พิรุณราตรี

ตอนที่ 36 : บทที่17 : พราก[100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8091
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 854 ครั้ง
    1 ก.ย. 62

บทที่ 17

พราก



ยามสนธยาคือช่วงเวลาที่เหลียงเฟิงหู่เคยชื่นชมว่ามันงดงาม แต่ไม่ใช่กับย่ำรุ่งของวันนี้



เส้นทางที่เขากำลังฝ่ามันไปด้วยตัวคนเดียวนั้นเงียบสงบ ปุยหิมะเกาะนิ่งตามต้นไม้ใบหญ้า สายลมพัดหวีดหวิว หอบเอาความเย็นยะเยือกบาดเนื้อหนังจนเจ็บแปลบ ทว่าแววตาคมกล้ากลับยังคงเรียบเฉย มือกำสายบังเหียนแน่น จดจ่อกับการเดินทางโดยมีเป้าหมายคือเมืองชางเป่า



น้องสาวของเขา...เขาจะไปช่วยนางออกมา



เขาส่งทหารสังกัดสกุลเหลียงให้ลักลอบเข้าไปในเมืองนั้น ก่อนที่จะหาโอกาสปลีกตัวออกมาจากฐานบัญชาการทัพหานทีหลัง



ตามแผนที่ได้นัดแนะกันไว้...เขาจะไปยังจุดนัดพบโดยเร็วที่สุด แล้วจึงค่อยหาทางประชิดตัวเหลียงเสวี่ยเฟย นางอาจถูกคุมขังที่คุกกักกันเชลยศึก แต่ถ้าหากไม่ได้อยู่ที่นั่น...ก็คงเป็นตำแหน่งที่ใกล้ชิดกับผู้นำทัพ



เสียงฝีเท้าหนักแน่นของม้าที่มิใช่ม้าของเขาดังใกล้เข้ามา ชายหนุ่มกระตุกสายบังเหียนบงการให้ม้าหยุด มันกระดิกหู ร้องเสียงแหลมชั่วครู่เดียวก็เงียบฉี่ เมื่อมองตรงไปเบื้องหน้าพร้อมน้าวเกาทัณฑ์ไว้คอยท่า และพบใครคนหนึ่งควบม้าฝ่าความมืดออกมาประจันหน้า เขาก็แทบปล่อยลูกเกาทัณฑ์ให้พุ่งเสียบร่างอีกฝ่ายซะ!



น้องสาวของกระหม่อมอยู่ที่ไหน คืนนางมาเดี๋ยวนี้!!”



น้ำเสียงของผู้เป็นพี่ดังสนั่น ดวงตาทวีความโกรธจัดอย่างฉับพลัน บุรุษไร้ยางอายผู้บังอาจฉกน้องสาวเขาไปแสดงทีท่าไม่ยี่หระ ประหนึ่งไม่รู้สึกผิดกับการกระทำเลวร้ายของตัวเองเลยสักนิด!



เจ้าดูโกรธมากนักแม่ทัพเหลียง นางสบายดี กินอิ่มนอนหลับ แต่มีเรื่องเดียวที่นางทุกข์...คือเจ้า



ทหารของเหลียงเฟิงหู่เป็นคนปากแข็ง แต่เมื่อถูกหลอกล่อจนคล้อยคายสิ่งที่เหลียงเฟิงหู่มอบหมายให้ทำจนหมดเปลือก เขาจึงอนุญาตให้สองคนนั้นไปพบกับนาง ส่วนตนเองก็ฉวยโอกาสที่นางไม่ทันระวังออกมาดักแม่ทัพเหลียงกลางทาง ไม่พานางมาด้วยโดยเด็ดขาด



หากพานางมาด้วย นางย่อมทิ้งเขาไปทันที



กระหม่อมเสียใจที่ไม่เคยสอนให้นางฆ่าคน หากกระหม่อมสอนไว้ นางจะได้รู้วิธีเชือดปากคนไร้ยางอายอย่างพระองค์



เหลียงเฟิงหู่ลดอาวุธลง รับรู้ว่าโดยรอบปราศจากทหารของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง ที่แห่งนี้มีเพียงเขากับองค์ชายใหญ่เสิ่นหยางหลง ถ้าหากชักดาบฆ่ากันตาย...ก็ตายกันเพียงสองคนเท่านั้น!



ข้าดีกับนางออกขนาดนั้น นางจะใจดำฆ่าข้าลงได้อย่างไร



คำพูดเรียบๆ ทำให้แม่ทัพเหลียงหน้าตึง อยากจะตะโกนเถียงให้ลั่นป่าว่านี่น่ะหรือบุรุษใจดี โกหกทั้งเพ!



ข้าไม่แปลกใจที่เจ้ามาที่นี่เพียงลำพัง นอกเหนือจากทหารที่เจ้าส่งเข้าไปช่วยนาง เจ้าก็คงไม่ไว้ใจใครอีกเพราะกลัวตัวเองจะทำความลับของน้องสาวแตก ถ้าให้ข้าเดา...หานเหยียนอี้ก็ไม่รู้ว่ากองทัพมีกุนซือเป็นสตรี



ใช่ พระองค์ทรงเข้าพระทัยถูกต้องแล้ว



มิใช่เขาอยากหลอกลวงสหายของตนเอง แต่นี่เป็นพระประสงค์ของหานเจิ้นหมิง ความลับนั้นควรออกจากโอษฐ์ของพระองค์ เว้นเสียแต่หานเหยียนอี้จะทรงรู้ความลับของเหลียงเสวี่ยเฟยด้วยพระองค์เอง เขาในฐานะคนกลางทำได้เพียงแค่เงียบและมองข้าม



กระหม่อมต้องการน้องสาวของกระหม่อมคืน พระองค์ไม่มีสิทธิ์กักขังนาง หากไม่เห็นแก่ความรู้สึกของสตรีวัยแค่สิบเจ็ดหนาว ก็ทรงห่วงพระเกียรติของพระองค์เองเถอะ มีอย่างที่ไหนกล้ามาฉุดน้องสาวคนอื่นไปหน้าด้านๆ หรือมีตำราพิชัยสงครามเขียนบอกพระองค์ว่าถ้าแย่งของเขามาแล้วจะชนะศึกรึ!”



