Short Fic KrisYeol : Darkness & Happiness Delight

ตอนที่ 11 : STORY 8 : THUNDER

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 289
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    25 ก.พ. 60

 
  CR.SQW
 
 

THUNDER

(เสียงของผมมันเรียกหาคุณช้าไป ผมอยากจะคว้าคุณไว้)



 

          ครืนๆ~~~ เสียงฟ้าคำรามอย่างเกรี้ยวกราด เมฆดำทะมึนปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า คล้ายว่าสายฝนรอเวลาจะกระหน่ำซ้ำเติมใครบางคน ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งคุดคู้อยู่ริมเสาท่ามกลางบรรยากาศสลัวใต้อาคารเรียน เวลานี้ทุกคนคงกลับถึงบ้านกันหมดแล้ว หากเขาไม่ถูกคนบางกลุ่มกลั่นแกล้งกักขังไว้ในห้องน้ำ ป่านนี้ก็คงได้นอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มอุ่นๆ แล้วเหมือนกัน ถ้าถามว่า แล้วทำไมไม่รีบกลับล่ะ?

          ชายหนุ่มเจ้าของชื่อ อู๋ อี้ฝาน หันมองซ้ายขวา เพราะเขาเกลียดฝนน่ะสิ เกลียดนะ ไม่ใช่กลัว

          “ฮ่าๆๆ” เสียงหัวเราะทุ้มกังวานดังมาแต่ไกล เสียงใสๆ พร้อมรอยยิ้มร่าเริงแบบนี้ มีอยู่คนเดียวนั่นแหละ ปาร์ค ชานยอล ม.ปลาย ปี 3 ว่าแต่ ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ? “ว้า! ฝนลงเม็ดแล้วเหรอเนี่ย”

          “เอาไงดี? มึงกลับกับกูป่ะ เดี๋ยวกูไปส่งที่บ้าน”

          คนถูกชวนให้กลับด้วยกำลังจะพยักหน้ารับอย่างแข็งขัน หากทว่าเขาคงรู้สึกเหมือนกำลังมีใครจับจ้องตัวเองมาจากที่ไหนสักมุมหนึ่งล่ะมั้ง ถึงได้ปฏิเสธไปซะเฉยๆ

          “ไม่อะมึง กูโทรให้คนที่บ้านมารับแล้วว่ะ อีกสักพักคงถึง มึงกลับไปก่อนเถอะเซฮุน”

          “มึงโทรตอนไหนวะ” เพื่อนซี้ทำหน้างง “เอางั้นเหรอ”

          “เอางั้นแหละ มึงกลับไปก่อนเลยยย” ชานยอลดันหลังเซฮุนให้เดินออกจากใต้ถุนตึกเร็วๆ “ไปซี่”

          “เออๆๆ ใจร้อนไปไหนวะ กูตัวเปียกหมดแล้วเนี่ย” เซฮุนหรี่ตามองเพื่อนรักอย่างจับผิด ก่อนจะรีบหยิบร่มขึ้นมากาง “งั้นกูไปนะ” ก่อนไปก็ขอทำท่าเชือดคอเป็นเชิงเตือนไอ้เพื่อนตัวแสบซะหน่อยว่าเขาไม่พอใจ แต่ชานยอลก็คือชานยอลที่น่ารักอยู่วันยังค่ำ เอาแต่ยืนโบกมือ ฉีกยิ้มตาหยีจนเห็นฟันขาวสะอาดอยู่นั่น ไอ้เด็กเอ๋อเอ๊ย! ใครจะไปโกรธลง   

          อู๋ อี้ฝาน กำลังชื่นชมท่าทางที่น่ารักของคนตรงหน้าไม่ต่างจากเซฮุน แต่ทันใดนั้นคนหน้าหวานกลับหันขวับมาจ้องเขาตาเป็นมัน ถึงกับรีบกลับมานั่งตัวแข็งแทบไม่ทัน

