คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย Mistake (MiChaeng) Mistake (MiChaeng) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
อยากจะบอกว่าเรื่องนี้ไรท์แต่งเสร็จมาหลายเดือนแล้ว เป็นเรื่องสั้นเรื่องแรก และก็เป็นเรื่องแรกที่แต่งจบ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ ภาษาอาจจะยังไม่ดี ต้องขอโทษรีดทุกคนด้วย งือออออ ติชมกันได้ตามสบายเลย เค้าจะนำมาปรับปรุง ส่วนหนึ่งที่นำมาลงให้อ่านเพราะ เมื่อวานทไวซ์มาไทยแล้วมีโมเมนต์มิแชง ตอนนี้ไรท์ก็ยังตื่นเต้นอยู่ อย่าลืมคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 21 ก.พ. 62 / 20:22


คุณเคยรู้สึกอยากเข้าคุกตลอดเวลาใหม อยากเข้าไปอยู่ในคุกให้รู้แล้วรู้รอด เผื่อออกมาแล้วจะสามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ดีกว่านี้ได้ หึหึ น่าตลกสิ้นดีคนที่มีพร้อมทุกอย่างแบบพวกคุณคงไม่เข้าใจ แต่ไม่ใช่สำหรับเด็กสลัมอย่างฉัน ฉันเข้าใจมันดีและเข้าใจอย่างสุดซึ้งเลยหล่ะ ฉันเมียวอิ มินะ เป็นเด็กกำพร้า นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันได้มาอยู่กับ คิม ดงยอง พ่อเลี้ยงที่ฉันไม่อยากเรียกว่าพ่อเลยสักนิด มันบังคับให้ฉันขายยา ขู่ทำร้ายคน เก็บหนี้นอกระบบ และยังรวมไปถึง ฆ่าคน ใช่ฉันเคยฆ่าคน ซึ่งมันเป็นตราบาปในใจฉันมาตลอด ฉันอยากจะหนีแต่ฉันไม่สามารถทำได้ ทุกครั้งที่ฉันพยายามหนีหรือต่อต้าน จุดจบของฉันคือโดนซ้อมและถูกนำไปขังไว้ในห้องเก็บของที่แสนน่าขยะแขยง!!! เริ่มจาก 1 คืน 2 คืนหรือ 1 เดือน นั่นก็แล้วแต่คิม ดงยอง อย่างตอนนี้ที่ฉันต่อต้านพวกมัน เพราะฉันไม่อยากทำร้ายคนแก่ที่ไม่มีทางสู้ ฉันจึงถูกจับขังอยู่ในห้องแสนสกปรกนี้ นานเท่าไรคุณไม่อาจรู้ได้เพราะคุณจะมองไม่เห็นแม้แต่แสงของดวงจันทร์ เคร้งงงง!! เสียงวัตถุบางอย่างถูกโยนไปกระทบกับกำแพงหลังจากที่ประตูเปิดออก
"เห้ยยยย ไอ้มินะ ไปส่งของได้แล้ว นายให้อภัยแล้ว ฮ่าๆๆ" 
หึ นั่นเสียงไอ้คิบอมมันเป็นมือขวาของไอ้ดงยองพ่อเลี้ยงแสนเลวของฉันเอง 
"เอ้า เอาไป" 
มันพูดก่อนจะโยนถุงที่บรรจุยาไอซ์ให้ฉ้นแล้วเดินออกไป 
พอได้ยินดังนั้นฉันจึงค่อยๆพยุงตัวเองออกจากห้องเก็บของแล้วไปหยิบกุญแจรถก่อนที่จะขับไปยังสถานที่ที่คุ้นเคยทันที ใช้เวลาไม่นานฉันก็ถึง ที่นี่คือท่าเรือร้าง ไม่ใช่ท่าเรือใหญ่และไม่มีมีชื่อเสียงจึงทำให้ที่นี่ปลอดคนและเป็นที่ส่งยาที่คนของคิม ดงยองคุ้นเคยเป็นอย่างดี 
"สวัสดีจ้ะ มินะ" 
เธอคนนั้นทักทายฉันก่อนที่จะเดินเข้ามาประชิดและนำหน้าอกของเธอมาเบียดที่ต้นแขนของฉันจนฉันรู้สึกได้ ฉันมองซ้ายขวาก่อนที่จะแน่ใจแล้วว่าไม่มีคนอื่นอยู่ ก่อนจะหยิบบุหรี่จากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาสูบ
"ผัวเธอไม่มาหรอ ซานะ" 
ฉันถามออกไปห้วนๆ หึ ก็ฉันกับเธอคุ้นเคยกันดี คงไม่ต้องปั้นหน้าเสแสร้งพูดดีใส่กันหรอก
"ถ้ามา ฉันก็คงไม่ให้ท่ามินะแบบนี้หรอก" 
ซานะพูดด้วยน้ำเสียงแหบพล่า
"หึ เธอนี่มันร่านจริงๆ ถ้าผัวเธอรู้ว่าเธอแอบมาเอากับฉันแบบนี้ ผัวเธอจะว่าไงนะ" 
ฉันโยนบุหรี่ทิ้ง
"ตาแก่นั่นไม่รู้หรอก ฉันปิดบังความลับเก่ง" 
มือของซานะเริ่มไม่อยู่กับที่ เธอพยายามลูบคลำ ก่อนที่ฉันจะจับมือของเธอและสบัดมือเธอออกจากตัว
"แต่วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์ เอาของไปแล้วรีบเอาเงินมาซ้ะ!" 
ฉันโยนของให้เธอก่อนที่จะแบมือเพื่อถามหาเงิน
"แหม แต่ฉันปลุกอารมณ์เก่งนะ มินะก็รู้จักฉันดี" 
แต่ซานะก็ยังไม่หยุดเธอพยายามที่จะลวนลามฉันอีกครั้ง 
"ใช่ และเธอก็น่าจะรู้จักฉันดีนะ ซานะ" 
ฉันบอกกับเธอด้วยอารมณ์หงุดหงิดเต็มทน ก่อนที่เธอจะนำมือออกจากร่างกายของฉัน
"ก็ได้ๆ โดนซ้อมทีไร เย็นชาตลอด เธอน่าจะผ่อนคลายกว่านี้นะ เพราะได้ออกมาจากคุก เอ้ย! ห้องเก็บของนั่น" 
ซานะพูดก่อนจะหยิบเงินมาให้ฉัน ฉันรับไว้และเก็บใส่กระเป๋า พร้อมขึ้นรถคู่ใจทันที 
"เธอไม่ต้องมายุ่งหรอก หึ และถ้าเป็นคุกจริงๆก็ดีหน่ะสิ" 
ฉันพูดทิ้งท้ายก่อนจะขับรถออกไป


ฉันขับรถมาถึงบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่ง ที่นี่คือบ้านของนายใหญ่หรือนายของพ่อเลี้ยงของฉัน นั่นก็คือ ซน จองมิน ฉันคือคนเดียวของบ้านคิม หรือคนของพ่อเลี้ยงฉันนั่นแหละ ที่ได้เข้ามาทำงานให้นายใหญ่ ฉันชอบที่นี่มากไม่ใช่ชอบงานหรอกนะ ฉับชอบคนต่างหาก ใช่แล้วหล่ะฉันตกหลุมรักลูกสาวของซน จองมิน เธอชื่อ ซน แชยอง เธอคือหญิงสาวที่น่ารัก เป็นผู้หญิงตัวเล็กที่สูงแค่ไหล่ของฉัน เป็นผู้หญิงที่จิตใจดี และเป็นคนเดียวที่ทำให้ฉันอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ คุณอาจจะคิดว่าเธอคือผู้หญิงที่โชคดีมีเงิน มีความรักจากพ่อ แต่ปล่าวเลยเธอคือผู้หญิงที่น่าสงสาร ใช่ที่เธอมีเงินมีพ่อที่รักเธอ แต่พ่อของเธอรักเงินยิ่งกว่า รักเงินจนทำร้ายลูกสาวตัวเอง แกล้งเป็นพ่อแสนดีจอมปลอมต่อหน้าลูกสาวที่แสนน่ารัก ปิดบังธุรกิจเลวๆไว้เบื้องหลังหน้ากากนักธุรกิจผู้มั่งคั่ง หึ มันน่าตลกใหมหล่ะ ฉันเดินเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ ผู้คนที่นี่รู้จักฉันดี เพราะนอกจากแม่บ้านแล้ว ฉันคือผู้หญิงคนเดียวที่เข้าออกบ้านหลังนี้บ่อยสุด 
"พี่มินะ!! หายไปใหนมาคะ" 
ซน แชยองหรือคุณหนูของฉัน เธอเรียกฉันและเดินเข้ามาหาฉัน ก่อนที่จะกอดแขนฉันไว้ คุณอิจฉาฉันใช่ใหมหล่ะ แต่ทำไมฉันรู้สึกขยะแขยงตัวเองทุกครั้งเมื่อคนดีๆแบบเธอเข้ามาใกล้
"คุณหนู ปล่อยแขนฉันเถอะค่ะ เดี๋ยวคนอื่นมาเห็นเข้ามันจะไม่ดี" 
ฉันพูดพร้อมทั้งแกะมือเธอออกจากแขน
"ทำไมหล่ะคะ ในเมื่อเรา...."
"คุณหนู! อย่าพูดนะคะ เรื่องของเราห้ามพูดออกมาเด็ดขาด"
ฉันพูดกับเธอก่อนที่เธอจะเผลอพูดอะไรออกมา ฉันรักเธอก็จริง แต่ว่าเรื่องของเรามันไม่ใช่นิยายคนดีๆแบบเธอไม่ควรมาแปดเปลื้อนเพราะคนเลวๆอย่างฉัน 
"ทำไมหล่ะคะ อ้ะ! พี่มินะ! หน้าของพี่ทำไมมีแผลคะ"
เธอตกใจก่อนที่จะนำมือมาจับแผลของฉัน
"โอ้ยยยย" 
ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
"พี่มินะ! แชงขอโทษค่ะ แชงทำแผลให้นะคะ"
เธอพยายามที่จะพาฉันไปนั่งบนโซฟา เพื่อที่จะได้ทำแผล แต่ก็มีคนมาเรียกฉันไปเสียก่อน
"มินะ!!!! คุณซนเรียกพบ" 
ฮีซอลลูกน้องคนสนิทของนายใหญ่ มาเรียกฉันพอดี
"อืม" 
ฉันตอบรับสั้นๆก่อนที่จะหันไปมองคุณหนู แล้วเดินไปที่หน้าห้องนายใหญ่ ฉันเคาะประตู 2-3 ครั้งก่อนที่จะเดินเข้าไป
"ไง แกหายไปใหนหลายวัน" 
นายใหญ่เอ่ยทักฉัน
"ฉันโดนทำโทษค่ะ เลยไม่ได้ออกมาทำงานให้ท่านค่ะ ขอโทษด้วยค่ะ" 
ฉันโค้งขอโทษ แอ้ดดดด เสียงเปิดประตูของคนมาใหม่
"นายครับ เมื่อกี้ไอ้มินะมันยืนคุยกับคุณหนูครับ" 
ฉันว่าแล้วว่าไอ้ฮีซอลมันต้องเอาเรื่องนี้มาบอกนายใหญ่ ก็ฉันดันเป็นศัตรูหัวใจมันหนิ ฉันมองหน้าฮีซอลก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ผู้เป็นนายอย่างรู้หน้าที่ พั้วววว เสียงหมัดที่กระทบเข้ากับมุมปากของฉัน
