พิรุณราตรี

ตอนที่ 24 : บทที่11 : เจ้าตัวกินเต้าหู้ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,680
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 145 ครั้ง
    19 มิ.ย. 62

บทที่ 11

เจ้าตัวกินเต้าหู้



แมว...เอาแมวเพคะ



สีหน้าผู้บาดเจ็บสดชื่นทันตาเห็น สองมือกุมนิ่ง สงบเสงี่ยมน่าเลื่อมใส เขาแอบคาดหวังว่านางจะยอมเผยรอยยิ้มแรกให้เขาได้ชื่นชม แต่ก็ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น นางมองเขาตาแป๋ว เอียงคอน้อยๆ รอคอยจะพบเจอกับหนานไห แมวอ้วนลงพุงตัวนั้น!



ข้าขังหนานไหไว้ในกรง ข้าวปลาไม่ตกถึงท้อง มันหิวตาลายจนจะพังกรง ข้าจะคืนมันให้เจ้าหากเจ้ายอมบอกชื่อแซ่ที่แท้จริง



เสิ่นหยางหลงขังหนานไห!



อีกแล้ว...เขาทำเรื่องที่นางรับมิได้อีกแล้ว



นางเลี้ยงดูหนานไหอย่างอิสระ ปล่อยมันเล่น ปล่อยมันวิ่ง ให้มันยืดเส้นยืดสายเพื่อรักษาวิถีการดำเนินชีวิตขั้นพื้นฐานของแมว นางไม่จับมันขังตลอดเวลาเพราะนั่นจะเป็นการกระตุ้นให้มันหงุดหงิด อารมณ์ร้ายและกัดทุกคนที่เข้าใกล้ ขนาดนางเลี้ยงดูหนานไหแบบอิสระปานนี้ มันยังข่วนเขาเลือดซิบ นับประสาอะไรกับการจับยัดใส่กรง



แม้แต่แมวยังไม่ละเว้น แม่ทัพใจเหี้ยม



นางงึมงำ ละล่ำละลักตอบกลับแทบไม่ทันเมื่อแม่ทัพใจเหี้ยมชักหัวคิ้วมุ่น ไล้ฝ่ามือก่อกวนสะโพกผายด้วยสัมผัสร้อนลวก



เสวี่ยเฟย หม่อมฉันชื่อเสวี่ยเฟย ไม่ใช่จิ้นเหอ



เสวี่ยเฟย...หิมะ?



นามของนางไพเราะกว่าจิ้นเหอ เสวี่ยเฟย...ได้ยินเพียงครั้งเดียวเขาก็จำขึ้นใจ ชมชอบความหมาย



ชื่อสมกับตัวเจ้ามากทีเดียว



เสิ่นหยางหลงหลุบจ้องหลังมือขาวผ่องดุจหิมะ เพ่งพิศนิ่งนานกระทั่งนางรู้สึกตัว คุณหนูรองถลึงตาใส่ นึกอยากตะบั่นหน้าเจ้าตัวกินเต้าหู้สักหมัดสองหมัด แต่ก็ได้แค่ฝันกลางวัน นางหมดแรงสู้ ยกแขนไม่ขึ้น อ่อนเปลี้ยเพลียแรง จองหองทำร้ายเขาก็เท่ากับนางฆ่าตัวตายทางอ้อมนี่เอง



ไม่ยอมบอกแซ่ ก็คงเพราะเจ้าแซ่เหลียง...



เกลียดที่เขารู้ทัน เขากล่าวดักคอด้วยตามนางทันทุกกลยุทธ์ นางกระดากใจจะแอบอ้างสกุลอื่น เสิ่นหยางหลงนี่สิดื้อดึงที่สุด



ไยท่านจึงปักใจเชื่อว่าหม่อมฉันเป็นน้องสาวของแม่ทัพเหลียง หม่อมฉันหน้าเหมือนเขาหรือเพคะ