          “อะไรหนุ่มน้อย ทำไมมานั่งขดตัวอยู่ตรงนี้คนเดียว ไม่กลับบ้านกลับช่อง” ชานยอลเดินมานั่งยองๆ ข้างหน้าอี้ฝาน เอียงคอมองเล็กน้อย แต่เขาก็ยังเงียบ “รุ่นพี่พูดด้วยแต่ไม่ยอมพูดตอบนี่ เป็นเด็กไม่น่ารักเลยนะรู้มั้ย” ต่อว่าอย่างไม่จริงจังพร้อมกับบีบจมูกโด่งไปทีหนึ่งอย่างหมั่นเขี้ยว อี้ฝานรีบสะบัดหน้าออก “ทำโทษซะดีมั้ยเนี่ย” พอชานยอลทำท่าจะเข้าไปหอมแก้มอี้ฝาน เจ้าตัวกลับรีบลุกขึ้นยืน มือไม้อยู่ไม่สุขเอาแต่ดึงขากางเกงตัวเองไปมาอย่างประหม่า

          “พี่ชานยอลล่ะครับ ทำไมยังไม่กลับ”

          “ก็เห็นน้องลูกแมวแอบมานั่งหลบอยู่ตรงนี้คนเดียว พี่ไม่อยากปล่อยไว้นี่” ดูพูดเข้า ไม่ดูตัวเองเล้ย ใครกันแน่ลูกแมว “ตกลงทำไมยังไม่กลับห๊ะ เจ้าเด็กแสบ” ชานยอลยืดตัวขึ้นลูบผมอี้ฝานเบาๆ ไปสามที

          “พี่เลิกมายุ่งกับผมได้มั้ย” คนตัวสูงสะบัดมือเล็กออกไม่เบาแรง “ทั้งโรงเรียนไม่มีใครอยากมาใกล้ผมหรอก นอกจากพี่ พี่เป็นบ้าเหรอ! ผมโดนแกล้งอยู่บ่อยๆ นะ มายุ่งกับผมเดี๋ยวก็โดนไปด้วยหรอก”

          “.............................................”

          “.............................................”                                                                                

          “ฮะ ฮ่าๆๆๆ” ชานยอลอึ้งไปสักพัก ก่อนจะขำออกมาท้องคัดท้องแข็ง “นี่ นะ นาย ฮ่าๆๆ อายุเท่าไหร่เนี่ย โอ๊ย! ตัวโตซะเปล่า ทำไมปล่อยให้ถูกแกล้งล่ะ?”  

          “นั่นมันเรื่องของผม”

          “เฮ้อ! ช่างเรื่องคนอื่นเถอะ ป่ะ กลับบ้านกันเถอะ” ชานยอลควงแขนอี้ฝานยังไม่ทันดิบดี ก็โดนสะบัดออกอีกรอบ

          “ใครบอกว่าผมจะไปกับพี่”        

          “เอ๊ะ! ก็ตรงนี้เหลือพี่กับนายแค่สองคน นายไม่กลับกับพี่ แล้วใครจะกลับด้วยเล่า”

          “ผมยังไม่กลับ พี่กลับไปก่อนเถอะ”

          “ทำไมยังไม่กลับ บ้านนายอยู่ไหน เดี๋ยวพี่ไปส่ง” ชานยอลตื๊อ ตั้งแต่รู้จักเด็กคนนี้มา วันนี้เป็นวันที่เขาได้คุยกับอี้ฝานมากที่สุด ที่ผ่านมาพยายามหาโอกาสตั้งหลายครั้ง แต่ก็โดนคนอื่นๆ กันท่ามาตลอด ไม่ใช่เพราะอี้ฝานหล่อมากกกเหมือนเจ้าชายหรอกนะ เพราะตัวเขาเองต่างหาก มีแต่คนยกย่องเขาให้เป็นดาว เป็นสมบัติล้ำค่าของโรงเรียน แล้วดาวจะมาเกลือกกลั้วกับอี้ฝานคนประหลาดที่เป็นดินได้ยังไง     

          “.......................................”

