พระชายาศรัทธารัก(มีรูปแบบ E-bookแล้วนะคะ)

ตอนที่ 28 : สนมฟางเจ้าแผนการณ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 187
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    27 พ.ค. 62



 

รูปแบบ e-book ในราคาเบาๆ 209 บาทเร็วๆนี้นะคะ (ไรท์ออกราคาให้เอื้อมถึงกันได้ทุกคนค่า)





       “ ก็ข้าทนไม่ไหวที่เห็นมีคนไปเข้าข้างพระชายานั่น อีกอย่างข้าก็กลัวด้วย

      ข้าจะเรียกให้คนของข้ามาจัดการ จางหย่งผิวปากเรียกลูกน้องตนที่อยู่รอบๆตำหนักเข้ามาก่อนที่จะให้จัดการกับศพนางกำนัลทั้งสองคนโดยหารู้ไม่ว่ากำลังมีสายตาที่อยู่ในที่มืดมองอยู่

      อีกแล้วรึ ร่างหนาที่นั่งหันหลังให้เอ่ยอย่างเชืองช้า เมื่อได้ยินเรื่องที่องครักษ์ตนไปเฝ้าสังเกตดู

      ขอรับ

      เจ้าระวังตัวด้วย ส่วนเรื่องนี้ปิดไว้ก่อนอีกไม่นานทุกอย่างจะกระจ่างเอง

      วันต่อมาหลังจากที่จางหย่งมั่นใจแน่ว่าสนมจื่อลู่คงรู้เห็นเรื่องตนอยู่บ้างจึงเดินตรงไปยังตำหนักของจิวฮวาก่อนจะพบสนมจื่อลู่ที่นั่งคุยเล่นหัวเราะอย่างสนุกสนานเมื่อพบเป้าหมายตนจึงเสะยิ้มพาลงเดินเข้าไปใกล้

      คาราวะพระชายาและสนม สนมจื่อลู่หันมาเมื่อหันว่าเป็นผู้ใดก็เอ่ยกระแซะออกไป

      สนมของเจ้าให้มาดูรึว่าพระชายายังกินดีอยู่ดีรึเปล่า จิว ฮวาเอามือแตะอีกฝ่ายเชิงห้ามปรามพลางหันไปถามผู้มาใหม่

     เจ้ามีอันใดรึไม่ จางหย่งยิ้มก่อนจะตอบออกไป

     ข้าเพียงมาเดินเล่นไม่คิดว่าจะเดินเพลิดเพลินหลงเข้ามาในเขตกักขังพระชายาเช่นนี้ จิวฮวาเม้มปากแน่นดูท่าอีกฝ่ายคงมาตอกย้ำนางสินะ

      เปิ่นหวางเฟยสบายดี เจ้ากลับไปเถอะ จางหย่งหันไปมองสนมจื่อลู่จนนางรู้สึกขนลุกซู่เมื่ออีกฝ่ายเดินจากไปนางจึงตัดสินใจที่ขอกลับตำหนักโดยไม่รู้เลยว่าการกลับตำหนักของนางครั้งนี้อาจมีเหตุบางอย่างเกิดขึ้น

      อืม ซือหลิงกลิ่นอะไรหอมจริง จิวฮวาเดินเข้ามาภายในตำหนักก่อนที่จะทักขึ้นเมื่อนางได้กลิ่นหอมอ่อนๆโชยเข้ามาแตะปลายจมูก

      คงเป็นกำยานที่นางกำนัลเอามาวางไว้น่ะเพคะ ข้าเห็นเลยนำมาจุดให้พระชายา จิวฮวายิ้มพลางไปนั่งที่เตียงหลับตาพริ้มสูดกลิ่นเข้าจมูกอย่างช้าๆ กลิ่นหอมนี้ทำให้นางผ่อนคลายรู้สึกเหมือนอยากจะหลับลงซะให้ได้สมองก็เริ่มเคว้งคว้างจนนางต้องค่อยๆล้มตัวนอน ด้านนางกำนัลคนสนิททั้งสองเมื่อเห็นนางตนหลับไปจึงพาตนออกมาด้านนอกก่อนจะถูกตีจากด้านหลังเข้าที่หลังทั้งสองคนเพียงเสี้ยวทั้งสองก็ล้มพับสลบลงไปกองกับพื้น