เหลียงเฟิงหู่หวงเจ้าออกนอกหน้า ไม่หนีบเจ้าติดกายก็กักไว้ในค่าย เห็นได้ชัดว่ามันพยายามกันเจ้าออกจากการปะทะโดยตรง หากเจ้าเป็นฮูหยินของเหลียงเฟิงหู่ ไม่แคล้วต้องอยู่เหย้าเฝ้าเรือน เย็บปักถักร้อย เลี้ยงดูลูกเต้าก็ว่ากันไป



สมมุติว่าท่านหลงอ๋องชราภาพ ผมหงอกขาวโพลนทั้งศีรษะ นางจะตั้งอกตั้งใจฟังเขาวิเคราะห์ความเป็นไปของมนุษย์ เขาตีแผ่ความเป็นมนุษย์ได้เฉียบแหลม ตรรกะแยบคาย นางนั่งฟังเขาทั้งวันก็ยังได้



แต่ในเมื่อท่านหลงอ๋องยังหนุ่มยังแน่น อุปนิสัยร้ายกาจไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าพญาราชสีห์ที่เขาใช้เป็นตราสัญลักษณ์ประจำกองทัพ การเฉียดเข้าใกล้เขานับว่าอันตรายต่อชีวิต นางจึงอยากหลีกหนี หนีไปไกลๆ จากเขา



พญาราชสีห์คือบุตรของมังกร ทรงอำนาจและกล้าแกร่งที่สุดในบรรดาบุตรทั้งหมด ราชสีห์มีตัวตนในฐานะผู้พิทักษ์ สอดคล้องกับรูปลักษณ์ของเสิ่นหยางหลงที่น่าเกรงขาม เปี่ยมด้วยความกล้าหาญกับความทรงพลัง นางยอมรับว่าแอบกลัวสิงโตตัวนี้



ไม่มีชายใดอยากปล่อยภรรยามาตกระกำลำบาก แต่งตั้งขึ้นเป็นกุนซือยิ่งแล้วใหญ่ ส่วนเจ้า...เจ้าใช้วิธีมารใดเกลี้ยกล่อมพี่ชาย มันปล่อยเจ้ามาแคว้นเสิ่นเพราะนึกสนุก หรือทนเจ้าเซ้าซี้ไม่ไหว



ยิ่งเขาพูด โซ่ล่องหนก็บีบรัดลำคอของนางแน่นขึ้น...แน่นขึ้น นางไม่ยอมคายความจริง เสิ่นหยางหลงจึงเป็นฝ่ายแฉเรื่องราวความเป็นมาทั้งหมดด้วยข้อสันนิษฐานหลักแหลม น่าตกใจที่เขาเรียบเรียงลำดับเหตุการณ์ได้แม่นยำราวกับมันเกิดขึ้นกับตัวเขาเสียเอง เขาฉลาดจนนางนึกกลัว!



ชีวิตความเป็นอยู่ของเจ้าผิดวิสัยทหาร กุนซือทัพข้านอกจากจะเป็นที่ปรึกษา เขายังออกรบเคียงบ่าเคียงไหล่ข้าทุกศึก แล้วเจ้าเล่า คนแคว้นหานด้วยกันไม่ติฉินนินทาดังกระฉ่อนถึงเซียนฉวี่แล้วหรือ



นี่ตาคนหรือตาสวรรค์กัน!



นางมิอาจทนฟังเสิ่นหยางหลงแฉแล้วแฉอีก ไม่มีสิ่งใดให้ลุ้น ไม่มีสิ่งใดให้เก็บงำ เขาริบความตื่นเต้นเร้าใจนั้นไปจนหมดสิ้น นางไม่เหลือความลับไว้ปกปิดแล้ว!