          “เอ้า! เงียบอีกและ ทำไมไม่คุยกับพี่ ไปเร็วพี่หิวข้าวแล้วนะ” ชานยอลเริ่มงอแงกระทืบเท้าซ้ำไปซ้ำมาจนอี้ฝานถึงกับตะลึงในความน่ารักที่ปนมากับความหมั่นไส้ท่าทางสะดีดสะดิ้งนี้ ตะลึงจนลืมไปเลยว่าตัวเองถูกดึงออกมาอยู่กลางสายฝนเข้าซะแล้ว

          “อะ อ๊ากกกกก โอ๊ยยยยย” อยู่ดีๆ คนตัวสูงก็ดิ้นปั่นป่วน ท่าทางเหมือนคันคะเยอยิบๆ ไปทั่วร่าง ผื่นแดงๆ เริ่มปรากฎบนผิวเนื้อขาวจนอี้ฝานแทบทนไม่ไหว

          “เฮ้ยยย! เป็นอะไรอะ” ชานยอลตกใจตัวสั่น ใบหน้าหวานตื่นตระหนกเมื่อเห็นอาการลุกลี้ลุกลนของอี้ฝาน ร่างสูงเรียกหาน้ำก่อนจะถอดเสื้อวิ่งกลับเข้าไปในตัวตึก “ทำไมตามตัวขึ้นตุ่มๆ เม็ดๆ แบบนี้อะ อี้ฝาน” ชานยอลเดินเข้าไปจับตามเนื้อตัว แต่อี้ฝานดูท่าจะไม่ไหวแล้ว  

          “น้ำๆ น้ำอยู่ไหน มา เอาน้ำ เอาน้ำมาราดตัวผม” เจ้าตัวเริ่มสติแตกพูดไม่เป็นประโยค

          “น้ำเหรอน้ำ มานี่สิ” ชานยอลรีบลากตัวอี้ฝานเดินไปทางห้องเปลี่ยนชุดนักกีฬา ที่ตัวเองเพิ่งเดินจากมากับเซฮุน เมื่อถึงห้องอาบน้ำก็จัดการดันอี้ฝานเข้าไปพร้อมกับเปิดฝักบัวราดตัวร่างสูงทันที อี้ฝานรีบถูไถร่างกายตัวเองกับน้ำสะอาด เสื้อนักเรียนที่ถูกถอดออกจนหมดเผยให้เห็นกล้ามเนื้อเป็นลอนที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน

          “มองอะไรน่ะ!” อี้ฝานถามชานยอลเสียงดังจนคนแอบมองถึงกับสะดุ้งกลืนน้ำลายเอื๊อกๆ “ผมจะถอดกางเกง พี่ออกไปรอข้างนอกสิ” พูดพร้อมกับขัดถูผิวเนื้อตัวเองแรงๆ มาแอบดูอะไรเนี่ย = =’’

          “จะ จะจ้า งั้นเดี๋ยวพี่ไปเตรียมชุดใหม่มาให้นายละกันเนาะ” ชานยอลพูดตะกุกตะกักยกมือเล็กขึ้นปิดหน้า หากแต่ก็ยังอุตส่าห์แง้มง่ามนิ้วไว้ให้พอมีช่องว่างชัดเจนพอที่จะแทะโลมร่างตรงหน้าผ่านสานตาได้ ไอ้ชานยอลคนหื่นเอ๊ย! นี่น้องลูกแมวของแกนะ แกจะคิดอกุศลไม่ได้นะ!

          ชานยอลนั่งรอร่างสูงนานมากกกจนผล็อยหลับไป รอจนกระทั่งมีแรงมือพลังช้างสารมาเขย่าแขนตัวเองจนไหล่แทบหลุด - -’ ดวงตากลมโตปรือปรอยแฝงความอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด

          “สะ เสร็จแล้วเหรอน้องแมวน้อย เป็นอะไรมากมั้ย”

          “เป็นห่วงตัวเองเถอะ” อี้ฝานใช้ปลายนิ้วโป้งปาดน้ำลายให้คนขี้เซาแรงๆ ก่อนจะหยิบกระเป๋าเป้ทั้งของตัวเองแล้วก็ชานยอลขึ้นมา “กลับบ้านกันได้แล้ว ฝนหยุดตกแล้ว เดี๋ยวผมไปส่ง”

          “จริงเหรอ จะไปส่งพี่จริงๆ เหรอ” ชานยอลดีใจจนลุกขึ้นมากระโดดโลดเต้น แต่ดันผิดท่าไปหน่อย “โอ๊ย!” กรี๊ดดด! ขาพลิก ขาพลิกต่อหน้าน้องฝานด้วย ฮือออ ทำไมคุณเทวดาไม่เข้าข้างชานยอล

