวฉายแววร้าวราน ช่วงเวลานั้นมันทรมานมาก

 

            ปู่ใหญ่...” หัวใจของอู๋เฉิงชุนเจ็บปวด

 

            จนกระทั่งเจิ้งคุณติดต่อกลับมาว่าเจอตัวแกในโรงพยาบาลที่นั่น ฉันอยากไปหาแกก็ไปไม่ได้ ได้แต่รอคอยให้เจิ้งคุณจัดการเรื่องของแกให้เสร็จและกำจัดศัตรูไปพร้อมๆกัน อยากรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับแก” ชายชราจิบชาแก้กระหายก่อนจะวางลง


 

            แกความจำเสื่อมชั่วคราว

 

            !!!

 

            อู๋เฉิงชุนตกตะลึง เขาจำไม่ได้ว่าตัวเองเคยสูญเสียความทรงจำ ถูกที่ว่าเขาเคยเกิดอุบัติเหตุตอนอยู่เมืองนอก แต่ตอนนั้นเขาก็ฟื้นขึ้นมาเจอเจิ้งคุณกับหยางลี่หลินแล้ว

            เจิ้งคุณเจอแกที่โรงพยาบาลและเจอหยางลี่หลินพอดีจึงคิดว่าหยางลี่หลินเป็นคนช่วยแก แม่นั่นก็บอกเองว่าเป็นคนช่วยแกเอาไว้...แต่ความจริงแล้วแม่นั่นแค่ไปช็อปปิ้งแล้วได้ข่าวแกเข้าโรงพยาบาลจากคนอื่นต่างหาก อู๋เฉิงชุนกัดฟันแน่น เขาจำได้ว่าตอนฟื้นขึ้นมาก็เห็นหยางลี่หลินร้องไห้แทบเป็นสายเลือดอยู่ข้างเตียง บอกว่าเป็นห่วงเขามากจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ เขาเองยังรู้สึกซาบซึ้งมาจนถึงวันนี้

 

            แต่ว่านี่มัน...

 

            แกพอเดาเรื่องทั้งหมดออกไหม ตอนนั้นฉันเองก็คิดแบบแก แต่ตอนที่แกกลับมาได้สักพัก ตระกูลหลี่ก็ติดต่อมา ตอนแรกฉันก็ไม่ยินยอมแล้วเสนออย่างอื่นตอบแทนพวกเขา แต่พอเสี่ยวต๋ามายืนยันด้วยตัวเองว่าเขาเคยเป็นคนรักของแกจริงๆ และเป็นคนที่ช่วยแกเอาไว้ระหว่างที่แกสูญเสียความทรงจำ เสียดายที่ตอนนั้นเสี่ยวต๋าถือทิฐิที่แกลืมเขา ไม่ยอมให้รูปพวกนี้ เพราะมั่นใจว่าจะทำให้แกรักเขาได้อีกครั้ง ฉันจึงยอมให้เขาพิสูจน์” อู๋เหวินคังพูดอย่างเหนื่อยใจ อู๋เหวินคังสีหน้ามืดครึ้ม แววตาสับสนถึงแม้จะจำไม่ได้แต่ภาพบางอย่างก็พอเห็นลางๆ

 

            “เสี่ยวต๋าเองก็ดื้อเหลือเกิน คงเพราะการตามใจของตระกูลหลี่นั่นล่ะ คนหนุ่มสาวนี่มันยังไงกัน เล่นแง่กันไปมา ถือดีนัก ฉันคิดผิดจริงๆที่ยอมเสี่ยวต๋าในตอนนั้น” อู๋เหวินคังไม่อยากซ้ำเติมหลานชายแต่ไม่ทำไม่ได้ แกลืมเรื่องระหว่างพวกแกไปก็ช่าง แต่ฉันอยากให้แกได้กับคนที่แกรักและรักแกจริงๆ เลยตัดสินใจให้พวกแกแต่งงานกันเพราะคิดว่าความทรงจำของแกน่าจะกลับมาง่ายกว่าเดิมเมื่ออยู่กับคนที่แกรัก ที่ไหนได้เรื่องจะกลายเป็นแบบนี้...

 

            “แกบอกเองว่าอยากลืมเรื่องในอดีต งั้นแกก็ตัดสินใจเอาเองแล้วกันว่าจะทำยังไงต่อ อาชุน...เรียนผูกก็ต้องเรียนแก้เองนะ เอาล่ะ ออกไปได้แล้วฉันจะทำงานต่อ” ชายชราเอ่ยปากไล่อู๋เฉิงชุนที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ออกมา


            ชายหนุ่มดูราวกับคนไร้วิญญาณ ตอนเจิ้งคุณเห็นเจ้านายครั้งแรกถึงกับตกใจรีบเข้าไปสอบถามอาการ บอส..


            เจิ้งคุณ ตอนที่นายไปหาฉันที่เมืองนอก...นายบอกว่าคนที่ช่วยฉันคือใคร” เจิ้งคุณตกใจที่จู่ๆเจ้านายก็ถามถึงเรื่องในตอนนั้น


            เอ่อ..บอสไปรู้อะไรมาเหรอครับ” อู๋เฉิงชุนหรี่ตาลงคาดคั้นเจิ้งคุณทันที



            “นายปิดบังอะไรฉันอยู่?”        

