พิรุณราตรี

ตอนที่ 8 : บทที่3 : ข่มกันไม่ลง [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,654
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 842 ครั้ง
    18 มิ.ย. 62

บทที่ 3

ข่มกันไม่ลง



บนเขาไท่ บรรยากาศรอบตัววังเวง พึ่งพาแสงสว่างจากคบเพลิงในอุ้งมือ



ทหารก้มๆ เงยๆ ไปตามพื้นรกครึ้ม บ้างก็หันซ้ายแลขวา ด้วยความที่พวกตนมีชีวิตรอดจากสนามรบแสนทรหดหลายครั้งหลายครา จึงนึกลำพองว่าตายไม่เป็น แต่พอมาได้ยินเสียงเห่าหอนของฝูงหมาป่า ขนแขนกลับลุกซู่ๆ เสียวสันหลังวาบประหนึ่งมีดวงตานับร้อยคู่คอยเฝ้ามอง และพร้อมจะกระโจนเข้าขย้ำทุกเมื่อ



กลิ่นชื้นแฉะติดปลายจมูก ท้องที่แห่งนี้ได้รับการกล่าวขานปากต่อปากว่าแดนมฤตยู ฟังจากชื่อแล้วใครบ้างจะอยากมาป้วนเปี้ยน เมื่อไม่มีชาวบ้านบุกรุก ไม่มีการตัดไม้ทำลายป่า เขาไท่จึงอุดมสมบูรณ์ พบเห็นสัตว์ป่าได้ทุกๆ สองไร่ พืชพรรณขึ้นรกรุงรัง ทหารถางต้นไม้ใบหญ้าเพื่ออำนวยเส้นทาง อึดใจใหญ่ต่อมาก็พบกับขุมทรัพย์มหาศาล



มันมีค่ามหาศาลสำหรับผู้มีวิชาแพทย์ติดตัวอย่างเหลียงเสวี่ยเฟย หรือจิ้นเหอ กุนซือลึกลับผู้ไม่เคยเปิดเผยใบหน้าที่แท้จริงให้ผู้ใดได้เชยชม



ข้าน้อยจะคอยสังเกตพวกสัตว์ร้าย เชิญท่านกุนซือขอรับ



ขอบคุณ



เขาได้ยินเสียงอู้อี้ แหบพร่าเจือนุ่มนวล นายทหารหนุ่มเบี่ยงกายให้จิ้นเหอเดินสวนไป เหม่อมองรูปร่างสูงโปร่งเหมาะเจาะกับชุดเกราะ ท่วงท่าการเคลื่อนไหวองอาจ ยามไฮ่แล้วแต่กุนซือไม่ปลดหมวกเกราะกับผ้าโพกออกเสียที เขายังคงสวมใส่เครื่องแบบเต็มยศพร้อมกรำศึก ปราดเปรียวและทะมัดทะแมง



อันที่จริงขนาดของชุดเกราะมิได้พอเหมาะพอเจาะอย่างคนนอกพึงเห็น มันหลวมและกลวงเอาเรื่อง แรกเริ่มนางเดินเหินยากลำบาก เดี๋ยวเดียวก็ชินไปเอง



นางตบตาทหารว่าตนเป็นชายชาตินักรบ ลูกชาวนาธรรมดาๆ ที่มีวาสนาได้ลงสู่สงครามในฐานะกุนซือ แม่ทัพเหลียงเฟิงหู่ช่วยปกปิดความลับแทบเป็นแทบตาย พี่ชายยังไม่หยุดบ่นนางจนถึงตอนนี้ และคาดว่าจะบ่นไปอีกนานแสนนานจนกว่าเขาจะพอใจ



การปลอมเป็นบุรุษไม่ใช่เรื่องยาก เพียงสวมเกราะตัวใหญ่พร้อมโพกผ้าปิดปากปิดจมูกหลายๆ ชั้นทำให้เสียงเปลี่ยน เก็บตัวอยู่แต่ในกระโจมแม่ทัพ ที่ซึ่งปลอดภัยจากหูตาคนใกล้คนไกล ไม่ออกไปสุงสิงกับใครมากมาย แค่นั้นนางก็สามารถอยู่รอดในค่ายโดยไม่บุบสลาย