          “ทำอะไรของพี่เนี่ย ทำไมซุ่มซ่าม” อี้ฝานถามอย่างไม่สบอารมณ์จนชานยอลหน้ามู่ตอบเสียงอ่อน

          “ก็ไม่ได้ตั้งใจจะซุ่มซ่ามสักหน่อย” เบะปากทำหน้าแบบที่ใครมองก็ต้องสงสาร คนเจ็บกางแขนออกมา 2 มือก่อนจะเอ่ยอ้อนๆ “พยุงพี่หน่อย เจ็บจนเดินไม่ไหวแล้วเนี่ย ง่วงด้วย”

          “เฮ้อ! ช่วยไม่ได้ งั้นก็ขี่หลังผมละกัน”

          ชานยอลอ้าปากค้าง ว่าแล้วว่าตัวเองตาถึง อี้ฝานที่ใครๆ ต่างก็ซุบซิบนินทาลับหลังว่า เนิร์ดอย่างงั้น ซื่อบื้ออย่างงี้ ความจริงมีมุมเท่ๆ ซุกซ่อนไว้เยอะมาก แถมชานยอลยังเป็นคนค้นพบมันด้วย ภายใต้แว่นตากรอบหนานั้น อี้ฝานคือคุณเทพบุตรสุดหล่อ ฮ้อยยย ><’’

          “โอ๊ย! เขกหัวพี่ทำไมเนี่ย” ชานยอลคลำหัวตัวเองป้อยๆ

          “แล้วมัวแต่นั่งคิดอะไรอยู่เล่า รีบขึ้นมาเร็วๆ สิ” ชานยอลมองตามแผ่นหลังกว้าง ก่อนจะส่ายหัวอย่างน่ารัก “อะไร”

          “อี้ฝานแบกพี่ไม่ไหวหรอก ตัวเราสูงพอๆ กันนะ” ชานยอลยกมือขึ้นทำท่าวัดระดับความสูงอย่างน่ารัก “แถมตัวพี่ก็น่าจะหนักมากๆ ด้วย อ๊ะ!

          อี้ฝานจับแขนชานยอลพาดบ่าเร็วๆ ก่อนจะยกร่างบางขึ้นทั้งตัวรวดเดียวเหมือนยกน้องตุ๊กตาหมี

          “ตัวก็เบา ไม่เห็นจะหนักอะไรมากมาย วันๆ ได้กินข้าวบ้างรึเปล่าเนี่ย หรือเอาแต่เล่นเกม”

          “พี่กินข้าวเยอะจะตาย” ชานยอลตอบงุบงิบโอบรอบคออี้ฝานทันที ก่อนจะถือโอกาสเอาหน้าซบไหล่หนา “ตอนแรกพี่คิดว่านายกลัวน้ำ แอบคุยกับตัวเองอยู่บ่อยๆ ว่าเหมือนน้องแมวเลย ที่ไหนได้นายแพ้น้ำฝนหรอกเหรอ แล้วแพ้มานานมั้ย ใช้ชีวิตลำบากรึเปล่าอะ แล้วทำไมนายไม่พกร่ม หรือชุดกันฝนล่ะ”

          “ตกลงอยากได้คำตอบไหม ถามเอาๆ เนี่ย”

          “นายเป็นหมาเหรอ?

          “อยากขี่หลังดีๆ หรืออยากลงไปนอนจูบพื้นน่ะหา!!!” ว่าแล้วก็ดูคนพูดจะเอาจริงเอาจังกับคำพูดตัวเองมาก ทำท่าว่าจะปล่อยชานยอลลงซะงั้น

          “อ๊า ไม่นะ ไม่ๆๆ พี่ไม่อยากจูบพื้น ถ้าเลือกได้พี่อยากจูบนายมากกว่า” ชานยอลรีบกอดคออี้ฝานแน่น ก่อนจะเริ่มภารกิจเต๊าะคนเด็กกว่าด้วยการใช้นิ้วจิ้มแก้มคร้ามซ้ำๆ “ทำไมไม่พูดอะไรเลย เขินเหรอ” ชะโงกหน้าไปดูใกล้ๆ ก่อนจะยิ้มหวาน “แอร๊ยยย หน้าแดงหูแดงหมดแล้ว นี่นายเขินพี่ใช่มั้ย”