หม่อมฉันไม่สนใจคำคน ติฉินนินทาแล้วอย่างไรเพคะ หม่อมฉันก็ยังเป็นหม่อมฉัน ไม่มีส่วนใดบุบสลายเพราะคำพูดแย่ๆ ของพวกเขา



ยอมรับแล้วสินะว่าเจ้าเป็นน้องสาวเหลียงเฟิงหู่



ไยเขาไม่ยอมรามือจากเรื่องความเป็นพี่เป็นน้องระหว่างนางกับพี่ใหญ่เสียที เหลียงเสวี่ยเฟยผินหน้าหนี อุทานเสียงหลงเมื่อเขาเคลื่อนฝ่ามือร้อนๆ ผ่านเอวคอดกิ่ว ลูบไล้เชื่องช้าด้วยใบหน้าซังกะตาย มีเพียงแววตาที่บอกให้นางรู้ว่าเขาเอาจริง อย่าบังอาจเล่นตุกติก



ว่าอย่างไร เหลียงเสวี่ยเฟย



นางไล่ตะครุบมือซนๆ แล้วผลักออกสุดแรง ผลที่ได้คือนางเจ็บแผลแปลบ โมโห! ระยะนี้นางหัวเสียง่ายประหนึ่งคนเจ้าอารมณ์ ซึ่งก็เป็นเพราะเสิ่นหยางหลงล้วนๆ เขาทำให้นางสูญเสียการควบคุม หลงใหลกล้ามเขาดุจหญิงสติคุ้มดีคุ้มร้าย ใจหนึ่งก็อยากจับ ใจหนึ่งก็เกลียดเขา



ใช่ หม่อมฉันชื่อเสวี่ยเฟย แซ่เหลียง น้องสาวของแม่ทัพเหลียงเฟิงหู่ หม่อมฉันขอยืนยันคำเดิมว่าหม่อมฉันไร้ประโยชน์ต่อกองทัพ หากท่านยังดันทุรังจะใช้หม่อมฉันต่อรองกับพี่ใหญ่ หรือใช้หม่อมฉันเป็นหมากในสงคราม หม่อมฉันจะกัดลิ้นตาย! แค่ตายก็จบ!”



เพราะนางยังมีหวังว่าตนอาจรอดพ้นเงื้อมมือเขา นางจึงไม่ยอมกัดลิ้นตายเสียแต่ตอนนี้ ไว้หายดีก่อนเถอะ เมื่อถึงเวลานั้นนางจะทำทุกวิถีทางเพื่อหนีจากเขา นางตั้งความหวังไว้สูงเสียด้วย...ก็ลืมไปว่าเมื่อหวังสูง ยามตกลงมามันจะเจ็บหนัก



ก่อนเจ้าจะกัดลิ้นตายก็ช่วยบอกกล่าวข้าก่อน ข้าจะได้ส่งหนานไหลงนรกตามเจ้าไปติดๆ เท่านี้ทั้งคนทั้งแมวก็ไม่เหงา อ้อ เจ้าช่วยชีวิตข้าสองครั้งสองครา เช่นนั้นข้าจะใจดีสลักป้ายหน้าหลุมศพให้เจ้าด้วยมือข้าเอง ไม่รบกวนเหลียงเฟิงหู่หรอก



เจอประโยคเด็ดเข้าไปเหลียงเสวี่ยเฟยก็ถึงกับน้ำตาพานจะไหล วาจาเขาร้ายกาจมิอาจหาผู้ใดเทียบเคียง จะฆ่าหนานไหตายตกตามนางไปไม่พอ เขายังจะใจดีสลักป้ายหน้าหลุมศพให้นางอีก นางควรปลื้มปีติหรือสลดหดหู่ ทดท้อชะตาชีวิต



ทำไมไม่ฆ่าหม่อมฉันทิ้งเสียแต่ตอนนั้น



เพียงเสิ่นหยางหลงปล่อยนางไว้กลางสนามรบ ไม่ช้าก็เร็วนางต้องตายดับ ด้วยเพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหว หรือไม่ก็ถูกทั้งคนทั้งม้าเหยียบร่างแหลกลาญ วิธีการดับลมหายใจนางมีอยู่มากมาย จอมทัพเช่นเขารู้ดีอยู่แก่ใจ แต่เขากลับเลือกจะที่ไม่ทำแล้วลักพาตัวนางมายังเมืองชางเป่าแทน



เพื่อเหตุผลประการใด



อยากรู้ใจจะขาด!