หนานไหกระโดดลงจากวงแขนเจ้านาย นอนซุกในเสื้อคลุมจนเมื่อยขบ มันยืดกายบิดขี้เกียจ จากนั้นจึงก้มลงดมกลิ่น นำทางนางกับทหารไปสู่ดงวัชพืชล้ำค่า โลดเต้นไปมาอย่างร่าเริง



ข้าเจอแล้ว พวกเจ้าคอยเฝ้าต้นทาง รอครู่เดียว



ขอรับท่านกุนซือ เจ้าเหมียวมานี่เร็ว ให้ข้าอุ้มเถอะ



เชื่อเถิดว่าเขาหมายตาอยากอุ้มแมวของท่านกุนซือมาโดยตลอด เจ้าตัวกวักมือเรียก แกล้งร้องเหมียวๆ หลอกล่อแต่หนานไหสะบัดก้นใส่อย่างมีจริต คนเลี้ยงหนานไหมาแต่อ้อนแต่ออกรู้ดีว่ามันเป็นแมวก้าวร้าว เลี้ยงยาก ไม่เชื่องกับคนแปลกหน้า ตัวติดหนึบกับเจ้านายเท่านั้น



เหล่าทหารตีวงล้อมระวังหน้าหลัง จับตามองทุกสรรพสิ่ง ไม่ว่าจะเป็นแมกไม้ที่เสียดสี กิ่งก้านสั่นไหว หรือหรีดหริ่งเรไรดังระงม ทุกคนอยู่ในที่ซึ่งจะสามารถตรวจสอบบริเวณรอบๆ ได้ชัดเจน หากถูกจู่โจมโดยสัตว์ป่าหรือมนุษย์ด้วยกันเอง ก็พอมีเวลาตะโกนเตือนให้ทหารนายอื่นรู้สึกตัวได้ทันท่วงที



เหลียงเสวี่ยเฟยถอนหญ้าพันงูขาวขึ้นจากดินอย่างระมัดระวัง เบามือและใจเย็น สรรพคุณของมันวิเศษจนนางยอมเสี่ยงตายปีนขึ้นมาถึงเขาไท่ แดนมฤตยูแห่งเมืองชางเป่า จากนั้นก็เก็บพวกมันกลับค่ายทั้งต้นทั้งราก สาบานว่านางจะใช้ประโยชน์จากวัชพืชชนิดนี้อย่างคุ้มค่า ไม่ให้เหลือซากอะไรเลย



หญ้าพันงูขาวเป็นไม้ล้มลุกขนาดเล็ก แตกกิ่งก้านสาขาจากโคนลำต้น พบมากในที่รกร้าง ความชื้นสูง นางจึงคาดคะเนได้ว่าบนเขาไท่ต้องมีหญ้าพันงูขาวออกดอกออกผลสะพรั่ง ซึ่งเป็นจริงดังคาดการณ์ หญ้าขึ้นจนรกเลยทีเดียว



แมงป่องๆๆ เฮ้ยระวัง! มันไปทางนั้นแล้วขอรับท่านกุนซือ!!”



จู่ๆ ทหารด้านหลังกลับร้องป่าแตก หญิงสาวสะดุ้งเฮือก มือแตะดาบข้างบั้นเอวตามสัญชาตญาณ แต่จะใช้ดาบผ่าแมงป่องก็ฟังดูเลวร้ายไปหน่อย นางจึงยกฝ่าเท้าคอยท่า ยอมฆ่าสัตว์ตัดชีวิตเพื่อรักษาสุขภาพร่างกายจากพิษของเจ้าขาปล้องตัวน้อย ไม่สิ ไม่น้อยเลย!



ขนาดมันใหญ่โตเท่าครึ่งซีกหน้าของนาง ต่อยทีเดียวมีน้ำตาร่วง



กระโดดขอรับท่านกุนซือ! กระโดดหลบมันเร็วเข้า!”



ทหารพากันกระโดดโหยงเหยง นางก็บ้าจี้กระโดดหลบแมงป่องตามพวกเขา! ปกติมันเป็นสัตว์ที่รักสงบ ไม่ชอบแสงสว่าง มักหลบซ่อนอยู่ในสถานที่มืดและอับชื้น แต่หากสัมผัสได้ว่าตนกำลังถูกคุกคาม แมงป่องจะชูหางงองุ้มข่มขู่ วิ่งไล่ต่อยอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อป้องกันตัว



ทางนั้นๆๆ ใต้พงหญ้า! มาอีกแล้ว! มันออกมาอีกแล้วขอรับ!”