"แกนี่บังอาจมายุ่งกับลูกสาวฉันนะ!!!!"
พั้ววว โดนอีกที ฉันไม่เป็นไรหรอกแค่ปากแตก ฉันชินกับการโดนซ้อมแล้วหล่ะ หลังจากรับโทษเสร็จฉันก็เดินออกมาด้วยสภาพไม่ดีนัก เฮ้อออ ถอนหายใจให้กับชีวิตเฮงซวย ฉันเดินกลับมาที่รถก่อนที่จะสตาร์ทเตรียมตัวที่จะเคลื่อนตัว แต่แล้วก็มีคนเปิดประตูรถขึ้นมา 
"คุณหนู!!!!" 
ฉันตกใจมากที่เป็นเธอ และตกใจยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อเธอมีคราบน้ำตา 
"ฮึกๆ ฮือออ พี่มินะ รีบขับออกไปค่ะ ไปเร็ว!" 
ในเมื่อเธอต้องการฉันจึงขับรถออกไป ขับไปให้ไกลที่สุด เพราะฉันรู้ว่าผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร ฉันขับรถออกมา
นอกชานเมือง ไกลผู้คน ฉันจอดรถและเปิดหลังคารถก่อนที่จะดับเครื่องเพราะกลัวน้ำมันหมด คุณหนูที่ร้องไห้จนหลับไป เธอค่อยๆงัวเงียตื่นขึ้นมา ก่อนที่จะมองไปรอบๆและเข้ามากอดฉันพร้อมกับร้องไห้
"ฮึก พี่มินะ ไม่จริงใช่ใหมคะ บอกแชงที ฮือออ" 
ฉันเงียบและกอดเธอตอบ ความลับไม่มีในโลก ฉันว่าเธอคงไปได้ยินหรือเห็นอะไรมาแน่นอน 
"ฮึก แชงได้ยิน ฮีซอลสั่งให้ลูกน้องของคุณพ่อไปรับยา แล้วแชงก็ได้ยินคุณพ่อคุยเรื่องของเถื่อนตอนหลังจากที่พี่ถูกทำร้ายและออกมาจากห้องคุณพ่อ ฮึกก ทำไมคุณพ่อต้องโกหก ฮือออ และพี่ก็โดนทำร้ายเพราะแชง นี่คือสาเหตุที่พี่ไม่อยากเข้าใกล้แชงใช่ใหมคะ ฮือออ" 
ฉันกระชับกอดเธอแน่นขึ้น
"ไม่ ไม่ใช่ ฉันไม่เคยกลัวที่จะถูกทำร้ายเพราะเข้าใกล้คุณหนู แต่ฉันรู้สึกขยะแขยงตัวเองที่คนดีๆอย่างคุณหนูเข้ามาใกล้ ฉ้นไม่อยากให้คุณหนูเข้าใกล้คนสกปรกอย่างฉัน เพราะฉันไม่คู่ควร ฉันไม่มีอะไรดีเลย"
ฉันพยายามพูดและห้ามน้ำตาตัวเองไม่ให้ไหลออกมา 
"มีสิคะ ฮึก พี่มินะมีแค่หัวใจให้แชงก็พอ แชงไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว เพราะแชงรักพี่มินะ" 
เธอพูดพร้อมกับมองมาที่หน้าของฉัน เราสบตากันอยู่นาน ก่อนที่จะค่อยๆยื่นหน้าเข้าหากัน จนกระทั่ง..... เราจูบกัน ฉันค่อยๆเม้มปากล่างของเธออย่างค่อยๆเป็นค่อยๆไป จากค่อยๆกลายเป็นร้อนแรง เราต่างฉกชิงริมฝีปากของกันและกันอย่างกระหาย ขณะเดียวกันมือของฉันก็เริ่มปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเธอโดยที่เธอไม่ขัดขืน
"อือออ พี่มินะ" เธอเปล่งเสียงครางอันแสนหวานออกมา ยิ่งทำให้ฉันมีอารมณ์มากขึ้นไปอีก ฉันขบเม้มตรงลำคอของเธอจนเป็นรอย ก่อนที่จะเลื่อนต่ำลงมาที่หน้าอกโดยที่ไม่ลืมทำรอยเอาไว้ และทุกๆส่วนบนร่างกายของเธอ ฉันทำรอยไว้ทุกๆที่บนร่างกายของเธอเพื่อบ่งบอกว่า ซน แชยอง เป็นของ เมียวอิ มินะ คนเดียวเท่านั้น 