ท่านเกลียดชังกุนซือจิ้นเหอ ท่านเคยรับสั่งให้หม่อมฉันฟังด้วยซ้ำว่าต้องการฆ่ากุนซือทิ้ง



ใช่ ข้าต้องการฆ่ากุนซือจิ้นเหอ แต่หญิงแก้มป่องที่นั่งตักข้าอยู่คือเหลียงเสวี่ยเฟย แล้วข้าจะฆ่าเจ้าทำไม



หญิงแก้มป่องอิหลักอิเหลื่อ ลำบากใจจะกล่าวย้ำเตือนเขาว่านางคือกุนซือแห่งทัพหาน บุคคลที่ทัพเสิ่นหมายมาดจะกุดหัวทิ้งเพราะนึกชังกลยุทธ์บ้าดีเดือดทั้งหลายของนาง



แต่หม่อมฉันคือกุนซือนะเพคะ



นางพูดไปแล้ว...ตอกย้ำความจริงไปแล้ว นางจะเลียบๆ เคียงๆ บอกเสิ่นหยางหลงอย่างไรดีว่านางชอบนอนหลับพักผ่อนบริเวณโคนไม้ เช่นนั้นนางจะขอให้เขาฝังนางใต้ต้นไม้ดีหรือไม่ ปลูกดอกไม้สวยสดรอบหลุมด้วยก็ดี ไหนๆ ก็จะต้องตายแล้ว นางควรเรียกร้องและลำเลิกบุญคุณให้มากที่สุด



ไม่ เจ้าชื่อเหลียงเสวี่ยเฟย ใช่จิ้นเหอที่ไหนกัน



คนบ้า! เขาคิดทื่อๆ เช่นนี้ก็ได้หรือภาพหลุมศพแสนร่มรื่นพังทลาย ทดแทนด้วยลายเส้นสับสนยุ่งเหยิง แล้วถูกเสิ่นหยางหลงฉีกภาพนั้นขาดดังแควก



ได้ ไม่ฆ่าก็ไม่เป็นไร



เขาให้เหตุผลแค่จับนางมาเป็นเชลย ส่วนจะทำอะไรนางบ้าง เขาสงวนไว้เป็นความลับสุดยอด เชลยผู้นั้นคือนาง นางยังไม่มีสิทธิ์ที่จะรับรู้!



หม่อมฉันไม่เข้าใจเจตนาของท่าน



ท่อนแขนล่ำสันรัดนางเข้าหา ตกอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นโดยสมบูรณ์ เหลียงเสวี่ยเฟยกลั้นใจกลอกตามองเพดาน สะกดจิตตนว่าไม่สนใจ ไม่รับรู้ ไม่รู้สึกรู้สา แต่ยิ่งนางหนี...เขาก็ยิ่งแกล้ง



ยะ...อย่าเอากล้ามมาเบียดสิเพคะ โปรดปล่อยหม่อมฉันลง หรือพาหม่อมฉันไปหาหนานไหก็ได้



ช่วยพานางออกจากสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเสียทีเถิด นางจะทนไม่ไหวอยู่รอมร่อ ความร้อนแผ่ซ่านมาถึงตัวนาง เขาอบอุ่น แข็งแกร่ง ไม่อาจปฏิเสธว่านางอยากอ้อนเขาเหมือนที่เคยอ้อนพี่ใหญ่ดูบ้าง ก็รูปร่างของพวกเขาใกล้เคียงกันออกขนาดนี้



ติดเพียงหน้าค่าตากับอุปนิสัย แตกต่างกันราวฟ้าเหว เสิ่นหยางหลงใจร้ายและดุดันกว่าพี่ชายนางหลายขุม



เชลย เจ้ามีสิทธิ์ต่อล้อต่อเถียงกับข้าด้วยรึ



เขาต้องถามทีจริง ไม่มีทีเล่นเป็นแน่ สีหน้าเสิ่นหยางหลงเรียบเฉย น้ำเสียงคงไว้ซึ่งความเด็ดขาด เยี่ยงนี้แล้วนางจะคิดในแง่บวกได้อย่างไรว่าเขาถามหยอก!