พี่น้องเหมือนกันราวกับเป็นคนคนเดียวกัน ปากจัดสิ้นดี!



ข้ามาเพื่อเจรจา อีกอย่าง...ข้าไม่ใช่น้องชายเจ้า ไม่ต้องบ่นเหมือนที่เคยบ่นเสวี่ยเฟย



เสิ่นหยางหลงรู้สึกแสบหน้าจี๊ดๆ ไม่คิดจะโต้เถียงคู่สนทนาเพราะสิ่งที่ฝ่ายตรงข้ามพูดมามันคือความจริงทั้งหมด



ข้าต้องการนาง



ชอบก็ขอเสียเลยสิ...เสียงใครสักคนกระซิบบอกแว่วๆ เสมอ จนบางครั้งเขาเผลอคิดว่ามันเป็นเสียงของตัวเอง ไม่ใช่เสียงของใครที่ไหน



ในฐานะที่เจ้าเป็นพี่ชายของนาง ข้ามาพบเจ้าเพื่อขอนางไปอยู่ที่เมืองหย่งเซิงด้วยกันกับข้า



ไม่ให้!!”



เหลียงเฟิงหู่เลิกอ้าปากค้าง เปลี่ยนมาตะโกนโหวกเหวกปาวๆ ว่าไม่ให้! เลือดคนหวงน้องเดือดปุดๆ จากที่โกรธเคืองอยู่แล้วกลายเป็นว่าเริ่มโมโหหนักจนหูอื้อ จะให้เขามีน้องเขยเป็นแม่ทัพฝ่ายศัตรูน่ะหรือ มิหนำซ้ำยังเป็นแม่ทัพที่กล้าฉุดน้องสาวไปเป็นเชลยศึกอีก เขารับไม่ได้!



ช่างเป็นอ๋องที่หน้ามึนนัก ถึงพระองค์เอาบ้านเอาเมืองมาต่อรองกระหม่อมก็ไม่ยอมยกนางให้เด็ดขาด นางหรือจะอยากใช้ชีวิตอยู่กับศัตรู ไม่มีทาง! พระองค์ทรงลืมไปแล้วหรือว่าพระองค์คือองค์ชายแคว้นเสิ่น ส่วนนางเป็นหญิงชาวหาน ไม่ว่าอย่างไรสองแคว้นนี้ก็อยู่ร่วมกันไม่ได้



แค่เจ้าตกลงจะยกน้องสาวให้ข้าดูแล สิ่งที่เคยเป็นไปไม่ได้ มันย่อมเป็นไปได้ ยากตรงไหนกันแม่ทัพเหลียง



เขาโต้กลับอย่างไม่ยอมจนมุม ฟังไปฟังมาก็ดูคล้ายเด็กชายคนหนึ่งที่กำลังพยายามเอาแต่ใจ ราวกับว่านางเป็นสิ่งต้องห้ามที่หลายคนพร้อมจะขัดขวางไม่ให้เขาเข้าไปยุ่งเกี่ยว แต่ในเมื่อเขายุ่งกับนางไปแล้ว...เรื่องอะไรจะยอมถอย



ไม่ถอย จะเอา



ไม่ให้ กระหม่อมไม่ให้! เลิกทำหน้าตายใส่กระหม่อมแล้วคืนนางมาสักที ขนาดกระหม่อมที่เป็นแค่พี่ชายยังไม่ยอม เป็นท่านพ่อท่านแม่ยิ่งไม่เห็นด้วยไปกันใหญ่ ถ้าพระองค์หวังดีกับนางจริง ก็ทรงอย่าดันทุรังจนกลายเป็นทำร้ายนางเลยพ่ะย่ะค่ะ



เขารู้ตั้งแต่แรกเริ่มแล้วว่าเหลียงเฟิงหู่ต้องตอบปฏิเสธเสียงแข็ง เขาก็ยังดึงดันจะเจรจาเผื่อว่ามันอาจสำเร็จ ถ้าเหลียงเฟิงหู่ตอบตกลงหรือยอมอ่อนข้อให้เขาสักนิด เขาจะกลับไปคุยกับเจ้าก้อนแป้งเรื่องที่แม่ทัพเหลียงยอมยกนางให้เขาดูแล แต่สุดท้ายเหลียงเฟิงหู่ก็ไม่ให้ความร่วมมือ



จะไม่ยกนางให้ข้าจริงๆ รึ



เสิ่นหยางหลงมิวายเอ่ยถามซ้ำสองอย่างมีความหวัง กลายเป็นว่าเหลียงเฟิงหู่ยิ่งหน้าบูดบี้ไปกันใหญ่