พยายามหนีก็เปล่าประโยชน์ มันไล่ตามไม่ลดละอย่างผิดสังเกต



หรือว่านี่จะเป็นหนึ่งในความดุร้ายแห่งเขาไท่ แดนมฤตยู



แมงป่องมีพิษร้ายแรงต่อระบบประสาท ชนเผ่าพื้นเมืองนิยมนำพิษแมงป่องมาป้ายธนูกับเกาทัณฑ์ ใช้สิ่งที่ธรรมชาติสร้างสรรค์เป็นอาวุธสังหาร



เหลียงเสวี่ยเฟยหันสบตาทหาร ส่งสัญญาณว่าจัดการ ทุกคนยกเท้าขึ้นโดยพร้อมเพรียง ไม่เละไม่เลิก



ทันใดนั้นแมวอ้วนของนางก็กางกรงเล็บ ตะปบแรงๆ ที่กลางลำตัวแมงป่อง เล็บเสียบคาจนอริต่างสายพันธุ์ชักกระตุก หนานไหตบอุ้งเท้าลงดินสองสามทีแล้วก็เหวี่ยงเข้าป่า เจ้าขาปล้องไม่ทันจะฉีดพิษใส่คู่ต่อสู้ด้วยซ้ำไป



หนานไห!”



หัวใจเต้นตึกตัก เร็วแรงเจียนทะลุ นางรีบจับอุ้งเท้าข้างที่หนานไหใช้เผด็จศึกมาล้างทำความสะอาด มันร้องแง้วออดอ้อน ฝ่ายทหารฝีมือดีซึ่งติดตามนางมาเพราะคำสั่งของแม่ทัพเหลียงต่างพ่นลมหายใจเฮือก! มองซ้ายมองขวาด้วยเกรงเจ้าถิ่นจะแห่มาต้อนรับ เชื่อแล้วว่าการขึ้นมาบนเขาไท่ไม่ต่างจากการเอาชีวิตมาทิ้งดีๆ นี่เอง



พวกเรารีบลงจากเขาเถิดขอรับ ข้าน้อยได้ยินเสียงหมาป่า ถ้าอยู่ที่นี่นานกว่านี้พวกเราอาจจะแย่เอา



ชายหนุ่มเมียงมองหาซากแมงป่อง ไม่พบอะไรนอกจากความมืด เสียงกู่คำรามของสรรพสัตว์ดังแว่ว ดวงตาทุกคู่กลอกหลุกหลิก เหลียงเสวี่ยเฟยจึงรีบก้มเก็บหญ้าพันงูขาวให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ ส่งแมวให้ทหารอุ้มไว้ นางพามันมาด้วยเพราะหนานไหจมูกไว ขอแค่มีพืชตัวอย่างให้ดม หนานไหก็จะทำหน้าที่นักล่าที่ดี ช่วยนางตามหาจนกระทั่งพบเป้าหมาย



บางครั้งนางเผลอครุ่นคิดเล่นๆ...หนานไหช่างเหมือนมนุษย์คนหนึ่งเหลือเกิน



ข้าน้อยไม่เคยเห็นแมงป่องใหญ่ยักษ์ขนาดนั้นมาก่อน เจ้าตัวเมื่อครู่คงต่อยสุนัขตายได้ ข้าน้อยว่าความน่ากลัวของเขาไท่ไม่เกินจริงหรอกขอรับท่านกุนซือ



อือ...เขาไท่อันตรายเกินไป



นางถอนรากรวดเดียว หยิบจับสิ่งที่คุ้นเคยมาทั้งชีวิตด้วยความชำนาญ ปากพูดส่วนมือขยับ แข่งกับกาลเวลาที่หมุนผ่านไปอย่างไม่มีวันสิ้นสุด



คราวหน้าข้าจะขึ้นมาคนเดียวมามากก็เสี่ยงมาก พวกสัตว์จะได้กลิ่นมนุษย์กลุ่มใหญ่และอาจแห่มารุมทึ้ง โอกาสหน้าข้าจะมาเงียบๆ กลับเงียบๆ แล้วกัน