 

            “... เจิ้งคุณหลั่งเหงื่อเย็นอีกครั้ง










 

รูปจาก https://www.topchinatravel.com/china-guide/chinese-etiquette-gift-giving.htm



 

            อู๋เฉิงชุนนั่งอยู่ในรถที่เต็มไปด้วยกล่องของขวัญสีแดงที่ถูกห่ออย่างดีและคาดด้วยริบบิ้นสีทอง เจิ้งคุณทำหน้าที่สารถีลอบมองกระจกหลังบ่อยๆ วันนี้อู๋เฉิงชุนถึงกับไปเลือกของขวัญด้วยตัวเอง การแต่งตัวก็ดูเนี้ยบกว่าปกติราวกับว่าต้องไปพบแขกคนสำคัญ เขาเองตอนรู้จุดหมายปลายทางก็ตกใจเหมือนกัน


            ไม่ต้องแอบมอง อยากถามอะไรก็ถามมา” อู๋เฉิงชุนในชุดสูทสีดำสุภาพ ทรงผมถูกหวีจนเรียบแปล้ ทุกองค์ประกอบดูถูกกฎธรรมเนียมและเคร่งครัด


            เจิ้งคุณเมื่อถูกจับได้ก็ไม่รีรอที่จะพูดในสิ่งที่อยากรู้ บอสกำลังทำอะไรอยู่เหรอครับ


             “ฉันจะไปขอขมา


             “ขอขมา?


            “ใช่ รู้แล้วก็ตั้งใจขับรถไปซะ” คำสั่งกลายๆว่าให้เงียบปากทำให้เจิ้งคุณต้องรีบกลับไปตั้งใจขับรถมุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทาง




 

            ติ๊งต่อง

 

            ติ๊งต่อง

 

            บอส ไม่มีใครมาเปิดประตูเลยครับ” เจิ้งคุณรายงาน อู๋เฉิงชุนมองลอดไปด้านในของคฤหาสน์ ไม่มีวี่แววว่าจะมีใครเปิดประตู แม้แต่ป้อมรักษาความปลอดภัยก็ไร้คนเฝ้า


            หรือว่าพวกเขากำลังยุ่งอยู่” เลขาหนุ่มไม่รู้ว่าคนในบ้านหายไปไหนกันหมดในเวลาไม่เช้าไม่สายแบบนี้ ลองโทรหาจงซื่อหยวนก็ไร้สัญญาณตอบรับ

 

            ให้ตายสิ จะงอลนานไปแล้วนะหยวนหยวน!


 

            ติ๊งต่อง

 

        

            เวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง เจิ้งคุณกับอู๋เฉิงชุนยังคงปักหลักยืนรออยู่ที่หน้าประตูรั้วบานใหญ่ อากาศข้างนอกเริ่มร้อนอบอ้าวตามการเคลื่อนย้ายของดวงอาทิตย์ เหงื่อหยดเล็กๆผุดขึ้นเต็มแผ่นหลังของเจิ้งคุณ เลขาหนุ่มโอดครวญในใจทำไมช่วงนี้เขาถึงได้ลำบากเหลือเกิน

            รถตู้สีขาวคันหนึ่งตรงเข้ามาจอดขนาบรถของอู๋เฉิงชุน ข้างรถมีสติ๊กเกอร์รูปหัวใจและภาพ *เย่ว์เซี่ยเหล่าเริน พร้อมสายสีแดงผูกเป็นโบว์รอบคันรถ มีผู้หญิงคนหนึ่งเปิดประตูลงมา เธอสวมชุดกี่เพ้าสีแดงในมือถือสมุดเล่มหนึ่ง

 

            สวัสดีค่ะ ดิฉันมาจากบริษัทหาคู่เอ้อเป่าร์ มาตามเวลาที่นัดคุณหลี่เจิ้งถิงเอาไว้ค่ะ” อู๋เฉิงชุนคิ้วกระตุก เพ่งมองผู้หญิงที่กำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคนอยู่ ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับหลี่เจิ้งถิง ไม่นานประตูรั้วก็เลื่อนออกเขามองรถตู้ที่กำลังขับเข้าไปอย่างสงสัย ก่อนจะเรียกให้เจิ้งคุณขับรถตามเข้าไป



 

     เอ่อ

 

     เจิ้งคุณสีหน้าซีดเผือดเหมือนเห็นผี

 

     บอสครับ ดูเหมือนว่าเราควรกลับไปก่อนดีมั้ยครับ

 

     ...” อู๋เฉิงชุนสีหน้าไม่สู้ดีเช่นกัน แต่ยังไม่ละความพยายาม ไม่ดี

  

     เจิ้งคุณร้อนรน แต่ผมว่า

 

     ลงไป” ชายหนุ่มไม่ฟังคำทัดทาน เปิดประตูรถลงไปประจันหน้ากับคนตระกูลหลี่ที่กำลังยืนขวางรถของเขา เจิ้งคุณรีบตามลงไปอย่างหวาดเสียว เริ่มกังวลถึงความปลอดภัยในชีวิตตัวเอง

