พิรุณราตรี

ตอนที่ 22 : บทที่10 : ความลับแตก [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,379
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 206 ครั้ง
    19 มิ.ย. 62

บทที่ 10

ความลับแตก



ทัพหานพ่ายแพ้ย่อยยับ ค่ายทหารถูกทำลายราบคาบ ทุกชีวิตถอยร่นออกจากอาณาเขตของเมืองชางเป่า ดวงตะวันลับฟ้าส่งสัญญาณเตือนให้ทั้งสองแคว้นยุติการสู้รบ เสิ่นหยางหลงรู้ว่าฝ่ายเหลียงเฟิงหู่เหลือทหารอยู่ในกำมือน้อยนิด เมื่อเหลียงเฟิงหู่ค้นพบวิธีแก้ไขสถานการณ์ได้ อีกไม่นานมันก็จะย้อนกลับมาวัดตัวต่อตัวกับเขาอีกครั้ง



มันจะรู้สึกตัวหรือยังว่าเขาปล้นกุนซือติดมือมาด้วย



ไม่ได้ตัวน้อง ก็ขังคนพี่ไว้ก่อน



ทหารลากกุนซือจิ้นเหอไปทุกหนทุกแห่งตามอำเภอใจ ล่าสุดรองแม่ทัพหูเกอหิ้วปีกจิ้นเหอหายลับเข้ากลีบเมฆ เขายังไม่ทันสอบสวนมันด้วยตัวเองเลยด้วยซ้ำ



ใบหน้าคมสันเริ่มตึงเครียด หากทหารฆ่ามันตายเสียก่อน เขาทนฟังน้องสาวไอ้จิ้นเหอประณามความชั่วช้าไม่ไหวเป็นแน่



กระหม่อมจับแยกได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ เล็บมันแหลมมากๆ ข่วนกระหม่อมเสียยับ ถ้าข่วนเพิ่มอีกแผลกระหม่อมอยากจะทูลขอจับมันทำแมวปิ้งพ่ะย่ะค่ะ



จินหมิงปาดเหงื่อ ประคับประคองแมวยักษ์ในกรงเหล็กส่งให้เจ้านาย เสิ่นหยางหลงหันมาเห็นเต็มตาถึงกับใจหายวาบ ไม่ว่าจะมองจากมุมใดไอ้แมวตัวนี้ก็คือหนานไห พุงกะทิกับเหนียงเป็นเอกลักษณ์ ตบตีเก่ง นิสัยก้าวร้าว กิริยากระด้างผิดวิสัยแมวทั่วไป



กุนซือจิ้นเหอหมดสติ แต่กอดแมวแน่นเหลือเกิน กระหม่อมกับรองแม่ทัพช่วยกันงัดจึงหลุดพ่ะย่ะค่ะ มันห่วงแมวมากกว่าชีวิตตนเองเสียอีก



แมวขนสีขาวปนเทาวิ่งวนในกรงคับแคบ มันร้องโหยหวน ไม่คุ้นชินกับการถูกกักขังเนื่องจากได้รับการเลี้ยงดูแบบอิสระแต่เล็กจนโต หนานไหวิ่งชนกรงเหล็กจนสถานกักกันชั่วคราวเอียงไปเอียงมา พละกำลังมหาศาลเหลือร้าย สมกับขนาดพุงจริงๆ



เขาหูผึ่ง กำซี่กรงเหล็กแทบแหลกลาญคามือ


                                                                      

เจ้าทวนอีกทีซิ เจ้าได้แมวตัวนี้มาจากใคร



ทูลท่านแม่ทัพ จากกุนซือจิ้นเหอพ่ะย่ะค่ะ



จากใครนะ



เส้นเลือดขมับแม่ทัพเสิ่นเต้นตุบๆ ปิดเปลือกตาลงพร้อมเค้นเสียงถามลอดไรฟัน ทำเอาจินหมิงมึนตึ้บ เร่งปั้นสีหน้าเคร่งขรึมก่อนกราบทูลรายงานเสียงดังฟังชัด



กุนซือจิ้นเหอพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมแงะแมวตัวนี้ออกมาจากอกมัน กอดกันกลมทีเดียว



หนานไหกับกุนซือ...