เกาะกลุ่มกันไว้ฟังดูเข้าท่ากว่าปล่อยท่านลุยเดี่ยว ท่านกุนซือเป็นอะไรขึ้นมาพวกข้าน้อยหัวหลุดจากบ่ากันพอดี



นัยน์ตาสีเทาอ่อนฉายแววดุๆ ผุดลุกยืนเมื่อเสร็จภารกิจ



พวกเจ้าไม่ต้องกลัวหัวหาย หัวข้าคือหัวข้า หัวเจ้าคือหัวเจ้า หัวของพวกเราไม่เกี่ยวข้องกัน เกิดข้าเป็นอะไรไปก็อย่าได้กังวลเพราะข้าเลือกจะตายด้วยตัวข้าเอง ท่านแม่ทัพใช้การตายหรือเจ็บของข้าตัดหัวเจ้าไม่ได้ วางใจเถอะ



เหลียงเฟิงหู่เข้าใจเจตนาของนาง เพียงแค่มีเหตุผลสนับสนุน ประกอบกับนางขอร้องเขาอีกสักหน่อย เขาก็พร้อมรับฟังและไม่สั่งประหารใครมั่วๆ



ท่านกุนซือรับประกัน แต่ข้าน้อยไม่กล้าเสี่ยงหรอกขอรับ



เขาบอกอ่อยๆ นางเลยถอนหายใจแผ่วเบา ตอบกลับแบ่งรับแบ่งสู้



เมื่อต้องการกำลังคนช่วยขนสมุนไพรหรือของป่า ข้าจะขอความช่วยเหลือจากพวกเจ้า เอาแบบนี้ดีหรือไม่



ดะ...ดีขอรับท่านกุนซือ พวกข้าน้อยยินดีรับใช้



เอาไป



กุนซือจิ้นเหอโยนวัชพืชล้ำค่าให้ทหารถือคนละต้นสองต้น กล่าวติดตลกหวังทำลายสถานการณ์ตึงเครียด



ว่ากันว่าหญ้าพันงูขาวสามารถรักษาแผลงูกัด หากพกติดตัวงูจะไม่เข้าใกล้ จริงหรือเท็จข้าก็ไม่ทราบ พวกเจ้าถือไว้เถอะ พอทำให้อุ่นใจขึ้นกระมัง



ไม่ต้องพึ่งกลิ่นไล่มันเสียหรอก งูมาเมื่อไรข้าน้อยจะหวดต้นฟาดให้ยับ



จบประโยคพวกเขาก็หลุดหัวเราะครืนใหญ่ แกว่งๆ พรรณไม้สบายอารมณ์ คอยสอดส่องดูแลความปลอดภัยของกุนซือประจำกองทัพทุกฝีก้าว เหลียงเสวี่ยเฟยมองว่ามันเป็นมิตรภาพที่แปลกใหม่ พวกเขาเคารพนางก็จริงอยู่ แต่ลึกๆ ลงไปนางรู้สึกว่าคือสหาย ด้วยมีสถานะนายกับลูกน้องมาขวางกั้นจึงสนิทสนมกันมากไม่ได้



เมื่อตัวตนที่แท้จริงของนางถูกเปิดโปง สายสัมพันธ์ฉันมิตรระหว่างนางกับพวกเขาก็คงจบลงเช่นเดียวกัน



ครั้นบุกป่าฝ่าดงกลับเข้าค่ายทหารได้สำเร็จ ทุกคนก็แทบสลบเหมือดคาที่ เร่งแยกย้ายไปพักผ่อนเป็นการด่วน เก็บเรี่ยวแรงไว้ผจญศึกห้ำหั่นในวันรุ่งขึ้น



ทหารที่ได้รับบาดเจ็บจากการสู้รบนอนเรียงราย พวกเขาหลับใหล บ้างก็ร้องโอดโอย หายใจรวยริน บางคนทนพิษบาดแผลไม่ไหว หมดลมไปแล้วก็มี ตลอดระยะเวลาหลายเดือนมานี้นางพบเห็นภาพหดหู่แทบทุกวัน และไม่เคยชาชินสักวัน