 

     เรียกว่าคนตระกูลหลี่ก็คงไม่ผิด...นับตั้งแต่หลี่จิ้งเถิง หลี่ชิง คุณนายหลี่ รวมถึงเหล่าคนรับใช้อีกสิบกว่าชีวิตล้วนมารวมตัวกันที่นี่

 

     เจ้าเด็กตระกูลอู๋ มาทำไมที่นี่!!!” ผู้อาวุโสที่สุดในที่นั้นตะคอกเสียงดัง แววตากรุ่นโกรธ


     ผมมาหาหลี่ฟู่ต๋าครับ” อู๋เฉิงชุนเกรงใจแต่ไม่กลัวพวกเขา สิ่งที่คาดคะเนเอาไว้ดูจะถูกเสียแล้ว ที่ประตูรั้วไม่เปิดนั้นไม่ใช่เพราะบ้านนี้ไม่มีคนอยู่ แต่เป็นเพราะเขาไม่เป็นที่ต้อนรับต่างหาก!


     มาทางไหนก็กลับไปทางนั้น ตระกูลหลี่ไม่ต้อนรับเด็กอกตัญญูแบบแก!” มีเสียงเสริมรับจากคนรับใช้ดังขึ้น ไม่ต้อนรับ” “ไม่ต้อนรับ


     “…”


     อู๋เฉิงชุน พูดก็พูดเถอะนะ เธอทำเรื่องแบบนั้นลงไปแล้วยังมีหน้ากลับมาที่นี่อีกทำไมกัน เธอยังทำร้ายความรู้สึกของเสี่ยวต๋าไม่พอหรือไง” คุณนายหลี่ที่ใจเย็นที่สุดเป็นคนพูด ทุกคนฉายสีหน้าเจ็บแค้นแทนเจ้านายที่ถูกทำร้ายจิตใจ


     อู๋เฉิงชุน เธอกลับไปเถอะ นับตั้งแต่นี้พวกเราสองตระกูลไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก บุญคุณอะไรนั่นถือให้มันจบกันไป ไม่ต้องไปพูดอีก” หลี่ชิงที่มักเงียบขรึมเอ่ยขึ้น เขาไม่อยากยุ่งเรื่องนี้สักเท่าไหร่แต่หลี่ฟู่ต๋าคือลูกชายของเขา แม้อีกฝ่ายจะเป็นคู่ค้าทางธุรกิจแต่เวลานี้กลับเป็นต้นเหตุที่ทำให้ลูกชายของเขาจากไป ดังนั้นเขาจึงไม่ยินดีต้อนรับคนผู้นี้


 

     ปึ๊ก!

 

     ทุกคนตกใจกับภาพที่เห็น วินาทีที่อู๋เฉิงชุนคุกเข่าลงบนพื้นปูน ทำให้ชุดสูทสีดำของเขาเลอะฝุ่นทันที ผมที่ชุ่มเหงื่อก็ปรกลงมาไม่เป็นทรง ภาพลักษณ์ของคุณชายตระกูลดังเปลี่ยนไปไม่เหลือเค้า


     ทำอะไร?” หลี่จิ้งเถิงงุนงง


     ผมผิดไปแล้ว ผมทำให้หลี่ฟู่ต๋าเสียใจ โปรดอภัยให้ผมด้วย ผมต้องการจะแต่งงานกับหลี่ฟู่ต๋าอีกครั้ง


     หา!!! ทุกคนอุทานตามๆกัน เกิดเสียงเอะอะโวยวายดังลั่น บ้าไปแล้ว” “คุณชายอู๋สมองกลับรึยังไง มีใครหย่าแล้วแต่งใหม่บ้าง


 

      “เงียบ!!!” ชายชราตะโกนเสียงดังจนทุกคนเงียบเสียงลง


     อู๋เฉิงชุน เธอคิดว่าตระกูลหลี่ของเราชอบดูปาหี่หรือไง ตระกูลหลี่ไม่ใช่ตัวตลกที่เด็กอย่างเธอจะมาตบหัวแล้วลูบหลังเมื่อไหร่ก็ได้!”


     ผมพูดความจริงครับ ผมต้องการจะแต่งงานกับหลี่ฟู่ต๋าจริงๆ ในตอนนั้นผมคิดว่าพวกเราเริ่มความสัมพันธ์ที่ไม่ดี ดังนั้นผมจึงอยากทำให้ความสัมพันธ์ครั้งใหม่ของเราราบรื่น...” อู๋เฉิงชุนพูดไม่ทันจบหลี่จิ้งเถิงก็แทรกขึ้น


     น่าขัน! เธอคิดว่าอาต๋าของเราเป็นตัวอะไร เธอคิดว่าสิ่งที่เธอทำลงไปมันเป็นเรื่องขี้ประติ๋วเรอะ รู้มั้ยว่ามันทำให้ทางเราเสียหายมากแค่ไหน!” หลี่จิ้งเถิงระบายความโกรธออกมา หลี่ถิงและคุณนายหลี่ได้แต่ช่วยกันปลอบไม่ให้ชายชราโกรธจนเสียสุขภาพ


     อู๋เฉิงชุนก้มหน้า สีหน้าขมขื่น ผมรับผิดทุกอย่าง สิ่งที่ผมทำลงไปไม่น่าให้อภัย เพียงแต่...ขอแค่ให้ได้พบหลี่ฟู่ต๋าอีกสักครั้ง ให้ผมได้ขอโทษเขา ผมขอร้อง..


