พิรุณราตรี

ตอนที่ 18 : บทที่8 : คิดคะนึง [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,605
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,065 ครั้ง
    18 มิ.ย. 62

บทที่ 8

คิดคะนึง



ภายในกระโจมของรองแม่ทัพจางหยูเพิ่งจุดไฟเพิ่มแสงสว่าง ชายหนุ่มนั่งหน้าตึงอยู่บนเก้าอี้ หลังจากฟื้นคืนสติ ความปวดร้าวก็ถาโถมดุจคลื่นทะเล ขมับของเขาชาหนึบ บวมปูดน่าเกลียด ภาพเหตุการณ์แสนเรือนลาง พร่ามัว มึนงงระคนหลงลืม



เป็นอย่างไรบ้างขอรับ ท่านรองแม่ทัพจาง



เด็กเลี้ยงควายหย่อนกายลงนั่งฝั่งตรงข้าม จางหยูตวัดสายตาขวางๆ จ้องหน้ากุนซือจิ้นเหอ มือกุมขมับปิดแผลปูด เสียเงินมิว่า เสียหน้ามิได้ หลงผิดคิดว่าจิ้นเหอมาเยาะเย้ยและพูดจาทับถมที่เขาพลาดถูกสาวงามลบเหลี่ยม จางหยูจึงพาลตอบกลับอย่างใส่อารมณ์



ยังไม่ตาย! ข้าสบายดี!”



หน่วงขมับมากหรือไม่ รับชาบรรเทาปวดสักหน่อยดีไหมขอรับ



เหลียงเสวี่ยเฟยรักษาอาการสงบนิ่ง นางไม่ต้องการทำร้ายจางหยู แต่ภาวะคับขันบีบให้นางต้องคว้าทางเลือกสุดท้ายไว้ก่อนจะสายเกินแก้ เห็นจางหยูขมับปูดเช่นนี้นางก็สงสารเขา เอาเป็นว่านางจะจัดเทียบยาให้จางหยูเพื่อเป็นการไถ่โทษ แต่จะให้เขารู้ไม่ได้ว่านางเป็นผู้จัดเทียบยา ประเดี๋ยวเขาฉุกใจคิด สืบไปสืบมา ความเสี่ยงแตกอีก



จางหยูไม่สนใจจะรับฟัง ทุบโต๊ะดังปังแล้วชี้หน้าคู่สนทนา



พวกทหารบอกข้าว่าเจ้าเป็นผู้พบข้า จงเล่ามาจิ้นเหอ เจ้าเห็นสตรีนางหนึ่งหรือไม่



เขาถูกสตรีต่อยสลบ! จางหยูเดือดปรี๊ดนางใช้ความงามล่อลวงเขา พลั้งเผลอหน่อยเดียวนางก็สวนหมัดอัดขมับสุดแรงเกิด เมื่อนั้นโลกของเขาก็ดับวูบ วิงเวียนประหนึ่งคนเมาเห็ดพิษ



เขาพยายามจะลุกขึ้นนั่งขณะถูกแบกกลับค่าย อยากตะโกนสั่งทหารว่าจงตามจับนางจิ้งจอกเจ้าเล่ห์มาลงทัณฑ์ แต่เขาดันลุกไม่ขึ้น...บัดซบ!



รูปลักษณ์ของนางเป็นอย่างไรขอรับ วานท่านอธิบายพอสังเขป



ระหว่างไถ่ถามเอาความ เหลียงเสวี่ยเฟยบีบมือกลั้นขำ อย่าหัวเราะ...อย่าหลุดหัวเราะ



หากวันหนึ่งจางหยูทราบว่าสตรีที่ต่อยเขาสลบเหมือดกลางอากาศคือกุนซือจิ้นเหอ คู่ลับฝีปากตัวฉกาจ เขาจะทำอย่างไร จะตกใจมากเพียงใด และจะสรรหาวิธีการใดมาแก้เผ็ดนางตามนิสัยชอบเอาชนะของเขา



นางงดงามมาก



จางหยูไม่สามารถปฏิเสธความจริงข้อนี้ได้ นางงามไร้ที่ติ เต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวน เขาแสดงความรู้สึกลึกซึ้งผ่านแววตามากเกินสมควร นางจึงอาศัยข้อได้เปรียบนั้นมาหักหาญน้ำใจเขา...ด้วยการต่อยสลบ



น่าชัง สตรีน่าชัง!