เวรยามเดินลาดตระเวนขวักไขว่ ท่านหมอก็ต้องหลับต้องนอน จะเฝ้าอาการผู้บาดเจ็บยันพระอาทิตย์ขึ้นก็เป็นไปได้ยาก ส่วนนางชอบนอนดึกเป็นชีวิตจิตใจจึงค่อนข้างมีแรงเหลือเฟือ เดินว่อนทั่วลานกว้างทำเอาทหารยามชะเง้อชะแง้แลอย่างสนใจ ส่งเสียงทักทายตามสายลมว่าไม่นอนหรือขอรับท่านกุนซือ



นางคลี่ยิ้มใต้ผ้าเนื้อหนา รู้ทั้งรู้ว่าพวกเขาไม่มีวันได้เห็นมัน



ร่างบอบบางขยี้ใบหญ้าพันงูขาวจนแหลกเหลว โปะพอกแผลสดเพื่อห้ามเลือด คนตรงหน้าถึงกับสะดุ้งตื่น เหลียวมาเห็นนางเข้าจึงค่อยๆ เงียบเสียงลง เขากัดฟันข่มความเจ็บแสบ พึมพำขอบคุณพร้อมใบหน้าซีดเผือด กุนซือจิ้นเหอแวะเวียนมาช่วยท่านหมอรักษาทหารเสมอ เกิดเป็นภาพชินตา ท่านหมอถึงกับออกปากชมเปาะว่ากุนซือเก่งกาจ พรสวรรค์รอบด้าน อยากให้เปลี่ยนมาประจำการกับท่านด้วยกันเสียเลย



แผลของพวกเจ้าสมานไม่ทันวันรุ่ง ออกรบสภาพนี้มีแต่เสียกับเสีย งั้นก็นอนเฝ้าค่ายจนกว่าจะพิษบาดแผลจะทุเลาลง



นางเดินย่ำไปมาทั่วถึง หลุบมองแผลเปื่อยบริเวณสะบักหลัง มันบวมแดงและมีน้ำหนองไหลเยิ้ม เหลียงเสวี่ยเฟยช่วยซับน้ำหนองอย่างไม่นึกรังเกียจ ประคองเขาให้ลุกขึ้นมาดื่มยาหญ้าพันงูขาวซึ่งนางนำไปต้มกับเหล้า ป้ายกากที่เหลือใช้รักษาแผลอักเสบ อวยพรให้พวกเขาหายดีในเร็ววัน



ท่านแม่ทัพ ข้ากลับมาแล้ว



เหลียงเฟิงหู่ตวัดสายตาขึ้นจากกระดานทราย จ้องน้องสาวในคราบกุนซือเขม็ง ก่อนจะแหวกม่านบางๆ เชิงสั่งให้เดินมานี่ นางไม่ขัดศรัทธา อุ้มหนานไหวิ่งรี่ไปหาพี่ชาย ไม่ทันจะหย่อนก้นนั่งฝ่ามือพิฆาตก็ฟาดผลัวะเข้าที่ต้นขา คุณหนูรองถึงกับสูดปาก แสบจี๊ดถึงทรวง



พี่ใหญ่ตีข้าทำไม!”



นางหมดสิทธิ์โหวกเหวกโวยวาย กระซิบถามเบาหวิวเหมือนมดตด ลูบขาป้อยๆ พลางถอดหมวกเกราะ คลายปมผ้าโพกเผยดวงหน้าแดงก่ำ เหลียงเฟิงหู่จึงทำตาขวางใส่ทันที



เจ้าทำให้ข้าหงุดหงิดทั้งวัน ทะเล่อทะล่าออกไปแบบนั้นไม่ตายกลางสนามรบก็บุญถมเท่าไหร่แล้ว!”



เขาจิ้มนิ้วลงกลางหน้าผากเกลี้ยงเกลา ดันแรงๆ เล่นเอานางแทบหงาย



พวกทัพเสิ่นมันเห็นเจ้า หากได้เจออีกครั้งเจ้าไม่รอดแน่ ฉะนั้นข้าในนามแม่ทัพขอออกคำสั่ง ห้ามกุนซือจิ้นเหอตามข้าไปสนามรบ เข้าใจหรือไม่



เหลียงเสวี่ยเฟยพยักหน้าหงึกหงักอย่างว่าง่าย มิวายแกล้งหลอกถาม



ถ้าออกไปในนามเหลียงเสวี่ยเฟยเล่าเจ้าคะ ได้หรือไม่



จิ้นเหอ!”



