จิวก๊าบ เมื่อไหร่จะหยุดค้าบ (MPreg)

ตอนที่ 3 : ยกที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 ก.ค. 62





ยกที่ 3



"เมี๊ยว"

"อื้อ…"

"หมิว ไม่เอา ไม่แกล้งพี่เค้า"

ผมหันไปดุเจ้าแมวขาวตัวอ้วนที่กำลังคลอเคลียคนที่อยู่ในห้วงนิทราบนเตียงของผม สองมือวุ่นวายไปกับการจัดกองที่อยู่บนโต๊ะให้เข้าที่ ผมตื่นมาตั้งแต่รุ่งสางเพราะเพื่อนตัวดีดันส่งงานมาให้ปั่น ด้วยความที่ไม่อยากปล่อยให้ข้างไว้นานเลยรีบมาเคลียให้มันเสร็จๆไป 

แต่นอกจากแมวหมูจะไม่ฟังแล้ว มันยังคงเลียแก้มขาวๆแถมคลอเคลียอยู่ที่คางคนตัวเล็กต่อ อยู่ด้วยกันแค่แปปเดียวแท้ๆ เอาเวลาไหนไปถูกอกถูกใจตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะเจ้าอ้วนตัวนี้

 

"ดื้อมากเดี๋ยวก๊าบแกล้งคืนนะ"

ผมหันไปเตือนเจ้าแมวดื้ออีกที แล้วดูเค้าทำนะ ส่ายหางป้อมๆเหมือนจะสื่อว่ามันจะเป็นปรปักษ์กับผม เอาซี่ เต็มที่เลยไอ้ตัวดี

 

"เมี๊ยว"

นั่น เอาเข้าไป เหมือนมันอ่านความคิดผมออกถึงได้ทำท่าทางเบื่อหน่ายขนาดนั้น ทำเอาผมยิ้มแป้นออกมาหลังจากที่เราเล่นเกมส์จ้องตากัน ถ้ามันเป็นคนก็คงจะกลอกตาใส่ผมแล้วอะตอนนี้ 

สุดท้ายแล้วหมิวเลิกวอแวกับใบหน้าของอีกฝ่าย หันมานอนซุกอกจิวแทน คนตัวเล็กน่าจะคิดว่าหมิวเป็นหมอนข้างเลยโผตัวเข้ากอดมันไว้ 

นั่น เอาเข้าไป กลายเป็นว่าแมวสองตัวนอนกอดกันกลมอยู่บนเตียง

ผมก็สัมผัสได้ว่าไอ้หมิวมันฟินมากจนผมเริ่มจะหมั่นไส้หน่อยๆแล้ว นอนหลับตาพริ้มแต่คิ้วกระตุกนั่นคืออะไรอะ ใครสอนมันกันวะ!! 

 

"งั้นดูแลจิวดีๆนะ เดี๋ยวก๊าบมา"

สุดท้ายผมก็ยอมแพ้ ปล่อยให้แมวน้อยกับแมวอ้วนนอนกกกันไปก่อน แมวหมูของผมกระดิกหูเป็นสัญญาณรับรู้ว่าเข้าใจคำสั่งแล้ว หางสีสวยส่ายช้าลงเหมือนพร้อมที่จะเข้าสู่โลกแห่งความฝันพร้อมๆกับเจ้าของอ้อมกอด ผมเดินส่ายหัวอมยิ้มออกมาจากห้องเพราะกิริยาท่าทางของแมวขาวตัวดี 

ดูจากท่าทางแล้วน่าจะชอบจิวขนาดหนักเลยนะนั่น

 

 

สัมผัสร้อนชื้นที่ใบหน้าปลุกผมขึ้นมาจากโลกแห่งความฝัน ผมรับรู้ว่ากำลังโดนเลียอยู่ แต่ไม่รู้ว่าอะไรกำลังเลียหน้าผม ซึ่งลิ้นสากๆนี่ก็ทำให้ผมมั่นใจว่าไม่ใช่คนแน่ๆ