หลังจากที่เมื่อคืนเราบอกรักกันเสร็จ ฉันก็พาคุณหนูไปหาห้องเช่าใกล้ๆแถวนั้นเพื่อพักผ่อนและบอกรักกันต่อ พอฉันลืมตาตื่นฉันก็มองไม่เห็นคนข้างกาย ฉันจึงรีบลุกขึ้นใส่เสื้อผ้า และรีบตามหาเธอทันที แต่แล้วฉันก็เจอโน๊ตที่แปะไว้หน้าทีวี
"แชงออกไปหาซื้อข้าวนะคะ เดี๋ยวกลับมานะคะที่รัก ^^"
อ่าาา หน้าฉันทำไมต้องร้อนขนาดนี้ด้วยให้ตายสิมินะ แอ้ดดดด เสียงเปิดประตูพร้อมกับคุณหนูที่ถือข้าวของเข้ามา ฉันไม่รอช้ารีบเข้าไปช่วยถือทันที 
"พี่มินะ ไม่เป็นไรค่ะ แชงถือได้"
"ให้ฉันช่วยดีกว่าค่ะ คุณหนู"
ฉันพยายามจะเข้าไปช่วยเธอ แต่แล้วเธอก็ทำหน้าจริงจังและเคร่งเครียดทันที
"พี่มินะ แชงว่ามันถึงเวลาที่เราต้องคุยกันจริงจังสักทีนะคะ" 
เอ่อ ฉันทำผิดอะไร เธอวางของทั้งหมดบนโต๊ะและเดินไปนั่งบนโซฟา 
"แชงคิดไว้แล้วสำหรับเรื่องของเรา ก่อนอื่นพี่ต้องเรียกแชงว่าแชงและแทนตัวเองว่าพี่ ใหนลองเรียกซิคะ"
"เอ่อ แชง"
"ดีมากคะ แชงรู้ว่าต่อไปนี้ผลจะเป็นยังไง คุณพ่อต้องตามหาเราแน่และถ้าคุณพ่อหาเราเจอคุณพ่อก็จะฆ่าพี่ และแน่นอนแชงยอมไม่ได้ ดังนั้นวันนี้เราจะไปแจ้งความกัน" 
ฉันขมวดคิ้ว
"คุณหนูเอ้ย! แชงจะแจ้งความเรื่องอะไร เรื่องฉันเอ้ย!พี่ฆ่าคน ขายยา ส่งยา เก็บหนี้..."
"หยุดค่ะ! ไม่ใช่จับพี่" 
ห้ะ ฉันว่าฉันเริ่งงงแล้วหล่ะ
"แล้วจะจับใครคะ"
"คุณพ่อค่ะ" 
ห้ะ!!!
"แชง นั่นพ่อแชงนะคะ"
"ใช่ค่ะ แต่แชงไม่อยากให้คุณพ่อทำผิดอีกแล้วและแชงไม่อยากให้คุณพ่อฆ่าพี่"
"แชง" 
ฉันอดไม่ได้ที่จะดึงเธอเข้ากอด ผู้หญิงที่ฉันรักมากที่สุด
หลังจากที่ฉันและแชยองไปแจ้งความโดยมีคลิปเสียงและวีดีโอที่เธอถ่ายเอาไว้ตั้งแต่วันเกิดเหตุเป็นหลักฐาน 
1 เดือนต่อมาพ่อของเธอรวมไปถึงพ่อเลี้ยงของฉันก็ถูกจับเข้าคุกโดยศาลให้จำคุกตลอดชีวิตโดยไม่รอลงอาญา 


