จิวก๊าบ เมื่อไหร่จะหยุดค้าบ (MPreg)

ตอนที่ 2 : ยกที่2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 30
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    29 มิ.ย. 62

     



     ยกที่2




“จิว อยู่บ้านคนเดียวได้แน่ใช่ไหม”

“ได้ครับพี่เกี๊ยว รีบไปเถอะ”

“ไปนะเพื่อนรัก”

ผมทำหน้าเซ็งหลังจากที่ไอ้หมี่ที่ส่งจูบพร้อมกับคำพูดเลี่ยนๆมาให้ มิหนำซ้ำยังคว้าเอวพี่ชายของผมออกจากบ้านไปอีก

ทั้งคู่วางแผนไว้ว่าจะไปดูหนังกัน ซึ่งผมไม่คิดว่ามันจะจบแค่นั้น หมี่เทียนคงหาเรื่องอยู่กับพี่เกี๊ยวสองต่อสองอยู่ดี ผมขี้เกียจออกไปเป็นก้างขวางความสุขเพื่อนที่นานๆทีจะได้รับเวลาว่างจากคนที่ตามจีบบ้าง เลยเลือกที่จะนอนตีพุงเฝ้าบ้านแทนดีกว่า

 

พ่อแม่ของผมเสียไปในตอนที่ผมอายุแค่12ปี ทำให้ผมถูกเลี้ยงโดยพี่เกี๊ยวมาตั้งแต่นั้น ญาติคนอื่นๆไม่เคยเหลียวแลเราเลยตั้งแต่พ่อกับแม่จากไป

 

ครอบครัวของผมมีแค่พี่เกี๊ยว

 

ถ้าให้เล่าเกี่ยวกับพี่ชายคนเก่งของผมคร่าวๆก็คงจะเริ่มจาก..

พี่เกี๊ยวแก่กว่าผม6ปี สูงกว่าผม1เซน หน้าตาเหมือนซาลาเปานึ่ง และตอนนี้มีแววว่าจะได้คบหาดูใจกับไอ้หมี่เทียน เพื่อนสนิทของผมเร็วๆนี้แหละครับ (หลังจากที่ตามวอแวกันมาหลายปีดีดักอะนะ)

เราทั้งคู่ตัดสินใจเปิดคาเฟ่กึ่งห้องสมุดที่บ้านของเราเมื่อหลายปีที่แล้ว ชั้นล่างแบ่งเป็น2ส่วนคือโซนหนังสือที่อยู่ฝั่งซ้ายและโซนคาเฟ่ที่อยู่ฝั่งขวา ชั้นบนเป็นที่พักของเราสองพี่น้องเองแหละครับ

 

ผมมองตามหลังรถคันสีแดงเพลิงของไอ่หมี่ไป พร้อมเดินกลับเข้าร้านหลังจากที่ทั้งคู่ลับสายตาไปแล้วโดยที่ไม่ลืมล็อคประตูร้านให้เรียบร้อย

 

 

โครกกกกกก

เสียงท้องร้องดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องทรงสี่เหลี่ยมเล็กๆที่มีแค่ตัวผมนอนโง่ๆอยู่บนเตียง

‘22.02’

 ผมเหลือบมองนาฬิกาที่อยู่แถบบนสุดของหน้าจอ ดึกขนาดนี้คงมีไม่กี่ร้านที่เปิดอยู่ ผมมาร์คที่หมายอยู่ในใจแล้วคว้ากุญแจสกู้ปปี้ไอสีชมพูแดงลูกรักออกไปข้างนอก

 

 

กว่าจะถึงที่หมายก็ใช้เวลาไปประมาณ15นาทีได้

“ไงไอ่จิว ไอ่หมี่ไม่มาเรอะ?”