ผมยาว ผิวขาว ตาโตๆ แก้มป่องๆ ข้าลองแตะคางนาง นุ่มนิ่มเหมือนผิวเด็ก พอนางเรียกข้า ข้าเลยอยากลองแตะแก้มนางบ้าง แต่มารู้สึกตัวตื่นอีกทีข้าก็นอนอยู่ในกระโจมแล้ว



จางหยูเล่าไป ตาลอยไป เจ็บและปวดร้าวเหลือแสน ด้านเหลียงเสวี่ยเฟยหัวเราะในใจจนเหนื่อย รองแม่ทัพจางหยูมิใช่รายแรกที่ออกปากอยากแตะแก้มนาง มีชายผู้หนึ่งชมชอบการบีบแก้มของนางมากๆ นั่นก็คือพี่ชาย เหลียงเฟิงหู่ให้เหตุผลว่าพวงแก้มของนางกลมยุ้ย นุ่มนิ่ม หยิกแล้วชวนคิดถึงวันวาน เมื่อตอนที่ยังเป็นแค่เด็กน้อยพุงกลม



อันที่จริงข้าไม่พบสตรีบนเขาไท่เลยขอรับ เห็นแค่ท่านนอนสลบ หงายท้องเหมือนอึ่งอ่าง



แล้วเจ้าจะถามลักษณะของนางหาบิดาเจ้ารึ!”



ครั้นเรี่ยวแรงกลับคืน รองแม่ทัพจางหยูก็ด่ากราด เฉ่งยับตามประสาคนเจ้าอารมณ์ นางชาชินกับนิสัยดังกล่าวของเขากระนั้นก็มิวายแสลงหู ชังนักไอ้พวกชอบด่าพ่อล้อแม่



หลอกถามให้ท่านโมโหเล่นอย่างไรเล่า



นางเค้นเสียงล้อเลียน สบายใจและโล่งอก จางหยูปกติดี เขาปากจัดเสมอต้นเสมอปลาย แสดงว่าหมัดที่นางประเคนให้เขาได้สร้างความเจ็บปวดแค่ชั่วขณะหนึ่ง ทิ้งไว้แค่ร่องรอยที่มองแล้วเจ็บใจ ส่วนขมับปูดๆ ของเขาจะลดการบวมในเร็ววัน เขาช่วยอดทนมองมันหน่อยแล้วกัน



อยู่ดีไม่ว่าดีดันไปนอนพะงาบกลางป่ากลางเขา ท่านถูกผีสางนางไม้เคาะกบาลสั่งสอน หรือท่านกลัวแพ้ข้าจึงชิงเป็นลมเสียก่อนกันแน่



หึ! กลัวแพ้หรือ ช่างกล้าพูดนะกุนซือ ข้าล่ากวางผาได้สองตัว กับไก่ป่าอีกสี่ตัว แล้วเจ้าเล่าล่าอะไรได้



กวางผา...จางหยูล่ากวางผาได้มากถึงสองตัว



ร่างบอบบางใจหายวาบ นึกโกรธเคืองเขาขึ้นมาครามครัน กวางผาที่นางตัดสินใจปล่อยไปถูกฆ่าตายโดยรองแม่ทัพจางหยู นางโกรธแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ในเมื่อมันตายแล้ว นางไม่มีสิทธิ์แม้กระทั่งจะกล่าวประณามเขาด้วยซ้ำไป ดังนั้นเหลียงเสวี่ยเฟยจึงควักบางอย่างออกมา โยนโครมลงกลางโต๊ะทรงกลม