แมวต้องอยู่กับนาง มิใช่จิ้นเหอผู้เป็นพี่ชาย



ความตื่นตะลึงแล่นแซงเลือดในกาย เขาปะติดปะต่อภาพเหตุการณ์ทั้งหมดทั้งมวล ผูกเข้าหากันเป็นเรื่องเป็นราว เสิ่นหยางหลงวางกรงแมวกระแทกโต๊ะดังตึง! สีหน้าที่เคยนิ่งเฉยทวีความดุร้าย ผิวแดงเถือกตั้งแต่ใบหูจรดลำคอล่ำสัน หัวใจเต้นกระหน่ำรุนแรง โกรธเกรี้ยวและเต็มตื้นในคราวเดียวกัน



จินหมิง ถ่ายทอดคำสั่งข้าให้รู้ทั่วกัน ห้ามใครทำอันตรายกุนซือจิ้นเหอเด็ดขาด!”



ชีวิตของเหลียงเสวี่ยเฟยแขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งโชคชะตา ตายครึ่งหนึ่ง เป็นครึ่งหนึ่ง



รสชาติของการใกล้หมดลมหายใจเป็นอย่างไร วันนี้นางรู้ซึ้ง สรรเสริญความตายว่าสวยงาม มืดบอด เคว้งคว้างซ้ำเงียบเหงาเกินคำพรรณนา



ความตายสวยงาม เพราะสามารถปลดปล่อยความทุกข์ทรมาน นำทางไปสู่ดินแดนไกลโพ้น



ความตายมืดบอด เพราะสามารถพรากทุกสิ่งออกจากกันด้วยกฎธรรมชาติ มนุษย์หรือแม้กระทั่งปวงเทพก็ไร้กำลังจะฝ่าฝืน



กุนซือจิ้นเหอเจ็บสาหัสปางตาย รองแม่ทัพหูเกอซึ่งหวังจะคิดบัญชีแค้นอยู่ก่อนแล้วแสยะยิ้มร้าย เมื่อมาถึงจุดหมายก็เหวี่ยงร่างอ่อนปวกเปียกลงนอนแผ่เต็มแรง เหลียงเสวี่ยเฟยที่จมอยู่ในห้วงแห่งความฝันยังรู้สึกได้ว่าจุกฉิบหาย ตายแล้วยังเจ็บ...ทรมานเกินไป เกินไปจริงๆ



นางล่องลอยในห้วงภวังค์หวาน หารู้ไม่ว่ามีชายชาติทหารจ้องเขม็งปานจะฆ่าให้ตาย หูเกอเท้าสะเอวพลางเงยหน้าหัวเราะดังลั่นด้วยความสะใจ ตายแน่ๆ ไอ้จิ้นเหอมันต้องตายคามือเขาแน่ๆ



ชายหนุ่มใช้ผ้าเช็ดคราบเลือดทำความสะอาดดาบคู่ใจ พรักพร้อมจะชโลมมันด้วยโลหิตอีกครั้งและอีกครั้ง จิ้นเหอเป็นตัวเลือกที่เลิศเลอสำหรับการรองรับคมดาบของเขา



ไม่เจ็บหรอกกุนซือ ดาบเดียวก็จบ...ชีวิตเจ้าน่ะจบ หึๆ



จินหมิงตามมาสมทบด้วยความเร็วสุดฝีเท้า เขาไม่ทันได้หอบหายใจคลายเหนื่อย หูเกอก็เงื้อดาบเตรียมสับร่างกุนซือเสียแล้ว เขารีบพุ่งไปตรึงแขนอีกฝ่าย เสียสละร่างกายบังเจ้ากุนซือไว้



ถอยซะรองแม่ทัพหูเกอ กุนซือจิ้นเหอไม่ใช่บุคคลที่เจ้าควรยุ่มย่ามด้วย



ขืนยุ่งด้วยก็ตายคู่น่ะสิ จินหมิงคิดในใจอย่างพิลึกพิลั่น ท่านอ๋องทรงมีรับสั่งแข็งกระด้างปานนั้นเขาจะกล้าทัดทานอย่างไรไหว หูเกอยังไม่รู้เหตุผลจึงดึงดันจะปาดคอกุนซือให้จงได้ เขาจะเฉือนเนื้อมันเป็นริ้วๆ เหมือนแล่หนังหมูสามชั้น ก่อนอื่นเขาขอทุบปากมันก่อนเถอะ หมั่นไส้มานานแล้ว!



ข้าจะฆ่ามัน เจ้าไม่เห็นหรือว่ามันทรมาน ข้าจะช่วยสงเคราะห์เอง เอาตายในดาบเดียว!”



ช้าก่อนรองแม่ทัพ!”