ข้าคิดอยู่ทุกวันว่าควรจะทำอย่างไรถึงจะเอานางมาได้



เขาคิดเรื่องนี้อยู่ในหัวเสมอ...เพียงแค่ไม่พูดออกมาให้ใครรับรู้



เขาเคยอยากทำตามอำเภอใจ อย่างเช่นพานางเดินทางกลับเมืองหลวงโดยวิธีรวบรัด แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่านางต้องร้องไห้และใช้น้ำตาทำร้ายเขาอีกครั้ง เขากลับยอมเปลี่ยนใจง่ายๆ เพียงเพราะห่วงความรู้สึกของเชลย



นางเป็นคนรั้น ข้าไม่ชอบที่นางเป็นเช่นนี้ แต่ทุกครั้งที่นางเรียกร้องอะไร ข้าไม่เคยขัดใจนางได้เลย จงยอมรับเสียสิแม่ทัพเหลียงว่าเจ้าก็แพ้นางเหมือนที่ข้าเป็น



การตามใจน้องนุ่งเป็นเรื่องปกติ หรือพระองค์ไม่เคยตามใจพระอนุชา



เคย...แต่นางไม่ใช่น้องของข้า



เหลียงเฟิงหู่เข้าใจความนัยที่อีกฝ่ายแฝงไว้ได้ทันที



เขาตามใจน้องๆ ก็เพราะความรัก องค์ชายใหญ่เสิ่นหยางหลงทรงตามใจพระอนุชาเพราะความรักเช่นกัน แต่เมื่อครู่อ๋องผู้นี้กลับเอ่ยออกมาตรงๆ ว่ามักตามใจเหลียงเสวี่ยเฟยเสมอ ทั้งที่ความจริงแล้วนางมิใช่สายเลือดราชวงศ์เสิ่นหรือเป็นพี่น้องคลานตามกันมาของพระองค์



ไม่ใช่น้อง แต่ก็ยังตามใจ



ไม่ใช่น้อง แต่ก็ยังคิดว่านางสำคัญ



พระองค์ต้องการบอกกระหม่อมว่าทรงรักนาง?



คำถามของเหลียงเฟิงหู่เปรียบเสมือนค้อนขนาดมหึมาทุบลงกลางศีรษะจอมทัพราชสีห์ เขาเงียบกริบ สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม ในใจภาวนาซ้ำๆ ว่าพระอาทิตย์อย่าเพิ่งขึ้น เพราะแสงของมันอาจส่องให้เห็นโหนกแก้มกับใบหูที่แดงจัดจนแทบระเบิด!



หึ...ทรงหมดโอกาสตั้งแต่แรกแล้วพ่ะย่ะค่ะ พระองค์ควรรู้เอาไว้ว่านางรักคู่หมั้นของนางมาก



เขารีบรวบรวมสติกล่าวความเท็จ ทางด้านเสิ่นหยางหลงกลับไม่แยแส เขารู้แล้วว่านางได้นิสัยตลบตะแลงและเจ้าเล่ห์จนน่ากลัวมาจากผู้ใด นางรักพี่ชายของนางมาก นางเชื่อฟังเหลียงเฟิงหู่ไปเสียทุกอย่าง ที่เจ้าก้อนแป้งสามารถพูดโกหกได้อย่างหน้าตาเฉยก็เพราะนางถูกพี่ชายสอนมาแบบนั้น!



รักหรือ



เขาสงสัยว่าคู่หมั้นของนางเป็นใคร ความริษยาเจือร้อนวาบในหัวอกเกิดขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ เขาหงุดหงิดที่นางมีพันธะกับชายอื่นที่ไม่ใช่เขา แม้ว่านางจะไม่ปันใจให้มันเลยก็ตาม



เด็กน้อยมักจะเลียนแบบการกระทำของผู้ใหญ่ ส่วนเจ้าก็เป็นพี่ชายที่โตมาพร้อมกับน้องสาว เมื่อเจ้าสอนนางโป้ปด...นางก็จะโป้ปด ข้าชอบที่นางฉลาดเอาตัวรอด แต่การโกหกความรู้สึกของตัวเองมันช่างย้อนแย้งกับการกระทำที่นางแสดงออกมาให้ข้าเห็น



พระองค์ดื้อดึงนัก...ตกลงจะเอานางไปให้ได้ใช่ไหม



เหลียงเฟิงหู่พร้อมจะกระโดดลงจากม้าไปเอาเรื่อง อีกฝ่ายหนึ่งก็ไม่ลังเลที่จะเติมเชื้อไฟให้กองเพลิงร้อนระอุมากยิ่งขึ้น



ใช่ร่างสูงใหญ่ตอบคำถามด้วยสีหน้านิ่งเฉย ยืนกรานเจตนารมณ์ชัดเจน ไม่ให้ก็จะเอา



ไม่มีวัน!”