งูเห่า ฟาดเน้นๆ ด้วยมือเปล่า



มัจจุราชทมิฬตัวเขื่องนอนตายเบื้องหน้าจางหยู ชายหนุ่มอ้าปากค้างเติ่ง รู้สึกกระอักกระอ่วนจนหน้าเปลี่ยนสี



ลำตัวของงูเห่ายาวเฟื้อย ขนาดใหญ่เทียบเท่าท่อนแขนมนุษย์ มันยังคงอยู่ในสภาพสมบูรณ์ยกเว้นส่วนหัว เนื้อเยื่อบริเวณนั้นเละตุ้มเป๊ะ เขารู้ทันทีว่าจิ้นเหอต้องฆ่ามันด้วยการหวดฟาด



ก็...ก็แค่งูเห่า เวลาในการแข่งขันเท่าเทียมทั้งสองฝ่าย เจ้ากลับล่าได้แค่งูตัวเดียว ข้าล่าได้เยอะแยะ ไม่บิดพลิ้วยามเจอกันที่จุดนัดพบ เจ้าสิหายไปหน้าด้านๆ ปล่อยคนอื่นลำบากลำบนตามหาตั้งนาน ฉะนั้นข้าชนะเจ้าเห็นๆ



แท้จริงแล้วจางหยูขยาดงูทุกชนิด พบเห็นทีไรไม่ไล่ฆ่าก็วิ่งหนี ประสบการณ์ฝังใจเมื่อวัยเยาว์สั่งให้เขาลากเก้าอี้ถอยหลังเล็กน้อย ย้อนไปเมื่อตอนเขาอายุเจ็ดขวบ ใต้ต้นอิงเถาหลังจวนคือสถานที่ที่เขาโปรดปรานมากที่สุด ทุกหลังมื้ออาหารเขาจะไปเล่นที่นั่นเป็นประจำ ปูเสื่อนอนกระดิกขาสบายเฉิบ



วันหนึ่ง หลังมื้อกลางวัน เขานอนคัดอักษรตามปกติ วางแผนจะนำลายมือโย้ๆ เย้ๆ ไปอวดบิดา ทันใดนั้นงูเขียวก็หล่นตุบใส่กระดาษ หางพัวพันมือที่กำด้ามพู่กันไว้แน่น สัมผัสหนืดๆ ทำเขาสติแตก ไม่รู้ตัวเลยว่าน้ำตาไหลพราก ตะโกนด่างูสลับร้องไห้แงๆ อย่างน่าสงสาร



ทุกวันนี้เขาหวนกลับมาคิดทบทวนบ่อยครั้ง น่าอับอาย น่าอับอาย!



ตามสะดวกเถิดรองแม่ทัพ ข้าน้อมรับความพ่ายแพ้



เหลียงเสวี่ยเฟยม้วนงูขดเป็นก้อนช้าๆ ลูบไล้เกล็ดเรียบลื่นอย่างผ่อนคลาย นางสะดุดกับคราบโลหิตแห้งกรัง ทดลองกำรอบลำตัวพบว่าเนื้อมันแน่นขนัด แววตาของนางก็พลันทอแสงวาบ



ท่านเชื่อหรือไม่ว่าเลือดงูกินได้



อะไรนะ



จางหยูหันขวับ เขาอาจหูฝาดไป หนาวยะเยือกครั้นกุนซือจิ้นเหอจ้องตาเขาเขม็ง



เจ้าจะบ้าหรือกุนซือ งูเห่ามีพิษ ซดเลือดของมันเข้าไปก็เท่ากับกินพิษ ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต



ท่านอ่อนด้อยแล้ว งูเห่ากินได้ ทั้งเลือดและเนื้อ



ใช่...งูเห่ากินได้ทั้งเลือดและเนื้อ ท่านอาจารย์ของนางศึกษาการดำเนินชีวิตของอสรพิษหลากหลายชนิด ท่านเข้าใจลักษณะนิสัย วิธีการล่าเหยื่อ กลไกการจู่โจม รวมถึงสภาพแวดล้อมที่พวกมันมักจับจองเป็นถิ่นฐาน ท่านมีความสนใจงูเห่าเป็นกรณีพิเศษ ส่วนนางสนใจมันแค่ผิวเผิน ไม่ค่อยปลื้มเท่าที่ควรเพราะมันหน้าตาน่ากลัว



แต่แล้วก็มีวันหนึ่ง ท่านอาจารย์กระซิบบอกนางว่าเนื้องูเห่ารสชาติหวานลิ้นเหมือนเนื้อไก่



นางตื่นตระหนกทันที



ท่านอาจารย์กินงู! นับเป็นเรื่องแปลกพิสดารมากที่สุดในขณะนั้น!



ข้าพร้อมพิสูจน์ กล้าเดิมพันหรือไม่รองแม่ทัพจางหยู หากข้ากล้ากินเลือดเนื้องูเห่า ถือว่าเราเสมอกัน ไม่มีผู้ใดแพ้ ไม่มีผู้ใดชนะ



อยากตายนักสินะกุนซือ ได้!”



หรือจิ้นเหอมันมองออกว่าเขาขยาดงู รองแม่ทัพหนุ่มกัดฟันกรอด พรักพร้อมจะเล่นสนุกกับจิ้นเหอทุกเมื่อ มันท้า มีหรือเขาจะไม่สนอง ชอบนัก!



เจ้าท้าผิดคนเสียแล้วจิ้นเหอ ข้าไม่ชมชอบสถานะครึ่งๆ กลางๆ เอาอย่างนี้แล้วกัน เมื่อเจ้ากินเลือดเนื้องูเห่าแล้วไม่ตายโหงในภายหลัง ข้าจะถือว่าเจ้าเป็นฝ่ายชนะข้าขาดลอย แต่หากเจ้าตาย ก็จงตายไปอย่างโง่เขลา ทิ้งนามผู้คนโจษจันว่าเบาปัญญา สิ้นคิด สมองขี้เลื่อย!”



จางหยูสักแต่ด่านี่หว่า เหลียงเสวี่ยเฟยทำหน้าบึ้ง หาใช่ว่านางมิเคยค่อนขอดผู้ใด แต่วาจาของเขาล้วนเป็นถ้อยคำที่ไม่จรรโลงใจทั้งสิ้น ชวนให้ผู้ฟังรู้สึกแย่ จิตตกและอ่อนไหว ง่ายต่อการโกรธจัดจนขาดสติ



ทำไมท่านถึงชอบด่าทอคนนัก มันรู้สึกดีมากหรือรองแม่ทัพ ข้าจะบอกท่านตามตรง ทุกครั้งที่ท่านเหน็บแนมใครก็ตาม ข้าคันมืออยากเลาะฟันท่านเต็มแก่ ท่านจะอับอายเมื่อฟันร่วงหมดปาก ไม่กล้าอ้าปากไล่กัดผู้ใดอีก



โฮ ปากจัดมิเบากุนซือ อยากเลาะฟันข้านักก็มาสิจ๊ะ



มันผู้นี้ไม่ธรรมดา...ฝีปากแสบสันเหลือเกินจิ้นเหอ ร่างสูงยักคิ้วหลิ่วตายียวน เวลากุนซือโต้เถียงคอเป็นเอ็นก็ดูเข้มแข็งเอาการ นี่สิค่อยเหมือนลูกผู้ชายขึ้นมาหน่อย



