พิรุณราตรี

ตอนที่ 5 : บทที่2 : หยกบิ่นชิ้นนั้น [50%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,185
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 722 ครั้ง
    18 มิ.ย. 62

บทที่ 2

หยกบิ่นชิ้นนั้น



หลายวันต่อมา ประมุขแห่งจวนสกุลเหลียงพร้อมบุตรชายเดินทางกลับจากวังหลวง ถึงจุดหมายในเวลาหัวค่ำ เหลียงเซียวเหยา เสนาบดีกลาโหมมือฉมังคู่พระทัยหานเจิ้นหมิงกำลังคร่ำเคร่งกับงาน ใบหน้าดุดันมีริ้วรอยกับแผลบากแต่งแต้ม สังขารเริ่มโรยรา ทว่าเหลียงเซียวเหยายังคงสง่างาม อกผายไหล่ผึ่ง เป็นที่ยำเกรงต่อผู้พบเห็นเสมอ



เหลียงเฟิงหู่ขอลุกออกจากห้องทำงานของบิดากลางคัน เลือกขลุกอยู่กับน้องๆ ก่อนที่จะไม่มีโอกาสซึมซับช่วงเวลาเป็นส่วนตัว เขามองน้องเล็กนั่งปักผ้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มองน้องรองวิ่งไล่จับแมวแล้วป้อนปลากรอบให้เต็มกำมือ หนานไหไม่อ้วนท้วนอย่างไรไหว นางเลี้ยงดูเสียอิ่มหมีพีมันปานนั้น



เจอไม้เรียวของพี่ใหญ่เข้าไปเจ้าจะยอมเข็ดแล้วหรือยัง



ร่างสูงใหญ่ไถ่ถามทีเล่นทีจริงด้วยรอยยิ้มเยาะ เหลียงเสวี่ยเฟยยกแมวเสมอระดับสายตา ย่นจมูกใส่เล็กน้อย จะว่าไปนางรู้สึกแสบแผลนิดหน่อย



เข็ดแล้วพี่ใหญ่ แต่หากแผลหายเมื่อไร น้องรองไม่รับปากนะ



นางแกล้งเย้าแหย่ หัวเราะเบาๆ พร้อมเอนกอดแขนกำยำ



ข้าแค่ล้อพี่ใหญ่เล่น ข้าจะไม่ทำให้พี่ใหญ่เป็นห่วงหรือกังวลอีก ขอพี่ใหญ่วางใจ



หญิงสาวปาลูกอ้อนอัดหน้าพี่ชาย ทำเอาท่านแม่ทัพหรี่ตาลงอย่างจับผิด กระแอมไอพลางปั้นสีหน้าเรียบเฉย เขาเจอกระบวนท่านี้ของน้องสาวมานักต่อนักแต่ไม่เคยเอาชนะนางได้เสียที น้องรองรู้ว่าเขาทนไม่ได้เมื่อเห็นนางอ้อน อยากจะจับนางบีบแก้มเหมือนตอนยังเล็กๆ จากนั้นก็อุ้มขึ้นขี่คอพาออกไปกว้านซื้อขนมอร่อยๆ เพื่อเอาใจนาง



ดูไว้เซียนเอ๋อร์ พี่รองของเจ้าสัญญากับพี่ใหญ่แล้ว ถ้านางกล้าละเมิดข้อตกลง พี่ใหญ่อนุญาตให้เจ้าลงหวายพี่รองแทนพี่ใหญ่



พี่ใหญ่รีบดันศีรษะน้องสาวคนรองพ้นหัวไหล่ สาดสายตาขึงขัง ไม่ต้องมาอ้อนเสียให้ยาก นางช่างแผนสูง!



พี่รองไม่ทำอีกหรอก อีกอย่างข้าจะกล้าลงหวายนางได้อย่างไร



เหลียงหนิงเซียนประคองถ้วยน้ำแกงร้อนๆ จากมือซีหลิววางลงบนโต๊ะแววตาของนางเป็นประกายสดใส ยิ้มแย้มทั้งวันยันพระอาทิตย์ตกดิน



คุณชายจง บุตรชายขุนนางชั้นผู้ใหญ่ซึ่งพึงใจเหลียงหนิงเซียนมาป้วนเปี้ยนใกล้ๆ จวนแม่ทัพ แต่มิได้ล้ำอาณาเขตหรือข้ามหน้าข้ามตาผู้ใหญ่ เขามาเพราะห่วง แล้วจึงล่าถอยกลับไปเมื่อทราบว่านางหายป่วยเป็นปลิดทิ้ง