เขาไม่ต้องการสู้รบกับเหลียงเฟิงหู่ตอนนี้จึงจำยอมเป็นฝ่ายถอยหลังกลับ แม่ทัพเหลียงแม้โกรธจัดแต่ก็ยังคงระมัดระวังตัวเสมอ เขาไม่กระชากบังเหียนสั่งให้ม้าไล่ตาม สองบุรุษหนุ่มจดจ้องกันและกันท่ามกลางเปลวแดดที่กำลังจับขอบฟ้า มิอาจคาดเดาว่าอีกฝ่ายนั้นคิดจะทำอะไร



เจ้ากลับไปตั้งหลักกับหานเหยียนอี้ซะ ต่อให้เจ้าฆ่าข้าตายเสียแต่ตรงนี้ เจ้าก็ฝ่ากองทหารเข้าไปชิงตัวนางไม่ได้อยู่ดี นี่เป็นวันสุดท้ายที่พวกเจ้าชาวแคว้นหานจะได้เหยียบแผ่นดินเสิ่น ส่วนนาง...ในเมื่อข้ามาขอดีๆ เจ้ากลับไม่ยกให้ เช่นนั้นข้าก็จะเข้าทางบิดามารดาเจ้าแทน



เขาไม่รู้สึกท้อเลยแม้แต่น้อย กลับกัน...แววตาขุ่นเคืองของเหลียงเฟิงหู่คือแรงกระตุ้นชั้นดี



สักวันเจ้าต้องพบหน้าข้าอีก...พี่ชายของภรรยา



...



องค์ชายรองหานเหยียนอี้กำลังตกเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ



เขาละทิ้งกลยุทธ์รักษาค่ายของเหลียงเฟิงหู่ มุ่งมั่นจะตีเมืองชางเป่าให้แตกพ่ายในม้วนเดียวจบ ปรากฏว่าเขาถูกเสิ่นหยางหลงซ้อนแผนตลบหลัง มันส่งกองหน้าเป็นเหยื่อล่อลวงเขามาติดกับ เมื่อสบโอกาสก็ยกทัพหลวงเข้าตีกลางทัพของเขา พร้อมทั้งยังส่งกำลังตัดทางถอยของทัพหาน



จากที่เคยได้เปรียบ...กลับกลายเป็นว่าเขาตกอยู่ในวงล้อมของข้าศึก



รุกหน้าไม่ได้ ถอยหลังไม่สำเร็จ



เขาไม่ได้เตรียมใจรับความพ่ายแพ้มาก่อน แต่ไม่ว่าจะพร้อมยอมรับความพ่ายแพ้หรือไม่ เขาก็จำเป็นต้องกัดฟันคัดเลือกทหารฝีมือชั้นเยี่ยมจำนวนหกพันนายตีฝ่าวงล้อมออกไปได้สำเร็จ แต่เขาต้องสูญเสียลูกน้องใต้บังคับบัญชาไปมากมาย ย่อยยับเกินประมาณ



แคว้นหานพ่ายแพ้ราบคาบ



เขากับเหลียงเฟิงหู่มองหน้ากันแล้วถอนหายใจเฮือก ไม่มีทางเลือกใด นอกเสียจากยกทัพที่เหลือทหารอยู่เพียงน้อยนิดกลับเมืองเซียนฉวี่



ท่านแม่ทัพเหลียง พวกทหารพบความเคลื่อนไหวขอรับ กำลังใกล้เข้ามาเสียด้วย ดูจากลักษณะของธงแล้วคงเป็นคนของเรา



กองไฟเบื้องหน้าลุกโชติช่วง หานเหยียนอี้ผละความสนใจจากท้องฟ้ายามค่ำคืน ฝ่ายเหลียงเฟิงหู่เดินตามรองแม่ทัพจางหยูไปด้วยความรวดเร็ว พลอยทำให้เขาแปลกใจ ไม่ลังเลที่จะตามสหายไปติดๆ



เหลียงเสวี่ยเฟยเหวี่ยงกายลงจากหลังม้า โบกมือปฏิเสธทหารที่หมายจะแห่เข้ามาช่วยประคอง เรียวขาของนางสั่นเทา ดวงตาแห้งผาก อิดโรยและเหนื่อยล้าเพราะเดินทางข้ามวันข้ามคืนโดยมิได้หยุดพัก



ท่านกุนซือ! ท่านปลอดภัย!”



ทหารนายหนึ่งที่ติดนางแจเสมอร้องลั่น นางต้องขอยกความดีความชอบทั้งหมดให้นายทหารอีกสองชีวิตที่ฝ่าภยันตรายเข้าไปช่วยเหลือนางออกมาจากเมืองชางเป่า พวกเขาปลอดภัยดี ชิ้นส่วนบนร่างกายอยู่ครบทุกประการ แต่พวกเขาถูกคนของเสิ่นหยางหลงซ้อมให้รับสารภาพว่าลักลอบเข้ามาในอาณาเขตของเขาเพราะเหตุใด



นางไม่ต้องการนึกถึงเขาอีกต่อไปแล้ว



พอได้แล้ว...นางกลับสู่ความเป็นจริงเสียที



หนังเหนียวนี่หว่ากุนซือ เจ้ามันแมวเก้าชีวิตชัดๆ



รองแม่ทัพจางหยูตบบ่านาง ใบหน้าของเขาปราศจากรอยยิ้ม ส่วนแววตาเป็นหลักฐานฟ้องทนโท่ว่าเขายินดี เหลียงเสวี่ยเฟยหัวเราะแห้งๆ อย่างแสนเหน็ดเหนื่อย ปล่อยหนานไหลงวิ่งเล่นหลังจากที่มันอุดอู้อยู่แต่ในถุงข้างอานม้ามานานสองนาน