ผมเผลอกระชับกอดมันเพราะรู้สึกว่าไอ่ตัวในอ้อมแขนนี้อุ่นๆนุ่มๆ ผมแพ้อะไรแบบนี้แหละครับ 

แต่ซักแปปของเย็นๆแข็งๆกำลังประทับหน้าผม คล้ายจะต้องการเรียกสติผมให้ตื่นขึ้นมา

 

"เมี๊ยวว"

 

คิ้วทั้งสองข้างขมวดเป็นปมเมื่อสิ่งในอ้อมแขนร้องเรียกขึ้นมา ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมาเพื่อมองไอ่ตัวดีที่นวดหน้าผมอยู่ 

พอสายตาปรับโฟกัสได้ก็เจอแมวขนปุยสีขาวนอนตากลมจ้องผมอยู่ในระยะใกล้ชิดจนแทบจะสิงกันอยู่แล้ว 

 

เมี๊ยว”

เหมือนมันทักทายผมตอนตื่นเลยอะ แต่ฝ่าเท้าเล็กๆนั่นยังคงย่ำอยู่กับหน้าผมเหมือนจะต้องการเอาอกเอาใจ 

 

สรุปคือมันเอาเท้ามานวดหน้าผมหรอ..

แต่ช่างมัน น่ารัก ให้อภัยได้

 

ผมพลิกตัวแล้วอุ้มมันให้มานอนบนอกดีๆ กอดไว้แล้วเอื้อมมือไปเกาหัวและคางมัน แมวขาวยังคงออดอ้อนผมไม่หยุด ผมเลยมอบจุ้บเล็กๆบนหัวให้มันเป็นสิ่งตอบแทน 

 

สรุปก๊าบให้หมิวมาตามพี่เขานะ ไม่ได้ให้มานอนกอดกันแบบนี้ ไม่ต้องกินข้าวทั้งคนทั้งแมวเลยดีไหม อ้าวคุณ ตื่นแล้วหรอ”

ผมหันไปมองประตูสีขาวๆที่เปิดแง้มไว้อยู่ ก๊าบโผล่หน้าเข้ามาบ่นเจ้าตัวนุ่มเรื่องที่ให้ตามผม

 

แต่เดี๋ยวนะ ใช้แมวมาปลุกผมหรอ

 

อรุณสวัสดิ์นะ” ผมส่งยิ้มให้ก๊าบที่กำลังเปิดประตูเข้ามา เจ้าสี่ขากระโดดลงไปจากอกผมแล้วยืดเส้นยืดสายตามประสาแมว ก่อนจะเดินไปคลอเคลียเจ้าของตัวเอง

 

แมวคุณหรอ?”

ประมาณนั้นมั้ง หลงเข้ามาแล้วก็อยู่ด้วยกันเฉยเลย ใช่มั้ยเจ้าแมวอ้วง!!”

ผมยกยิ้มขี้นเมื่อก๊าบอุ้มเจ้าแมวขึ้นมาประจันหน้าแล้วยู่ปากเรียกมันว่าเจ้าแมวอ้วง 



ว่าแต่กระต่ายอยู่กับแมวได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

 

ชื่อหมิวใช่มั้ยนั่น”

อื้อ คุณรีบลุกเร็ว อย่ามัวแต่นอนเป็นเหยื่อให้เตียงดูดนะ”

หือ...”

รีบๆไปอาบน้ำแปรงฟันด้วย ของคุณอันสีเทา ห้องครัวอยู่ข้างล่าฝั่งขวามือ เคนะ”

“...”