ข้าเป็นคนอารมณ์ร้าย ด่าก็ดีกว่าตีมิใช่รึ



มันคือความเคยชิน จางหยูเป็นบุตรชายคนแรกซึ่งเกิดจากฮูหยินเอก บิดามารดาและบ่าวไพร่ในจวนล้วนตามอกตามใจ อยากได้อะไรก็ต้องได้ ไม่เคยขัดข้องแม้แต่ครั้งเดียว เพราะถูกสภาพแวดล้อมหล่อหลอมมาเช่นนั้น เมื่อไม่ได้ดั่งใจ สิ่งแรกที่เขาใช้กำราบผู้อื่นคือน้ำเสียง ทุกคนกลัวหัวหด เท่านั้นก็เพียงพอต่อความต้องการของเขา



เขาใช้แค่เสียง กำลังไม่ต้อง



แต่คำด่าสร้างบาดแผลในใจ บาดแผลภายนอกเดี๋ยวเดียวก็หายไม่เหมือนแผลใจ



มันก็จริงจางหยูกอดอก พยักหน้ายอมรับโดยไม่อิดออด ข้าสบายใจจะด่ามากกว่า เพราะหากข้าเลือกใช้กำลัง มันผู้นั้นต้องตายคามือข้าสถานเดียว



เขาปลดเกราะออกจากกาย ถอดเสื้อผ้าแล้วเหวี่ยงพาดบ่าล่ำสัน เหลียงเสวี่ยเฟยนิ่งมองอย่างไร้ความรู้สึก มัดกล้ามของจางหยูกระตุ้นให้นางคิดถึงบุรุษแคว้นเสิ่น เขาตัวใหญ่กว่ารองแม่ทัพจางหยู สูงสง่าและเปี่ยมด้วยกลิ่นอายชายชาตรีอันเข้มข้น โดยเฉพาะกล้ามเนื้อบริเวณลาดไหล่กับต้นแขน ส่วนนั้นตึงแน่นได้ใจ ไหนจะลอนหน้าท้องเรียงตัวเป็นลูกคลื่นของเขาอีก



กล้ามอกเขาใหญ่สุดๆ



นางหน้ามืดอีกแล้ว



มันเป็นนิสัยของข้า ด่าทอระบายอารมณ์ อยากพูดข้าก็จะพูด อยากโหวกเหวกข้าก็จะโหวกเหวก เมื่อข้าทำมันแล้ว ข้าจะเลิกโมโห ไม่พาลเตะต่อยคนรอบข้าง นี่เป็นหนทางกำจัดพื้นอารมณ์ด้านลบวิธีหนึ่ง เพราะข้าเป็นคนชอบใช้เสียงนี่แหละทหารถึงกลัว ท่านแม่ทัพยังชมเลยว่าเสียงข้าขึงขังนัก



จ้ะ ท่าจะภูมิใจพลังเสียงเหลือเกิน



คู่สนทนาของนางยืดอกผึ่งผาย เปิดเผยความกำยำโดยไม่เจตนา นางเบือนหน้าหนีอย่างแนบเนียน นางเห็นกล้ามทหารจนชินหูชินตา แรกๆ ก็ขัดเขิน หน้าแดงจัด หูดับตับไหม้ นานไปนางก็ละเลิกนิสัยอยากลูบกล้ามชาวบ้าน ก่อนที่อาการเหล่านั้นจะหวนกลับมาอีกครั้ง เป็นเพราะทหารชาวเสิ่น! เป็นเพราะกล้ามของเขา!



ท่านพยายามจะสื่อว่าท่านแค่ด่าเก่ง แต่ไม่มีเจตนาจะทำร้ายใคร



ถูกต้อง ฉลาดนี่กุนซือ พูดถูกใจข้านะ ฮ่าๆๆ



จางหยูหัวเราะงอหงาย มุมปากหยัดยิ้มเลศนัย นอกจากข้าจะด่าเก่ง ข้ายังมองคนเก่งด้วยนะ



แสงไฟส่องถึงแค่ช่วงแขนและบางสัดส่วนของเรือนร่าง นางซ่อนเร้นใบหน้าใต้มุมมืด จางหยูพยายามมองทะลุทะลวง อึดใจต่อมาก็ล้มเลิกความตั้งใจ ไยต้องสนหนังหน้ามัน



เจ้ามีแผลใจหรือกุนซือ เหตุใดจึงดูขยาดคำด่าทอนัก



คำถามแทงใจดำเล่นเอานางถึงกับแข็งค้าง แผลในใจถูกสะกิดจนเลือดเอ่อทะลัก



ข้าแค่ไม่ชอบ มันอยู่ในความทรงจำ ลบไม่ได้



ไอ้โง่!”