องครักษ์จินหมิงวาดกระบี่ต้านอาวุธของรองแม่ทัพหูเกอได้ทันท่วงที หูเกอมองตาเขียว โกรธไฟลุก ย่นคิ้วไม่สบอารมณ์เมื่อจินหมิงโบกมือช้าๆ เชิงสั่งให้ใจเย็นลงอีกสักหน่อย



จินหมิงพยักพเยิดไปทางกุนซือจิ้นเหอ เขาลงมือปลดหมวกเกราะออกอย่างระมัดระวัง เผลออุทานเสียงดังครั้นพบกับเรือนผมสีน้ำตาลเปลือกไม้ซึ่งเกล้ามวยเป็นทรงบุรุษ มันหลุดลุ่ยปรกหน้าปรกตา ดูไปดูมาผิวของเจ้ากุนซือช่างขาวละเอียด



นุ่มมากด้วย...



จินหมิงกับหูเกอลากสายตามาบรรจบกัน กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก



องครักษ์ ข้าว่ามันไม่ชอบมาพากล เจ้าอย่าเพิ่งถอดผ้าโพกของมัน ขอเวลาให้ข้าทำใจก่อน!”



ชายหนุ่มถอยกรูดไม่เป็นกระบวน หมดสิ้นทุกความห้าวหาญ ฝ่ายจินหมิงตระหนักว่าเอ้อระเหยต่อไปก็เสียเวลาเปล่า อย่างไรความจริงก็คือความจริงอยู่วันยังค่ำ



เขากระชากผ้าหนาสามชั้นจนขาดติดมือ เกิดเสียงแควกยาวเหยียดและหยุดที่การเปิดเผยใบหน้าที่ใครต่อใครต่างโจษจันว่ายากต่อการพบเห็น ริ้วผ้ารุ่งริ่งบาดผิวกุนซือ แรงเสียดสีก่อเกิดปื้นแดงจัด ท่าจะเจ็บเอาเรื่อง



พวกเขาเบิกตากว้าง เพ่งมองให้ชัดๆ เต็มสองลูกตา



ไยงดงาม...ไยไม่คมคาย



ไยขาวผ่อง...ไยไม่คล้ำแดด



ไยงามล้ำเกินหน้าเกินตาบุรุษ หนวดเคราก็ไม่มี ริ้วรอยหรือแผลบากประสาลูกผู้ชายยิ่งแล้วใหญ่



คำถามนับร้อยนับพันหลั่งไหลปานท่อแตก พวกเขาอยากหงายท้องสลบคาที่



ผู้หญิง!”



สองหนุ่มดีดผึงออกจากสตรีผู้เลอโฉม ไอ้กุนซือน่าตายไฉนจึงกลายเป็นผู้หญิง สวยหยาดเยิ้มเสียจนหูเกอที่เกือบพลั้งมือฆ่าเพศแม่อ้าปากค้าง ตื่นเพริดและตาถลน จินหมิงตบหน้าตัวเองดังเพียะเพื่อเรียกสติ ปลอบใจซ้ำๆ ว่าจิ้นเหอแค่หน้าหวาน มันมิใช่สตรี สตรีที่ไหนจะรับราชการในกองทัพเล่า!



เจ้าถอดเสื้อผ้าไอ้จิ้นเหอซิ ใช่ผู้หญิงแน่หรือไม่



ความคิดบัดซบ! เกิดนางเป็นสตรีจริงๆ สวรรค์จะไม่ผ่ากบาลข้าแยกรึ!”



ระหว่างที่กำลังถกเถียงกันอย่างเอาเป็นเอาตาย สิ่งมีชีวิตตัวอ้วนกลมก็วิ่งแทรกกลางวง ตวัดหัวหางชนระราน จินหมิงกับหูเกอสติไม่อยู่กับร่องกับรอยเป็นทุนเดิมถึงกับผวาเฮือก แมว!



เจ้าเหมียวขนฟูกระโดดขึ้นไปบนตัวกุนซือ ดมกลิ่นฟุดฟิด มันตั้งท่าจะเลียแผลฉกรรจ์แต่กลับถูกหิ้วคอไปทิ้งอีกทางเสียก่อน พวกเขาจึงชันเข่าลงคำนับ ได้ยินน้ำเสียงทรงอำนาจดังกังวาน ไอสังหารเข้มข้นคลี่คลุม



นางเป็นผู้หญิง ข้าเคยพบนางครั้งหนึ่ง



ไม่ผิดไปจากการคาดเดา...นางโกหกเขา สวมรอยว่าเป็นน้องสาวของกุนซือ แท้จริงแล้วนางนั่นแหละคือกุนซือเสียเอง