เกือบจะไม่รอดแล้วเหมือนกัน ข้าดีใจที่ได้พบท่านอีกครั้ง รองแม่ทัพจาง



หมวกทหารระดับผู้นำทัพแสนคุ้นหูคุ้นตาหล่นดังตุบ นางเหลียวกลับไปมองด้วยตาตนเอง พบกับร่างสูงกำยำของบุคคลที่นางโหยหามาโดยตลอดยืนหายใจเข้าออกหนักหน่วง นางไร้คำพูดจะปลอบโยนพี่ชาย หยาดน้ำตาโง่ๆ เริ่มเอ่อท้นกลบการมองเห็น กว่าจะทันรู้สึกตัวนางก็วิ่งไปสวมกอดเขาแน่น ชุดเกราะปะทะชุดเกราะ หวิดกระเด็นกระดอนกันทั้งคู่



เจ้าทำให้ข้าใจเสีย ข้านึกว่าจะไม่ได้เจอหน้าเจ้าอีกแล้ว เจ็บตรงไหนหรือไม่ ปลอดภัยดีใช่ไหม



ผู้เป็นพี่ก้มมองหาบาดแผลอย่างร้อนรน จับน้องสาวหมุนซ้ายหมุนขวา กลัวนางเจ็บสารพัด นางที่ตัวเล็กกว่าเขามากโผกอดพี่ชายจนปลายเท้าลอยเหนือพื้น น้ำเสียงสั่นเครือที่กระซิบอยู่ข้างหูพร่ำบอกเขาซ้ำๆ ว่านางกลัวสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคต เขาจึงกดศีรษะนางแนบบ่า ลูบปลอบโยนทั้งที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำ



ไม่เป็นไร...เจ้าไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น พี่ใหญ่ขอโทษที่ดูแลเจ้าไม่ดี กลับบ้านกันนะเฟยเอ๋อร์ พี่ใหญ่ไม่ให้เจ้าอยู่ที่นี่ต่อแล้ว



คำพูดขององค์ชายผู้นั้นยังคงตามหลอกหลอน



พี่ชายของภรรยาหรือ...อีกฝ่ายคิดจะทำอะไรกันแน่



เหลียงเฟิงหู่ขบกรามสะกดกลั้นน้ำตา จะไม่ยอมให้ใครแตะต้องนางได้อีกเป็นอันขาด ความกดดันระคนหวาดกลัวพังทลาย น้องสาวของเขายังคงมีชีวิตอยู่ นางรอดกลับมาหาเขา ไม่มีส่วนใดบุบสลาย แม้พ่ายศึกเขาก็ไม่นึกเสียใจหนักเท่านางตายในสงคราม บัดนี้นางรอด...เท่านี้ก็เพียงพอสำหรับเขาแล้ว



ข้าขอโทษที่ทำให้ท่านเป็นห่วง คือข้า...



ทหาร...เจ้าเป็นใครกัน ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน



หานเหยียนอี้ซึ่งมายืนนิ่งอยู่ด้านหลังพี่ชายของนางเมื่อไรไม่รู้เอ่ยถามเสียงกระด้าง นางตกใจจนแทบเข่าอ่อน กระนั้นก็ตั้งสติ แสร้งทำทีเป็นตบยุงรอบๆ ตัวพี่ชาย ก่อนจะชันเข่าลงคำนับเชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์แห่งแผ่นดินหาน หลีกเลี่ยงที่จะสบตากับเขาโดยตรง



ถวายบังคมองค์ชายรอง กระหม่อมคือกุนซือที่ถูกข้าศึกจับตัวไปพ่ะย่ะค่ะ



กุนซือ...เขาทวนคำกับตนเอง ดวงตาคู่นั้นวาววาบ ดูเจ้าสนิทสนมกับแม่ทัพเหลียงเป็นพิเศษ เจ้าเป็นสหายของเขารึกุนซือ



พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมรู้จักกับแม่ทัพเหลียงมาตั้งแต่เล็ก



เปลื้องผ้าคลุมหน้าของเจ้าออก



เหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มหลังผู้กุมความลับ เหลียงเสวี่ยเฟยกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ลอบสบตาพี่ชายเชิงขอความคิดเห็น ผู้เป็นพี่ทำได้ดีที่สุดเพียงสะบัดมือขับไล่ทหารทุกนายให้ออกไปจากบริเวณนี้ เสมือนส่งสัญญาณบอกกล่าวนางให้ทำตามพระประสงค์เด็ดขาดของอี้อ๋องโดยเร็ว



กุนซือ ข้าสั่งให้เจ้าถอดผ้าคลุมออก!”



เขาคุ้นเคยกับสมาชิกตระกูลเหลียงมาตั้งแต่เล็กจนโตเป็นหนุ่ม



โดยเฉพาะรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่เกี่ยวข้องกับนางผู้นั้น



มีหรือเขาจะจดจำดวงตาของนางไม่ได้...ในเมื่อมันคือดวงตาคู่ที่เขาหลงรัก



กำปั้นที่กำแน่นคลายออกในเวลาต่อมา ดวงตาคมกริบเบิกกว้าง ทอดมองกุนซือจิ้นเหอปลดผ้าเผยรูปโฉมที่แท้จริง เหลียงเสวี่ยเฟยกลั้นลมหายใจจนหวิดหน้าเขียว เริ่มตื่นกลัวแต่จำต้องเก็บอาการ ปรับเปลี่ยนมายอบกายแสดงความเคารพต่อเขาในท่วงท่าที่กุลสตรีพึงกระทำ



หม่อมฉันขอประทานอภัยเพคะ หม่อมฉัน...หม่อมฉันสมควรตายที่พูดปดและฝ่าฝืนกฎของกองทัพ



ลำคอเขาพานตีบตัน หลุบจ้องคู่สนทนาที่ครั้งหนึ่งเขาหลงคิดว่านางกำลังมีความสุขกับหิมะแรกอยู่ที่เมืองเซียนฉวี่ แต่แท้จริงแล้วนางบังอาจติดตามเหลียงเฟิงหู่มาทำศึกกับแคว้นเสิ่นไกลถึงเมืองชางเป่า แล้วยังโชคร้ายถูกจับไปเป็นเชลยศึกอีก!