ข้าน้อยรับทราบขอรับท่านแม่ทัพ ข้าน้อยจิ้นเหอจะรอท่านแม่ทัพอยู่ที่ค่าย ไม่ออกไปไหนเว้นเสียแต่ท่านแม่ทัพเป็นผู้อนุญาต



นางประสานมือคำนับขึงขัง เบียดกระแซะร่างกำยำของพี่ชาย ลูบไล้ขนอ่อนนุ่มของหนานไหไปพลาง



ท่านแม่ทัพ จิ้นเหอไม่ได้ต้องการสร้างชื่อในสนามรบ ข้าอยากเป็นเพียงเบื้องหลัง แล้วกลับไปหาครอบครัวแบบครบสามสิบสองประการ ข้ายอมรับว่าข้าเลินเล่อที่ตามก้นรองแม่ทัพไป คราวหน้าท่านแม่ทัพอย่าปล่อยให้เขามายุข้าอีกนะ



พวกรองแม่ทัพมาก่อกวนอะไรเจ้า



คิ้วกระบี่ขมวดมุ่น ลางสังหรณ์ตีรื้น



พวกเขายุยงเจ้าเรื่องอะไร แล้วพอจะรู้จุดประสงค์ของพวกเขาหรือไม่



ก็ข้าน้อยได้เป็นถึงกุนซือคนสนิทของท่านแม่ทัพ วันๆ ไม่ทำอะไรนอกจากสวมชุดเกราะเดินรักษาอาการบาดเจ็บของทหารกับวางกระดานกลยุทธ์ ไม่เคยออกรบเสี่ยงตายสักที ดูใช้ชีวิตในค่ายสบายพิลึก ก็เลยอยากทดลองวิชาของข้าน้อยกระมัง



เจ้าจะบอกข้าว่าพวกรองแม่ทัพริษยาเจ้างั้นหรือ จะเป็นไปได้อย่างไร



มิได้ขอรับท่านแม่ทัพนางส่ายศีรษะ บีบขยำหูแมวสนุกมือ พวกเขาริษยาหรือไม่ ข้าก็จนใจจะหาคำตอบ แต่ข้ามั่นใจว่าพวกเขาต้องการเห็นข้าลงสนามรบเหมือนพวกเขาบ้าง โอ๊ะ พวกเขาพนันกันด้วยว่าข้าจะรอดหรือไม่รอด สรุปข้ารอด ชนะขาดลอย



นี่พวกเจ้าบังอาจเล่นพนันในทัพของข้ารึ!”



แม่ทัพหนุ่มตั้งท่าจะฟาดสั่งสอนเรียงตัว กุนซือตัวแสบรีบกระโจนหนี ยกมือเป็นปางห้าม



แค่พนันปากเปล่าเท่านั้นเอง พี่ใหญ่อย่าโกรธไป ข้ากับท่านรองแม่ทัพเคารพกฎกองทัพอยู่แล้ว



คู่สนทนาเค้นเสียงหึ! ทีท่าปั้นปึ่ง เขาใจสั่นตลอดการรบกับองค์ชายใหญ่เสิ่นหยางหลงเมื่อทราบว่าน้องสาวนั่งม้าโด่เด่อยู่แถวนั้นด้วย กลัวนางจะได้รับอันตรายสารพัด ยิ่งคิดก็ยิ่งเดือด เขาจึงโหมทหารไล่ตีทัพเสิ่นจนถอยไม่เป็นกระบวน ซึ่งนั่นเป็นเพียงชัยชนะเสี้ยวเล็กๆ ไม่มีผู้ใดหยั่งรู้ว่าในวันรุ่งขึ้นฝ่ายไหนจะปราชัยกันแน่