และเหนือกว่าสิ่งอื่นใด เขากำลังหัวเสียที่ก่อนหน้านี้เคยลั่นวาจาหนักแน่นว่าต้องการจับกุนซือจิ้นเหอฝังดิน เขาทำให้นางกลัว จำฝังใจไปถึงไหนต่อไหน มิน่าวันนั้นนางจึงดูลุกลี้ลุกลนผิดปกติ ในสายตานางเขาคงกลายเป็นอสูรกายกระหายเลือดไปแล้ว แต่ก็ช่างปะไร เขาไม่สนใจไม่เอาธุระ



นางมิใช่น้องสาวของกุนซือ



แต่นางคือกุนซือ จิ้นเหอตัวเป็นๆ กำลังนอนหายใจรวยรินดั่งนกปีกหักอยู่เบื้องหน้าเขา



หนานไหเดินกระย่องกระแย่งกลับมาหาเจ้านาย พยายามจะปีนป่ายขึ้นตัวนางอย่างไม่ลดละ เขาหิ้วมันมาวางไว้บนตัก กดลำคอให้นอนแนบ บีบบังคับให้มันอยู่เฉย เลิกดื้อเลิกซน เขามีความอดทนสูงเสมอ แต่หากมันพยศมากๆ เขาก็ไม่ขอรับประกันความปลอดภัย โยนแมวให้ม้ากินเลยเป็นไง



ไม่อยากตายคามือข้าก็อยู่นิ่งๆ มองนายเจ้าสิ สภาพนางร่อแร่เต็มที อยู่พ้นคืนนี้ได้ก็นับว่าเก่ง นางจะทนได้อีกสักกี่น้ำ



ดวงหน้าของนางซีดเผือด เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามกรอบหน้าและไรผม กลีบปากอวบอิ่มเผยอน้อยๆ เพื่อระบายลมหายใจอันแผ่วเบา นางงามพิสุทธิ์ในแบบดอกเหมยกุ้ยที่จวนร่วงโรยเต็มที ไม่เข้มแข็งเหมือนเย็นวันนั้น วิญญาณพร้อมจะปลิดปลิวทุกเมื่อที่ร่างกายไม่สามารถรองรับความเจ็บปวด



ริมฝีปากคู่นั้นไหวขยับ นางกำลังละเมอ หรือพยายามสื่อสารบางอย่าง อย่างมากที่สุดนางก็ยังมีใจสู้ต่อ เขาจึงโน้มกายลงต่ำ เอียงหูเข้าประชิดใกล้ทำให้เสี้ยวหน้าเบียดเสียดกับพวงแก้มเย็นชืด สัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมละมุนของเนื้อนวล



ลมหายใจอบอุ่นผ่อนออกมาเชื่องช้า เขารู้ทันทีว่านางเปราะบาง แค่แก้มแตะแก้มแบบเฉียดๆ ยังมากเกินไป เขาอาจจะทำนางเจ็บ



ท่านแม่ทัพ...นางบาดเจ็บอยู่ ไม่เหมาะกระมังพ่ะย่ะค่ะ



จินหมิงกระแอมไอจนแสบคอ ทุกคนหน้าร้อนวูบวาบ หันซ้ายหันขวาหลบตายามแม่ทัพเสิ่นหยัดกายขึ้นนั่งหลังตรง ชุดเกราะใหญ่เทอะทะไม่คู่ควรกับนางเอาเสียเลย เขาต้องการถอดมันทิ้ง โยนไปไกลๆ ให้ห่างนาง แต่จะถอดอย่างไรในเมื่อลูกเกาทัณฑ์ยังเสียบร่างนางอยู่เช่นนี้



เสิ่นหยางหลงก้มมองฝ่ามือหยาบกระด้างของตน พยายามไตร่ตรองว่าควรใช้แรงมือเท่าใดจึงจะสามารถกระชากลูกเกาทัณฑ์ออกจากตัวนางได้สำเร็จ หมอหลวงรู้เท่าทันรีบส่ายหน้าดิก สตรีนางนี้ทนแรงกระชากจากท่านอ๋องไม่ไหวแน่นอน นางจะตายเร็วขึ้นน่ะสิ



เขาอ่านสายตาหมอหลวงออก ก้มมองฝ่ามือสลับจ้องหน้าหวานๆ ของเจ้ากุนซือตัวแสบ จากอยากช่วยเขาอาจทำนางตายคามือเสียเอง