นางเองก็มีใจให้แก่คุณชายจงไม่น้อย



เดี๋ยวเดียวพี่ใหญ่ก็จะนำทัพไปแคว้นเสิ่น ท่านต้องขยันบำรุงเสียหน่อย ร่างกายจะได้มีกำลังพร้อมทำศึก



เหลียงเฟิงหู่สบตาน้องสาวคนรอง ก่อนจะแสร้งทำเฉไฉ ไม่รู้ไม่ชี้ รับน้ำแกงจากเหลียงหนิงเซียนมาตักซดเงียบๆ จังหวะเดียวกับบิดาก้าวเข้ามาในบริเวณ สองมือของเหลียงเซียวเหยาไพล่หลัง กวาดสายตาเฉียบคมพิจารณาลูกสาวคนเล็ก เห็นว่านางสบายดี ไม่เจ็บป่วยมากมาย จึงหันมาสนใจลูกสาวคนโตบ้างในตอนท้าย



ท่านอี้อ๋องฝากของกำนัลมาให้เจ้า เสร็จจากตรงนี้ให้ไปพบข้าที่เรือนเหลียนฮวา



ทุกคนต่างชะงักงัน โดยเฉพาะเหลียงเสวี่ยเฟย นางพยายามระงับอากัปกิริยา หวนคิดกระหวัดถึงองค์ชายรองหานเหยียนอี้ พระอนุชาในหานเจิ้นหมิง พักหลังมานี้หานเหยียนอี้ใช้ชีวิตอยู่ในสนามรบเป็นส่วนใหญ่ เขาเป็นถึงราชนิกุลผู้สูงศักดิ์ ไม่ว่าคุณหนูบ้านใดต่างก็เฝ้าใฝ่ฝันตำแหน่งพระชายาเอกของเขากันทั้งนั้น



ทว่าหานเจิ้นหมิงทรงชักนำเขากับนางให้พลัดมาบรรจบกัน เสมือนเส้นขนานที่ถูกบีบเต็มกำลัง นางอยากฝืนเพียงใดก็ไม่อาจสู้อำนาจทางการเมือง



เจ้าค่ะท่านพ่อ



เฟยเอ๋อร์คล้อยหลังบิดา เหลียงเฟิงหู่ก็รีบดักคอ พี่ใหญ่กับเจ้ามองตากันปราดเดียวก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไร



นางนิ่งไปอึดใจหนึ่ง บุคคลอันตรายที่นางหวั่นเกรงรองจากบิดาคือพี่ใหญ่ พี่ชายคนนี้มองนางออกอย่างทะลุปรุโปร่ง



เป็นเช่นนั้น



ใช่ เป็นเช่นนั้น



ชายหนุ่มยักไหล่ เปรยลอยลม น้ำเสียงกระแทกใจคนฟังจนเจ็บจุก



พี่ใหญ่จะรอฟังบทสรุปทั้งหมดจากปากเฟยเอ๋อร์ทีหลัง อ้อ...ขอบอกตามตรงว่าพี่ใหญ่อยากเห็นเจ้าผิดหวังมากกว่าสมหวัง



เพราะไม่อยากปล่อยน้องสาวไปเผชิญกับความโหดร้าย ขึ้นชื่อว่าสนามรบ สำหรับม้าแก่ที่รู้จักทางเป็นอย่างดี ไม่ชนะก็แพ้ ไม่ตายก็รอด



เรือนเหลียนฮวาปลูกดอกบัวน้อยใหญ่รายล้อม สองฟากทางเต็มไปด้วยปทุมอวบตูม กลีบบัวบางต้นร่วงโรยลอยปริ่มผิวน้ำ เหลียงเสวี่ยเฟยวางหนานไหลงวิ่งเล่นละแวกสะพานไม้ มันยื่นอุ้งเท้าไปตะปบฝักแรกแย้ม ก้านบัวเด้งกลับสู่ทิศทางเดิม หนานไหเลยร้องเหมียวดังลั่น ตะกุยตะกายเพื่อเอาชนะสุดฤทธิ์



ร่างบอบบางหยุดปลายเท้าที่ห้องทำงานของบิดา รวบรวมสติและสมาธิ นัยน์ตาสีเทาอ่อนวูบไหวชั่วครู่เดียว