ทำไมถึงทำแบบนี้เฟยเอ๋อร์...เจ้าช่างกล้านัก!”



ชายหนุ่มเค้นเสียงลอดไรฟัน ทันใดนั้นก็กระชากร่างบอบบางมากอดไว้แน่นจนนางแทบขาดอากาศ เหลียงเฟิงหู่มองตาถลน เลือดคนหวงน้องเดือดพล่าน ส่วนคนถูกกอดจมหายไปกับแผงอกกว้าง ใจเต้นกระหน่ำด้วยความรู้สึกที่ไม่ชัดเจน



อ้อมกอดของเขาอบอุ่นก็จริงอยู่...แต่กอดของเขาทำให้นางคิดถึงเสิ่นหยางหลง



หม่อมฉันมีเหตุจำเป็น เอ่อ...สำคัญมากๆ เพคะ



ยังจะมีอะไรสำคัญกว่าชีวิตเจ้า!”



เขาดันนางออกห่าง เพ่งพิศดวงหน้าซีดเซียวพลางมองหาบาดแผลตามร่างกาย แต่แวบหนึ่งเขาคิดว่านางอิ่มเอิบมากขึ้นเสียด้วยซ้ำ หลายเดือนก่อนแก้มนางมิได้กลมยุ้ยเท่านี้



ฝ่าบาททรงทราบเรื่องนี้ใช่หรือไม่ เฟิงหู่



พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาททรงแต่งตั้งนางขึ้นเป็นกุนซือ...นามในสนามรบคือจิ้นเหอ



นางพยายามถอยออกจากวงแขนอุ่นๆ ของหานเหยียนอี้ หลับหูหลับตากระซิบขอความช่วยเหลือจากพี่ชาย องค์ชายรองผู้ตัวใหญ่ราวกับยักษ์ตรึงนางไว้แน่นหนา เขานึกอยากจะล่ามเจ้าตัวซุกซนติดกายตลอดเวลา พอมารู้ว่าหานเจิ้นหมิงผู้เป็นพระเชษฐามีส่วนรู้เห็นกับเรื่องนี้ จากที่โกรธก็มิรู้จะโกรธต่ออย่างไรไหว



แค่นางปลอดภัยและมีชีวิตรอดกลับมา เขาก็ดีใจมากพอแล้ว



พวกมันได้ทำร้ายเจ้าหรือไม่ เจ็บตรงไหนไหม



ไม่เจ็บเพคะ หม่อมฉันสบายดี แล้วท่านไม่บาดเจ็บใช่หรือไม่



เขาไม่เปิดโอกาสให้นางค้นหาบาดแผลหรือร่องรอยต่างๆ ที่อาจมีอยู่ อ้อมกอดของหานเหยียนอี้มอบความอบอุ่นเพียงทางกายเท่านั้น ไม่เหมือนกับใครบางคน หากภาพในหัวของนางไม่มีเงาของเสิ่นหยางหลงคอยจับจองอยู่...มันคงจะดีกว่านี้



การเดินทางกลับเมืองเซียนฉวี่กินเวลานานหลายวัน ในช่วงเย็นย่ำของวันที่ประตูเมืองหลวงเปิดต้อนรับการกลับมาของเหล่าทหาร เหลียงเสวี่ยเฟยไม่รู้สึกตัวเพราะล้มป่วยจากพิษไข้ นางหลับสนิท ร่างกายร้อนจัดและไม่มีทีท่าจะหายดีในเร็ววัน หานเจิ้นหมิงจึงไม่รับสั่งให้นางเข้าเฝ้า ก่อนจะอนุญาตให้เร่งพานางกลับไปพักผ่อนที่จวนสกุลเหลียงในค่ำวันเดียวกัน



ปกติคนป่วยมักเป็นข้า...วันนี้เป็นท่านแทนนะพี่รอง



เหลียงหนิงเซียนส่ายศีรษะน้อยๆ พร้อมกับส่งผ้าหมาดน้ำสะอาดให้ซีหลิวนำไปแช่ไว้ในอ่างใบเล็ก นางเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้พี่สาวเรียบร้อย ถึงแม้หลับลึกอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวจนน่าเป็นห่วง แต่ท่านหมอก็ยืนยันเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าพี่สาวของนางอาการดีขึ้นมาก ที่นอนหลับประหนึ่งซ้อมตายก็เพราะอ่อนล้าจากการเดินทางไกลโดยไม่หยุดพัก



หายป่วยเร็วๆ นะเจ้าคะพี่รอง ข้าคิดถึงท่าน แถมข้ายังรู้อีกด้วยว่าท่านต้องมีเรื่องคุยกับข้าเยอะมากแน่ๆ



เหลียงหนิงเซียนอมยิ้ม คลุมผ้าห่มมิดคอพี่สาวด้วยเกรงว่าอีกฝ่ายจะหนาวสั่น และหากนางอยู่ในห้องนี้ต่ออีกสักนิด นางย่อมเห็นเหลียงเสวี่ยเฟยขยับตัวขยุกขยิก ก่อนจะโผล่ใบหน้าซีดเผือดออกมาจากม้วนผ้าห่ม คนป่วยเหลียวมองไปรอบด้านโดยละเอียด คำตอบแรกที่นางรับรู้คือบ้าน



