พิรุณราตรี

ตอนที่ 31 : บทที่15 : อ้อนรัก [50%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,097
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 167 ครั้ง
    22 มิ.ย. 62

บทที่ 15

อ้อนรัก





ท่านแม่ทัพ...



แม่ทัพใหญ่เสิ่นหยางหลงยืนสอดแขนกอดอกอย่างเคร่งขรึม สีหน้าแววตาใกล้เคียงคำว่าถมึงทึง หม้อน้ำร้อนเดือดปุดๆ ควันพวยพุ่งตั้งอยู่ข้างเท้าขวา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาเป็นผู้ยกมันเข้ามา ส่วนหรูฮวนนั้นตาแดงก่ำ ยืนเก้ๆ กังๆ ห่างจากประตูโดยมีองครักษ์จินหมิงกดหัวไหล่ไว้ไม่ให้ดิ้นขัดขืน



เขาตามหานางเจอได้อย่างไร!



พี่เสวี่ยเฟย ข้า...ข้าโกหกพวกเขาแล้วนะว่าไม่พบทหารหรือหญิงนางใดผ่านมาทางนี้เลย แต่พวกเขาไม่เชื่อคำพูดของข้า



แย่แล้ว...นางทำให้หรูฮวนเดือดร้อน



เอาจนได้ สตรีตัวซวย



ท่านคง...ไม่ทำร้ายเด็กสิบขวบนะเพคะ



ความเงียบงันกำลังรุมฉีกทึ้งนางอย่างบ้าคลั่ง หนานไหเหลียวเห็นบุรุษหน้าตาคุ้นๆ ก็โค้งกายบิดขี้เกียจ กระโจนลงจากแคร่มาเดินนวยนาดอวดหุ่นอวบอั๋น ไม่เกรงกลัวเสิ่นหยางหลงแต่อย่างใด เขาคิ้วกระตุก กำจัดเจ้าแมวปีศาจโดยการรวบมันด้วยอุ้งมือเดียวแล้วส่งให้จินหมิง



ไปซะ ทั้งคนทั้งแมว



อย่ายุ่งกับนางนะ! ปล่อยข้า!”



เสียงโวยวายของหรูฮวนเงียบหายไปในเวลาต่อมา กลายเป็นว่านางกับเสิ่นหยางหลงหายใจอยู่ใกล้กันเพียงสองต่อสอง สภาพนางในตอนนี้เปลือยเปล่าทั้งเนื้อทั้งตัว นางจึงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม นอกเสียจากนั่งกอดตัวเองหลบอยู่ใต้สายน้ำ อาศัยความมืดสลัวอำพรางเรือนร่าง



มีอะไรจะแก้ตัวไหม



นางทำลายความเชื่อใจของเขา



เขาเต็มใจมอบหยกชิ้นหนึ่งให้นาง นางจะดูแลมันเทียบเท่าชีวิต หรือทิ้งขว้างมันราวกับก้อนหินไร้ค่า ล้วนเป็นทางเลือกที่นางคือผู้ตัดสิน แต่ในเมื่อนางทำมันแหลกสลายแล้ว นางก็ต้องกอดเศษซากเหล่านั้นจวบจนวันตาย มิอาจกล่าวโทษว่าเป็นความผิดของผู้ใดเพราะนางตั้งใจทำลายมันด้วยสองมือของนางเอง



เตือนแล้ว แต่กลับไม่ยอมเชื่อฟัง



เจ้าเด็กตุ้ยนุ้ยผู้นี้เลี้ยงยากเหลือเกิน



หม่อมฉันก็แค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศ เอ่อ...เปลี่ยนที่นอนแล้วก็เปลี่ยนที่อาบน้ำ



แถจนสีข้างถลอก! แม่ทัพหนุ่มปวดหัวตุบๆ จับจ้องเนินไหล่ขาวละมุนด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดาความรู้สึก เขาไม่รุกล้ำ ไม่เคลื่อนไหว แค่คงความนิ่งเฉยตามวิสัยที่เคยเป็นเสมอมา แต่อากัปกิริยาดังกล่าวกลับสามารถทำให้เหลียงเสวี่ยเฟยคอตก อุบอิบยอมรับผิดเสียงอ่อน



หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ



นางขยับกายกระสับกระส่าย ดวงหน้างามพิสุทธิ์หลบอยู่หลังแผ่นไม้ของอ่าง ผมเผ้าเปียกม่อลอกม่อแลก เขาอยากจะจับนางเช็ดเนื้อเช็ดตัวแล้วแบกกลับนัก ซนจนน่าโมโห!