“หมี่หนีจิวไปเที่ยวอะเฮีย จิวเลยต้องมาฉายเดี่ยวเลย”

“เออ ว่าแต่ทำไมวันนี้เอ็งเดินมาวะ”

“ที่จอดรถเต็มอะเฮีย ผมเลยต้องพาคุณคนสวยไปจอดที่ซอยสองนู่น”

“เออๆ เอาเหมือนเดิมใช่ไหม”

“ค้าบบบบบ วันนี้ก็ฝากท้องด้วยนะค้าบบบบ”

“วันนี้โต๊ะข้างนอกเต็ม เอ็งไปกินโต๊ะไอ่ตี๋นู่นเลย”

“โอเคครับเฮีย”

ผมส่งยิ้มหวานให้เฮียจวงก่อนจะเดินไปยังโต๊ะของเด็กในร้าน พยักหน้าทักทายทุกคนก่อนจะหยิบโฟนออกมาเล่นฆ่าเวลา

ร้านเฮียจวงเป็นร้านก๊วยเตี๋ยวตอนดึกที่อร่อยที่สุดในแปดโลก จริงๆแล้วพวกผมพากันมาเป็นประจำจนเฮียจำเมนูได้ นานเข้าก็ลวกเส้นรอตั้งแต่ยังไม่ทันจะได้จอดรถ

 

เฮียใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่ในการลวกเส้นให้ผม ผมนั่งกินไป คุยกับทุกคนไปจนเวลาผ่านไปนานมากแล้วเลยเลือกที่จะลาทุกคนกลับก่อน

 

 

 

ความมืดที่ปกคลุมระยะทางโลกว่าจากร้านไปยังที่จอดรถไม่ได้ทำให้คนตัวเล็กกลัว

แต่ระหว่างนั้นสองหูได้ยินเสียงคุยกันอย่างเลื่อนลอยออกมาจากทางซอยตันข้างร้านสะดวกซื้อที่เขากำลังจะเดินผ่าน จิวหยุดเดิน ค่อยๆย่องไปหลบแนบกำแพง เงี่ยหูฟังเสียงของสิ่งมีชีวิตที่เป็นที่มาของเสียงที่เขาได้ยิน ค่อยๆยื่นหน้าไปดูอย่างระมัดระวัง

 

“เฮ้ย!! ใครวะ!!!”

จิวหันไปมองตามเสียงที่เอ่ยทักตนเองที่มาจากทางด้านหลัง เมื่อหันกลับมามองทางฝั่งเดิมก็เห็นว่าวัยรุ่นกลุ่มนั้นหยุดการกระทำทุกอย่างพร้อมกับมองมาที่เขากันยกกลุ่ม

 

“พวกมึง สายตำรวจแน่ๆ!!”

สิ้นสุดคำพูดของไอ่คนตัวใหญ่ที่น่าจะเป็นหัวหน้ากลุ่มก็พาทำให้ที่เหลือวางกระป๋องกาวแล้วคว้าขวดเบียร์เปล่าแทน จิวสับขาออกจากที่ตรงนั้นอย่างเต็มแรงโดยสัญชาติญาณตั้งแต่ที่ไอ้เด็กบ้านั่นยังไม่ทันจะพูดจบประโยคด้วยซ้ำ

การไล่ล่าผู้ชายตัวเล็กๆโดยกลุ่มวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งก็ได้เริ่มขี้น

 

โชคดีที่จิวชินเส้นทางที่อยู่แถวนี้ เขาเลยรู้ว่าควรจะวิ่งไปทางไหน คนตัวเล็กวิ่งเข้าออกไปตามตรอกซอยอย่างชำนาญ ทิ้งห่างจากเด็กพวกนั้นได้พอสมควร ดูจากท่าทางของเด็กพวกนั้นแล้วคงจะวิ่งไม่ค่อยไหวกันเพราะฤทธิ์ของมึนเมาที่พึ่งเสพไป

ร่างเล็กวิ่งหนีจนเหงื่อโชกร่าง ความจุกเสียดจากอาหารที่พึ่งกินไปเริ่มเข้ามาทำร้าย เขาเลี้ยวเข้ามาในซอยหนึ่งซอยที่จำได้ว่าเป็นทางลัดไปยังที่จอดคุณคนสวยไว้ แต่ระยะทางยังอยู่อีกไกลพอสมควร แถมฟังจากเสียงโหวกเหวกโวยวายที่ไล่ตามหลังมาก็ได้แต่คิดว่ายังไงก็หนีไม่ทัน ตัวเขาหอบเหนื่อยเกินกว่าจะวิ่งไหวแล้ว สองขาเรียวผ่อนแรงวิ่งลงเรื่อยๆ

“คุณ!! วิ่งหนีอะไรมาอะ”

คนตัวเล็กเงยหน้ามองตามเสียงร้องทักที่อยู่ข้างบนระเบียงชั้นสองของตัวบ้าน

 

คนใจดีที่ซื้อน้ำแข็งให้เขา!!