      เรียบร้อยจัดการนำตัวนางทั้งสองไปนอนข้างประตูไป นางกำนัลร่างท้วมสองสามคนรีบจัดการสิ่งที่ได้รับมอบหมายมาจากคนที่สั่งการมาพร้อมเบี้ยถุงใหญ่

      จางหย่งเจ้าไปไหนมา สนมฟางหรงเอนหลังนั่งพิงหมอนพลางหยิบผลไม้กินอย่างอารมณ์พลางมองอีกฝ่ายอย่างมีเลศนัย

      ข้าก็เดินไปมาอยู่แถวนี้แหละ

      กินชานั่นหน่อยสิ ข้าได้มาจากกุ้ยเฟยรสดีเชียว จางหย่งเลิกคิ้วมองหญิงตรงหน้าที่ดูอารมณ์ดีผิดปกติก่อนจะเอ่ยปฏิเสธ

      ไม่ละ ข้าไม่อยากกินตอนนี้ สนมฟางหรงคิ้วขมวดก่อนจะเลิ่กลั่กพลางเอ่ยบอกอีกฝ่าย

      ข้าอยากให้ได้ลิ้มลองเจ้าก็ลองสักหน่อยสิ จางหย่งถอนหายใจก่อนจะหยิบขึ้นมายกหมดรวดเดียว

      ดี ดี สนมฟางหรงมองผ่านไปยังด้านนอกที่มีนางนางกำนัลร่างท้วมรออยู่ พอหันกลับมาร่างหนาก็เสซวนไปมาก่อนจะล้มจนเข่าคุกลงพื้นเจ้าตัวพยายามเอาสองมือยันไว้ทว่ากลับต้านร่างกายตนไม่ได้สายตาพร่ามัวก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดับไปตามด้วยร่างหนาที่ฟุบไว้

      ทำเพื่อข้าอีกสักคราเถอะนะจางหย่ง นางส่งสายตาให้คนด้านนอกเข้ามาพยุงเอาร่างหนาไปยังที่ๆนางได้ตระเตรียมไว้ก่อนจะยิ้มหน้าระรื่น

      จัดการให้ดีแล้วอย่าลืมเอาเอากำยานออกมาด้วยละ นางกำนัลค้อมหัวรับก่อนจะนำร่างหนาออกไป

      พอเวลาผ่านไปไม่ถึงเค่อเมื่อนางแน่ใจว่าคนของตนคงทำทุกอย่างดีแล้วจึงลุกขึ้นและมุ่งหน้าไปยังตำหนักอีกฟากโดยมีนางกำนัลหลายคนตามเป็นโขยง

      สนมมามีอะไรรึขอรับ สนมฟางหรงแทบอยากจะฆ่าคนตรงหน้าไปอีกคนที่คอยขัดขวางนางอยู่ร่ำไป

      ข้ามาหาท่านพี่ ท่านพี่อยู่รึไม่

      อยู่ แต่คงให้เข้าพบไม่ได้ขอรับ นางชักสีหน้าใส่อีกฝ่ายก่อนจะเดินฝ่าเข้าไปขณะที่เฉิ่งลิ่งก็พยายามที่จะเข้ามาจับตัวนาง

      อย่ามาจับต้องตัวข้า ยามนี้ข้าไม่ได้มีเพียงอำนาจแต่ข้ามีบุตรที่อยู่ในครรภ์หวังว่าเจ้าจะเข้าใจ เป็นเรื่องง่ายที่จะลากนางออกไปหากแต่เขาไม่อยากให้มีเรื่องที่ต้องมาซักถามข้อเท็จจริงกันหรือแม้แต่เรื่องที่ต้องพูดหยุมหยิมกันกับนางจึงยอมถอยห่างออก