เขาพยายามสุดความสามารถ หลงเหลือหนทางเดียว คือต้องชนะศึกนี้ก่อนที่เสบียงจะหมดลง



เมื่อใดที่เสบียงไม่เพียงพอต่อปากท้องทหาร เมื่อนั้นหายนะจะมาเยือน



แค่ครุ่นคิดและจิตนาการล่วงหน้า เหลียงเฟิงฟู่ก็นึกอยากตบฝ่ามือเข้ากลางหน้าผาก เป็นศึกที่งี่เง่าไม่น้อยไปกว่าศึกใดที่เขาเคยพบพาน กะอีแค่เมืองหน้าด่านในหลืบในเขา สภาพพื้นที่เพาะปลูกทำกินชวนส่ายหัวสิ้นดี ไม่รู้ว่าหานเจิ้นหมิงจะทรงอยากได้เมืองชางเป่าไปทำไมนักหนา



เสบียงจากทางเมืองหลวงยังมาไม่ถึงพวกเราเสียที นี่ก็เลยกำหนดมานานมากแล้ว



เสียงถอนหายใจกลัดกลุ้มดังลอดริมฝีปากหยัก เหลียงเสวี่ยเฟยนิ่งคิด เพ่งพิศกระดานทรายสำหรับวางกลยุทธ์



วันนี้แคว้นเสิ่นเป็นฝ่ายถอยทัพ ประเมินดูแล้วองค์ชายใหญ่เสิ่นหยางหลงมีจำนวนทหารใต้บังคับบัญชาน้อยกว่าพี่ชายของนาง ส่วนเรื่องเสบียงไม่ต้องพูดถึงให้ปวดใจเล่น ทัพเสิ่นกินอยู่อย่างอิ่มหนำสำราญ นอนหลับพักผ่อนในเมืองอุ่นๆ ช่างน่าอิจฉาในสายตานางไม่น้อย



ฝ่าบาททรงสนพระทัยศึกที่ชางเป่า พวกเรากับแคว้นเสิ่นผลัดกันแพ้ชนะ จะข่มให้ล้มทีเดียวคงลำบากลากเลือด แต่ใช่ว่าพวกเราจะไม่มีโอกาสชนะอีก อดทนรอสักหน่อย ข้าเชื่อว่าอีกไม่นานเสบียงต้องมาถึงมือท่านแม่ทัพ



ใบหน้าพริ้มเพราแย้มยิ้มอ่อนหวาน ดวงตาหยีลงคล้ายพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว พวงแก้มของนางขาวอมชมพู น่ารักน่าชังเหมือนวัยเยาว์ เหลียงเฟิงหู่เลยมองตาปรอย จะว่าไปแล้วก็หวง ไม่อยากให้น้องสาวออกเรือนแต่งเข้าสกุลสามีเท่าใดนัก



องค์ชายรองหานเหยียนอี้...เขาต้องเสียเหลียงเสวี่ยเฟยให้พระองค์ด้วยเหตุผลทางการเมือง



เขาเฝ้าประคบประหงมน้องๆ ด้วยหัวใจทั้งดวง เปรียบบิดามารดาเป็นชีวิต เปรียบน้องน้อยเป็นวิญญาณ



หากขาดสิ่งใดไป เท่ากับตายทั้งเป็น



มาหาพี่ใหญ่มา



อุ้งมือสากระคายวางแหมะที่มวยผมของน้องสาวคนรอง จับโยกเบาๆ อย่างเอ็นดู ร่างบอบบางได้โอกาสจึงคลานเข่าเข้าซุกอกพี่ชาย เคยชินกับการอ้อนขอขนมจากเหลียงเฟิงหู่ตั้งแต่เล็กจนติดเป็นนิสัย หนำซ้ำในสายตาของเขานางก็ยังเป็นแค่เด็กตัวเล็กๆ พร้อมจะเดินหลงทางทุกเมื่อที่เขาพลั้งเผลอ



แต่เหลียงเฟิงหู่ตระหนักดี สตรีผู้งามหมดจดคนนี้ร้ายกาจไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าผู้ใด




หน้าโหดแต่อยู่ในโหมดรักน้อง
ฝากเพจค่าา เพชรพันปี / I am Bean
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 842 ครั้ง

752 ความคิดเห็น

  1. #631 TyPPKfk (@TyPPKfk) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 21:03
    ชั้นอยากให้พี่ชายกับน้องสาวได้กันอ่าาาาา
    #631
    1
  2. #258 Barbie Earn (@earnmoney9810) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 12:24
    ดุเยี่ยงเสือ ห้าวเยี่ยงหมี
    #258
    1
  3. #132 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 18:57