สำรับน้ำชาข้างฝ่ามือเหลียงเซียวเหยาเย็นชืด กร่อยรสชาติดั้งเดิมเป็นที่เรียบร้อย นางรินน้ำชาชุดใหม่ยกให้บิดากลิ่นหอมอ่อนๆ โชยเตะจมูก สลายความตึงเครียดของเหลียงเซียวเหยาได้ในพริบตา



ชาหมักเจ้าค่ะท่านพ่อ สีแดงเข้มข้นเหมือนเลือดนกเพราะบ่มมานาน ช่วยบำรุงกระดูกกับหัวใจ ท่านพ่อจะได้แข็งแรง



อืม...รสชาติใช้ได้ ครั้งหน้าไม่ต้องเอาชาอื่นมาให้ข้า ระยะนี้ข้าอยากดื่มชาหมักมากกว่า



มือกร้านหยิบของกำนัลจากองค์ชายรองหานเหยียนอี้ส่งให้บุตรสาว กล่าวสำทับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ



รับไปสิ ท่านอี้อ๋องทรงฝากมาให้เจ้า



หีบไม้สลักลวดลายบรรจงวางนิ่ง นางเปิดมันออกอย่างระมัดระวัง ย่นคิ้วฉงนใจก่อนจะขจัดสีหน้าพิลึกพิลั่น ไม่อยากให้บิดาทันเห็น



ปิ่นไข่มุก...



ภายในบรรจุปิ่นทองคำประดับไข่มุกล้ำค่า ประมาณราคาด้วยตาเปล่ามิได้ เหลียงเสวี่ยเฟยมีความสนใจของจุกจิกน้อยนิดเป็นทุนเดิมจึงไม่รู้สึกรู้สา ครุ่นคิดเพียงว่าควรจะปฏิบัติตัวอย่างไรหากได้มีโอกาสพบหานเหยียนอี้ นางจะต้องปักปิ่นนี้ คลี่ยิ้มหวานเอาใจองค์ชายผู้สูงศักดิ์ พยายามทุกทางเพื่อทำให้บิดาและสกุลเหลียงเป็นที่โปรดปรานของเชื้อพระวงศ์มากยิ่งขึ้น



พระองค์มีรับสั่งให้ข้านำคำถามมาถามเจ้า เจ้าชอบมันหรือไม่...มันสวยไหม



นิ้วเรียวสวยดุจลำเทียนไล้ปลายแหลมของปิ่นทองคำ ดวงตาคู่งามหลุบต่ำปิดซ่อนพื้นอารมณ์



สวยมากเจ้าค่ะ ลูกชอบ...ลูกจะเก็บปิ่นอื่นแล้วปักปิ่นของท่านอ๋องเสียแต่วันพรุ่งนี้



ชอบก็ดี ไว้ข้าจะไปรายงานท่าน



เหลียงเซียวเหยาหมุนถ้วยชา น้ำสีแดงเข้มกวัดไกวอย่างนุ่มนวล หนวดเคราล้อมกรอบหน้าที่เรียบตึงอยู่เป็นนิจทำให้รูปลักษณ์ของเขาทวีความน่าเกรงขาม สร้างความอึดอัดใจแก่คู่สนทนาได้ทุกร่ำไป



เจ้ากล้าออกนอกจวนยามวิกาล ซ้ำยังออกไปตามลำพัง ปลอมเป็นบุรุษ ละเลงการพนันจนคล้ายว่ามัวเมาหนักหนา เงินตำลึงไม่กี่ก้อนที่เจ้าได้มามันเทียบกับชื่อเสียงของสกุลเหลียงไม่ได้



นางรู้ตัวว่าสมควรถูกดุจึงไม่โต้เถียงหรือต่อปากต่อคำกับบิดา บิดายังไม่เปิดช่องว่างให้นางพูด นางก็จะไม่พูด ปฏิกิริยาเช่นนี้เป็นมาตั้งแต่นางยังเล็ก บางคราเสียงของนางไม่เป็นที่ต้องการของท่าน ไม่เป็นที่ต้องการของใครทั้งสิ้น



วันใดวันหนึ่งจะต้องถูกจับได้ เหลี่ยงเสวี่ยเฟยทำใจยอมรับไว้แต่เนิ่นๆ น้อมรับผลแห่งการกระทำ ไม่หลบเลี่ยงเยี่ยงคนขลาดเขลา