แต่หม่อมฉันเป็นผู้หญิง ท่านบังคับให้หม่อมฉันนั่งเบียด หม่อมฉันก็เป็นฝ่ายเสียหาย ท่านมีแต่ได้กับได้



คิ้วดกคมเข้มเลิกสูง มุมปากจวนหยัดขึ้นเผยรอยยิ้มแรกในรอบหลายเดือน เขาข่มรอยยิ้มไว้ทัน น่าเสียดายที่เหลียงเสวี่ยเฟยพลาดมันไป



สถานะเชลยศึก หญิงหรือชายล้วนไม่สำคัญ ถ้าพูดให้ถูกหลัก เชลยทั้งชายหญิงจะถูกลดความเป็นมนุษย์ลงให้ถึงที่สุดแล้วจึงฆ่าทิ้งในภายหลัง แม่ทัพละเว้นการเข่นฆ่าก็อีกเรื่องหนึ่ง แล้วที่เจ้าว่าข้ามีแต่ได้กับได้ หากเจ้าอยากสร้างความเท่าเทียมข้าก็ไม่ขัด จะให้ข้านั่งตักเจ้า หรือเจ้าจะลูบกล้ามข้าดีล่ะ



ให้เขานั่งตักนาง! นางก็ไส้แตกตายน่ะสิ แบนแต๊ดแต๋จากชาตินี้สู่ชาติหน้าเลยกระมัง ส่วนข้อเสนอประการที่สองน่าสนใจมิน้อย ลูบกล้าม...



ลูบกล้ามเขาหรือ...ไม่! ทางเลือกนั้นอันตรายเกินไป จะเลือกทางใดนางก็มีแต่เสียกับเสีย เขามีแต่ได้กับได้ นางกลัวตนจะเสียหลักเพราะเสิ่นหยางหลง สิงโตหนุ่มตัวนี้มากด้วยเขี้ยวเล็บ เล่ห์กลแพรวพราว ไม่คุ้มค่ากับการยื่นมือเข้าหยอกล้อ นางอาจเป็นฝ่ายถูกสิงโตขย้ำตายเสียเอง



หม่อมฉันไม่เลือกสักอย่างเพคะ ท่านหยิบยกเรื่องมัดกล้ามเป็นข้อเจรจา ท่านเห็นหม่อมฉันเป็นสตรีประเภทใดกัน!”



ข้าก็นึกสงสัยอยู่ว่าเจ้าเป็นสตรีประเภทใด



เขาพอใจจะเห็นนางตวัดค้อนปะหลับปะเหลือก ประหลาดดี...ตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมา ไม่เคยมีหญิงนางใดกล้าแสดงกิริยาอาการเช่นนี้ต่อเขา พวกนางแช่มช้อย ผิดกับสาวน้อยชาวหานผู้นี้ นางห้าวหาญเป็นหนึ่ง รูปโฉมเป็นรอง งามสะคราญเป็นที่เลื่องลือ แปลกใจนักที่เขาไม่ค่อยอยากทะนุถนอมนางเท่าใด



เขาอยากแกล้งมากกว่า



ฟาดงูดับ มือไม้หนัก คำพูดคำจาโผงผาง ตอนขอแมวคืนก็ดูว่านอนสอนง่าย พอข้าขัดใจเจ้าขึ้นมาเจ้าก็แผลงฤทธิ์ทันที...เป็นเด็กสาวที่เอาใจยากน่าดู



ขาดคำ เขาบีบสองแก้มที่หมายตามานานด้วยอุ้งมือเดียว ขยำแรงๆ อย่างมันเขี้ยว เจ้าของแก้มร้องประท้วงอู้อี้ พยายามยื้อใบหน้าหนีเขาแต่ไม่บังเกิดผลกระเตื้อง แก้มนางนุ่มมาก...นุ่มมากจริงๆ เจ้าเด็กตุ้ยนุ้ย