 

ในหัวสมองคิดแผนสำรองในการเอาตัวรอดออกอย่างรวดเร็ว สมองสั่งการให้ลงมือทำตามโดยทันที

เขาปีนขึ้นไปกำแพงแล้วกระโดดเกาะพื้นระเบียงที่คนตัวโตกว่ายืนอยู่พอดี

 

“เฮ้ย!! คุณ ทำบ้าอะไรเนี่ย”

“ชู่ววว! อย่าเสียงดัง เดี๋ยวพวกมันได้ยิน ช่วยเอาผมขึ้นไปก่อนไอ่พวกนั้นจะมาเห็นเถอะคุณ!”

ร่างบางบ่นอุบอิบก่อนจะปีนขึ้นมาโดยได้รับความช่วยเหลือจากร่างสูง เขารีบวิ่งเข้ามาหลบในห้องนอนของคนตัวโตกว่าอย่างถือวิสาสะ กระชากแขนแล้วกดคนตัวโตให้อยู่ในอ้อมแขนให้นั่งลงก่อนจะแอบมองกลุ่มเด็กพวกนั้นอย่างใจจดใจจ่อ

คนที่ถูกกอดถึงกับตาโตเมื่อถูกสัมผัสจากคนแปลกหน้าที่เจอกันได้แค่ครั้งเดียว แต่กลิ่นหอมกรุ่นของคาราเมลมัคคิอาโต้ร้อนหอมๆกำลังโชยกลิ่นตลบอบอวลไปทั่ว ทะลุผ่านจมูกตันๆของเขา มากพอที่จะมอมเมาให้หน้ามืดขี้นมาทันตาเห็น

ตาดวงโตจดจ่ออยู่กับเหงื่อเม็ดโตที่อยู่ตรงหน้าเขา ก่อนจะค่อยๆเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ แลบลิ้นออกมาเพื่อเก็บรสชาติละมุนที่อยู่ตรงหน้า

 

เจ้าของร่างบางที่โอบรัดอีกคนไว้เบิกตากว้าง ลำตัวแข็งทื่อ ทำอะไรไม่ถูกกับสัมผัสที่ได้รับ ความรู้สึกวาบหวิวก่อตัวที่ท้อง แล่นขึ้นไปตามไรขนทั่วร่างกายส่วนบน

 

“คุณ.. คุณทำบ้าอะไรเนี่ย”

จิวพูดขึ้นมาหลังจากที่เรียกสติของตัวเองให้กลับมาได้

 

“มันหายไปไหนแล้ววะ! ไอ้ต้อง ฝั่งมึงเห็นมั้ย”

จิวเงียบเสียงลงเมื่อได้ยินเสียงวัยรุ่นคนเดิมกำลังเอ่ยถามหาตัวเอง

เสียงหัวใจของคนตัวเล็กเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ สติที่สั่งสมมาหลุดจากกลุ่มคนที่ตัวเองกำลังหนีหัวซุกหัวซุนอย่างฉับพลัน ดวงตาเรียวเล็กเบิกกว้างขึ้นกว่าเดิมเมื่อรู้ตัวว่าถูกร่างหนากดเค้าลงกับพื้น สัมผัสอ่อนโยนตรงข้อมือที่ถูกตรึงไว้ พร้อมกับความรู้สึกวาบหวิวจากความนุ่มหยุ่นที่กำลังโลมเลียเขาไปทั่วคอและบ่าช่วงขวา จิวเริ่มดิ้นขัดขืนเมื่อสาบเสื้อกำลังจะถูกเลิกขึ้น

 

“อย่าดิ้น...”

“ปล่อยผม!”

“คุณเป็นคอฟฟี่”

เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นมา ตัวของจิวชาวาบไปทั้งตัว

“คุณ... เป็นคัพหรอ”

“อยู่นิ่งๆก่อน ผมขอค่าตอบแทนที่ช่วยคุณแปปนึง”

 

 

 

ขาเรียวก้าวออกมาจากห้องน้ำ ในมือมีผ้าขนหนูผืนเล็กไว้ซับน้ำจากผมที่เปียกชื้นของตัวเอง มองตัวเองที่ถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อยืดสีครีมขนาดใหญ่กว่าตัวเองและกางเกงขายาวสีฟ้าที่มีหนังยางมัดไว้อยู่ข้าวเอว

 