บ้านที่นางโหยหามาโดยตลอด



เหลียงเสวี่ยเฟยคลึงสันจมูกโด่งเบาๆ เพื่อรวบรวมสติ กระบอกตาร้อนลวก คอแห้งแทบเป็นผุยผง นางจึงเอื้อมมือไปที่โต๊ะข้างเตียงหมายรินน้ำดื่มแก้กระหาย แต่แล้วนางกลับต้องชะงักงันเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา ซีหลิวคงยืนอยู่หน้าห้องของนาง นางได้ยินซีหลิวพูดคุยโต้ตอบกับใครคนหนึ่ง ไม่นานนักประตูห้องก็เปิดอ้า ปรากฏแสงสว่างลอดผ่าน เงาดำทะมึนของผู้มาเยือนพาดทับอย่างน่ากลัว



ท่านพ่อ...



นางรีบวางมือจากเหยือกน้ำ กำลังจะลงไปยืนเหยียบพื้นแต่กลับรู้สึกเวียนศีรษะ เหลียงเสวี่ยเฟยหยุดนิ่งกลางคัน เลือกที่จะไม่ขยับเขยื้อนเพราะเกรงว่าจะเป็นลมเป็นแล้ง



นางกระอักกระอ่วน ครุ่นคิดถึงประโยคแรกที่ควรจะพูดเมื่อได้พบกับบิดาเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน จนกระทั่งคิดออก รอยยิ้มของนางก็ตามมาแทบจะทันที



กี่ครั้งแล้วที่เจ้าล้มเหลว



นางสะอึกอึ้ง รอยยิ้มค่อยๆ มลายหายไป ร่างกายทุกส่วนแข็งทื่อ



เหลียงเซียวเหยาจดจ้องบุตรสาวด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดาความรู้สึก มีเพียงแสงจันทร์รางๆ และแสงเทียนสลัวอำนวยต่อการมองเห็น ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาเคยชินกับภาพยามนางก้มหน้าต่ำหลังจากถูกบิดาตำหนิ ตัวเขาเองไม่อยากจะพบเห็นภาพนี้นัก แต่ช่างน่าเสียใจที่นางมักทำตัวให้เขาต้องได้ตำหนิเสมอ



รูปลักษณ์ของนางเปลี่ยนแปลงไปเพียงเล็กน้อย ซึ่งเป็นผลมาจากการใช้ชีวิตอยู่ในสนามรบ เขาสังเกตเห็นว่านางไม่มีบาดแผลใดเลยนอกจากอาการป่วยที่เป็นอยู่ จึงอดคิดไม่ได้ว่าเป็นเพราะเหลียงเฟิงหู่ดูแลน้องสาวอย่างดี หรือเป็นเพราะนางไม่ยอมออกไปรับศึกพร้อมกับพี่ชายกันแน่



สุดท้ายนางก็ยังเป็นคนเดิม...ล้มเหลว



ข้าไม่รู้ว่าเจ้าพยายามสุดกำลังแล้วหรือยัง แต่ถ้าหากมันสุดความสามารถของเจ้าแล้วจริงๆ...เจ้าช่วยอยู่เฉยๆ เพื่อรอคอยวันแต่งออกไปจากสกุลเหลียงเสียจะดีกว่า



เสียงประตูปิดลงไม่หนักและไม่เบา ช่วงเวลาที่บิดามอบให้นางสิ้นสุดลง เหลียงเสวี่ยเฟยยังคงก้มหน้านิ่ง หยาดน้ำตาอุ่นร้อนหยดรินกระทบหลังมือ มันไหลไม่หยุดแม้ว่านางจะพยายามปาดทิ้งตลอดเวลา บิดาย่อมไม่ชอบใจหากนางร้องไห้ นางถึงเลือกที่จะหลบอยู่กับตัวเองแล้วค่อยออกไปพบเจอผู้คนด้วยรอยยิ้มเสมอ



นางทอดมองสองมือผ่านม่านน้ำตา โดยที่ยังแลเห็นแผลเป็นขีดข่วนเมื่อครั้งวัยเยาว์อย่างชัดเจน


 



พี่หลงว่าแรงแล้ว คุณพ่อแรงกว่าค่ะ น้องช้ำหนักเลย ฮือ

พี่หลงจะเอาคนนี้!//ชี้นิ้วงอแง เป็นกำลังใจให้คนจะไปขอสาวด้วยนะคะ55555 

แจ้ง พี่หลงน้องเฟยยังไม่เซ็นสัญญาตีพิมพ์ที่ไหนนะคะ ไรต์จึงดูๆ E-book ไว้ ตอนนี้ยังวุ่นกับเรื่องเรียนเลยไม่ค่อยมีเวลาค่ะ ถ้ายังไงไรต์จะมาแจ้งอีกทีนะคะ ระหว่างนี้ก็จะลงให้อ่านต่อน้า