นางอยู่ในโอวาทของบิดามาโดยตลอด เมื่อค้นพบว่าการหลบไปนั่งเงียบๆ ที่โรงเตี๊ยมหรือที่ใดสักแห่งมีผลทำให้นางคลายความรู้สึกด้านลบที่ทับถมมานาน นางจึงเลือกจะบรรเทาทุกข์โศกด้วยวิธีดังกล่าว



เดินบนท้องถนนยามค่ำคืน สัมผัสการไร้ขอบเขต ทลายกรอบคับแคบแล้วเวียนกลับมาย่ำซ้ำๆ ตรงจุดเดิม...คุณหนูรองแห่งจวนแม่ทัพผู้เพียบพร้อม



ใครเล่าจะล่วงรู้ นางคือสิ่งบิดเบี้ยว ใต้หล้านี้ไม่มีสิ่งใดสมบูรณ์แบบ



เจ้าจะทำอะไรก็จงพึงระวังให้หนัก เป็นถึงคู่หมายของเชื้อพระวงศ์ ไฉนจึงทำตัวไม่สมกับเป็นคุณหนูของจวนสกุลเหลียง เจ้าจะฉีกหน้าข้าไปถึงไหนกัน



ลูกขออภัยที่ล่วงเกินท่านพ่อ ลูกจะไม่ทำอีกแล้วเจ้าค่ะ



เขาไม่ติดใจซักไซ้ต่อ ลูกสาวคนนี้เชื่อฟังเขามาโดยตลอด ไม่เคยออกนอกลู่นอกทางเว้นเสียแต่เรื่องนี้ เมื่อถูกเอ็ดอึงเข้าไปมีหรือนางจะกล้าเหิมเกริมขัดคำสั่ง



ท่านอี้อ๋องทรงหมายปองเจ้า เจ้าจะได้ขึ้นเป็นพระชายาเอกของพระองค์



นางหายใจขาดห้วง ลำคอแห้งผากใกล้เคียงผุยผง เงยหน้าสบตาบิดาทันทีทันใด



ข้ามองกระดานของฝ่าบาทออก คงจะหวังฐานอำนาจสกุลเหลียงคอยหนุนราชบัลลังก์จึงจับคู่ให้น้องชายเสีย เป็นเคราะห์ดีที่ท่านอี้อ๋องสะดุดตาและนึกเอ็นดูเจ้า วันนี้พระองค์แสดงออกชัดเจนว่าจะตบแต่งเจ้าในอีกไม่ช้า เห็นแบบนี้ข้าก็เบาใจจะฝากเจ้าไว้กับท่านอี้อ๋อง



ตราบใดที่ขุนเขายังเขียวขจี อย่าได้กลัวไม่มีฟืนเผา



เจ้าอย่าได้ทำให้ข้าผิดหวัง



หัวใจที่คล้ายจะเต้นช้าลงทีละน้อยพลันพองโต แววตาอารีของบิดาแช่แข็งโสตประสาท ความตื่นตระหนกเจือหม่นหมองถาโถม เป็นครั้งแรกในชีวิตที่บิดาเอ่ยออกปากตรงๆ ว่ากำลังฝากความหวังยิ่งใหญ่ไว้ที่นางเพียงผู้เดียว



ถึงแม้หมั้นหมายกันแล้ว นางก็แอบคาดหวังลมๆ แล้งๆ ว่าองค์ชายรองหานเหยียนอี้จะทรงหมดความสนใจในตัวนางก่อนที่งานอภิเษกสมรสจะบังเกิดขึ้น



ซึ่งบิดาของนางไม่ต้องการให้เรื่องทั้งหมดลงเอยเช่นนั้น



ลูกจะไม่ทำให้ท่านพ่อผิดหวัง ท่านพ่อวางใจได้



เจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวังด้วยวิธีการใด



เหลียงเสวี่ยเฟยกล้ำกลืนก้อนแข็งๆ ที่จุกแน่นตรงลำคอลงท้องไป นางเป็นได้แค่อาวุธทางการเมือง มีชีวิตอยู่ในแวดวงมืดบอด



เพื่อบิดาของนาง



เมื่อลูกมีวาสนาได้ก้าวขึ้นเป็นพระชายาเอกของท่านอี้อ๋อง ลูกในฐานะพระชายาจะหยิบยื่นอำนาจให้ท่านพ่อ สร้างฐานกำลังแข็งแกร่งให้แก่สกุลเหลียง มีพระโอรสเพื่อสืบทอดราชบัลลังก์ครั้นถึงกาลผลัดแผ่นดิน