     ฮึ! ตอนทำไม่คิด พอทำแล้วถึงได้สำนึกงั้นเหรอ...ดูการกระทำของเธอสิอู๋เฉิงชุน!... ตอนนี้อาต๋าจากไปตั้งนานแล้ว!” หลี่จิ้งเถิงพูดอย่างเจ็บใจ


     อู๋เฉิงชุนสีหน้าซีดขาว จากไป.... เขาจากไปไหน!” เรี่ยวแรงที่มีคล้ายจะหายไปจนต้องใช้แขนพยุงตัวเอาไว้กับพื้นดูน่าเวทนา


     พวกเราไม่รู้ว่าเสี่ยวต๋าไปที่ไหน เขาบอกเพียงแค่ว่าต้องการไปพักใจ จิตใจของเขาในเวลานี้เปราะบางที่สุด เธอก็น่าจะรู้...กลับไปเถอะอู๋เฉิงชุน พวกเราอย่าข้องเกี่ยวกันอีกเลย” คุณนายหลี่น้ำตาคลอ เธอเม้มปากแน่นเมื่อนึกถึงจิตใจของลูกชายที่บอบช้ำ


     ผมสัญญาว่าจะตามหาเขาให้เจอ ไปขอโทษเขา ได้โปรดอนุญาตให้ผมตามหาเขาด้วยเถิดครับ” ทุกคนมองหน้าคุณชายตระกูลอู๋อย่างแปลกใจ คนเลิกกันแล้วยังจะไปตามหาอะไรกันอีก 


     เจิ้งคุณมองการกระทำของเจ้านายแล้วรู้สึกอยากจะร้องไห้ จมูกแดงเรื่อ อู๋เฉิงชุนที่ทรนงเย่อหยิ่งวันนี้กลับเป็นเพียงชายที่หัวใจกำลังจะแตกสลายเพราะได้พลั้งเผลอทำร้ายจิตใจคนรัก


     บิดาของหลี่ฟู่ต๋า หลี่ถิงเห็นสภาพหลานชายของอู๋เหวินคังเป็นเช่นนี้ก็รู้สึกสงสาร ยังไงอีกฝ่ายก็เคยเป็นลูกเขย 



   เธอพูดจริงเหรอเรื่องที่อยากจะแต่งงานกับหลี่ฟู่ต๋าอีกครั้ง” หลี่ชิงถาม

 

     อาชิง” หลี่จิ้งเถิงรีบขัด หลี่ชิงส่ายหน้าให้บิดา

 

     คุณพ่อครับ พวกเราก็รู้ว่าเสี่ยวต๋ารักผู้ชายคนนี้มาก แม้อู๋เฉิงชุนจะผิดจนไม่น่าให้อภัย แต่ว่า...ทุกคนก็รู้ดีว่าสังคมเราไม่ยอมรับการหย่าร้าง คนที่เสียหายที่สุดก็ยังคงเป็นเสี่ยวต๋าของเรา ผมในฐานะพ่อของเขา ไม่สนใจกฎเกณฑ์สังคมจะไม่ยอมรับก็ช่างผมเลี้ยงดูเขาได้ทั้งชีวิตอยู่แล้ว แต่ว่าพ่อครับ

     ถึงเราจะเป็นครอบครัวของเขา เป็นผู้ให้กำเนิดเขา แต่ยังไงเราก็ต้องให้ความสำคัญกับความรักของเขาด้วย พวกเขาเคยเป็นสามีภรรยากัน เคยใช้ชีวิตร่วมกันครั้งหนึ่ง ถึงแม้จะมีความผิดพลาดอยู่บ้าง แต่ถ้าสุดท้ายแล้วเสี่ยวต๋ายังคงเลือกเขา เราก็ทำอะไรไม่ได้...คุณพ่อ...ให้เสี่ยวต๋าเป็นคนตัดสินใจเองเถอะครับ” ทุกคนนิ่งเงียบกับคำพูดของหลี่ชิง 


     เจิ้งคุณมองหน้าพ่อของคนรักเจ้านายอย่างยกย่องเทิดทูน 

 

     เฮอะ!" ชายชราสะบัดหัว "เห็นแก่ความรักของอาต๋า ฉันจะยอมให้แกไปตามอาต๋ากลับมาก็ได้...แต่ว่าแกห้ามใจทำร้ายจิตอาต๋าเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นฉันกับอู๋เหวินคังจะเด็ดหัวแกแล้วเสียบประจานไว้หน้าตระกูล!” เจิ้งคุณตาเหลือก ทำไมเหล่าผู้อาวุโสถึงโหดกันขนาดนี้ เขาควรเตือนเจ้านายสักเล็กน้อยหรือไม่


     สีหน้าของอู๋เฉิงชุนดีขึ้น รับคำหนักแน่น “ผมรับรองครับ ว่าจะรักและดูแลต๋าต๋าให้ดีที่สุดมากกว่าชีวิตของตัวเอง


     หลี่จิ้งเถิงถลึงตาใส่เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมตระกูลอู๋ ต๋าต๋าอะไร! อาต๋าของเราไม่ใช่คนที่เธอจะมาล้อเล่นได้หรอกนะ! พูดจบชายชราก็หมุนตัวเดินเข้าบ้านไปโดยการประคองของหลี่ถิงและภรรยาที่หันมาให้กำลังใจอู๋เฉิงชุนอีกครั้ง

 

 

     แต่ทันใดนั้น

 

 

     เอ่อ คุณหลี่จิ้งเถิง ท่านประธาน ดิฉันมาจากบริษัทเอ้อเป่าร์ มาพูดเรื่องการดูตัว..