นี่ก็ผ่านมา 5 เดือนแล้วที่เรา 2 คนมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันในชนบท ตั้งแต่วันนั้นฉันนำรถไปขายพร้อมกับซื้อรถกระบะมือสองสภาพพอได้มาใช้และนำเงินที่เหลือมาสร้างบ้านหลักเล็กๆพร้อมกับพื้นที่ในการเปิดอู่ซ่อมรถ นี่คือสิ่งดีสิ่งเดียวในสลัมที่สอนฉันมาและนำมาใช้ได้ ฉันรู้สึกโชคดีที่อู่ซ่อมรถของฉันมีลูกค้ามากมายเพราะชาวบ้านที่นี่ต่างทำไร่ทำสวน รถไถ รถสิบล้อ จึงมีเยอะ และโชคดีที่ ที่นี่ไม่มีอู่ซ่อมรถเลย เมื่อก่อนคนที่นี่ต้องไปซ่อมในเมือง ดังนั้นอู่ของฉันจึงเป็นที่เดียวที่ใกล้ที่สุด ทำให้มีรถมาให้ซ่อมไม่ขาดสาย และได้เงินทุนคืนไวพร้อมกำไรอีกมากมายโดยใช้เวลาแค่ 3 เดือน เมื่อมีกำไรเยอะฉันจึงจ้างช่างและลูกน้องมา 2-3 คน ทำให้ฉันไม่ต้องซ่อมเองแค่เข้ามาตรวจเช็คบางครั้งเท่านั้น ส่วนแชยอง เธออยากเปิดร้านคาเฟ่ ฉันเลยนำเงินที่เป็นกำไรมาสร้างคาเฟ่เล็กๆใกล้กับอู่ซ่อมรถให้เธอ และช่วยเธอเสิร์ฟเครื่องดื่มและอาหาร คาเฟ่แห่งนี้ถือว่าผลตอบรับดีเลยทีเดียว เพราะลูกค้าที่มาซ่อมรถมักจะมาหาอะไรเย็นๆดื่มระหว่างที่รอช่างซ่อมให้อยู่ ฉันฉลาดใช่ใหมหล่ะที่สร้างคาเฟ่ไว้ใกล้อู่ ฉันรู้สึกขอบคุณเธอที่เป็นแสงสว่างดวงเดียวของฉัน ขอบคุณที่ทำให้ฉันหลุดพ้นจากสิ่งเลวร้าย ขอบคุณที่เธอเลือกฉันคนที่ไม่มีอะไรดีเลย และขอบคุณที่เรารักกัน


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ IAMONCE จากทั้งหมด 3 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:50

    น่าร้ากกก แฮปปี้เอนดิ้ง ขอบคุณสำหรับฟิคค่าา

    แต่งมาอีกเรื่อยๆนะคะ รอติดตามค่ะ

    #2
    1
    • 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:55
      ขอบคุณค่าาา
      #2-1
  2. วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:36

    นี่เรียกว่านิยายหรอค่ะ สั้นเหมือนตัวคนแต่งเลยค่ะ

    #1
    3
    • 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:51
      ด่ารีดเดอร์ได้ไง แบบนี้ต้องรีพอร์ทนิยายค่ะ
      #1-2
    • 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:55
      ไปไป้ ชิ่วๆ ไล่ค่ะ
      #1-3