ฝากเพจค่าา♥  เพชรพันปี / I am Bean

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 854 ครั้ง

748 ความคิดเห็น

  1. #736 + SaiChil + (@parkchaewon00) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 00:19
    กรี๊ดดด !!!!! พระเอกรีบมาพาตัวน้องออกไปจากคนผู้นี้เดียวนี้ พ่ออะไรเนี่ยถึงจะคาดหวังแค่ไหนแต่ลูกสาวก็คือลูกสาวมั้ย จะไปสู้อะไรได้กับผู้ชาย !!!
    #736
    1
    • #736-1 เพชรพันปี / I AM BEAN (@KNIGHTMARE_KING) (จากตอนที่ 36)
      13 กันยายน 2562 / 13:00
      พี่หลงกำลังหาทางมาหาสาวเร็วนี้ๆ นะคะ ฝากเป็นกำลังใจให้ทั้งสองด้วยน้าาาา
      #736-1
  2. #732 Phasuk Nyffenegger (@bofano) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 01:14

    สงสารเฟยน้อย...เป็นพ่อจริงๆหรือเปล่าเนี้ย...เหมือนไม่รักลูกเลย
    #732
    1
  3. #721 JK_im (@JK_im) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 18:31
    ค้างงงงงงงงงงงงงงงง
    #721
    1
  4. #719 Nhamtaeyzaza (@Nhamtaeyzaza) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 09:25
    มีพ่อที่ไหนส่งลูกสาวไปรบบ้างวะ เกลีนดะ่อแบบนี้มากอ่ะ
    #719
    1
  5. #717 Whitebunny064 (@Whitebunny064) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 10:58

    รอE bookเลยค่ะ จะมาอุดหนุนน้องเฟยแน่ๆ !

    #717
    1
  6. #716 satam1979 (@satamsomtua) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 07:00

    สงสารจริง
    #716
    1
  7. วันที่ 1 กันยายน 2562 / 23:59
    เป็นพ่อลูกจริงๆกันป่าวเนื้ย
    #715
    1
  8. #714 MiGus (@Hyukkk) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 22:29
    คนล้มเหลวคือแกมากกว่านะพ่อ แกไม่สมควรเป็นพ่ออะเอาจริง
    #714
    1
  9. #713 Kaew Suda (@d050330) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 22:13
    ช่วงสุดท้ายน้ำตาไหลเลยสงสารน้องมาก
    #713
    1
  10. วันที่ 1 กันยายน 2562 / 20:41
    ไม่ถามปัญหาสุขภาพซ๊ากกกกกคำ เฮ้ออิพ่อ
    #712
    1
  11. #711 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 20:37

    ท่านพ่อนี่เป็นอะไรมากมั้ยอะ

    #711
    1
  12. #710 0611909131 (@0611909131) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 19:01
    อยากให้พี่หลงเข้าใจน้องจังค่ะ
    #710
    1
  13. #709 Ice Queen 女王 (@Namhnueng) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 17:43
    อยากให้พี่หลงมาเห็นฉากนี้จะได้สงสารและรักน้องมากกว่าเดิม T^T
    #709
    1
    • #709-1 เพชรพันปี / I AM BEAN (@KNIGHTMARE_KING) (จากตอนที่ 36)
      13 กันยายน 2562 / 12:43
      รอลุ้นวันที่พี่หลงมารับน้องนะคะะ พี่กำลังหาทางมาหาสาวอยู่555
      #709-1
  14. #708 chanee1979 (@chanee_1979) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 16:22

    ขัดใจขึ้นพ่อมาก .. เริ่ม งง ใช่ลูกตัวเองหรือเปล่า
    #708
    1
  15. #707 srisupanuch (@srisupanuch) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 03:50
    เมื่อมีสงคราม นางจะเป็นเพียงเชลยเท่านั้นไร้ศักดิ์ไดๆ ต้องรีบจบสงครามสงบศึกซะ
    #707
    1
  16. #706 0825794143 (@0825794143) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 18:35
    รีบมาอัพต่อเถอะค่ะ

    ค่ฝ้างทากๆ
    #706
    1
  17. #705 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 22:07

    สู้เค้านะพี่หลง

    พี่หนักแน่นมั่ก

    #705
    1
  18. #704 Saifon no fon (@Saifon_x2718) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 21:55

    ชอบอ่ะ
    ชอบตรงคำว่าไม่ถอยจะเอา
    จะเอาให้ได้เลยใช่ม้ายยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!
    #704
    1
  19. #702 Jirapanonpitak (@Jirapanonpitak) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 10:54

    พี่หลงสุดยอดสู้ๆพี่หลง
    #702
    1
  20. #701 Phasuk Nyffenegger (@bofano) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 08:12

    พี่หลงนี่...สุดยอดจริงๆ นับถือ นับถือ555
    #701
    1
  21. #700 pounaloveb (@pounaloveb) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 00:26

    มาต่อไวๆนะ รอยุนะค่ะอัพเถอะค่ะ
    #700
    1
  22. #699 0611909131 (@0611909131) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 23:07
    ดีต่อใจกิ้วๆพี่หลงสู้ๆนร้าา
    ไม่ได้ไม่กลับต้องได้เท่านั้น
    #699
    1
  23. #698 Plaiiiy (@paipaiza) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 22:13

    เข้าทางพี่ไม่ได้ เข้าทางพ่อแม่นางแล้วกัย
    #698
    1
  24. #697 sutisajaritrum (@sutisajaritrum) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 21:52
    อย่างนี้แหละเขาเรียกว่ารักจริงเข้าทางบิดามารดาได้ชัยไปกว่าครึ่งแล้วค่ะท่าน... ตามต่อค่ะ
    #697
    1
  25. #696 MayureeRodpanit (@MayureeRodpanit) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 21:39
    ซีเมนต์ยังสะเทือน

    ก็จะเอาอ่ะ
    #696
    1