 

     หมดหน้าที่ของเธอแล้วกลับไป!” แม่สื่อหน้าเหวอ ทำอะไรไม่ถูกไปพักใหญ่ จนลูกน้องต้องช่วยกันลากขึ้นรถกลับไปอย่างไว

 




  หลังจากได้รับโอกาสครั้งที่สองอู๋เฉิงชุนขอลาหยุดกับอู๋เหวินคัง แล้วรีบขับรถไปตามหาหลี่ฟู่ต๋าทันที เขาทิ้งเจิ้งคุณไว้คอยทำหน้าที่แทน และแน่นอนว่าเจ้าตัวยินดีที่จะทำหน้าที่ตรงนั้นมากกว่าการตามเขามา เพราะเห็นว่าจะได้ใช้เวลานี้ง้องอนจงซื่อหยวนที่กำลังทำหน้าที่แทนหลี่ฟู่ต๋าเหมือนกัน

 

     ลูกน้องของเขาก็ไปอยู่ฝั่งโน้น อืมดี...


     อู๋เฉิงชุนจ้างนักจำนวนมากเพื่อตามหาหลี่ฟู่ต๋า เขาเช็คตารางการบินทุกเที่ยวแต่ก็ไร้วี่แวว จึงได้แต่ตามหาในประเทศอย่างไม่ลดละความพยายาม นอกจากนั้นเขายังได้ใช้เวลานี้รื้อฟื้นความทรงจำที่ขาดหายไปในช่วงนั้นด้วย...

 

 


 

     เจมส์นั่งอยู่บนชายหาดริมทะเลที่เงียบสงบ เสียงคลื่นซัดสาดแนวโขดหินทำให้เกิดความสบายใจ เขาสวมแว่นตากันแดดและหมวกปีกกว้างที่สานจากทางมะพร้าว ในมือถือมะพร้าวลูกหนึ่งที่เจาะเอาไว้แล้ว เวลานี้อากาศไม่ร้อนมากเขาจึงสามารถมองทะเลและคลื่นได้เรื่อยๆจนไม่อยากขยับสายตาไปไหน

     บนเกาะส่วนตัวของตระกูลหลี่ที่อยู่ทางตอนใต้ของประเทศเป็นที่ๆเจมส์เลือกมา ตอนแรกเขาก็คิดจะไปต่างประเทศเหมือนกัน อยากไปท่องเที่ยวทั่วโลกอะไรแบบนั้น แต่ร่างกายของเขาเหนื่อยเกินกว่าที่จะไปตะลุยที่ไกลๆ สุดท้ายจึงตัดสินใจมายังเกาะแห่งนี้ บรรยากาศที่นี่ดีสมชื่อสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงติดอันดับต้นๆของโลกนี้ อากาศไม่ร้อนไม่หนาวจนเกินไป เย็นสบายและไม่มีควันพิษอย่างในเมือง เสียอย่างเดียวการเดินทางที่นี่ต้องใช้เรือหรือไม่ก็เครื่องบินส่วนตัวเพราะห่างจากชายฝั่งประมาณ 70 กิโลเมตร นอกนั้นไม่มีอะไรไม่สะดวก


     นายน้อยหลี่ เลขาของคุณติดต่อมาค่ะ” พนักงานดูแลถือโทรศัพท์มาให้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ริมหาด เจมส์รับโทรศัพท์มาคุย


     ว่าไง ที่นั่นเรียบร้อยรึเปล่า” เขาได้ยินเสียงพูดคุยบางอย่างแทรกเข้ามาแต่ไม่ได้สนใจ คงเป็นสัญญาณรบกวนจากในเกาะ


     เรียบร้อยครับ แผนงานที่คุณเตรียมไว้ไม่มีปัญหาเอกสารที่ต้องเซ็นผมจัดส่งไปให้ทางอีเมลล์แล้ว ส่วนเรื่องข่าวก็เงียบสงบดีแล้วครับ” 


     อืม” มือเรียวจับหลอดคนน้ำมะพร้าวไปมา ดีมาก


     คุณจะไม่ถามเรื่องบ้านนั้นบ้างเหรอครับ” มีสัญญาณรบกวนอีกแล้ว เจมส์ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะฝั่งเขาหรือฝั่งจงซื่อหยวน


     ไม่ล่ะ...ต่างคนต่างอยู่” ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องยุ่งเกี่ยวกันอีก มีอะไรอีกมั้ย