นางกลั้นใจตอบบิดา กัดฟันสุดกำลังกว่าจะเปล่งถ้อยคำโหดร้ายออกจากปากได้จบประโยค



ตัวตนของนางไม่ปรารถนาจะกระทำสิ่งที่กล่าวอ้างต่อหน้าบิดา นางต้องการความสงบสุข ใช้ชีวิตเรียบง่ายกับครอบครัวจนกว่าจะตายจากกัน หากนางมีลูก นางจะเลี้ยงดูลูกให้ดีที่สุด มอบความรัก มอบความอบอุ่น ไม่เหวี่ยงสายเลือดของตนเข้าไปในวังวนบ้าคลั่งเด็ดขาด



ลูกของนางจะต้องมีความสุข จะต้องมีความสุขมากกว่าผู้เป็นมารดา



ดี! เจ้าตอบคำถามของข้าได้ดี!”



รอยยิ้มซึ่งหาได้ยากปรากฏบนใบหน้าเสนาบดีกลาโหม อึดใจถัดมามันก็ลบเลือน นางได้แต่เก็บรอยยิ้มบิดาไว้ ใช้มันเยียวยาตัวเองต่างยาขนานเอก



ข้าไม่มีเวลาดูแลเจ้า ปล่อยปละละเลยเจ้าก็จริงอยู่ ฉะนั้นข้าจะยอมเมินเฉยบ้างสักหนึ่งครั้ง ข้าไม่ลงโทษที่เจ้าแอบออกจากจวนโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่ห้ามมีเรื่องพรรค์นี้เกิดขึ้นอีกเป็นอันขาด



ลูกรับปากท่านพ่อ ขอบพระคุณท่านพ่อที่ละเว้นโทษลูก



ดี...



เหลียงเสวี่ยเฟยว่านอนสอนง่าย และควบคุมง่าย เขาชอบที่ลูกเป็นเช่นนี้



นางจะรับฟังผู้อื่นหรือไม่ เขาไม่ทราบ ขอเพียงนางเชื่อฟังบิดา เทิดทูนบิดา เหลียงเซียวเหยาก็ไม่มีเหตุผลใดต้องวิตกกังวล



สตรีควรอยู่เหย้าเฝ้าเรือน ฝึกดีดพิณ แต่งกลอน ต่อกวี คัดอักษร ร่ายรำ พึงสำรวมกิริยามารยาท ข้าสาธยายมากถึงเพียงนี้เจ้าพอจะเข้าใจจุดประสงค์ที่แท้จริงของข้าได้หรือไม่



นางจับจุดได้ไม่ยากเย็น ลูกเข้าใจจุดประสงค์ของท่านพ่อ แต่ลูกอยากให้ท่านพ่อฟังลูกพูดอีกสักนิด



ข้าให้โอกาสเจ้าพูด ว่ามา



คุณหนูรองสูดหายใจลึกเรียกความมั่นใจ ผ่อนออกมาช้าๆ มือที่ประสานบนตักเย็นเฉียบ



ตั้งแต่จำความได้ ท่านพ่อเล่าให้ลูกฟังว่าท่านแม่เจียวซินเป็นมารดาเลี้ยง



กลิ่นชาหอมหวนฟุ้งตลบ อยู่นอกเหนือความสนใจของคนทั้งสอง



มารดาแท้ตายจากในสงคราม เป็นสาวชนเผ่าพื้นเมือง ถิ่นกำเนิดห่างไกลจากเซียนฉวี่ ต้นแบบสีผมและนัยน์ตาของลูก



เหลียงเฟิงหู่กับเหลียงหนิงเซียนเกิดจากฮูหยินเอก ส่วนนางเกิดจากสตรีชาวพื้นเมืองบนหุบเขาของแคว้นหาน ชายแดนติดต่อกับแคว้นใกล้เคียง ท่านแม่ของนางไร้ฐานอำนาจ ไร้ขุนนางคอยสนับสนุน เป็นเพียงอนุตัวเล็กๆ ไร้ซึ่งพิษสง