นางกำนัลถูกมัด นายทหารบาดเจ็บ ข้ารู้แก่ใจดีว่าสักวันหนึ่งเจ้าจะทรยศข้า แต่น่าเหลือเชื่อที่มันเร็วถึงเพียงนี้ เมื่อข้าวางใจเจ้า ในที่สุดเจ้าก็บังอาจทำลายกฎเกณฑ์ที่ข้ากำหนดไว้ให้เคารพและปฏิบัติ



เขารู้ตัวเสมอว่ากำลังทำสิ่งใด



สติปัญญาของเหลียงเสวี่ยเฟยหลักแหลมคือเรื่องที่เขาทราบอยู่เต็มอก นางเอาตัวรอดได้ ฉลาดพลิกแพลงสถานการณ์



เขามิได้พลาดพลั้งที่ไม่จัดเวรยามให้รัดกุมยิ่งขึ้น แต่ตั้งใจไม่เพิ่มจำนวนทหารเลยต่างหาก เพราะนี่คือบทพิสูจน์ใจคน ซึ่งอาจเป็นเพราะเขาทำดีไม่พอ นางถึงได้หักหาญน้ำใจเขาด้วยการหลบหนีไป



สามวัน เกือบสามคืน



เด็กกินจุเยี่ยงนางไม่หิวตาลายแล้วรึ



ลุกขึ้น ข้าจะเทน้ำร้อนลงอ่าง



เขาเปลี่ยนหัวข้อสนทนา ดวงตาคมกริบทิ่มแทงฝ่ายตรงข้าม นางรีบส่ายหน้าดิก ดื้อแพ่งและต่อต้าน ถ้านางลุกขึ้นตามคำสั่งเสิ่นหยางหลง ศักดิ์ศรีลูกผู้หญิงของนางก็จะป่นปี้ไม่เหลือชิ้นดี!



ไม่...ไม่เอาเพคะ ท่านอย่าทำแบบนี้ หม่อมฉันสำนึกผิดแล้ว



เจ้าพูดเองว่าอยากเปลี่ยนบรรยากาศ เปลี่ยนที่นอนแล้วก็ที่อาบน้ำ



เขาแย้ง หยิบยกเหตุผลน่าตายของนางมาสวนคืนอย่างเจ็บแสบ นางเผลอทำหน้าง้ำ ทุกครั้งที่เขาแกล้งเดินเข้ามาใกล้ นางก็ผวาเฮือกแล้วเฮือกเล่า อากาศลดน้อยลงทุกที รอบด้านทวีความคับแคบไปถนัดตา



กว่าจะต้มน้ำเดือดได้ต้องเสียฟืนไปหลายท่อน เป็นข้าจะไม่ปล่อยฟืนล้ำค่าเหล่านี้สูญเปล่า เด็กชายตัวเล็กๆ ผ่าฟืนและตั้งหม้อใบใหญ่เพื่อต้มน้ำให้เชลยศึกเยี่ยงเจ้า หากกล้าทำร้ายจิตใจเด็กด้วยการละเลยน้ำในหม้อใบนี้ เจ้าไม่ละอายเลยหรือ



รู้ทั้งรู้ว่าหม่อมฉันกำลังอาบน้ำ ท่านก็ยังใจด้านบุกเข้ามา!”



ลึกๆ แล้วนางโกรธที่เสิ่นหยางหลงสามารถปราบนางได้แทบทุกกลยุทธ์ นางอุตส่าห์เดินเท้าหนีจากเขาเลือดตาแทบกระเด็น จนแล้วจนรอดแม่ทัพราชสีห์กลับเก่งฉกาจขนาดตามนางมาถูกทาง ที่น่าโมโหยิ่งกว่าก็คือนางรู้สึกผิดที่ทรยศเสิ่นหยางหลง ทำลายความเชื่อใจที่เขามอบให้นางจนย่อยยับ



ทุกครั้งที่เผชิญหน้ากับเจ้า ความรวดเร็วและความเด็ดขาดคือสิ่งที่ข้าต้องพกติดตัว หากข้าทอดทิ้งมัน ก็ไม่ต่างจากการที่ข้าอ่อนข้อให้เจ้า



ใบหน้าเรียบเฉยฉาบปิดโทสะที่ก่อตัวเงียบๆ ได้อย่างมิดชิด เหลียงเสวี่ยเฟยจึงมองไม่ออก



จะลุกดีๆ หรือจะให้ข้าอุ้ม



สวรรค์ใจร้ายกับนางเกินไปแล้ว!