          “ถ้ายังไม่เลิกล้อเล่น ผมจะปล่อยพี่ลงตรงนี้จริงๆ แล้วนะ”

          “ใจร้ายจังจะทำคนน่ารักได้ลงคอเหรอ อ๊ะ อี้ฝาน! อี้ฝาน!! ม่ายน้า!!!” ชานยอลหลับตาปี๋กลัวว่าร่างบางๆ ของตัวเองจะลงไปนอนคลุกฝุ่น แต่ก็กลับพบว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่บนวัตถุแข็งๆ ชนิดหนึ่งแทน “งู้ยยย ดูคาติ!” ดวงตากลมหวานเบิกกว้าง ก่อนที่อี้ฝานจะเชยคางเล็กขึ้น แล้วจัดการสวมหมวกกันน็อคให้เรียบร้อย ทำไมมาอ่อนโยนใส่กันแบบนี้ล่ะ

          “บ้านพี่อยู่ที่ไหน บอกผมด้วยแล้วกัน” พูดจบก็พลิกตัวนั่งประจำที่คนขับ ชานยอลรีบจัดท่าทางให้เรียบร้อย ก่อนจะถือโอกาสวาดแขนไปโอบรอบลำตัวอี้ฝานไว้

          “ขอกอดหน่อยนะ พอดีไม่ค่อยได้นั่งมอเตอร์ไซค์ กลัวตกง่ะ >///<

         

          ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาชีวิตนายอู๋อี้ฝานคนธรรมดาก็มีแต่ปาร์คชานยอลคนดังเข้ามาวุ่นวายในทุกๆ วัน จนทำให้อริต่างๆ ที่เคยแกล้งเขา เริ่มถอยตัวห่างออกไปด้วย กลัวว่าแกล้งเขาแล้วจะดูไม่ดีในสายตาชานยอลมั้ง

          “อี้ฝานนน วันนี้กรมอุตุบอกว่าฝนจะตกทั่วทุกพื้นที่แน่ะ” ชานยอลวิ่งมาที่โต๊ะม้านั่งที่อี้ฝานนั่งอยู่ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น แล้วหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋า “แท่แด๊นนน!!! เสื้อคลุมกันฝนนน รับรองว่ามีเจ้านี่นายไม่ต้องกลัวเลย พี่สั่งทำขึ้นมาแบบพิเศษ คลุมตั้งแต่หัวจรดเท้า น้ำฝนก็สาดเข้ามาไม่ได้เพราะมีหน้ากากใสครอบไว้ด้วย”

          “พูดมากขนาดนี้ กลัวว่าจะเสียพลังงาน” อี้ฝานมองคนพูดเจื้อยแจ้วไปเรื่อย ก่อนจะเลื่อนขนมปังสตรอว์เบอร์รี่พร้อมนมกล้วยไปให้คนตรงหน้า

          “แหม กลัวพี่หิวก็บอกมาเถอะ” ชานยอลพูดเขินๆ แล้วฉีกห่อขนมปังออกมากินอย่างเอร็ดอร่อย ตามด้วยเปิดขวดนมกล้วยยกกระดกขึ้นดื่มอึกๆ จนเห็นเป็นคราบนม อี้ฝานเงยหน้ามาจากหนังสือเห็นภาพนั้นแล้วก็อดไม่ไหวที่จะเอื้อมมือไปเช็ดรอยนั้นให้

          “โตแล้วยังกินเลอะเทอะเป็นเด็กๆ” พอโดนต่อว่าแบบนั้นชานยอลเลยรีบใช้มือเช็ดออกลวกๆ ก่อนจะส่งยิ้มชวนละลายใจให้คนตรงหน้าเหมือนเดิม

          “อิ่มแล้ว กลับบ้านกันนะ ใส่ชุดคลุมกันฝนด้วย”

          “ไม่เอาอะ ลายริลัคคุมะเหลืองอ๋อยขนาดนี้ ใครจะไปใส่ลง”