นางยังไม่ทันได้ชำระโทษทัณฑ์ หากตายดับหนีความผิดเห็นทีจะน่าเกลียดยิ่งนัก ทางเลือกของคนโกหกหลอกลวงเช่นนางมีอยู่แค่ทางเดียว คือตื่นขึ้นมารับทราบข้อกล่าวหา น้อมรับสถานะเชลยศึก อดทนและจำยอมให้เขากลั่นแกล้ง เขาจะเอ็นดูเด็กแก้มป่องเป็นกรณีพิเศษ เลือกสรรวิธีการทำให้นางประสาทเสียเหมือนที่เขาเป็น



เขาตั้งใจจะลดหย่อนโทษให้นางกึ่งหนึ่ง ในฐานะที่นางมีน้ำใจช่วยชีวิตเขาถึงสองครั้งซ้อน ครั้งที่สองหนักหนาเอาการ สตรีตัวเล็กๆ อย่างนางอาจหาญเป็นนางสิงห์ เจอเกาทัณฑ์ซัดเข้าไปมีหรือจะยืนไหว



บุรุษอกสามศอกยังล้มลงขาดใจตายเสียด้วยซ้ำ น่านับถือที่นางยังอุตส่าห์ฮึดสู้ ไม่ยอมตายสักทีทั้งที่ร่างกายเริ่มประท้วงปาวๆ ว่าไม่ไหวแล้ว



อึดและถึก สตรีประหลาดคงไว้ซึ่งความประหลาด เขาต้องแกว่งงูล่อนางหรือไม่ เผื่อนางจะสะดุ้งตื่นมาจับมันฟาดโครมๆ ต่อหน้าเขาอีก



รีบรักษานางซะ ห้ามปล่อยนางตายเด็ดขาด



ร่างกำยำผุดลุกยืนตระหง่านเต็มความสูง แผ่เงาดำทะมึนพาดทับผู้บาดเจ็บซึ่งแน่นิ่งไม่ไหวติง ความเปราะบางของนางทำให้เขารู้สึกวูบโหวงในอก หงุดหงิดที่ปกป้องนางไม่ได้ และเกลียดที่นางเป็นฝ่ายปกป้อง



การกระทำโง่ๆ ของเจ้ากุนซือส่งผลให้เขาอ่อนแอลง บางสิ่งบางอย่างที่ไม่คุ้นเคยรุกคืบสู่จิตใจ เขารู้ว่ามันอันตราย เสี่ยงต่อการเสียหลักจนกระทั่งหมดปัญญาจะหวนกลับมายืนตัวตรง เมื่อนั้นเขาจะกลายเป็นเจ้าลูกเป็ดอย่างที่นางว่าจริงๆ ลูกเป็ดที่มัวแต่เฝ้ามองนาง วนเวียนอยู่กับการคะนึงถึงนาง รอคอยที่จะมีช่วงเวลาระหว่างกันในแบบที่ไม่เคยมีกับสตรีนางใดมาก่อน



นางคือเชลยของข้า หากนางจะตาย ก็ต้องตายด้วยน้ำมือข้า!”



...


 

อาการบาดเจ็บบริเวณชายโครงซ้ายและกล้ามเนื้อใต้ไหปลาร้าขวาส่งผลกระทบต่อเหลียงเสวี่ยเฟย นางนอนขดตัวสั่นอยู่บนเตียงสี่เสา พ่นลมหายใจบรรเทาความร้อนระอุ ครอบครองพื้นที่ส่วนตัวของแม่ทัพเสิ่นอย่างถือสิทธิ์



จวนรับรองเชื้อพระวงศ์ไม่เงียบเหงาอีกต่อไป กุนซือตัวร้ายถูกพิษไข้เล่นงาน หลุดร้องละเมอเป็นระยะ เสิ่นหยางหลงกลับเข้ามาในห้องกว้างโอ่อ่า หยุดปลายเท้าที่ข้างเตียง ห้องพักผ่อนส่วนพระองค์ของหลงอ๋องซึ่งนานทีปีหนจะเปิดต้อนรับคนนอกถึงคราวละทิ้งกฎเก่า ยินยอมให้นางนอนพักฟื้นบนเตียงของเขา ยกมันให้นางทั้งๆ ที่เขาไม่ชมชอบการเสียสละความเป็นส่วนตัวเพื่อใคร