    ความในใจนี่พอฟัดพอเหวี่ยงกันทั้งคู่เชียว

    #132
    1
    • #132-1 เพชรพันปี / I AM BEAN (@KNIGHTMARE_KING) (จากตอนที่ 8)
      21 มีนาคม 2562 / 19:12
      ใจนี่คิดไปไกลแล้วค่ะ แต่ต้องคีพลุคหน่อย ให้รู้ไม่ได้ว่าชอบบ555555
      #132-1
  4. #101 Aum110440 (@Aum110440) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 11:53
    555 ตกลงรักษาไหวไหมหุ่นพี่หลงขนาดนี้..
    #101
    1
    • #101-1 เพชรพันปี / I AM BEAN (@KNIGHTMARE_KING) (จากตอนที่ 8)
      11 มีนาคม 2562 / 17:50
      ปากบอกอยากรักษาแต่มือจะเอื้อมไปลูบกล้ามพี่หลงแล้วค่ะ555555555
      #101-1
  5. #63 lhunsal (@lhunsal) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 14:55

    ตกลงรักษาตรงไหน....เขินน
    #63
    1
  6. #62 Phasuk Nyffenegger (@bofano) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 13:39

    สนุกมากๆๆๆ รอต่อนะคะ
    #62
    1
  7. #61 Tawanpen27111999 (@Tawanpen27111999) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 03:49
    รอคร้า
    #61
    1
  8. #60 Phasuk Nyffenegger (@bofano) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:04

    ขอบคุณมากๆคะ
    #60
    1
  9. #59 jenxnyz (@Galaxy_hzttao) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:24

    งื้ออออ อยากอ่านอีกๆๆๆ
    #59
    1
  10. #58 Kadkhong23 (@Kadkhong23) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:21
    ให้สอบได้คะแนนดีๆ แล้วรีบกลับมาต่อไวๆนะไรท์ ค้างงง
    #58
    1
  11. #57 toujoursourk (@fristkatgel) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:41

    แม่สื่อในเรื่องนี้ได้แก่... หนานไหค่าาาาาา

    #57
    1
  12. วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:43
    โอ้ยยยย อิพี่รีบคืนแมวให้น้องเร็วก่อนจะเจอซาชิมิเนื้องูนะ 555555555
    #56
    1
    • 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:53
      ตอนแรกน้องกลัวพี่หลงมากค่ะ แต่ตอนนี้น้องเกรี้ยวกราด จะเอาหนานไหคืน55555555
      #56-1
  13. #55 cbcn (@cbcn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:38

    คืนมานะแมวข้า เดี๋ยวจับงูยัดถ้ำซะเลยนิ...55555
    #55
    1
  14. #53 lhunsal (@lhunsal) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:28
    สนุกค่ะ
    #53
    1
  15. #51 k_kao2 (@k_kao) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:05
    สนุกมากๆๆๆๆๆ
    #51
    1
  16. #50 Le-Amour (@Le-Amour) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:59

    สนุกกกกก
    #50
    1
  17. #49 Moomomomoo (@Moomomomoo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:54
    555นี่แหละค่ะวาจาสตรี ว่าที่ชายาของพี่หลง แง๊วววว
    #49
    1
    • 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:16
      ว่าที่ชายาพี่หลงจะน่ารักแบบแง้วๆ ร้ายหน่อยแต่พี่เอ็นดูมาก55555
      #49-1
  18. #48 maeu8124 (@maeu8124) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:17
    รอฉากฟินๆ 555
    #48
    1
  19. #47 cbcn (@cbcn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:42

    ไรท์ค่ะมีฉากเกาะขอบเตียงบ้างป่ะ...5555
    #47
    2
  20. #46 k_kao2 (@k_kao) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:03
    รอจ้าาา
    #46
    1
  21. #45 qszgun_ (@qszgun_) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:52
    รออยู่นะค้าา
    #45
    1
  22. #44 GALAXYBOOKSKOOK2 (@GALAXYBOOKSKOOK2) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:16

    ชอบมากๆ
    #44
    1