เอ๋าาาา งงอะไร แล้วตื่นยังไงไม่ลืมตาอะคุณ ให้ผมอุ้มเลยมั้ยค้าบบบบ”

พูดงี้เดี๋ยวรู้เลยว่าลืมรึยัง”

“5555555 งั้นผมไปรอในครัวนะ”

อื้อ ไปเถอะ”



ผมบิดขี้เกียจอย่างที่ทำเป็นประจำหลังจากที่ก๊าบอุ้มเจ้าเหมียวออกไปแล้ว นั่งโง่ๆอยู่บนเตียงซักแปปถึงค่อยลุกไปเข้าห้องน้ำ หยิบแปรงฟันสีเทาที่วางไว้บนอ่างแถมมียาสีฟันป้ายอยู่แล้วมามองแบบงงๆ

 

ถึงขั้นบีบยาสีฟันให้เลยนะคนนี้อะ

 

 

หลังจากทำอะไรเสร็จผมถึงเดินตามทางลงมายังทางที่ก๊าบได้บอกเอาไว้

 

ผมซื้อโจ๊กกับปาท่องโก๋ไว้อะ ไม่รู้ว่าคุณจะกินอะไรดี” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นผมเดินเข้ามาในครัว

ไม่เห็นต้องลำบากเลยนี่ เดี๋ยวค่อยกลับไปกินที่บ้านก็ได้นะ”

กินๆไปเถอะคุณ ตัวเล็กแค่นี้กลับไปกินอีกรอบก็ไม่อ้วนหรอก”

"ให้ท้องแตกตายไปเลยปะ"

เอางั้นเลยหรอ”

ผมนั่งลงบนโต๊ะทานอาหารที่มีถ้วยโจ๊กวางไว้สองถ้วยพร้อมปาท่องโก๋จานใหญ่ มองตามร่างใหญ่ที่เดินป้วนเปี้ยนทำอะไรซักอย่างอยู่ตรงอ่างล้างจาน ซักแปปก็เดินมาทางผมพร้อมน้ำเปล่า2แก้วในมือ

 

ซื้อมาเยอะจังอะคุณ”

ดูตัวผมก่อนค้าบบบ”

อ่อ ตัวโข่งๆอะเนอะ” ผมมพยักหน้าเออออกับคำพูดของตัวเอง

ผมกินดุนะ คุณไหวหลอ”

มุกเก่าแล้วก๊าบ เลิกเล่นแล้วมากินข้าว”

ผมอ้าปากงับเอาโจ๊กเข้าปากหลังจากที่ดุคนขี้เล่นไป อย่างกับเด็กสี่ขวบอะตอนนี้ 

“5555555 ขอเล่นนิดนึงดิคุณ”

เรียกจิวเลยก็ได้ ฟังก๊าบเรียกคุณบ่อยแล้วมันตะหงิดๆหู”

โอเค แล้วจิวนี่มาจากจิวเวอรี่ปะ”

จิวเจียนที่แปลงมาจากจิวเซียนอะ”

โห เสี้ยวจีนปะ”

ผมพยักหน้าแทนที่จะตอบเพราะต้องเคี้ยวก้อนหมูก่อน

"แต้จิ๋ว"

"เฮ้อออ"

มันแปลว่าไรอะ มีความหมายปะ”

มี”

บอกผมได้ปะ”

เรื่องไรต้องบอก” เลิกคิ้วถามคนที่มองผมตาแป๋ว

งั้นไม่รู้ก็ได้เถอะ”

ผมมองก๊าบที่ฉีกยิ้มกว้างให้ผมแล้วฉีกปาท่องโก๋เข้าปากเป็นตัวที่สี่แล้ว

แล้วก๊าบนี่ได้มายังไงอะ”

พี่ชายผมตั้งให้ งอแงจะเอาชื่อนี้ พ่อแม่เลยยอมอะ”

อ่อ แต่ชื่อแปลกดีนะ”

งี้แหละ คนคูลๆ ชื่อแปลกก็ดีแล้ว ผมจะได้กลายเป็นก๊าบเดียวในใจคุณ”

แค่กๆ”

เห้ย!! คุณ ระวังหน่อยดิ ค่อยๆกิน ผมไม่แย่งๆ”

ผมสำลักโจ๊กอุ่นๆเมื่อได้ยินที่ก๊าบพูด 

ค่อยๆ จิบน้ำก่อนนะจิ๋วเจี้ยน”

ก๊าบรีบเดินข้ามฝั่งมาหาผมพร้อมแก้วน้ำในมือ ผมรับมาจิบตามที่คนตัวสูงบอก ค่อยๆกลั้นไอจนหายแล้วจิบต่ออีกอึกนึง