เคราะห์ดีที่ชุดเกราะหลวมโคร่งช่วยชะลอความเร็วของศรเกาทัณฑ์ นางรอดมาได้หวุดหวิด แต่ยังไม่พ้นขีดอันตราย หมอหลวงเกรงว่าจะมีอาการแทรกซ้อนในภายหลัง ซึ่งเขาเองก็มั่นใจว่าต้องมีแน่นอน



ตกดึกนางก็เริ่มหนาวสั่น ซ้อนผ้าห่มสองผืน นางกำนัลช่วยเช็ดเนื้อเช็ดตัวเรียบร้อย หน้าที่ของเขามีแค่จับตามองความเคลื่อนไหว สมมุตินางแข็งตายหรือหยุดหายใจขึ้นมาก็ขุดหลุมฝัง ปักป้ายบอกกล่าวว่าหลุมนี้คือสถานที่พักผ่อนหลังความตายของกุนซือจิ้นเหอแห่งแคว้นหาน การจัดการศพนางไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลย



ฝังศพนางมิใช่เรื่องยากเย็น สิ่งที่ยากเย็นคือการยื้อชีวิตนาง



ป่านนี้เหลียงเฟิงหู่อกแตกตายแล้วกระมัง ไร้เงากุนซือ ก็เท่ากับทัพหานขาดเสาหลักไปอีกหนึ่ง แม้นางอาจมิใช่มันสมองเพียงหนึ่งเดียวของกองทัพ แต่เมื่อโครงสร้างที่เคยสมบูรณ์ถูกควักหัวใจหรือส่วนสำคัญออกไป เขาพนันได้ว่าโครงสร้างนั้นต้องสั่นคลอน เงื่อนไขมีแค่สั่นคลอนมาก กับสั่นคลอนน้อย ส่วนไม่สั่นคลอนเลยเป็นไปไม่ได้



นางต้องนอนเปื่อยเหมือนผักต้มอีกนานโข เขาจะคอยดูฤทธิ์เดชของนาง พร้อมรับมือทุกกระบวนท่า นางดุเพียงใด เขาจะดุยิ่งกว่า



โลหิตขุ่นข้นไหลซึมผ่านผ้าดิบ รอยเลือดจางๆ เปรอะชุดนอนแบบสตรีที่นางกำนัลพอจะเฟ้นหามาได้ นางพึมพำเบาหวิว ดวงหน้าพริ้มเพราส่ายสะบัด กางฝ่ามือซ้ายปิดหน้าปิดตาแต่ก็ตึงแผล ปวดเนื้อตัวแปลบปลาบ ร้องโอดครวญหมดสภาพ



ข้าเจ็บ...นี่แก้มคนนะ



เจ็บแผล ดันบอกเจ็บแก้ม คนอยากหยิกแก้มนางไม่ได้มีแค่เขา นางละเมอความจริงออกมาหมดเปลือก ถูกหยิกจนเก็บเอาไปฝันต่อเป็นตุเป็นตะ



สตรีตัวเล็กอ้อนแอ้นอย่างนางจะต่อต้านผู้ใดได้บ้างเล่า ถึงไม่อยากให้หยิก นางก็ต้องยอมให้คนอื่นหยิก บอบบางเยี่ยงนี้จะเอาเรี่ยวเอาแรงจากไหนไปต่อกรชาวบ้าน



นางผิดเองที่เกิดมาแก้มยุ้ย มีรูปร่างหน้าตาน่าขยำขยี้ให้เละคามือ ตัวเขาไม่ชมชอบอะไรที่มันน่ารัก แต่เมื่อเห็นนางครั้งแรกยังอยากล้มเลิกความตั้งใจเดิม



เขาเปรียบนางเป็นก้อนแป้ง



ขาวๆ อวบๆ บีบแล้วนุ่มเด้งสู้มือ นั่นแหละก้อนแป้งมีชีวิต



ข้าอ้วนตรงไหน...ข้าไม่อ้วน ข้าแค่ตุ้ยนุ้ย



ดวงตาคู่คมขยายกว้างเล็กน้อย ฝ่ามือซุกซนคว้าหมับที่เรียวแขนเสลาซึ่งซ่อนเร้นอยู่ใต้เสื้อผ้าบางเบา ลองบีบขยำพักเดียวเขาก็หลุดปากรำพันว่าตุ้ยนุ้ยเหลือเกิน



เขาจะถอยแล้วแต่ยังอุตส่าห์เลิกแขนเสื้อนางขึ้นสูง พับค้างไว้ที่หัวไหล่ เนื้อนุ่มๆ ตอบสนองต่อสัมผัส ผิวกายของนางเรียบลื่น เนียนละมุนมือ ชวนให้สงสัยว่าส่วนอื่นนั้นนุ่มและหอมกรุ่นเหมือนกันหรือไม่



