บริษัทรักหรรษา💞

ตอนที่ 3 : คู่รัก(กรรม) -01-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    1 ก.พ. 62

ตอนที่ 1 = ข้อมูล


          "พี่แอลครับ นี่คือข้อมูลลูกค้าที่พี่แอลให้ผมไปหามาครับ "

          "ขอบใจจ่ะ มะตูมทำงานนี่ให้พี่ได้ไหม"

 เธอทำหน้าตาออดอ้อนลูกน้องให้เห็นใจ

          "อะไรนะครับ" 

เขาทำหน้าตกใจนิดหน่อย  แล้วคิ้วก็ชิดติดกันเพราะงงว่าเจ้านายต้องการให้ตนทำอะไร

          "มะตูมทำของลูกค้าคนนี้ได้ไหม" 

เธอยืนมือทั้งสองข้างออกไปจับมือของมะตูมเพื่อให้ทำงานนี้

          "ไม่เครับ ผมไม่ทำงานนี้เด็ดขาด"

 มะตูมบอกเจ้านายของตนโดยไม่ต้องคิด

          "ทำไมละ แค่งานเดียวเองนะ"

          "ไม่ทำครับพี่แอล ยังไงผมก็ไม่ทะ..."



ก๊อก ก็อก ก็อก!!!



          "ขอโทษนะครับ"
 

เสียงของคนด้านนอกก็แทรกเข้ามาในห้องทำงาน

          "เชิญจ้า" 

แล้วเด็กหนุ่มคนนั้นก็เดินเข้ามาในห้องทำงาน

          "งานลูกค้าที่คุณแอลให้ลูกเป็ดทำ เรียบร้อยแล้วนะครับ นี่ข้อมูลของลูกค้านะครับ"

 ลูกเป็ดส่งแฟ้มงานไว้แล้วยิ้มอย่างดีใจ ที่งานตัวเองเสร็จหมดแล้ว 

          "ลูกเป็ดจ๊ะ พี่มีงานให้ลูกเป็ดทำเพิ่มนะ ลูกเป็ดอยากทำไม"

          "งานอะไรหรอครับ คุณแอล"

 แอลยิ้มอย่างดีใจ ที่จะมีคนทำงานนี้ให้เธอ

          "พี่ไม่ง้อแกแล้วนะมะตูม ตามบาย" 

มะตูมทำหน้ารับรู้แล้วหันไปมองลูกเป็ดที่กำลังยิ้มอยู่ มะตูมส่ายหน้าไปมาอย่างช้าๆ ก่อนจะเดินไปตบที่บ่าแล้วบอกกับลูกเป็ดเบาๆ 

          "ทำงานนี้ให้ดีๆนะ เพราะค่าตอบแทนจากลูกค้ามันสู๊งงงง"

 มะตูมพูดเสียงสูงคำสุดท้าย จนลูกเป็ดทำหน้างง แล้วมะตูมก็เดินออกจากห้องทำงานของแอลไป

          "ลูกเป็ดจะทำงานนี้ ได้ไหมอ่ะ"

 คุณแอลทำหน้าตาหน้าสงสาร มีหรอที่ลูกเป็ดจะไม่ใจอ่อนให้

          "ครับคุณแอล ลูกเป็ดจะทำงานนี้"



.
.
.
.
.



-ลูกเป็ด-


ผมนั่งมองแฟ้มข้อมูลลูกค้าที่คุณแอลให้ผมทำมาสักพักแล้ว อยู่ๆผมก็เหนื่อยใจขึ้นมา ถ้าย้อนเวลากลับไปตอนนั้นได้ ผมจะไม่ตอบรับงานนี้เด็ดขาดเลย

           'นี่คือข้อมูลบางส่วนที่พี่ให้มะตูมหามาให้ ก็ได้บ้างไม่ได้บ้าง และตอนที่พี่ถามคุณหญิงกลิ่นอ่ะ เหมือนคุณหญิงกลิ่นจะไม่รู้ข้อมูลอะไรเกี่ยวกับลูกชายเลยแม้แต่น้อย ถามทุกอย่างก็ตอบไม่ได้เกือบทุกอย่าง และคุณหญิงกลิ่นก็ให้เวลาเราจับคู่ให้กับลูกชายของเขาเพียงแค่ 3 เดือน ชายหรือหญิงก็ได้แล้วแต่ แต่ทำยังไงก็ได้ให้ลูกชายของเขาเนี่ยมีแฟน ส่วนค่าตอบแทนให้กับคนทำงานนี้คุณหญิงแกให้ล้านหนึ่ง' 

            'ครับ!'  