ชายหนุ่มตบเข่าฉาด ไม่ทันไรก็มีเรื่องให้ด่าไอ้กุนซือซื่อบื้อ ดี! เขาคันปากอยากอาละวาดตั้งแต่ตอนเจอฝูงหมูป่าไล่ขวิด จิ้นเหอคือแหล่งรองรับอารมณ์ชั้นเยี่ยม เขาจะด่าและสอนมันในคราวเดียวกัน เอาให้รู้ดำรู้แดงไปเลยว่ารองแม่ทัพจางหยูด่าแล้วเกิดผล มิใช่ด่าแล้วผลหด



ลบไม่ได้ก็ช่างหัวมันสิวะ ใส่ใจทำไมกัน ไม่ว่าคำด่าที่พวกมันพ่นใส่หน้าเจ้าจะเป็นความจริงหรือไม่เป็นความจริง เจ้าก็ไม่เห็นต้องนำมาบั่นทอนปัจจุบัน ข้าด่าคนอื่น คนอื่นก็ด่าข้า แต่ข้าเลือกจะมองข้าม ใช้ชีวิตต่อไปในแบบที่ตัวเองต้องการ ขอแค่ยินดีจะทำ มีความสุขกับมัน คำคนก็ไร้ค่าเกินกว่าจะทำลายข้า



คำคนไร้ค่าเกินกว่าจะทำลายคนงั้นหรือ...หัวใจของคนฟังเต้นผิดจังหวะ น่าเศร้าที่นางไม่อาจเป็นอย่างที่จางหยูเป็น เขาแข็งแกร่งกว่านางหลายเท่า เขาใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ ไม่มีคำว่าเสียใจในทุกๆ ย่างก้าว ผิดกับนางที่แอบเศร้าสร้อยกับเรื่องราวในอดีต



ความล้มเหลวหลอมรวมกับความขลาดเขลา ทำให้นางกลายเป็นคนหวาดระแวง ย้ำคิดย้ำทำ ละเลยความสุขในปัจจุบัน มุ่งจะลบตัวตนที่แท้จริงและสร้างตัวตนที่คนรอบข้างต้องการขึ้นมาใหม่อย่างไม่ลืมหูลืมตา



ถ้าวัยเด็กนางกล้าหาญ ปราดเปรื่องศาสตร์ทุกแขนง บิดาคงภูมิใจในตัวนาง



ท่านดูชั่วเพราะฝีปาก แต่เอาเข้าจริงก็พอคบเป็นมิตรได้



วาจาวอนโดนถีบสลบ ข้าไม่นับเจ้าเป็นมิตร ข้าไม่ชอบคนประเภทเดียวกัน ปากสุนัข!”



ปากว่ามิสู้ตาเห็น จางหยูเตะแข้งกุนซือจนนางขากระตุก เจ็บ!



ใช่ ท่านมันปากสุนัข



นั่นไงไอ้ปากสุนัข ต่อปากต่อคำเก่งจริงๆ เจ้านั่นแหละคนปากสุนัขตัวเอ้



ชายหนุ่มทำเสียงขึ้นจมูก ไอ้จิ้นเหอมันปากสุนัขพอกันกับเขาละวะ ภาพลักษณ์ของจิ้นเหอแลดูสุขุมลุ่มลึก เยือกเย็นและสำรวมกิริยา ทหารนับร้อยนับพันพินอบพิเทาเป็นอันมาก แต่เหล่าแม่ทัพนายกองเห็นต่างออกไปโดยสิ้นเชิง เขาเป็นต้น



ซึ่งก็เป็นดังเขาคาด จิ้นเหอมันปากสุนัข วาจากวนบาทา ควรค่าแก่การถีบตกเหว นิสัยสุขุมบ้าบอคอแตกอะไรนั่นคือฉากบังหน้าทั้งเพ!