เจ้าไม่อ้วน เจ้าแค่เจริญอาหารเก่ง ข้าเข้าใจว่าอาหารมันอร่อย ลำบากใจจะอดก็อย่าฝืนเลย



นางทำปากคว่ำ ใบหน้าบิดเบ้ สูดหายใจลึกๆ ก่อนจะครางสะอื้นในลำคอ เขาพานคิดว่านางเจ็บแผล แต่เจ้ากุนซือร้องกระซิกหาแมว สองเท้าเล็กจ้อยระดมกระทืบฟูก แสดงอาการงอแงเหมือนเด็กที่ไม่ได้ดั่งใจอยาก เขาเกรงนางจะร้องไห้โฮเลยหยิบหมอนส่งให้นางกอด หลอกว่านั่นคือแมว ทว่าเปล่าประโยชน์ นางเหวี่ยงทิ้งทันที



เหวี่ยงใส่หน้าเขา อัดสันดั้งแม่นยำราวจับวาง



ฮือ...หนานไห



เรือนร่างเพรียวสวยเกลือกกลิ้งไปมา สะอึกสะอื้นจะเอาแมวคืนลูกเดียว ดูท่าไม่เจ็บแผลเลยสักนิด นางคงรักมันมาก เผลอๆ อาจเคยชินกับการนอนกอดแล้วหลับไปพร้อมแมวด้วยซ้ำ



เพราะขาดหนานไหนางถึงกระสับกระส่ายตลอดคืน เขาไม่ใจดีขนาดเดินย้อนกลับไปปล่อยหนานไหออกจากกรงเพื่ออุ้มมันมาให้นางกอด เขาไม่ใจกว้างปานนั้น



แล้วมิใช่เขาหรอกหรือที่กำลังยกกรงแมวเดินดุ่มมายังเตียง ตลบผ้าห่มออกพร้อมวางมันนอนเคียงข้างสตรีขี้แง คนกับแมวตะกายเข้าหากัน หนานไหเดินย่ำอยู่บนทรวงอกเต่งตึง การเหยียบเต็มอุ้งเท้าทำให้เขาพลอยเห็นเนินเนื้ออวบอัดยุบลงและเด้งกลับ ภาพวาบหวามสื่อให้รู้กลายๆ ว่านางโตเป็นสาวสะพรั่ง งามเย้ายวนสมวัย เปี่ยมด้วยเสน่ห์ดึงดูดรุนแรงของสตรีเพศ



พอใจแล้วก็นอนซะ น้ำตามันไม่เหมาะกับเจ้า



ข้อนิ้วแกร่งปาดคราบน้ำตาบนพวงแก้มแดงซ่านทิ้งไปอย่างนึกรำคาญ ลมหายใจของนางแผ่วระริก กลีบปากสีระเรื่อสั่นน้อยๆ จากผลพวงพิษไข้ มันแย่มากที่นางร้องไห้เพราะแมวตัวเดียว หรือนางร้องไห้เพราะเหตุผลอื่นด้วยเขาก็ไม่อาจหยั่งทราบ รู้เพียงว่านางสงบลง นอนหลับปุ๋ยโดยมีแมวเหยียดกายทับหน้าท้อง สำหรับนางมันคือความเคยชิน สำหรับเขามันคือความแปลกพิสดาร



ปลายนิ้วเย็นเฉียบวางแหมะที่หลังมือหนา จิกสลับข่วนชวนให้คันยุบยิบมากกว่าเจ็บแสบ จากที่สงบนิ่ง นางกลับเริ่มหลั่งน้ำตาอีกครั้ง



พิษไข้ทำให้นางอ่อนแอ น้ำตาหยดติ๋งๆ เปื้อนหมอนหนุนเป็นด่างดวง ยึดเหนี่ยวหนานไหและมือของเขาแน่นราวกับเห็นมันเป็นที่พึ่งสุดท้าย เสิ่นหยางหลงเหนื่อยจะเช็ดน้ำตา เพราะรู้ว่านางไม่มีทางหยุดเร็วๆ นี้ เขาควรปล่อยนางร้องจนกว่าจะพอใจดีกว่า