     “...ไม่มีแล้วครับ โปรดรักษาสุขภาพด้วยครับ” จงซื่อหยวนบอกก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดอะไรบางอย่างเสียงเบาที่เขาฟังไม่ถนัดนักแต่มีคำว่า 'พิกัด' เจมส์ไม่ได้สนใจอะไรเพราะเสียงคลื่นก็ดังพอสมควร


     นายเองก็เหมือนกัน จบทริปนี้ฉันจะให้นายหยุดพักร้อน” 


      ขอบคุณครับ” อีกฝ่ายวางสายไปด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เจมส์หัวเราะเบาๆ การหาเวลาพักให้คนๆหนึ่งไม่เห็นจะยากอะไร ทำไมตอนนั้นผู้จัดการส่วนตัวของเขาถึงทำไม่ได้กันนะ

 

     อ่า...อย่างนี้ก็ดีเหมือนกัน เท่ากับเขาได้พักผ่อนไปในตัว ทำงานมาตั้งมากไม่เคยได้พัก ตายแล้วก็ยังต้องทำงานต่อ การใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ของหลี่ฟู่ต๋าให้คุ้มค่ายังดีซะกว่า ถึงเขาจะต้องรอเวลาที่ไอเดนมารับก็เถอะ


            และแล้วเปลือกตาของชายหนุ่มก็ปิดลงเข้าสู่ห้วงนิทรา...

 



 

            ตื่น

           

            ‘ตื่นสิ

 

            ‘ขี้เซาจริงๆ

 

            ‘เจมส์ตื่น

 

            อืม.. เปลือกตาขยับอยู่สองสามครั้งก่อนจะเปิดขึ้น แสงจากหน้าต่างแยงเข้ามาทำให้คนที่พึ่งตื่นจากนิทราไม่พร้อมรับแสงจ้านั้น เขางัวเงียขึ้นเหม่อมองไปรอบตัวอย่างสงสัย

            ใครเรียกกันนะ ห้องสีขาวสะอาดที่มีเตียงเล็กๆเตียงหนึ่งตั้งอยู่กลางห้อง  เขาก้มลงมองตัวเองที่นอนอยู่บนโซฟาพาลให้งุนงงว่ากำลังอยู่ที่ไหน

 

            เราคือใคร?


            เจมส์ เนลคิส’ เสียงหนึ่งแว่วเข้ามา คล้ายเสียงลมที่หวีดหวิวจากนอกหน้าต่าง 



            
เจมส์ เนลคิส?

           

            อ่าใช่ เขาคือเจมส์ เนลคิส เจมส์ผุดลุกขึ้นยืน ร่างกายดูเล็กลงกว่าที่คิด มือและแขนเหมือนเด็กอายุไม่ถึงสิบขวบ เขาใช้ร่างกายสั้นๆนั้นเดินไปรอบห้อง เตียงขาวสะอาดนั่นไม่มีใครอยู่เลย แม้แต่สายน้ำเกลือหรืออุปกรณ์พยุงชีพที่เคยมีก็หายไปหมด


          ที่นี่คือโรงพยาบาล

 

            เขามาทำอะไรที่ ทำไมรู้สึกคุ้นเคยจัง...

 

            เจมส์...’ เกิดเสียงลมอีกครั้ง เจมส์หันไปมองนอกหน้าต่าง ผ้าม่านสงบนิ่ง แล้วเสียงนั้นมาจากไหน

 

            ใครน่ะ นั่นใครพูดอยู่” เจมส์มองไปรอบตัว ในห้องนี้มีแต่เขาคนเดียว

 

            ‘เจมส์...นายผิดสัญญา’ เสียงลมดูโกรธเกรี้ยว ผิดสัญญา! ผิดสัญญา! คนโกหก!’

 

            “ใคร! นั่นใคร!” เจมส์ปิดหูตัวเอง เสียงกล่าวหายังดังขึ้นต่อเนื่องในหู หลอกหลอนเขาจนรู้สึกตื่นกลัว

 

            ฮึก...ทำไมเขารู้สึกเศร้าแบบนี้ เศร้าจนอยากร้องไห้ แต่ไม่มีน้ำตาสักหยดไหลออกมา

 

            ทำไม...” เขาสับสน ร่างเล็กๆของเด็กเจ็ดขวบดึงทึ้งผมตัวเอง จิกนิ้วเข้าไปที่หนังศีรษะหาทางระบายความอึดอัดนี้

 

            นายสัญญาแล้วเจมส์ นายสัญญาแล้ว...

 

            เขาสัญญาอะไรกัน เขาสัญญากับใคร? ทำไม มันเกิดอะไรขึ้น

 

            หรือว่า



          สัมผัสเปียกชื้นแปลกๆบนหน้าผากทำให้เขาหลุดออกจากห้องนั้น

 

     


            ตื่นสิที่รัก” 


 

            “ตื่นเถอะ”            


 

            เฮือก! 


               เจมส์ลืมตาขึ้น 



               เขามองคนที่กำลังปลุกเขาตรงหน้าอย่างคาดไม่ถึง 


               อู๋เฉิงชุนมาทำอะไรที่นี่!!