            'อ่อ ลืมๆ พี่ลืมบอกอีกอย่างคนที่ได้เป็นแฟนกับลูกชายคุณหญิง เธอคนนั้นก็จะได้เงินล้านหนึ่งด้วย' 

แล้วผมก็ฟังคุณแอลพูดไปเรื่อยๆจนรู้สึกเหนื่อยกับลูกค้าคนนี้ไปเลย ข้อมูลก็ไม่รู้ อะไรก็ไม่มี แต่ให้เวลาแค่สามเดือนเนี่ยนะ 

 ผมเปิดแฟ้มอีกครั้ง

             'กันติกร มหาทรัพย์ ณ ไพบูรณ์' 

คนๆนี้หล่อมากๆ จนผมอึ้งในความหล่อของเขา ถ้าผมได้สักครึ่งของความหล่อของเขาก็ดีสิ มีแต่คนบอกว่าผมหน้าหวานอย่างกับผู้หญิง ผมเหมือนผู้หญิงตรงไหนผมออกจะหล่อ แค่หน้าหวานไปนิดเองนะ

             'กันต์ อายุ 25 ปี เรียนจบจากฝรั่งเศส' 

โห ผมนี่อึ้งเลย คนอะไรไม่รู้โคตรสมบูรณ์แบบอ่ะ รูปหล่อ บ้านรวย แถมการศึกษาดีอีกต่างหาก แต่!!! 

             'นิสัยชอบเที่ยวกลางคืน เจ้าชู้ มีคู่ควงไม่ซ้ำหน้า เป็นคนสบายๆ ชอบเที่ยว' 

ผมสงใสกับการให้ข้อมูลลูกค้ามาแบบนี้ของคุณแอลมาก เพราะปกติคุณแอลจะไม่นำข้อมูลมาแค่นี้นะ พี่มะตูมก็เหมือนกัน แสดงว่าตอนถามข้อมูลกับคุณหญิงกลิ่นอะไรเนี่ย ได้ข้อมูลมาแบบนี้และแค่นี้สินะ ผมจะบ้าตายได้ข้อมูลมาแค่นี้แล้วผมจะช่วยหาคู่ยังไงละเนี่ย คุณหญิงกลิ่นอะไรเนี่ยคงไม่รู้อะไรเกี่ยวกับลูกชายตัวเองจริงๆสินะ


          "ลูกเป็ดจ๊ะ" 

เสียงของใครคนหนึ่งที่ทำให้ผมต้องเลิกมองตัวหนังสือที่มองอยู่ แล้วหันไปมองทางเสียงนั้นแทน

          "อ้าวพี่พาย มีอะไรหรอครับ"

 พอนึกถึงพี่พระพายคนนี้ ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงเลือกมาทำงาน ทั้งๆที่ทางบ้านก็รวยอยู่แล้ว เป็นถึงลูกเจ้าของโรงพยาบาลเลยนะ

           "พรุ่งนี้ว่างไหม" 

พรุ่งนี้วันหยุด ผมก็ต้องว่างสินะ

           "ว่างครับพี่พาย"

           "ไปงานเต้นรำกับพี่หน่อยสิ พี่ไม่มีเพื่อน คนอื่นๆเขาก็ทำงานกันหมดเลย ไปนะ" 

           "คะ ครับ ได้สิครับ"

           "โอเค งั้นเดียวพรุ่งนี้พี่ไปรับเราที่ห้องเลยนะ ตอนหกโมงเย็นนะ งานจะเริ่มประมาณสองทุ่มมั้ง" 

            "ครับ"



            วันนี้ผมได้มาอยู่ในดงผู้ดีด้วยแหะ ดีจัง 

            "ลูกเป็ดโอเคไหม"

            "ลูกเป็ดโอเคครับพี่พาย" 

ก็นะ มางานดีๆ แบบนี้ทั้งทีดันอยากกลับบ้านซะอย่างนั้น แย่จัง ผมคงไม่เหมาะกับงานแบบนี้หรอกมีแต่พวกคุณหญิงคุณนายเขากันทั้งนั้น 

            "พี่พายครับ ลูกเป็ดขอออกไปรอข้างนอกนะครับ"

            "อ่ะ ได้สิ แล้วแต่ลูกเป็ดเลย เดียวพี่ตามไป พี่ก็อยากกลับบ้านแล้วเหมือนกัน" 

ผมรับรู้แล้วก็ออกมาจากงานเฉยเลย ตอนนี้ผมกำลังจะไปรอพี่พายที่รถก่อน



 ตุบ!!! 