          “งื้อออ ไม่ได้นะ นายจะปล่อยให้ตัวเองเปียกฝนไม่ได้ นายเป็นโรคแพ้ฝนก็รู้นี่ เดี๋ยวก็ได้หมดหล่อกันพอดี” ชานยอลรีบโบกมือเป็นพัลวัล ก่อนจะคะยั้นคะยอให้อี้ฝานใส่เสื้อกันฝน

          “ทำไม ถ้าผมหมดหล่อ พี่จะไม่รักผมเหรอ” คนขี้เก๊กเผลอหลุดปากพูดออกไป

          “ว่าไงนะ น้องแมวน้อย” ชานยอลส่งยิ้มล้อเลียน ก่อนจะใช้นิ้วชี้ตวัดคางคนหล่ออย่างหยอกเย้า เฮ้อ! เจ้าเด็กจอมซึนเอ๊ย ตกหลุมรักเค้าแล้วก็ไม่บอก

          “ไง! นายใช่มั้ย อู๋อี้ฝาน” ขณะที่ทั้งคู่กำลังหยอกล้อกันอยู่นั้น เพื่อนรักของปาร์คชานยอลก็เดินเข้ามาหา ที่เดี๋ยวนี้เลิกเรียนแล้วห่างๆ กันไป ก็เพราะมาติดเจ้าเด็กนี่เองสินะ

          “เซฮุน มึงมาไงเนี่ย ไหนบอกกลับไปแล้วไง”

          “กูมาจับแมวขโมยน่ะสิ” เซฮุนยักไหล่ “เนี่ยเหรอกิ๊กใหม่ของมึง”

          “กิ๊กใหม่พ่อง!!!” ชานยอลอุทานเสียงดัง รับรู้ได้ถึงรังสีอมหิตที่แผ่ซ่านมาจากคนข้างๆ “ฝานอย่าไปเชื่อมันนะ ไอ้เซฮุนมันชอบตอแหล” พูดแล้วก็เกาะแขนไว้แน่น เค้าไม่มีทางปล่อยให้ชีวิตรักตัวเองน้ำเน่าเหมือนละครช่องน้อยสี+มากสีเด็ดขาด

          “ตอแหลอะไรครับเมีย” เซฮุนเดินมาปัดมือชานยอลออกจากแขนอี้ฝาน ก่อนจะโอบรอบไหล่บางไว้ แล้วฉวยโอกาสหอมแก้มนุ่มนั้นทันที

          “ไอ้เหี้ยยย โอเซฮุน” ชานยอลตาโต อี้ฝานก็ตกใจ แต่ที่น่าตกใจมากกว่านั้นก็คือ ชานยอลเห็นไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้เดินหยิบกะละมังรองน้ำฝนจากหลังคา ทำท่าว่าจะมาสาดใส่น้องลูกแมวของเขา

          เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วมาก รู้ตัวอีกทีเซฮุนก็ถูกชานยอลถีบกระเด็นไปแล้ว ในขณะที่คนถีบนั้น โดดเอาตัวเข้าไปบังร่างสูงของอี้ฝานไว้ จากนั้นก็ด่ากราด...ใช่ด่ากราด

          “เล่นอะไรของมึงเนี่ย” นางฟ้าของโรงเรียนในสภาพเปียกปอนผมแนบลู่แก้มยืนเท้าสะเอว ปาดน้ำออกจากใบหน้าตัวเอง “พวกมึงรู้ไหมว่าอี้ฝานแพ้สารในน้ำฝน ถ้าตัวเค้าโดนน้ำฝน เค้าจะคันคะเยอ แล้วก็มีผื่นขึ้นเต็มตัว มันทั้งแสบทั้งคัน ชีวิตคนๆ หนึ่งต้องลำบากคอยหลบน้ำฝน มันไม่ใช่เรื่องสนุกนะเว่ย”

          “......................................” เงียบอย่างกับป่าช้า ตะลึงล่ะสิ อึ้งล่ะสิ

          “แล้วพวกมึงอะ ปกติดี มึงไม่เคยรับรู้ความทรมานแบบเค้า แล้ววันๆ มึงเอาแต่จะคอยแกล้งเค้าเนี่ย เคยคิดถึงจิตใจคนโดนบ้างมั้ยว่าจะรู้สึกยังไงน่ะห๊า!!!