จะบอกอะไรให้เอาบุญนะกุนซือ ข้าเหม็นขี้หน้าเจ้า เพราะเจ้าดูอ่อนแอ เหยาะแหยะ นอกจากหัวสมองก็มิรู้ว่ามีอะไรดีบ้าง เจ้าเกลียดข้าหรือไม่ ข้าก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ ข้าเกลียดเจ้า และขอบใจที่เจ้าไม่ทิ้งข้าไว้บนเขาไท่



จางหยูกล่าวขอบคุณตบท้ายหน้าตาย ไม่กระดากปากเลยแม้แต่น้อย มันทำดีกับเขา เขาก็พร้อมจะดีกับมันตอบ ส่วนเรื่องชอบด่าจิ้นเหอนั้นไม่เกี่ยวข้องกัน เขายังพอใจจะเหน็บแนมมันต่อไปเรื่อยๆ เขาชอบเพราะด่าแล้วสนุก เพลิดเพลินจนด่าได้ทั้งวัน คลายเครียดได้ยอดเยี่ยมกว่าวิธีใด!



ข้าไม่ทิ้งท่านอยู่แล้ว



หาได้ประจบสอพลอ แม้จางหยูเกลียดชังนาง ชอบทำตัวแย่ๆ ใส่นางมาโดยตลอด แต่นั่นก็ไม่สมควรยกข้อเสียดังกล่าวเป็นเหตุผลที่ทำให้นางถึงกับใจดำทิ้งเขาไว้กลางแดนมฤตยู



สมมุติเขาถูกกิ่งไม้หล่นทับหัว สลบเหมือดคาที่โดยมิได้พบเห็นหน้าค่าตาที่แท้จริงของนาง นางก็ยังคงยืนยันคำเดิม คือไม่ทิ้งกัน มาพร้อมกัน ก็ต้องกลับพร้อมกัน ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย



จิ้นเหอมักแสดงความรู้สึกผ่านแววตา นับเป็นเอกลักษณ์ของกุนซือผู้นี้



ใบหูของรองแม่ทัพจางหยูอุ่นวาบขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ ดวงตาคมกริบหรี่แคบเชิงจับผิด ไม่พบสิ่งใดในแววตา เว้นเสียแต่ความมั่นคงที่สะท้อนกลับมา เขาลุกพรวดขึ้นยืน ก้าวหนีอาดๆ หมายตัดรำคาญ พลันเดินขัดขาตัวเองเมื่อกุนซือเอ่ยเชิญชวนราบเรียบ ต่อให้ไม่หันไปมอง เขาก็รู้ว่ามันกำลังยิ้มเยาะใต้ผ้าโพก



ข้าจะปรุงผัดเผ็ดงูเห่า เชิญท่านลองชิมรองแม่ทัพจางหยู



มารดามันเถอะ เขาเกลียดงู!




น้องกับพี่หยูตีกันบ่อย แต่เขากลมเกลียวกันนะคะ5555555

ฝากเพจค่าา แวะมาเยี่ยมชมได้นะคะ♥  เพชรพันปี / I am Bean

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.065K ครั้ง

752 ความคิดเห็น

  1. #573 MeiJuu (@buctce) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 15:52
    โดนดักตีแน่~~~

    โทษฐานขโมยน้องเขามา
    #573
    1
  2. #572 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 23:40