             ผมเดินไม่ดูทางเลยไม่รู้ว่าชนเข่ากับใครอย่างเต็มแรง รู้แต่ว่าตอนนี้ผมเจ็บมาก 

             "โอ๊ยยยย เจ็บจัง"

             "เดินยังไงของมึงไม่ดูทางว่ะ!" 

             "ผมขอโทษครับ" 

ก็ใครมันจะไปรู้ละ ว่าจะเดินชนน่ะ   'เจ็บๆ'   ผมคงไม่ได้เดินชนคนแล้วแหละ เดินชนกับควายชัดๆ พูดก็ไม่เพราะอีก อยู่ๆก็มีมือมาอยู่ตรงหน้าของผม 

             "ลุกดิ"

ก่อนที่ผมจะมองขึ้นไปที่เขา พอเห็นหน้าเขาแค่นั้นแหละ ใช่ ใช่เลย หน้าตาแบบนี้ คุณกันต์!!! พอเห็นตัวจริงก็หล่อดีแหะ หล่อกว่าในรูปอีก

             "ลุกดิ หูหนวกออ ได้ยินกูไหมเนี่ย!"

พูดเฉยๆผมจะไม่ว่าอะไรเลย ทำไมต้องขึ้นเสียงใส่ผมด้วย แต่เดียวนะ นั้นมันควรจะเป็นประโยคที่พูดกับคนไม่รู้จักหรอ แบบ กู มึง ไรงี้?

             "ผมลุกเองได้ครับ"

             "เออดี" 

แล้วผมก็กำลังจะเดินไป แต่ก็มีมือมาจับที่แขนของผมไว้ 

             "เดียว! ไม่คิดจะขอโทษกูหน่อยหรอ อ่อ หรือว่าที่บ้านมึงไม่สอนเรื่องมารยาทห่ะ!"

 โว๊ะ ผมล่ะสุดจะทน คนอะไรพูดไม่ดี พูดก็ไม่เพราะอีก นิสัยไม่ดีด้วย

             "ผมขอโทษ ขอตัวนะ" 

ผมพูดพร้อมแกะมือของไอ้คุณกันต์ออก แล้วผมก็เดินออกมาแบบดื้อๆเลย ผมไม่สนแล้ว ก็ใครมันจะไปอยากอยู่พูดกับคนพูดไม่ดี ต่อกันละ นี้แค่เขายังไม่รู้จักผมนะ ยังพูดขนาดนี้ แล้วถ้าผมต้องไปรายงานแล้วช่วยเขาหาแฟนผมยังไม่รู้เลยว่าจะโดนพูดด้วยกลับมายังไง ผมไม่อยากจะคิดเลย ไม่อยากทำงานให้ไอ้คุณกันต์กับคุณหญิงกลิ่นอะไรเนี่ยแล้วด้วย!


นี่ผมรอพี่พายมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วนะ ยังไม่มาเลย เอ๊ะ! นั่งไงพอพูดถึงก็มาเลย

             "พี่ขอโทษนะลูกเป็ดที่ให้รอพี่นานอ่ะ"

             "ไม่เป็นไรครับพี่พาย แต่ว่าเรากลับกันเถอะ ลูกเป็ดอยากนอนแล้ว" 

ตลอดทางที่นั่งรถกลับห้องของผม ผมกับพี่พระพายเราก็ไม่ได้พูดอะไรกันเลย ตอนนี้ถึงหน้าคอนโดผมแล้วครับ ทำไมถึงเร็วจังแหะ

             "พี่ขอโทษนะ ที่วันนี้รกวนลูกเป็ดอ่ะ"

             "ไม่ได้รบกวนเลยนะครับ พี่พายไม่ต้องขอโทษผมแล้ว"

             "งั้น ฝันดีนะลูกเป็ด"

             "ครับ ขับรถดีๆนะครับพี่พาย"

             "ครับ งั้นพี่กลับแล้วนะ พรุ่งนี้เจอกัน"

             "บายๆครับ"



______________________________________________________________________
 

           จบไปแล้วนะ สำหรับตอนแรก ชอบไม่ชอบ  ติเราได้เลยนะ  เราพึ่งเคยแต่นิยายอ่ะ เรื่องนี้เรื่องแรก ขอบคุณที่อ่านนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ขอบคุณมาก มีอะไรบอกเราไว้ได้เลยน่ะ ให้กำลังใจเราด้วยน้าาาาาาาา ไปแล้วค่ะ จู๊บๆๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น