อร่อยก็ค่อยๆกิน เดี๋ยวผมบอกพิกัดร้านให้ก็ได้นะนาย ใจเย็นก่อน”

เอาอะไรมาเย็นล่ะ จู่ๆก็เล่นมุกงี้ใครจะไม่สะดุ้งบ้างถามจริง

โอเคยัง”

ผมพยักหน้าบอก  

ตะกี้ก๊าบเรียกเราว่าไงนะ”

จิ๋วเจี้ยน”

เราชื่อจิวนะ”

"จิ๋วเจี้ยนน่ารักกว่า"

"แต่เราชื่อจิวโว้ยยยยยยย"

ผมโวยวายออกมาเมื่อโดนคนตัวโตเปลี่ยนชื่อให้กะทันหัน

“55555 จิ๋วก็ได้ ตัวจิ๋วไง หยุดบ่นแล้วกินข้าวไป ตัวมีอยู่แค่นี้เอง"

ผมมุ่ยหน้าให้คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เบี่ยงตาไปมองหมิวที่กำลังกินข้าวในชามอย่างเอร็ดอร่อย เออ กินก็ได้วะ

เพราะเห็นหมิวกินแล้วมันดูอร่อยเถอะ เปล่าหิวนะครับ

 

หลังจากที่จัดการกับมื้อเช้าเสร็จผมก็ช่วยคุณเจ้าของบ้านล้างจานให้เสร็จสรรพ ก่อนจะขอตัวกลับร้านในช่วงสายของวัน เจ้าแมวขาวเข้ามาวอแวผมในตอนที่กำลังจะก้าวออกจากบ้านอย่างน่าเอ็นดู ผมก็เลยจับมันฟัดไปหลายทีเป็นรางวัลให้เหมียวขี้อ้อน ผมไม่รู้ว่าระหว่างผมกับก๊าบเค้าเราสนิทกันถึงขั้นไหน แต่เจ้าตัวดันเล่นมุกแป้กอย่างร่าเริงในทุกทีที่มีโอกาส ทำเอาผมพูดไม่ออกไปหลายรอบกันเลยทีเดียว สมองเหมือนจะระเบิดตอนที่คุยกัน

 

น้องจิว พี่มาแล้วววว” คนสวยประจำคาเฟ่เดินเข้ามาทักผมอย่างเป็นกันเองในช่วงเวลาที่พี่ต้องเข้างาน พี่ไข่เจียวเป็นพนักงานคนแรกที่เราตัดสินใจรับเข้ามาเมื่อหลายปีก่อนเพราะพี่เกี๊ยวต้องขึ้นปี4เลยทำให้ไม่ค่อยได้มีเวลามาดูร้านเท่าไหร่ ส่วนผมเองก็ต้องไปเรียนอีก การหาคนมาช่วยคือทางออกที่ดีที่สุดของเรา

พี่เจียว สวัสดีครับ พี่เกี๊ยวทำผัดหมี่เผื่อไว้นะ อยู่ในเวฟเลย”โอเคๆ ไว้พี่ค่อยกินทีหลังก็ได้”งั้นพี่เจียวจะอยู่ตรงนี้เลยใช่ปะ จิวจะได้ไปจัดหนังสือให้” ใบหน้าสวยพยักขึ้นลงให้ผม

"น้องจิวไปเถอะค่ะ เดี๋ยวพี่จัดการตรงนี้เอง"

ผมยกหนังสือกองโตที่วางอยู่บนโต๊ะลงไปไว้ในรถเข็นอันเล็กๆ ก่อนจะเข็นไปทางชั้นวางหนังสือหลังโตที่อยู่ใกล้ที่สุดแทน กว่าจะเสร็จก็ใช้เวลาไปประมาณสามชั่วโมงกว่าได้ เมื่อเห็นว่าพอมีเวลาว่างผมเลยหยิบมังงะล็อตใหม่ที่พึ่งสั่งไปมาอ่านฆ่าเวลาว่างที่มีมากเกินไปของตัวเอง ระหว่างที่อ่านไปได้ซักพักผมก็สังเกตเห็นลูกค้าคนหนึ่งเดินวนไปวนมาเพื่อหาที่นั่งอยู่ซักพักแล้ว แต่คุ้นๆเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