          “พี่ชานยอลใจเย็นก่อน” อี้ฝานเดินมาห้าม ก่อนจะรีบเช็ดเนื้อเช็ดตัวเช็ดผมให้ ชานยอลยกมือบอกว่าพอ ก่อนจะร่ายยาวต่อ

          “แล้วมึงดูน้ำฝนที่มึงเอามาสาดสิ มึงคิดว่ามันเป็นน้ำค้างบริสุทธิ์รึไง รองมาจากหลังคาที่มีขี้แมว ขี้นก เศษฝุ่น ขี้ดิน เหี้ยอะไรบ้างก็ไม่รู้ แล้วมึงเอามาสาดใส่กูเนี่ย”

          “ขอโทษคร้าบบบ แต่พวกผมตั้งใจจะสาดใส่ไอ้อี้ฝานต่างหาก” ไอ้คนทำยืนก้มหน้าสำนึกผิดเรียงตัว ก่อนจะโดนชานยอลโบกหัวไปคนละที

          “ยังมาเถียง ยังไม่สำนึกอีก!!! มึงจำไว้เลยนะอี้ฝานเป็นของกู อย่าได้เจ๋อมาแกล้งเค้าอีก ถ้ากูรู้นะ มึงเจอกูแน่! แล้วมึงไอ้เซฮุน” ชานยอลหันมาชี้หน้าด่าเพื่อนสนิท เซฮุนสะดุ้งสุดตัว ไอ้ชานยอลโหมดนี้ โคตรน่ากลัวยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด “กูจะฟ้องเสี่ยวลู่ว่ามึงมาทำบัดสีใส่กู มึงไม่ตายดีแน่!!!

          “ไอ้ชานยอล อย่านะเว่ยยย ม่ายยยน้า”

          “ป่ะอี้ฝาน กลับบ้าน!” ชานยอลพูดจบก็คว้ากระเป๋าเดินจูงมือคนตัวสูงออกไป ก่อนจะยืดตัวเอาเสื้อคลุมกันฝนลายริลัคคุมะบังหัวร่างสูงกับตัวเองไว้ เพราะฝนเริ่มตกปรอยๆ แล้ว หากแต่อี้ฝานกลับหยุดชะงัก “หยุดทำไม ก็นายไม่อยากใส่ พี่ก็เลยต้องเอาออกมากางแล้วคลุมแบบนี้ไง”

          “ผมเองดีกว่า พี่ชานยอลตัวเล็กกว่า เดินแบบนี้ไม่ถนัดหรอก” ว่าแล้วอี้ฝานก็โอบกอดร่างเล็กไว้ในอ้อมแขน จนหน้าชานยอลจมลงไปกับแผ่นอกกว้าง ได้ยินเสียงหัวใจอี้ฝานเต้นดังมาก

          “หัวใจนายเต้นแรงจัง” ชานยอลพูดเขินๆ

          “คงเป็นเพราะได้อยู่กับคนที่ชอบมากๆ มั้ง”

          “ว่าไงนะ” ชานยอลเงยหน้าขึ้นมาแก้มแดงแปร๊ด ก่อนจะโดนอี้ฝานใช้ปากแนบริมฝีปากประทับจูบไว้อย่างอ่อนโยนเนิ่นนาน ก่อนถอนจูบรสหวานออกอย่างเสียดาย

          “เมื่อกี้เกือบเข้าใจผิดเพราะพี่เซฮุนเค้าหอมแก้มพี่ แต่เพื่อนก็ทำได้แค่นั้นแหละเนอะ ผมเป็นแฟน มากกว่าแก้มก็ทำได้สบาย” อี้ฝานพูดยิ้มๆ พร้อมยักคิ้วใส่อย่างเท่ๆ

          “เด็กบ้า! ใครเป็นแฟนนายกัน” ชานยอลพูดอย่างเขินๆ

          “อ๊ะ พูดแบบนี้แสดงว่าจะปฏิเสธผมเหรอ”