นางหมดสิ้นหนทางหลบหนี ความกดดันบีบล้อม หญิงสาวห่อตัวลีบลงราวเต่าน้อยหดเข้ากระดองหลบภัย จะแสร้งทำเป็นโง่งมฟังคำสั่งเขาไม่รู้ความ นางก็ประดักประเดิดเกินกว่าจะทำ นางเดาใจเสิ่นหยางหลงไม่ได้ บางครั้งหลักการคิดของชายผู้นี้ก็อยู่นอกเหนือความสามารถของนาง



ท่านหันหลังเดินไปไกลๆ ปิดตาด้วย



จู่ๆ เขากลับย่างสามขุมเข้าประชิดโดยไม่เกรงกลัวสิ่งใดทั้งสิ้น แต่สุดท้ายก็ได้สติกลับคืนมาเมื่อนางยกมือเป็นปางห้าม กระฟัดกระเฟียดอย่างอดไม่ไหว



หม่อมฉันกำลังอาบน้ำ คนบ้าอะไรใส่เสื้อผ้าอาบน้ำเล่าเพคะ!”



คลื่นความร้อนในช่วงท้องทำให้เขาหายใจผิดจังหวะ ท่านแม่ทัพตีเนียนก้าวถอยช้าๆ และหันหลังให้นาง กลบเกลื่อนความผิดปกติด้วยการก้มลงยกหม้อน้ำ ประสาทหูดีเลิศถึงขั้นได้ยินเสียงฝีเท้าเล็กจ้อยแตะพื้น ปราดไปทิศทางอื่นพลางกระทืบเท้าขัดใจนักหนา



สาบานว่านางไม่เคยแต่งตัวได้ไวปานนี้ เสิ่นหยางหลงรู้เท่าทันว่าเจ้ากุนซือตัวร้ายกำลังค้นหาช่องโหว่เตรียมหลบหนีอีกครั้ง กระนั้นเขาก็ไม่กล่าวดัก ชายหนุ่มเทน้ำลงอ่างหมดหม้อ จุ่มมือวัดอุณหภูมิ ก่อนจะหันมองเชลยศึกที่ยืนหลบอยู่มุมอับ สองแขนเล็กๆ กอดอกแนบแน่น



ลงไปอาบให้เรียบร้อย



เชิญท่านออกไปรอด้านนอกเพคะ หม่อมฉันต้องการพื้นที่ความเป็นส่วนตัว



ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาเดินดุ่มเข้าประชิดและรวบร่างแน่งน้อยขึ้นพาดบ่า นางถึงกับร้องเสียงหลง มือไม้ทุบตีแผ่นหลังหนาเต็มแรง กระแทกขาเข้าที่ลิ้นปี่ป้าบๆ เขาไม่สะดุ้งสะเทือน ปล่อยนางอาละวาดตามใจชอบ



ท่านแม่ทัพ!”



เขาตั้งใจจะโยนนางลงอ่าง แม่ทัพใจเหี้ยม!



นางอุดปากกลั้นเสียงหวีดร้อง ละเลิกการดิ้นรนแล้วเกาะเสิ่นหยางหลงเหนียวหนึบ จังหวะที่เขาจะทิ้งนางลงอ่าง นางก็ตวัดสองแขนกอดรอบลำคอแกร่ง ยึดเหนี่ยวที่พึ่งสุดท้ายโดยไม่รู้ตัวเลยว่าเขาเจียนหมดความอดทนเต็มที จากที่คิดจะปล่อยเชลยอาบน้ำให้สมใจอยาก เขากลับขบกรามกรอด ลมหายใจห้วนลึก ทรุดลงนั่งที่แคร่แล้วฉุดนางมานั่งซ้อนตักกว้างอย่างอุกอาจ



ท่านจะทำอะไร เดี๋ยวก่อน!”



เขาจับข้อมือนางไพล่หลัง รั้งปลายคางให้แหงนหงายสบกับแววตาคมกริบ นางสบตาดุๆ ของเสิ่นหยางหลงได้แค่ครู่เดียวเขาก็โน้มลงมาฝังริมฝีปากร้อนผ่าวที่พวงแก้มทั้งซ้ายและขวา แตะจูบจมูกโด่งรั้น ตบท้ายด้วยคางเล็กๆ ไล้วนรอบกลีบปากอย่างหยอกล้อ ดวงหน้าอ่อนหวานแดงแจ๋ แทบเป็นลมสลบเหมือด