แต่แล้วภัยสงครามก็คร่าชีวิตมารดาไปจากนาง ชั่วกะพริบตา นางกลายเป็นเด็กกำพร้า สูญเสียมารดาไปตลอดกาลโดยที่ไม่รู้เลยว่าใบหน้าของท่านงดงามมากเพียงใด เฉิดฉายมากแค่ไหน ตัวนางในวัยแบเบาะไม่มีปัญญาจะจดจำท่านเลยสักส่วนเดียว



ขณะนั้นฮูหยินเอกเจียวซินเกิดแท้งบุตรเนื่องจากร่างกายไม่อาจทนรับสภาพความเย็นของฤดูเหมันต์ มารดาเลี้ยงเมตตารับนางเป็นบุตรสาวบุญธรรม เลี้ยงดูดุจเลือดในอก ไม่กี่ปีถัดมาก็ตั้งครรภ์และคลอดเหลียงหนิงเซียน ท่านจึงทรุดโทรมลงมาก



เหตุนี้ส่งผลให้สุขภาพของเหลียงหนิงเซียนอ่อนแอตามไปด้วย



ลูกไม่เคยร้องขออะไร ท่านให้ลูกก็เอา ท่านไม่ให้ลูกก็ไม่เอา ตอนนี้ลูกอยากขอบางอย่างจากท่านพ่อ ขอท่านพ่อกรุณาลูกด้วยเจ้าค่ะ



เหตุการณ์เจ็บช้ำในอดีตใช่ว่าจะไม่กระทบกระเทือนจิตใจของเหลียงเซียวเหยา แต่เขาไม่จำเป็นต้องแสดงออกให้ลูกสาวรับรู้ นางและเขาต่างปวดร้าว เพียงพอแล้วกับความเจ็บปวด



ว่ามา ข้าจะรับไว้ใคร่ครวญ หากไม่เกินกำลังสิ่งนั้นจะตกเป็นของเจ้าทันที



ลูกต้องการเดินทัพไปยังแคว้นเสิ่นพร้อมพี่ใหญ่...ในฐานะกุนซือ




ปมจะค่อยๆ เฉลยออกมานะคะ ตอนนี้สัมพันธ์พ่อลูกที่ไม่สู้ดีจะเยอะหน่อย

ฝากเพจค่าา แวะมาเยี่ยมชมได้นะคะ♥ เพชรพันปี / I am Bean

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 722 ครั้ง

761 ความคิดเห็น

  1. #718 takira* (@gwangfrimm) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 16:38
    เป็นพ่อที่น่าอึดอัดมาก แต่ไรท์เขียนสื่อออกมาได้ดีมากเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #718
    1
  2. #641 bangtanna (@bangtanna) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 21:54
    อ่านถึงตอนนี้แล้วแบบอะหยั่งวะ อ่านแล้วอึดอัดไม่เหมือนคำโปรบที่เขียนโชว์เลย
    #641
    1
  3. #605 Pam NPP (@pampampamela) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 14:06

    เป็นแบบนี้ แล้วพระนางจะลงเอยกันยังไงละ

    #605
    0
  4. #290 Colorberry (@Colorberry) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 11:43
    พี่ใหญ่น่ารัก
    #290
    1
  5. วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:37
    รักหนานไห....นี้คือผู้พิทักษ์ประจำตัวน้อง55555 ท่านพี่คือเบอร์1 หนานไหคือเบอร์0 แข็งแกร่งกว่าใคร เข้าใกล้นางเอกเกินไปตะปบมันเลยลูก😂 5555555
    #19
    2
    • 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:36
      เบอร์0โหดมากกกกก ต้องให้เบอร์1 กับเบอร์0 ช่วยกันปกป้องน้อง ตบยับ5555555555
      #19-1
    • 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:36
      ขุ่นพระ! นี้มันสุดยอดคอมโบดลยนี้ซิสค่อนที่แท้ทรูกับหนานไหผู้แข็งแกร่---แค่ก...
      #19-2
  6. #18 Nao Ng Sverige (@NaoNgSverige) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:21
    ขอบคุณ​ค่ะ​
    #18
    1
  7. #17 Moomomomoo (@Moomomomoo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:27
    สนุกมากค่ะ ชอบมากเดินเรื่องดีมากเลย
    #17
    1
  8. #16 rachnanunsarcha (@rachnanunsarcha) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 00:16

    โอ๊ยยยรักหนานไห
    #16
    1
    • 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:33
      ขอบคุณที่เอ็นดูน้องนะคะะ หนานไหจะแสบได้มากกว่านี้5555
      #16-1