          “ไม่ปฏิเสธ เค้าอยากเป็นเมียอะ ไม่ได้อยากเป็นแฟน” ว่าแล้วก็ตะปบหน้าอกแกร่งเบาๆ

          “ฮ่าๆๆ” อี้ฝานหัวเราะน้อยๆ แล้วหูก็แว่วได้ยินเสียงครวญครางตามมามากมาย

          “ว้อยยยยยย ไอ้ 2 คนนั้นมันใช้เสื้อกันฝนบัง แล้วแอบจูบกันท่ามกลางสายฝน ไอ้สันขวานนน”  

           

 

 

“คุณคือคนที่ทำให้โลกสดใส ตั้งแต่มีคุณบนโลกใบนี้”

 

          โอ๊ยยย นี่มันฟิคอะไรคะ มีความตัดจบรวบรัดมาก คือไรท์รู้สึกว่าตัวเองห่างหายจากการแต่งฟิคไปนานมาก Amok นี่ค้างแล้วค้างอีก ซึ่งบอกเลยว่าไรท์มึนๆ ค่ะ ทำงานหนักพักผ่อนน้อย ล่าสุดก็ไปหาหมอมาแล้ว “หินปูนในหูหลุด” ค่ะทุกคนนน ทุกคนอาจจะไม่รู้ว่าในหูเรามีหินปูน พอมันหลุดออกมาไรท์เลยมึนๆ งงๆ อยากอาเจียน แต่ตอนนี้ได้ยามาแล้ว บริหารร่างกายทุกวันให้กลับมาดีเหมือนเดิม พอลุกมาแต่งฟิคไหว ก็จัดเลย อาจจะมึนๆ ไปนะ อย่าถือสาคนป่วย ที่ลุกมาแต่งเพราะคิดถึงคริสยอลจริงๆ รักมากๆ จุ๊บๆ >3<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

109 ความคิดเห็น

  1. #98 Éternel (@phenixnixnx) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 00:07
    เกลียดการอยากเป็นเมียเลย5555555แฟนไรโอ้ช้าเมียไปเลยเนอะลูกเนอะ
    #98
    0
  2. #75 Prae'w (@fanchan_ky) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 00:03
    โง้ยยยยยย น่ารักจังนะพี่ชานยอลน้องอี้ฟาน
    #75
    0
  3. #74 ppapearpearwa (@kt-paer-kh) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 00:07
    น้องลูกแมววว แอบรู้สึกว่าชยอลดูแมนกว่าพิคริส555555555
    #74
    0
  4. #73 Galaxy8 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 23:02
    ตายละอพค.กลายเป็นลูกแมว มาให้เกาคางหน่อยเร็ว

    หายไวไวคะไรท์เตอร์ รออ่านAmokอยู่คะ

    #73
    0
  5. #72 Stephaniex (@Stephaniex) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:39
    น้องชานยอลลลลลลล น้องงงงงง โอ้ย จับแดกเลยได้ไหม ทำไมน่ารักงี้ ชอบมากเลย ชอบบบบบบ ว่าแต่ตาฟ่านนี่เนิร์ตจริงเหรอ (/ _ (\
    #72
    0
  6. #71 RainbowKrisYeol (@rainbowky) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:53
    โอ๊ยยยยย ดีกับใจมาก ดีกับใจสุดๆ พี่ชานยอลนี่รุกสุด ทั้งตื๊อทั้งเต๊าะทั้งหยอดทั้งเสี่ยวทั้งอ้อนนนน งื้อออ เดี๋ยวเจอน้องลูกแมวจับกินแน่นอน งื้ออออ
    #71
    0
  7. #70 *KCY*lover (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:17
    น่ารักจัง ลูกแมวตัวโตของพี่ชานยอล

    หายเร็วๆนะคะไรต์
    #70
    0
  8. #69 Opal2222 (@Opal2222) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:31
    น่ารักมากกกกกกกกกกกกกก
    #69
    0
  9. #68 Hasalcherlona (@tonporsupaluck) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:57
    ไรเตอร์สู้ๆ นะคะ รักษาสุขภาพด้วย น้อวววววววววว พิชานคนโหดอยากได้น้องฟานเป็นแฟน ฮิ้วววววววววววววว 
    #68
    0