อย่า...อย่าทำ หม่อมฉันกลัวแล้ว ปล่อยเถอะเพคะ หายใจไม่ออก โอย



ท่อนแขนกำยำโอบกอดเอวคอดกิ่ว เรือนกายเบียดเสียดกันและกัน นางขัดขืนสุดฤทธิ์กระทั่งหลุดจากพันธนาการแต่แล้วเขาก็รวบร่างนางกลับมาฟัดซ้ำๆ เหลียงเสวี่ยเฟยเริ่มระบมแก้ม ดิ้นจนเหนื่อยจะดิ้น ก้มหลบชายผู้จ้องเขม็งเหมือนจะจับนางกินด้วยความตื่นตระหนก



เจ้าทำให้ข้าคลั่ง ก้อนแป้งตัวดี



นางหนีไปทั้งที่หิมะกำลังตกหนัก สภาพอากาศโหดร้ายพร้อมจะดับลมหายใจนางสู่ขุมอเวจีทุกเมื่อ



เสื้อคลุมที่เขาสวมให้นางกับมือ นางกลับไม่หยิบไป สตรีโง่งม อยากหนาวตายหรือไงกัน!



น้ำเสียงแหบห้าวคำรามชิดใบหูขาวสะอาด ตรึงท้ายทอยเล็กให้อยู่เฉยก่อนจะตลบชายชุดบางเบาขึ้นเหนือปลีน่องอวบอิ่ม แหวกสาบอาภรณ์ค้างที่เนินไหล่กลมกลึง เขาพึงพอใจปฏิกิริยาแตกตื่น แต่เลือกที่จะมองข้ามเสียก่อนเพราะบริเวณต้นแขนนุ่มๆ ของนางเต็มไปด้วยร่องรอยเขียวช้ำ หากรอยฟกช้ำดำเขียวเหล่านี้ไม่หายขาดภายในสามวัน แสดงว่าถูกกระแทกแรงมากทีเดียว



เขาจนปัญญาจะเฟ้นหาเหตุผลมาสนับสนุน ว่าเหตุใดต้องลำบากออกตามหานางแทบพลิกแผ่นดิน



เขารู้เพียงว่านางต้องกลับมา



ซุกซนจนได้เรื่อง สามวันที่ผ่านมาเจ้าวิ่งหนีข้าหรือกลิ้งหนีข้ากันแน่ ทำไมถึงตัวเขียวช้ำแบบนี้



นางใจเต้นตึกๆ ตักๆ เสิ่นหยางหลงหยุดรุกราน นางจึงหยุดดิ้นรน ความอบอุ่นของเขาโอบล้อมอ้อยอิ่ง แม้ใจอยากต้านทานเพียงใดแต่กายกลับแปรพักตร์ นางจำยอมเอียงซบแผงอกตึงแน่นและหนุนศีรษะอยู่กับลาดบ่าล่ำสัน ชดเชยช่วงเวลาที่ขาดหายไปนับสามวันให้แก่กันและกัน



เล่าให้ข้าฟัง



อ้อมกอดแข็งแกร่งรัดแน่นขึ้นทำเอาลมหายใจติดขัด คมเขี้ยวแหลมขบติ่งหูเบาๆ เชิงสั่งการ ในตอนนั้นนางก็มองเห็นกลุ่มควันขาวโพลนระบายพ้นปากและจมูก มันลอยวนอยู่เบื้องหน้า ค่อยๆ เลือนหายไปตามกาลเวลาที่หมุนผ่านอย่างไม่มีวันสิ้นสุด



หม่อมฉันยืนยันว่าไม่ได้กลิ้งหนีท่าน



นางเบี่ยงหลบ แต่เขาประคองใบหน้าของนางไว้ด้วยอุ้งมือเดียว นวดคลึงสองแก้มนิ่มยุ้ยด้วยสัมผัสอ่อนโยน นางถึงกับอยากก้มศิโรราบ ขอเสิ่นหยางหลงบีบแก้มนางนานๆ เพราะปลายนิ้วเขาร้อนจัด ละลายความนุ่มนวลและไออุ่นสู่ผิวแก้ม สบายแถมผ่อนคลายอย่าบอกใคร




พี่ขอรังแกหน่อยยย บีบๆๆ ก้อนแป้งหนีไม่ทันแล้วว555555

ฝากเพจค่าา♥  เพชรพันปี / I am Bean



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 167 ครั้ง

755 ความคิดเห็น

  1. #648 TyPPKfk (@TyPPKfk) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 19:22
    เขิลลล
    #648
    0
  2. #608 มารีช (@nooni0718) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 16:07

    ร้ายกาจมากกกก

    #608
    1
  3. #594 Zhinsha (@Zhinsha) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 11:45
    ร้ายเพราะรัก ชัดๆ
    #594
    1
  4. #591 nenut (@nenut) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 11:12
    ชอบบบบบบบบจ
    #591
    1