    เริ่มเห็นยังไงชอบกลแล้วละ

    ว่าทำไมน้องเป็นคนยังงี้ ... ถ้าพี่ชายเลี้ยงมากับมืออะนะ

    #572
    1
  3. วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 16:28
    ท่านพี่จะไปชิงตัวน้องแล้ว เฮียหลงว่่าไงคะ
    #571
    1
  4. #570 Phasuk Nyffenegger (@bofano) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 14:26

    ขอบคุณมากๆคะ
    #570
    3
  5. วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 13:38
    อยากได้หนังสื๊อ แง๊
    #569
    2
  6. #567 cintharach (@cintharach) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 08:37
    พี่น้องนี่เหมือนกันจริงๆ ฉลาดพอๆกันเลย
    #567
    1
  7. #565 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 23:28

    ลูบเอง คลำเอง สารภาพเอง นักเลงพอ

    น้องคนจริงอะ 55

    #565
    1
  8. วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 21:19
    น้องอ้อนเก่งนะพี่ไหวหรา
    #564
    1
  9. #563 takkysnow (@takkysnow) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 18:01
    น่าร๊ากกกก
    #563
    1
  10. วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 11:26

    หยางหลง บักบ้ากาม เสพติดร่างกายผู้อื่น ยึดบักแมวอ้วนของผู้อื่น น่าไม่อายยิ่งนัก

    #562
    1
  11. #561 lifan014 (@lifan014) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 10:40
    โอ้ย หลงแล้ว หลงแล้วจ้าาาาาาาาาาาาา
    #561
    1
  12. #560 'INGLADA' (@lalida18) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 09:06
    แผ่นดินไหวแต่พี่หลงไม่ไหวแล้วล่ะ
    #560
    1
  13. #559 Homunculus (@Ithaji) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 02:14
    ชอบก้อให้แม่มาขออออออ~
    #559
    1
  14. #558 YuuuuuY (@YuuuuuY) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 23:47

    ชอบการบรรยายค่าา ต้องอมยิ้มตลอดด โอ้ยยย พี่จงรัก จงหลง
    #558
    1
  15. #557 benjama1 (@benjama1) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 22:33
    กอดแน่นๆนะน้องนะพี่หลงต้องกดข่มรอยยิ้มหน่อยนะอย่าหลุดๆ
    #557
    2
  16. #555 Nokyoong1328 (@Nokyoong1328) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 22:10
    กอดให้แน่นๆหน่อยนะน้องนะ5555
    #555
    1
  17. วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 22:03
    ยายน้องตัวร้ายยย
    #554
    1
  18. #553 gommon2 (@GomMon) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 22:00
    เด็กดื้อมันดูไม่ดีงั้นเป็นเด็กอ้อนได้มั้ย????
    พูดไม่ฟังงั้นอ้อนเอาเลยล่ะกันเนอะอิอิ​
    #553
    1
  19. #552 rinli (@rinli) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 21:54

    ชอบฉากตกจากตัวอิพี่ตลกมาก5555คลายเครียดได้ดีเลยนะฉากนั้นนะ
    #552
    1
  20. #550 Pandanus23233 (@Pandanus23233) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 21:42
    พี่อย่ายอมน้องน่ะ
    #550
    1
  21. #547 YuuuuuY (@YuuuuuY) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 21:01

    คิดถึงงงงงงค่าา
    #547
    1
  22. วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 06:22
    พี่แกรอให้เหยื่อตายใจแล้วตะครุบใช่มั้ยเนี่ย5555
    #546
    1
  23. #545 llnaphatll (@ploylylovely55) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 20:03
    มาอัพต่อนะคะๆๆๆๆรอค่าาา
    #545
    1
  24. #544 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 23:24

    น้องขอเอาคืนบ้าง

    .... และน้องอาจได้แถม


    ปล. อย่าหายไปนานนักซีคะ (ถือไม้เรียว)

    #544
    1
  25. วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 14:53
    ยัยน้องเพนลมเลยอ่า ฮือ อิพี่!! เกินไป! เกินไปแล้ว!
    #543
    1