เมื่อคืนเจ้าร้องไห้ ละเมอค่อนคืนจนข้านอนหลับไม่เต็มอิ่ม



แก้มยุ้ยๆ อวบอุ่นเต็มไม้เต็มมือทำเขาหน้ามืดตามัวไปกันใหญ่ ผิวพรรณของเหลียงเสวี่ยเฟยอ่อนเยาว์ดุจดรุณีแรกรุ่น จับตรงไหนก็นุ่มลื่นมือไปหมดทุกสัดส่วน แม่ทัพเหลียงเฟิงหู่ก้าวพลาดครั้งใหญ่หลวงที่ปล่อยน้องสาวติดตามมายังเมืองชางเป่า ช่างเป็นบุรุษที่ไร้ความสามารถ แค่น้องสาวคนเดียวยังปกป้องไม่ได้



เจ้ากลิ้งมานอนก่ายข้า เห็นข้าเป็นหมอนข้าง...ข้าจะก่ายเจ้ากลับบ้างก็ไม่ได้



สิ่งที่นางตกใจมากกว่าการทราบว่าตนเองร้องไห้แงๆ ต่อหน้าเชื้อพระวงศ์ คือเรื่องที่นางนอนก่ายเสิ่นหยางหลงประหนึ่งหมอนข้าง! ไม่ไหวแล้วสวรรค์ นางอับอายจนอยากคว้าตะกร้าคลุมหัว นางพยายามคิดเข้าข้างตัวเอง ไม่จริง...นางไม่ได้ทำ นางไม่ได้กอดเขา เขาอาจหลอกนาง หรือเขานั่นแหละนอนละเมอ



เจ้าจะชดใช้ให้ข้าอย่างไร



เหลียงเสวี่ยเฟยสติหลุด นางจะชดใช้เขาอย่างไรดีเล่า เมื่อคืนรู้สึกคุ้นๆ ว่านางนอนกอดแมว แล้วก็นอนกอดหมอนข้าง ไม่เห็นจำได้เลยว่านางกอดเขา...



นางเลอะเลือน หรือเขาโมเม!



เอ่อ...หม่อมฉันชอบนอนกอดหมอนข้าง แต่เตียงท่านไม่มี...ท่านบกพร่องนะเพคะ



นางผลักความรับผิดชอบ แก้ตัวน้ำขุ่นๆอีกทั้งยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งว่าตนกอดก่ายเขาจริงหรือเปล่า



เจ้าเลยแก้ปัญหาด้วยการก่ายข้าแทน?



เขาพร่ำคลอเคลีย จงใจปัดริมฝีปากหยักได้รูปเสียดสันกรามเล็กๆ เหลียงเสวี่ยเฟยหน้าซีดตัวสั่นเข้าไปทุกที ได้แต่จ้องแม่ทัพนิสัยเสียตาค้าง แขนขาแข็งทื่อ หมดพิษสงจะต่อกรผู้ใหญ่ใจร้ายชั่วขณะหนึ่ง



ข้าเสียเปรียบตรงที่ก่ายเจ้าคืนไม่ได้ ยุติธรรมแล้วรึ



ปลายนิ้วอุ่นร้อนไล้ใบหูขาวสะอาด ลามมายังลำคอระหง วกกลับไปเกลี่ยแก้มนางช้าๆ แฝงทีท่าคุกคาม กระตุ้นจุดอ่อนของสตรีเพศซึ่งเขารู้ดีว่ามีสิ่งใดบ้าง



ผิวแก้มเนียนใสซับสีชมพูระเรื่อ คนที่คิดจะแกล้งอย่างเดียวถึงกับเลือดลมเดือดพล่าน กลิ่นกายหอมละมุนกลายเป็นหอกแหลมทิ่มแทงเขาเสียเอง



นางตื่นกลัว



เขาไม่จำเป็นต้องแยแสความหวาดกลัวของนาง เหลียงเสวี่ยเฟยคือเชลย เขาจะทำอันใดกับนางก็ย่อมได้ ทว่าแววตาสั่นไหวกำลังทุบทำลายเจตนารมณ์ของเขา หยาดน้ำตากับเสียงสะอื้นไห้จากคืนก่อนฝังแน่นในความทรงจำ เขาไม่อยากเป็นต้นเหตุที่ทำให้นางต้องร้องไห้ มันน่าหงุดหงิด หัวเสียงุ่นง่าน