            ตื่นแล้วเหรอ ทำไมนายขี้เซาจังล่ะ หืม” อู๋เฉิงชุนยกยิ้ม ชายหนุ่มอยู่ในชุดไปรเวทสบายๆ ยกถาดอาหารเข้ามาวางไว้ตรงหน้าเขา 


               ที่นอนอยู่บนเตียง?

 

            เดี๋ยวนะ ก่อนหน้านี้ในโรงพยาบาลนั่นเขากำลังอยู่ฝันงั้นเหรอ?


            แสดงว่าเขาหลับไปบนชายหาดใช่ไหม แล้วทำไมเขาถึงโผล่มาที่เตียงได้?


            ที่สำคัญอู๋เฉิงชุนมาที่นี่ได้ยังไง?  เจอเขาได้ยังไง!



          "อย่าขมวดคิ้วสิ" นิ้วยาวสกิดตรงหว่างคิ้วแผ่วเบาก่อนจะฉวยโอก่าสลูบไล้ใบหน้าเนียนลื่นที่เจ้าของยังไม่รู้ตัว


            คำถามมากมายตีกันไปมาจนปวดหัว อู๋เฉิงชุนเห็นจึงขึ้นมาซ้อนตัวเองเข้าที่ด้านหลังของหลี่ฟู่ต๋า ช่วยนวดศีรษะให้อย่างเบามือ


            นอนกลางแดดจ้าแบบนั้นก็ปวดหัวสิ ทำไมไม่ดูแลตัวเอง ทำให้ฉันเป็นห่วงอีกแล้ว” นวดคลึงไปได้สักพัก เจมส์ก็หายง่วงงุน พอนึกอะไรออกก็รีบผละตัวเองออกจากแผ่นอกหนาของอู๋เฉิงชุนทันที แต่อีกฝ่ายกลับยึดเขาไว้แน่นหนาไม่ยอมปล่อย


            อย่าพึ่งลุกเร็วๆเดี๋ยวหน้ามืด กินนี่ก่อน ฉันสั่งให้เขาทำซุปงาดำวอลนัทมาให้ ลองดูสิ เสียงอ่อนโยนของผู้ชายคนนี้ไม่ได้ทำให้เจมส์ผ่อนคลาย เขากลับยิ่งรู้สึกขัดหูมากกว่า


            คุณมาทำอะไรที่นี่ คุณอู๋เฉิงชุน” อู๋เฉิงชุนเห็นหลี่ฟู่ต๋าไม่สนใจซุปตรงหน้าจึงเลื่อนถ้วยซุปออกไปไว้บนโต๊ะ ก่อนจะหันมาตอบคำถามของหลี่ฟู่ต๋าอย่างชัดเจน


 

            “มารับเมียกลับบ้าน






     THE END





*************************************************************************************************************************************

NEXT :  ตอนพิเศษ ภารกิจพิชิตสามี  ^______________________________________________^


และแล้วก็จบตอน ค้างมานานมาก!!! กราบขออภัยมา ณ ที่นี้ เป็นนิยายเรื่องแรก และเรื่องแรกที่แต่งเยอะที่สุดเท่าที่เคยแต่งมา เจอปัญหาเอฟรี่ติงจริงๆ ทั้งทักษะการเขียนไม่เอาอ่าว การเดินเรื่องไม่สมูท มึนๆงงๆ วนในอ่าง คำผิด เวิ่นเว่อ ยืดยาด หักดิบ คือทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตนักเขียนคนนึงจะต้องเจอ ซึ่งเราได้เจอแล้วกับตัวเอง 555 


ยังมีตอนพิเศษอีกตอนสำหรับภารกิจพิชิตสามีนะคะ ให้พี่ชุนแกได้ใช้พื้นที่ง้อเมียสักหน่อย ไหนจะคู่ของคุณเลขาอีก 


หากมีข้อผิดพลาดใดๆ ไรท์ขอโทษด้วยนะคะ พัฒนาได้ไม่ถึงไหนจริงๆ แต่จะพยายามพัฒนาไปเรื่อยๆ ปมหลักของเรื่องก็จะทยอยเปิดมาเหมือนกัน รู้สึกมันหลายตอนเหลือเกินปมหลักไม่ถึงไหนสักที 5555555555555555555555 ไม่แน่ใจนะว่ายังมีอีกกี่แอคกี่ตอนเพราะแต่งสด และด้นส้น พล็อตก็สดยิ่งกว่าปลาที่พึ่งขึ้นจากเรือ ทุกเรื่องที่เราแต่งมีแรงบรรดาลใจมีที่มาที่ไป บางเรื่องก็คิดขึ้นมาในตอนนั้นเอง จึงเสียพลังงานไปกับการจินตนาการพันล้านหนักมาก 555


ช่วงนี้ไรท์พึ่งว่างจากการสอบเข้าทำงานที่ยืดเยื้อมายาวนาน ไรท์จะเอาเวลานี้แก้คำผิดและปรับปรุง ไม่ถึงกับปิดรีไรท์หรอกค่ะ ไม่ชำนาญขนาดนั้น แต่จะเริ่มทยอยแก้คำใหม่ให้สละสลวยขึ้นเท่านั้น เพราะเคยสัญญากับคนอ่านเอาไว้นานแล้ว ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ รักคนอ่านค่ะ