       อย่านึกว่าข้าไม่รู้นะว่าเจ้ากำลังจะช่วยมัน สนมฟางหรงก้าวขึ้นมาข้างๆเฉิ่งลิ่งซึ่งกำลังหันหน้าออกไปด้านนอกก่อนจะเอ่ยกระซิบเบาๆจนอีกฝ่ายหันมามองหน้า สนมฟางหรงแสะยิ้มก่อนจะเดินเข้าไปด้านในตำหนัก

      คาราวะท่านพี่เพคะ องค์ชายสองที่กำลังนั่งจิบชาอยู่หันมามองหญิงงามที่มาเยือนอย่างช้าๆเขาไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะกล้ามาที่นี่เพราะที่นี่มีเพียงตนเท่านั้นที่มาได้และได้สั่งห้ามไปแล้วดูท่านางคงไม่ฟัง

      มีเรื่องอะไรรึสนม

      ไปกับข้าหน่อยนะเพคะ ข้าอยากไปเยี่ยมพระชายาและอยากให้ท่านพี่สั่งให้นางเป็นอิสระจากการกักให้อยู่แต่ตำหนัก สนมฟางหรงรีบเดินอ้อมมาฉุดให้คนตัวโตรีบลุกขึ้นจากด้านองค์ชายสองก็จะเอ่ยปากถามแต่ก็หงุดงงกับท่าทีของนางที่ดูรีบร้อน

      เดี๋ยวๆ... นางไม่สนกับสิ่งที่อีกฝ่ายพยายามที่จะให้นางหยุดเจ้าตัวรีบดันหลังอีกฝ่ายให้ออกไปและฉุดรั้งแขนให้เดิน

      เจ้าต้องเดินช้าๆสิ เดี๋ยวเด็กในครรภ์จะเป็นอะไรเสียก่อน

      โอ๊ย ไม่เป็นไรเพคะ ข้าอยากให้ท่านพี่ไปเห็นเร็วๆ องค์ชายสองขมวดคิ้วก่อนจะหยุดนิ่งพลางมองหน้านางจนสนมฟางหรงรีบแก้ตัวและรั้งให้อีกฝ่ายเดินต่อไป

      ก็..ก็เห็นหน้านางไงเพคะ

      เมื่อมาถึงยังด้านหน้าตำหนักทุกคนที่มาก็มาหยุดที่เหล่านางกำนัลที่นอนหลับใหลกันอยู่ด้านนอกหน้าห้องนอนของจิวฮวา สนมฟางหรงลอบยิ้มก่อนจะเอ่ยอย่างเสียงดังเพื่อให้คนด้านในเริ่มรู้สึกตัว

      นี่พวกเจ้า ตื่นๆๆกันเดี๋ยวนี้ มานอนอะไรกันตรงนี้ สนมฟางหรงพูดก่อนจะก้มลงเขย่าที่ตัวของจิ้นชิงและซือหลิงจนทั้งสองตื่นขึ้นมาพร้อมกับใบหน้าที่งัวเงียและเจ็บที่ท้ายทอยอาการทั้งหมดอยู่ในการสังเกตขององค์ชายสองทั้งหมดทว่าฝ่ายนั้นนิ่งไม่ได้พูดอะไรออกมา

      คาราวะองค์ชายเพคะ สนมฟางหรงหันให้นางกำนัลตนจับสองคนนี้ออกห่างจากประตูก่อนที่ตนจะเดินไปทำท่าจะผลักมันออก

      เดี๋ยว สนมจะไม่ลองเคาะหรือตะโกนถามพระชายารึว่าสะดวกรึไม่ เพราะที่นี่เป็นที่ส่วนตัวของนาง ทว่าไม่ทันที่ใครจะพูดอะไรไปมากกว่านี้เสียงที่ดังมาจากด้านในก็ทำเอาคนที่อยู่รอบๆตกใจกันไปหมดก่อนที่องค์ชายสองจะรีบผลักเข้าไปด้วยความเป็นห่วงตามด้วยสนมฟางหรงที่รีบเข้าไปด้วยสีหน้าดีใจ