คนหน้ากระต่ายร่างยักษ์ที่พอมองชัดๆก็คือคนๆเดียวกันกับเจ้าของบ้านที่ผมค้างมาเมื่อคืนนั่นแหละ ตอนนี้เขากำลังมองมาทางผมพอดี และ

ในวินาทีนี้เราสบตากัน เราจ้องกันอยู่อย่างนั้นนานเกือบนาที แล้วก๊าบก็เดินตรงเข้ามาหาผม

จิว ผมขอนั่งด้วยได้มั้ยอะ คือโต๊ะเต็มหมดแล้ว”

นั่งสิ เรายังไม่ได้ว่าอะไรซักหน่อย”

ขอบคุณครับ” ผมส่งยิ้มให้คนตัวโตอย่างเป็นมิตร

เห้ย! จิวอ่านเรื่องนี้ด้วยหรอ!?” คนมาใหม่ทำหน้าตื่นเต้นเมื่อสังเกตเห็นว่าในมือของผมมีมังงะที่เจ้าตัวน่าจะสนใจอยู่

อื้อ ทำไมอะ”

โคตรเจ๋ง แถวนี้มีร้านนี้ร้านเดียวเลยอะที่เอามาลง เนื้อเรื่องก็สนุกนะแต่ไม่ค่อยมีคนอ่านเฉยเลยอะ”

ก็จริง น่าเสียดายออก”

ใช่มั้ยอะ”

"ก๊าบชอบอ่านแนวนี้หรอ"

"ที่สุดเลย เป็นเดอะเบสท์ในใจผมเลยนะเนี่ย จิวอ่านเรื่องนี้ยัง อาจารย์คนเดียวแต่พล็อตคือคนละแนวเลยอะ สนุกเหมือนกันนะ"

ก๊าบพูดพลางหยิบหนังสือเล่มหนึ่งจากกองหนังสือของตัวเองให้ผมดู ผมส่ายหัวเพราะไม่ได้ตามอ่านทุกเล่มแบบที่ก๊าบทำ เมื่อมีจังหวะก๊าบก็ร่ายยาวเกี่ยวกับมังงะเรื่องนี้ราวเกือบชั่วโมง เราทั้งคู่นั่งคุยกันไปเรื่อยๆในสิ่งที่สนใจร่วมกัน จนกระทั่งเราเดินมาหยุดอยู่ที่ชั้นหนังสือเพราะตกลงที่จะแลกกันอ่านเล่มโปรดของอีกฝ่าย คนตรงหน้าผมดูจะดีใจเกินเหตุที่ได้เจอโอตาคุสายเดียวกันสักที นึกขำที่เขารัวบทสนทนาจนผมแย่งพูดไม่ทัน

ก๊าบเคยเหนื่อยปะ?"

"ทำไมอะ จะบอกว่าผมไปวิ่งอยู่ในหัวใจจิวตลอดเลยหรอ"

"เราไม่เล่นมุกแบบนั้นนะเผื่อก๊าบไม่รู้"

"อ่อ ใครจะไปรู้ เผื่อจิวอยากจะจีบเราบ้างไง"

"พูดจนลิงหลับแบบก๊าบอะนะ อยู่ด้วยนานๆหูเราไม่ดับแทนหรอ"

"อ่าว ไหงเป็นงั้นอะ เค้าเรียกว่าสร้างสีสันนะ จิวไม่รู้หรอ"

"จิว เล่นอะไรกับลูกค้าแบบนั้นฮึ"

"พี่เกี๊ยว สวัสดีค้าบบบบ"

"จิวเปล่านะพี่เกี๊ยว"

ผมยู่หน้าเมื่อพี่ชายตัวขาวเดินมาทักเราที่ยืนเถียงกันอยู่

"หวัดดีน้องก๊าบ รู้จักกันหรอสองคนนี้"