KNRS / LILAC / YELLOW


ช่วงนี้กำลังติด ปรมาจารย์ลัทธิมาร ในทวิตจะเวิ่นเว้อหน่อยนะคะ ขอโทษค่ะ 555555555555555555555555555555 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.684K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,603 ความคิดเห็น

  1. #4596 KKFBLACK (@kittiya_ff) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 / 23:19

    รออออและรอออออ
    #4,596
    0
  2. #4594 MrPE (@Supamas24886) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2563 / 13:30
    ไรท์ คิดถุงงงงง แงงงง
    #4,594
    0
  3. #4592 Cervidae (@uyoume) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2563 / 09:00
    รอตอนพิเศษอยู่นะคะะะ
    #4,592
    0
  4. #4587 Ainaemoroe (@bodylovenamkaeng) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 30 กันยายน 2563 / 00:57
    อยากอ่านต่อจังเลยค่ะ
    #4,587
    0
  5. #4581 b_bbbbb (@b_bbbbb) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 17:46
    ครบรอบปีแล้วคร้าา
    คิดถึงไรท์มากมาย
    #4,581
    0
  6. #4579 BlueClub (@vainlyhope) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 02:09

    แงงงงงงง ไรท์ต๋า ดั้ยโปดดดดดด
    #4,579
    0
  7. #4576 นัทผู้ดมกาว (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 03:25

    กลับมาใด้รึเปล่า~กลับมาหาฉันทีที่ร๊ากกกกใด้โปรด!!!!!

    (ไรท์จะทิ้งพวกเราไปเเบบนี้ไม่ได้นะ!ขอร้องกลับมาอัพปต่อเถอค่าา~เรารอมาปีนึงเเล้วนะ)

    #4,576
    0
  8. #4575 Chutikan (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 00:55

    เออะไรท์หายไปไหนใครรู้บ้าง

    #4,575
    0
  9. #4573 Rhythm (@rosette-no-mindy) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 21:25
    ยังคงรอเธอเสม๊ออ~ ไม่มีวันลืมเลือน~ //กรุณาสอดเพลงประกอบ---
    #4,573
    0
  10. วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 19:26
    อยากให้เจมส์ตอบกลับไปจังเลยว่า"ผมไม่มีผัว" หมั่นไส้ชุนมากตบหัวแล้วลูบหลังเก่ง//เบะปากมองบน
    #4,561
    0
  11. #4560 Rukbts111 (@Rukbts111) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 14:35
    รอ....
    #4,560
    0
  12. #4549 bllam1880 (@bllam1880) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 11:14

    กลับมาเต๊อะ!! ถึงเราจะพึ่งมาเห็น เเต่กลับมาอัพเต๊อะ!!งือออออ~~
    #4,549
    0
  13. #4540 0923853934 (@0923853934) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 02:14
    รอออออ กลับมาต่อเร็วๆๆๆๆน้าาาา
    #4,540
    0
  14. #4539 2548mina (@2548mina) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 01:42

    คิดถึงงงงงง
    #4,539
    0
  15. #4538 ChLoE. (@mint09za) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 19:27
    ไรทททท์กลับมาเถอะะะะะอิฉันจะขาดใจตายแล้วววฮื้อออออ อย่าไปยอมมันง่ายๆค่ะลูกเอาคืนให้สุด!!!
    #4,538
    0
  16. #4529 waruko002 (@waruko002) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 11:43

    รรอตอนพิเศษมาต่อเร็วๆๆรท์

    #4,529
    0
  17. #4527 Thanva2004 (@Thanva2004) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 01:39
    จะรอๆๆๆๆๆๆ
    #4,527
    0
  18. #4525 Fancy-King (@Fancy-King) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 01:19
    ไรท์ไม่เคยให้ความยุติธรรมกับนายเอกเลยอ่ะ นายเป็นรองพระเอกตลอด
    #4,525
    0
  19. #4521 oONORTHOo (@KitKat-100842) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 11:43
    ตอนพิเศษน่าจะตั้งชื่อว่า ภารกิจพิชิตใจภรรยา มากกว่า 55555
    #4,521
    0
  20. #4513 Aliceter (@Aliceter) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 22:00
    รออยู่น่าาาา
    #4,513
    0
  21. #4493 Pinky-1187 (@Pinky-1187) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 10:27
    ไรท์จ้าาาา อุแงงงงงง ;-;
    #4,493
    0
  22. #4492 jkooktaev (@jkooktaev) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 02:56
    รอไรท์อยู่นะ ;-;
    #4,492
    0
  23. #4479 Jenwaree_1037 (@Jenwaree_1037) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 13:51
    กลับมาได้หรือป่าววว
    #4,479
    0
  24. #4478 Kn_nann (@Kn_nann) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 06:56
    เอาคืนมันเลยลูก -ลูกเขยไม่รักดีสมควรตาย! หึ่ย
    #4,478
    0
  25. #4477 GOT-MarkBam (@Angle-2358) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 13:37
    ว้อท!? คือไรอะ เล่นกับความรู้สึกคนอื่นขนาดนั้นน่าจะเอาคืนให้ตายไปข้าง!!!
    #4,477
    0