      กรี๊ดดดด จิวฮวาตกใจหนักเมื่อรู้สึกตัวจากเสียงพูดคุยกันจากคนด้านนอกพอเริ่มงัวเงียลืมหน้าขึ้นมาก็ต้องตะลึงนิ่งงักหัวใจร่วงหล่นลงแทบเท้าเมื่อข้างกายนางพบเข้ากับบุรุษร่างกำยำนอนเปลือยกายข้างตนพอก้มดูตนเองก็มีสภาพไม่ต่างกัน แต่ก็ต้องตกใจจนหน้าชาเมื่อคนที่ผลักประตูบานใหญ่เข้ามาคือสามีตนตามมาด้วยสนมฟางหรงและเหล่านางกำนัลทั้งหลาย

      นี่มันอะไรกัน! เสียงตวาดดังลั่นนางมองใบหน้าผู้เป็นสามีใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและผิดหวังจนนางกลัว

      ไม่เพคะ อึก.. ไม่ใช่.. น้องไม่รู้ ฮื่อ สนมฟางหรงก็มีใบหน้าตกใจไม่แพ้กันเมื่อบุรุษที่นอนหันข้างให้ค่อยๆลุกขึ้นก่อนจะเห็นใบหน้าที่ชัดเจนว่าเป็นทหารในตำหนักของอีกฝ่ายมิใช่จางหย่งที่นางให้นางกำนัลร่างท้วมนำตัวมา

      นี่เจ้าใฝ่ตกเอาทหารมานอนด้วยเชียวรึพระชายา องค์ชายสองหันมองคนข้างกายก็เห็นนางอ้าปากหว้าด้วยความตกตะลึง

      ท่านพี่ ท่านพี่ จิวฮวาหันซ้ายขวาก่อนที่ซือหลืงจะรีบเอาชุดมาให้นางห่มคลุมตัว จิวฮวารีบเดินเข้ามากอดขาองค์ชายสองพลางร้องไห้อ้อนวอนอย่างน่าเห็นใจใบหน้างามเปียกไปด้วยน้ำตาที่หลั่งมาไม่ขาดสาย

      ท่านพี่น้องไม่รู้ ไม่รู้ว่าทหารผู้นี้เข้ามาได้อย่างไร น้องรักท่านพี่ผู้เดียวนะเพคะ จิวฮวาพูดไปร่ำไห้ไปแทบขาดใจมือทั้งสองก็นั่งกอดขาผู้เป็นสามีที่บัดนี้ยืนนิ่งไม่พูดไม่จา

      นี่เจ้าช่างกล้านะ ใยไม่ลองถามทหารผู้นั้นดูบ้างว่าเจ้าเอามันมาได้อย่างไร สนมฟางหรงหันไปหาทหารผู้นั้นที่ใช้ผ้าห่มพันรอบเอวสอบพลางรีบลงมานั่งคุกเข่าที่พื้นตอนนี้ทุกคนต่างก็หันไปยังนายทหารผู้นั้น

      ขออภัยองค์ชายขอรับ พระชายาชักชวนให้ข้าเข้ามาด้านหน้าต่างหลังจากที่ไม่มีผู้คนแล้ว จิวฮวาแทบลืมหายใจเมื่ออีกฝ่ายพูดมาเช่นนั้นนางส่ายหน้าไปมาก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสามี

      ไม่เป็นความจริงเพคะ มีคนกลั่นแกล้งพระชายาพวกข้าอยู่ด้านนอกรู้สึกว่ามีผู้บุกรุกเข้ามาและทำร้ายพวกข้าจนหมดสติไป หรืออาจเป็นทหารผู้นี้ที่ลอบเข้ามาเอง จิ้นชิงรีบวิ่งมาคุกเข่าพูดต่อหน้าองค์ชายสองตามมาด้วยซือหลิงสหายอีกคน