"ครับ"

"อื้อ"

"งั้นก็ไม่ต้องแนะนำแล้วเนอะว่าคนนี้น้องพี่คนที่เคยพูดถึงอะ"

"อ่าว ไปนินทาจิวตอนไหนอีกอะพี่เกี๊ยว"

หันขวับไปหาพี่ชายตัวดีที่เหมือนจะแอบนินทาผมในตอนที่ผมไม่อยู่

"ตอนที่เราไม่อยู่นั่นแหละ"

"ตัวเล็กเหมือนกันเลยนะครับพี่น้องคู่นี้"

"เอ๊ะ ก๊าบนี่"

"อื้อ ตามนั้นอะ" พี่เกี๊ยวพยักหน้าขาวๆที่ขึ้นอืดแล้วเห็นด้วยกันกับก๊าบ ผมเปล่าตัวเล็กเหอะ แค่เรียกว่าโตช้าเฉยๆปะล่ะ

"แต่นิสัยไม่เห็นจะเหมือนเลย"

"ก็มันคนละคนกันอะก๊าบ จะให้เหมือนกันได้ไง นิ้วแกยังไม่เท่ากันซักนิดเลย"

"แต่น่ารักเหมือนกันนะจิว"

"จิวน่ารักกว่าเถอะ” ผมช็อคไปเมื่อได้ยินประโยคเมื่อครู่ คือมันยังไงอะ ก่อนจะตั้งสติได้แล้วตอบกลับร่างสูงที่ทำหน้ามึนอยู่

"ผมไม่เถียงนะ"

"หึ คุยกันไปนะ พี่ไปแล้ว" พี่เกี๊ยวหัวเราะออกมาเมื่อเห็นว่าผมเสียอาการเพราะคนตรงหน้า ใครมันจะทำตัวถูกในเวลาที่โดนชมหน้าตายแบบนี้อะ

"จิวร้อนหรอ ทำไมหน้าแดงๆ"

"อื้อ ร้อนจะตายอยู่แล้ว มุมนี้อับเป็นบ้า"

"งั้นไปนั่งที่เดิมกัน แต่อีกแปปเราก็คงต้องไปแล้วอะ"

"อ่า โอเค" เดินตามแรงจูงที่ข้อมือจากคนตัวสูงที่รั้งให้ผมเดินตามไปนั่งด้วยกัน

 

ผมนั่งฟังก๊าบพูดอยู่ประมาณครึ่งชั่วโมง ก่อนที่เจ้าตัวจะต้องออกไปทำงานกลุ่มต่อ ผมเดินนำคนตัวสูงกว่าให้ตามไปที่เค้าท์เตอร์ที่อยู่หน้าโซนเพราะก๊าบจะยืมหนังสือกลับไปด้วย

ก๊าบ เราขอบัตรด้วย”

อ่า.. นี่ครับ”

ผมรับบัตรสมาชิกและบัตรประชาชนของก๊าบมา แสกนบาร์โค้ตที่บัตรและหนังสือทุกเล่ม ก่อนจะคืนไปให้เจ้าตัวโดยหยิบบัตรสีฟ้าออกมาหย่อนไว้ในกล่องเก็บบัตรที่อยู่ในล็อคเกอร์เหล็กใต้โต๊ะ

เอาถุงไปไหม?”

ไม่เป็นไร เราถือไหว”

ขอให้สนุกกับมังงะที่เราเลือกให้นะ”

โอเคครับ เราไปก่อนนะ ไว้จะแวะมาบ่อยๆ” ก๊าบเผยยิ้มกว้างออกมาแล้วหอบหนังสือการ์ตูนมากกว่า5เล่มกลับไป โบกมือบ๊ายบายให้ในนาทีสุดท้ายก่อนจะหันหลังออกจากร้าน

ผมอมยิ้มและส่ายหัวเบาๆให้กับท่าทางอ๊องๆของเจ้าตัว เหมือนโตแต่ตัวเลยนะนั่น เฮ้อออออ

 

Talk Talk with กิรัญ



   
 
? cactus
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1 ความคิดเห็น