นี่น่ะหรือกุนซือจิ้นเหอผู้ชาญศึก



ไม่จริง



นางก็แค่เด็กขี้แงคนหนึ่งที่สร้างภาพลักษณ์เข้มแข็งปกปิดความอ่อนไหว เขาไม่เคยสะดุ้งสะเทือนต่อน้ำตาสตรี มันก็เหมือนน้ำจากท่อไม้ไผ่ตันๆ ที่ไหลไม่คล่อง ต้องบีบต้องรีดสุดแรงกว่าจะหลั่งริน ตอนนี้เขากลับมองว่านางน่าสงสาร อยากให้นางเลิกร้องไห้ รีบนอนหลับพักผ่อนและลืมความเจ็บปวดเหล่านั้นสักที



หญิงเจ้าน้ำตา เลิกทำตัวน่ารำคาญได้แล้ว ข้านอนไม่หลับเพราะเสียงเจ้า



เขาดึงมือออกจากการกอบกุม เอนหลังพิงหัวเตียงพลางนิ่งฟังเสียงสะอื้นไห้ท่ามกลางความมืดสลัว ทอดทิ้งนางไว้เพียงลำพัง ปล่อยนางเผชิญกับมันโดยไม่ปลอบประโลม



เมื่อนางเรียนรู้ที่จะยืนหยัดสู้กับความรู้สึกด้านลบด้วยตัวนางเอง นางจะเข้มแข็งยิ่งขึ้น หากวันหนึ่งทุกคนในชีวิตนางล้มหายตายจาก บาดแผลทั้งหมดก็จะคอยพยุงนางให้มีลมหายใจอยู่ต่อ นั่นคือวัฏจักรของมนุษย์ วงจรชีวิตที่ทุกคนต้องพบเจอ



ราวหนึ่งก้านธูปผ่านไป นางผล็อยหลับโดยทิ้งคราบน้ำตาไว้ให้เขาจ้องมองเนิ่นนาน วงแขนเล็กๆ กกกอดแมวรักแนบอก นางเบื่อจะร้องไห้ หรือชินกับการร้องไห้แล้วเผลอหลับไปแบบไม่มีใครคอยปลอบโยน เขาตั้งคำถามในใจ ทว่าไม่ค้นคว้าหาคำตอบให้ตัวเองปวดหัวเล่น



ขอแค่นางเลิกใช้น้ำตาเป็นอาวุธทำร้ายเขา เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว




คนก้าวร้าวมาเจอน้ำตาเจ้าก้อนแป้ง แพ้ทางหนักมากกก

#พี่หลงไม่โอ๋สาว ร้องไห้ก็หายเอง แมนๆ คุยกัน ฮืออ

ฝากเพจค่าา♥  เพชรพันปี / I am Bean


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 206 ครั้ง

752 ความคิดเห็น

  1. #740 B.Baibua (@bibur) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 16:44
    เข้าใจว่าอาหารมันอร่อย😂😂
    #740
    1
  2. #668 ku_ro (@ku_ro) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 00:50
    ซึนเก่งไปอี๊กก
    #668
    1
  3. #652 Nattiya Bursnachaitavee (@nsttiyaburana) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 14:45
    โอ๋โอ๋ น้องน้อยอย่าร้องนะ.
    #652
    1
  4. #582 Zhinsha (@Zhinsha) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 00:04

    ไม่ใจดี ไม่ใจกว้างเลยยยยย
    #582
    1
  5. #578 anwapass (@AomKazuko) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 17:50
    อันนี้ลบแล้วลงไหมาหรอ
    #578
    1
    • #578-1 เพชรพันปี / I AM BEAN (@KNIGHTMARE_KING) (จากตอนที่ 22)
      19 มิถุนายน 2562 / 17:53
      ปัจจุบันไรต์เปลี่ยนมาอัพแบบแบ่งครึ่งค่ะ เป็น 50% กับ 100% เพราะว่า 100% ในหนึ่งตอนมันมีเนื้อหาเยอะ ทำให้ลายตา เพิ่งจะคิดได้ค่ะ แง555 ปัจจุบันกว่าจะจบหนึ่งบทเลยมีสองตอน ตอนหนึ่งครบ50% และตอนสองครบ100%

      ซึ่งตอนที่10 ขึ้นไปหายไป ก็เพราะไรต์เอาเนื้อหาตอนที่ต่ำกว่า10 มาทับแทนค่ะ แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ ไรต์จะมาอัพให้เป็นปัจจุบันให้เร็วที่สุดค่ะะ(หมายถึงตอนที่พี่อี้มาถึงแล้วว) ต้องขออภัยในความไม่สะดวกด้วยน้าา
      #578-1