      ใช่เพคะ พวกข้าถูกทำร้ายจนหมดสติ สนมฟางหรงมองสลับไปมาเมื่อหันสีหน้าที่อ่อนลงขององค์ชายสองจึงรีบเข้าไปแกะมือที่กอดขาของอีกฝ่ายอก พลางพูดขึ้นอย่างเสียงดัง

      นี่เจ้าคิดรึ ว่ามีกำนัลพวกนี้มาพูดแล้วจะทำให้ความผิดเจ้าคลาย ทหารผู้นั้นก็พูดอยู่ว่าเจ้าชักชวนไม่มีผู้ใดไม่เกรงกลัวองค์ชายเจ้าก็รู้ จิวฮวาก้มหน้าร้องไห้แทบหายใจข้างกายก็มีนางกำนัลทั้งสองที่โอบกอดไว้ ไม่นานเฉิ่งลิ่งก็รีบเข้ามาก่อนจะอ้าปากค้างอย่างตกใจพลางมองหน้าสนมฟางหรง

      เฉิ่งลิ่งเจ้ามาก็ดีแล้ว เอาตัวทหารผู้นั้นไปขังรอเปิ่นหวางไป  ไตร่สวนด้วยตนเอง ยามนี้ให้พระชายาไปอยู่ที่ตำหนักเก่าของท่านแม่และห้ามผู้ใดไปที่นั่นถ้าเปิ่นหวางไม่มีคำสั่ง องค์ชายสองหันไปสั่งการกับองครักษ์ตนเองและเดินออกไปอย่างรวดเร็วด้านสนมฟางหรงก็ยิ้มอย่างออกหน้าออกตาเพราะใครๆก็รู้ว่าตำหนักเก่าของกุ้ยเฟยอยู่ไกลจากตำหนักอื่นและราชวังในปัจจุบันเป็นอย่างมากตำหนักนั้นทรุดโทรมเกินกว่าจะซ่อมแซมและบูรณะมันได้จึงมีการย้ายที่สร้างไปอีกที่ปล่อยให้ที่นั้นเต็มไปด้วยต้นไม้ต้นหญ้าและเถาวัลย์เต็มไปหมดที่สำคัญตำหนักก็เต็มไปด้วยฝุ่นเพราะไม่มีผู้ใดไปเก็บกวาดนานมากแล้ว สนมฟางหรงยิ้มอย่างสะใจก่อนจะเดินออกมาพร้อมๆกับองค์ชายสอง

      องค์ชายสองสับสนว่าความจริงเป็นเช่นไรแม้ยามแรกจะเชื่อใจในตัวจิวฮวาจึงทำตัวนิ่งแม้สนมฟางหรงจะใส่ไฟอย่างไรก็ตามแต่พอทหารผู้นั้นที่เป็นทหารเฝ้าตำหนักของนางเอ่ยออกมาอย่างไม่เกรงกลัวว่านางนั่นแหละเป็นผู้ชักชวนซ้ำสนมฟางหรงยังทำหน้าตกใจได้อย่างสมจริงตนจึงเริ่มหวาดระแวงและโมโหไล่ให้อีกฝ่ายไปอยู่ให้ไกล

      ท่านพี่อย่าเสียใจไปเลยเพคะ อีกอย่างนางทำขนาดนั้นใยท่านพี่ไม่ถอดนางออกจากพระชายาไม่ก็โบยนางค่อยให้นางไป ใจนางยังรู้สึกไม่สะใจที่อีกฝ่ายไล่ออกไปเพียงอย่างเดียวจึงนั่งลงข้างๆและพูดกรอกหูไป



.

.

.

***มาแล้วค่าหลังจากหายไปหลายวัน มีไปตรวจสอบเนื้อหาบ้างตรงไหนไม่ค่อยได้ก็มีแก้ก่อนจะอัปเดตลงเพื่อให้นักอ่านได้อ่านกันอย่างสนุกและได้อารมณ์ เดี๋ยวมาต่อพรุ่งนี้นะคะ

      

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

21 ความคิดเห็น