เขาไม่อยากเห็นน้ำตาโง่ๆ ของนางอีกเป็นครั้งที่สอง



อย่าร้องเชียวนะ



เสิ่นหยางหลงเป็นผู้ชี้นิ้วนำทางสว่าง เอื้อให้นางมองเห็นช่องโหว่ ภาพพี่ชายซ้อนทับเขา เหลียงเสวี่ยเฟยเลยทดลองเสี่ยงด้วยการเม้มปาก เบิกตากว้างๆ เรียกน้ำตา ไหลสิ ไหลออกมา!



ฮือ...เมื่อไรท่านจะพาหม่อมฉันไปหาหนานไห หรือท่านเก่งแต่หลอกเด็ก! ลูกเป็ดๆๆ!”



สั่งห้ามร้องไห้ช้าไปก้าวเดียว เขาทำนางเสียน้ำตาจนได้!



หยาดน้ำใสๆ เอ่อท้นขอบตาแดงจัด ริมฝีปากอวบอิ่มที่เขาเพ่งเล็งอยู่นานสองนานบิดเบ้ น้ำตาของนางสั่งได้หรือไร เผลอแวบเดียวมันก็กลั่นหยด รินกระทบหลังมือของเขา เสิ่นหยางหลงอึ้งค้าง สูญเสียการควบคุมเพราะน้ำตาเชลย เขาต้องทำอย่างไรนางถึงจะหยุดร้อง



เงียบ!”



แม่ทัพเสิ่นตัดสินใจตวาดสั่งเสียงดุ ฉวยปลายคางนางพร้อมกดนิ้วโป้งแช่บนกลีบปากชุ่มชื้น บงการให้นางเชื่อฟัง สั่งนางต่างสั่งทหาร ห้วนห้าวและไม่คิดจะถนอมน้ำใจคนฟัง เขามั่นใจว่าเมื่อปิดกั้นเสียงก็จะสามารถปิดกั้นต่อมน้ำตาในคราวเดียวกัน แบบนี้คงจะได้ผลกระมัง



ถ้าเจ้าพูดลูกเป็ดอีกคำเดียว ข้าจะสับเจ้าเป็นชิ้นๆ แล้วโยนให้แร้งทึ้ง หั่นแมวเจ้าเป็นของแถมให้พวกมันด้วย ทีนี้จะหยุดหรือไม่หยุด!”



นางหุบปากฉับ น้ำตาคลอเบ้า จากที่แกล้งร้องไห้ตอนนี้กลับอยากปล่อยโฮ นางจะต้องใช้ชีวิตร่วมกับองค์ชายใหญ่เสิ่นหยางหลงไปอีกนานเท่าใด เขาน่ากลัว ดิบเถื่อนและดุดัน ดวงตาแข็งกร้าวส่อชัดว่าเขาพร้อมทำตามคำพูดโดยไม่ลังเล นางกลัวจะทนไม่ไหวแล้วกลั้นใจตายเสียก่อน



อย่าเอะอะ ข้ารำคาญคนง่าย ไม่อยากเป็นอาหารแร้งก็นิ่งซะ



เขาเกี่ยวท้ายทอยนางด้วยอุ้งมือร้อนผ่าว โน้มหน้าผากมาชนกันขณะตรึงนางด้วยดวงเนตรวาววาบ กำราบนางอย่างเยือกเย็นโดยไม่ใส่ใจว่านางจะมองเขาในแง่ร้ายเพียงใด เหลียงเสวี่ยเฟยตัวแข็งทื่อ ริเริ่มโอนอ่อน เตือนตัวเองซ้ำๆ ว่าเสิ่นหยางหลงไม่เหมือนพี่ใหญ่