เขาเดินมานั่งรอเจ้าของห้องที่ดูเหมือนจะอยู่ข้างนอก ถือวิสาสะนั่งลงบนเตียงนุ่มๆของคนที่พึ่งจะเจอกันได้ไม่กี่ครั้ง คว้ามือถือหวังจะเอามาเล่นฆ่าเวลา แต่หลังจากที่พยายามเปิดมือถือเจ้ากรรมเปิดเท่าไหร่ก็เปิดไม่ขึ้น

สุดท้ายก็ได้แต่วางมันลงไว้ที่เดิม

 

บานประตูไม้สีถูกเปิดออกด้วยเจ้าของห้อง บนใบหน้ามีหน้ากากอนามัยสีดำประดับอยู่พร้อมกับน้ำเปล่าขวดเล็กในมือ

“เสื้อผ้าพอใส่ได้มั้ยคุณ? อะ.. เอาไป”

เจ้าก๊าบยื่นน้ำให้แขกยามวิกาลที่นั่งเช็ดผมอย่างใจเย็น เดินวนกลับมานั่งบนเก้าอี้พนักสีดำแดงตัวโปรที่ตั้งอยู่เยื้องๆกันกับเตียงสีขาวขนาดคิงไซส์ที่คนตัวเล็กนั่งอยู่

“ได้ๆ ขอบคุณนะครับ”

จิวเอ่ยขอบคุณหลังจากที่รับน้ำเปล่าขวดนั้นมา เปิดฝาแล้วยกมันกรอกปากอย่างกระหาย

 

“แต่นี่เหมือนขโมยเสื้อผ้าพ่อมาใส่เลยนะคุณ”

“มันก็ไม่ขนาดนั้นป้ะ”

“ขนาดนั้นแหละครับ ผมเอาเสื้อผ้าคุณไปซักแล้วนะ พรุ่งนี้น่าจะแห้งทันอยู่”

“โอเคครับ”

“คืนนี้คุณก็นอนที่นี่ไปก่อนก็ได้ ไม่รู้ว่าเด็กพวกนั้นจะตามหาคุณกันอยู่มั้ย”

“อื้อ รบกวนด้วยนะครับ”

“ผมถามได้ป่าวว่าทำไมคนพวกนั้นถึงไล่ตามคุณ?”

“อ่า... เขานึกว่าผมเป็นสายให้ตำรวจน่ะครับ แถมเมาด้วยก็เลยเพี้ยนๆมั้ง”

“ห๊ะ! แบบคุณอะนะสายตำรวจ? น่าจะเมาหนักจริงๆแหละเนอะ”

“ทำไม! คนแบบผมมันทำไมอะคุณ”

ร่างบางตาเขียวปั๊ดเมื่อได้ยินประโยคเมื่อครู่

 

“5555555 ผมหมายถึงน่ารักแบบคุณอะนะ ถ้าผมเป็นคนร้ายผมไม่กลัวนะ”

“เอ๊ะ!! ยังไงนะคุณ”

คนตัวโตได้แต่หัวเราะอยู่ในลำคอเมื่อเห็นปฏิกิริยาของคนตัวเล็ก ส่วนคนถูกชมได้แต่นั่งหน้าแดงอยู่นิ่งๆ ก่อนจะรีบยกผ้าขึ้นมาเช็ดเมื่อรู้ตัวว่าถูกจ้องอยู่

“เออ จะว่าไปแล้วผมยังไม่ได้แนะนำตัวเลยอะ ผมชื่อก๊าบนะครับ”

“ผมจิวครับ”

“ผมขอโทษอีกครั้งนะครับสำหรับเรื่องเมื่อกี้”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ จริงๆผมเองต่างหากที่ควรจะเป็นฝ่ายขอโทษคุณด้วยซ้ำนะที่จู่ๆก็บุกรุกปีนขึ้นมาอะ”

จิวยิ้มให้กับคนตรงหน้าที่กำลังรู้สึกผิดขั้นสุด เขาต่างหากที่เป็นฝ่ายต้องขอโทษที่จู่ๆก็บุกเข้ามาถึงในห้องขนาดนี้ ดูเอาเถอะว่าใครควรจะรู้สึกผิดกันแน่

 

แถมไอ่หน้ากากที่ใส่อยู่นั่น ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าใส่กันได้กลิ่นตัวของเขาน่ะ

 

“เอาเถอะ นอนได้แล้วครับ เดี๋ยวไม่โตนะผมบอกก่อน”

"ผมโตแล้วครับ"

"อะๆ โตก็โต แต่ผมแห้งแล้วใช่มั้ยครับ?"