เขาเหมือนบิดาของนาง



สง่างาม เป็นที่ยำเกรงต่อผู้พบเห็น แค่ใช้หางตาเหลือบแลก็สามารถทำให้คนคนนั้นสั่นสะท้าน จมดิ่งสู่ดินแดนแห่งหนึ่ง ที่ซึ่งมีเพียงเขาเป็นผู้ตัดสินชะตากรรม



จะดื้อกับข้าอีกไหม



น้ำเสียงทุ้มห้าวกระชากนางให้ลุกขึ้นมาเผชิญความจริง ปลายจมูกโด่งเบียดเสียด ริมฝีปากของเขาลอยอ้อยอิ่ง ร่างบอบบางลนลานทีละนิด ทีละนิด ท้ายที่สุดใบหน้าก็เห่อร้อน พวงแก้มแดงเปล่งปลั่งชวนมอง



ไม่แล้ว...ไม่ดื้อแล้วเพคะ



นางเคยเรียนรู้ที่จะอยู่รอด ครั้งนี้ก็เช่นกัน



เสิ่นหยางหลงทำตามสัญญา เมื่อนางรับปากว่าจะไม่ดื้อ เขาก็จ้ำอ้าวออกจากห้องโดยมีเจ้าของร่างอ้อนแอ้นขดอยู่ในอ้อมกอด นางกระตุกเยือกยามเขาลงส้นเท้าเป็นจังหวะปกติที่เคยทำเสมอมา นางเอนศีรษะพิงซอกคอแกร่ง หลุดร้องครวญแผ่วเบาพลางกางกรงเล็บเหมือนจะข่วนเขา จนแล้วจนรอดก็ไม่ข่วน



เจ้าดูมีปัญหา บอกข้า



ความนัยฟังดูอารีอยู่หลายส่วน กระนั้นน้ำเสียงเขาก็พาให้รู้สึกหวั่นเกรงเช่นเคย เหลียงเสวี่ยเฟยอิดออดจะตอบคำถาม ใจหายวาบๆ ครั้นเขาก้มหน้าลงมาหมายรังแก



เจ็บ...



ระหว่างสบตาเขากับเอาหน้าชนเนื้อหนัง นางเลือกประการหลัง กุนซือตัวแสบกระซิบบอกสาเหตุแล้วซบลงกับลาดไหล่กำยำ พลอยสูดกลิ่นกายหอมอบอุ่นจากผิวเนื้อคล้ำแดด กลิ่นหอมๆ ของเขาสร้างความหวามไหวอย่างร้ายกาจ นางอยากบีบกล้ามเขาเหมือนที่เขาบีบแก้มนาง



ไหล่ข้างซ้ายของเขากลับมาทำงานเต็มประสิทธิภาพ คนหรือเทพเซียน กล้าแกร่งดีแท้



นางเจ็บ...ร่างสูงใหญ่นิ่งงัน พยายามชะลอฝีเท้าพร้อมประคองเจ้ากุนซือไว้ในอ้อมแขนอย่างมั่นคง เขาเคลื่อนไหวช้าลง ไม่ถึงกับอ่อนโยนแต่ก็นุ่มนวลกว่าตอนแรก



เขากำลังข่มเหงเชลย หรือกำลังรับหน้าที่พี่เลี้ยงเด็กขี้แงกันแน่!




คืออุตส่าห์แกล้งร้องไห้ พี่หลงดันปลอบไม่เป็น ขอดุดีกว่า5555555


เจ้าเด็กตุ้ยนุ้ย มาให้พี่กัดแก้มเดี๋ยวนี้!

ฝากเพจค่าา♥  เพชรพันปี / I am Bean


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 145 ครั้ง

753 ความคิดเห็น

  1. #644 TyPPKfk (@TyPPKfk) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 18:29
    พี่เฟิงหู่มารับน้องเร็ววววว
    #644
    0
  2. #588 anjima2545 (@anjima2545) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 23:39
    อีพี่อย่าดุน้องเดียวตีสะเลยปลอบน้องสักหน่อยสงสารน้อง5555
    #588
    1