"อื้อ แห้งแล้วครับๆ"

“งั้นฝันดีนะครับ”

 

“เดี๋ยวคุณ จะไปไหน?”

เจ้าก๊าบเอ่ยถามขึ้นเมื่อคอฟฟี่ตัวน้อยทำท่าจะเดินออกไปจากห้อง

“ไปนอนบนโซฟาไงคุณ”

“คุณนอนตรงนี้นี่แหละ ผมติดโซฟา นอนตรงนั้นตลอดอะคุณ”

“ไม่เอาดิคุณ”

“งั้นคุณจะไปนอนเบียดผมก็ได้นะ แล้วแต่คุณเลยอะ”

“...”

“...”

“เห้ออออ งั้นผมนอนตรงนี้ก็ได้ครับ”

จิวมุ่ยหน้าเมื่อรู้ตัวว่ายังไงบทสรุปของคืนนี้ก็คงจบลงด้วยการที่เขานอนบนเตียงอยู่ดี

 

“คุณจะนอนเลยไหม?”

เขาเดินเอาผ้าชื้นๆไปผึ่งตรงราวตากเล็กๆในห้องน้ำก่อนจะเดินตรงเข้ามานอนตาแป๋วมองคนตัวโตที่กำลังวุ่นวายกับการล็อคอินระบบเกมส์ออนไลน์ชื่อดังอยู่

“คุณนอนก่อนเลย ผมขอเล่นอีกแปป”

“อื้อ งั้นฝันดีครับ”

“ฝันดีค้าบบบบ ขอให้หลับสบายนะคุณ”

 

เสียงลมหายใจดังขึ้นอย่างสม่ำเสมอหลังจากที่เวลาผ่านไปไม่ถึง5นาที ทั้งๆที่จิวพยายามจะลืมตาเพราะกลัวคนตรงหน้าแล้ว แต่ดูเหมือนว่าความเหนื่อยล้าจะทำให้เขาหลับง่ายขนาดนี้

 

ร่างเล็กหลับตาพริ้ม เจ้าก๊าบลอบมองใครอีกคนเป็นระยะเพราะกลัวว่าเสียงในเกมส์ที่ตัวเองคุยกับเพื่อนจะไปรบกวนคนที่กำลังฝันหวานเข้าให้

เมื่อจบตาที่สองเจ้าก๊าบก็จัดการปิดโน้ตบุ๊คให้เรียบร้อย ตรวจดูความเป็นระเบียบของห้อง เผยยิ้มกเล็กออกมาอย่างเอ็นดูเมื่อเห็นว่าผ้าห่มของจิวร่นมากองรวมกันที่เอว

 

ให้มันได้งี้เหอะ ไม่ระวังตัวเอาซะเลย

 

บ่นกับตัวเองในใจก่อนที่จะเดินไปห่มผ้าให้คนตัวเล็กดีๆ ย่อตัวลงจ้องหน้าใสของอีกคนอยู่อย่างนั้นซักพักก่อนจะเดินออกห้องไป

 

 

 

สวัสดีค้าบบบบบบบ ทอล์คๆกันหน่อยเนอะทุกคน

เอาแหละค่ะ วันนี้มีเด็กซนแอบปีนบ้านคนอื่นเค้ายามวิกาล ส่วนอีกคนก็แอบจ้องเค้าตอนหลับอีก มันยังไงอะคุณตัวอักษรย่อ เจ้าก๊าบ. (ย่อไว้เพื่อความเป็นส่วนตัวให้ทุกคนเดากันเล่นๆนะคะ) เอ็นดูเค้ามากป่าวถามจริง

เอาเถอะคุณณณณณ ยังไงก็แล้วแต่ อย่าลืมเม้นหรือหวีดแท็ก #เจ้าจีมพอก่อน เป็นกำลังใจให้เราด้วยนะคะ หวังว่าจะถูกอกถูกใจทุกคนกันนะคะ!! เราจะรออ่านค่ะ ชัลจา (แอดช่วยกดสระอายาวๆให้หน่อยได้มั้ยคะ เครื่องกิกดไม่ได้อะ แง้ ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ) 


? cactus
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

1 ความคิดเห็น