five nights at freddy's [YAOI] นายต้องเป็นของฉันคนเดียว

ตอนที่ 8 : Ep. 6 Night 3 #จัดหนัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 660
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    8 มี.ค. 60




ตอนนิ้ผมกับเจเรมื่กำลังล้างจานกัน หลังจากทีทานข้าวเย็นเสร็จ ถ้าถามว่าพี่โฟนไปไหน เห็นบอกว่ามีธุระด่วนเลยรีบกลับไม่รู้ว่าพูดจริงหรือโกหก เพราะเจ้าตัวเกลัยดการทำงานบ้านสุดๆ แล้วส่วนมากชอบหาเรื่องอ้างไม่อยากทำความสะอาดตลอด เป็นพี่ชายที่พึ่งได้และพึ่งไม่ได้ในเวลาเดียวกันละนะ


"พี่ไมค์นี่ก็ 2 ทุ่ม ผมว่าพี่ไปพักผ่อนเถอะฮะ ที่เหลือเดี่ยวผมทำเอง" เจเรมื่บอกผมพร้อมยิ้มให้เป็นรอยยิ้มที่สดใส แต่ไม่รู้ทำไมรู้สึกเหมือนเป็นรอยยิ้มสุดท้า่ยอย่างไงไม่รู้


"อืม...ก็ได้ งั้นเดี่ยวพี่จะไปนอนสักหน่อยถ้า 3ทุ่มครี่ง ปลุกพี่ด้วยละ"


"รับทราบฮะ" ผมลูบหัวเจเนมื่สักพักก็เดินขึ้นห้องไปนอนพักผ่อน เก็บแรงไว้ทำงาน








3:45 P.M 


"พี่ไมค์ฮะ พี่ไมค์ตื่นได้แล้ว"  ผมค่อยๆลืมตาด้วยความงัวเงัย ให้ตายสิง่วงชะมัคไม่อยากไปทำงานเลย อยากนอนต่อมากกว่า


"กว่าจะตื่นฮะ นี่รอบที่สามแล้วนะฮะ ที่ผมมาปลุกน่ะ" 


" เอาจริงดิ หาว..ง่วงอ่ะ"


"คิคิ..ตื่นเถอะฮะ ใกล้เวลาไปทำงานแล้วนะ"


"ครับๆ นิ้กะจะเป็นแม่คนที่สองหรือไง" เจเรมื่ขำ ผมจึงลุกขึ้นเดินไปห้องน้ำเพื่อล้างหน้า พอล้างหน้าเสร็จ เจเรมื่บอกงว่าให้ทานนมอุ่นก่อนไปจะได้ไม่หิว ผมคุยกับเจเรมื่สักพักก่อนจะเดินออกจากบ้าน เจเรมื่ก็ยังคงเป็นน้องชายผู้แสนดีของผม ออกมาส่งผมก่อนจะเดินเข้าบ้านไป ความรู้สึกนี่อีกแล้วเหมือนกับจะไม่ได้กลับมาที่แล้วอย่างไงไม่รู้








ตอนนิ้ผมอยู่ที่ร้านแล้ว แต่วันนิ้มันไม่เหมือนกับเมื่อวานหรือวันก่อนๆ โดยปกติแล้วคุณแม็กจะอยู่ที่ร้านรอจนกว่าผมจะมาทำงานแต่วันนิ้คุณแม็กไม่อยู่ พนักงานบอกว่าคุณแม็กมีธุระหรือออกจากร้านเร็วกว่าทุกวัน ผมไม่ได้สนใจจอะไร้ลยเดินไปห้องทำงานของผม พยายามไม่มองไปที่เวที ถึงจะรู้สึกเหมือนมีสายคาจ้องตลอดเวลาก็เถอะ





1:27 A.M

ไม่รู้นี่ผมคิดไปเองหรือวันนิ้มันแปลกจริงๆ เพราะอะไรน่ะหรอ เจ้าหุ่นพวกนั้นไม่มายุ่งกับผมเลย ปกติตอนตี1 ก็ต้องมีโผล่มาแล้ว แตวันนิ้ไม่มี มันรู้แปลกจริงนะ ให้ตายสิ นี่ผมประสาทไปแล้วหรือไง 


ดึก ตึก

จู่ๆไฟในห้องก็ติดๆดับๆขึ้นมา พลังงานจะหมดแล้วหรอ ผมหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาดู 91% ก็ไม่หมดนิ แปลกจัง ทำไมรู้สึกเสียวสันหลังละ ผมหันไปด้านหลังก็ไม่มีอะไรนอกจากความว่างเปล่าและความมืด แต่ก็ไม่รู้อะไรโดนใจให้ผมลุกออกจากเก้าอี้เดินไปยังพื้นที่ว่างเปล่า พอผมจ้องก็เห็นเงาบางอย่าง ลักษณะเหมือนคนตัวเล็กนั่งกอดเข่าอยู่ ผมเดินเข้าไปใกล้ จู่ร่างเล็กนั้นก็เงยหน้าขึ้นมา ผมสะดุ้ง ร่างเล็กนั้นก็คลานเข้ามาหาผม ทำให้ผมเห็น ผู้ชาย ผมสีเหลืองออกทอง ใส่หมวกทรงสูงใบเล็ก 



"เอ๊ะ..ยามคนใหม่หรอ น่ารักจัง" แลัวนั้นทำให้ผมรู้ว่า เจ้านั้นก็เป็นหุ่นเหมือนกับพวกเฟรดดี้ ผมจึงเดินถอยหลัง ความรู้สึกกลัว หัวใจเต้นเร็วกลับมาอีกครั้ง


"อ่าวๆ อย่าเดินถอยหลังสิ ฉันแค่อยาก...เล่นด้วยเเท่านั้นเอง!!!" เจ้าหุ่นผมทองจู่ๆก็พุ่งใส่ผม ผมหลบแล้วรีบวิ่งออกจาห้องไปแต่ก็ยังได้ยินเสียงเจ้าหุ่นนั้น หัวเราะ



"หึหึ.." เสียงหัวเราะอันน่าขนลุกนั้นยังก้องอยู่หัวผม ผมกลัว ผมวิ่งไปที่หน้าร้านเพื่อจะเปิดประตูขอความช่วยเหลือแต่ว่า ผมเห็น ชิก้ากับฟ็อกชี่ยืนขวางไม่ให้ไป แถมยังพุ่งใส่ผมอีก ผมหลบอีกครั้ง ก่อนจะวิ่งกลับไปทางเดิม



"หึหึ..หนีไม่พันหรอก ยามคนใหม่" เสียงฟ็อกชี่ไล่หลังผมมา แต่ก็ไม่ได้วิ่งตามมา ผมวิ่งไปเรื่อยผ่านความมืดที่แสนน่ากลัว ไม่รู้วิ่งมานานทันไรแล้ว 



ตึก!!



ผมวิ่งชนเข้ากับบางอย่างจนล้มไปกับพื้น พอเงยหน้าขึ้นมา ผมก็ตเองตกใจ


"เจอตัวแล้วกำลังหาตัวอยู่เลยครับคุณไมค์" บอนนี่พูดพร้อมกับแสยมยิ้มแล้ว ฟาดกีตาร์ใส่ผม ผมกลิ้งหลบอีกครั้ง แล้วรวมแรงทั้งหมดไม่คิดชิวิตที่จะหนีออกจากที่นี่ วิ่งผ่านบอนนี่ไป ผมไม่คิดจะหยุดถึงจะรู้ว่าบอนนี่ไม่ตาม แต่ผมก็ยังวิ่ง หนี หนี ในหัวผมมีตอนคำนิ้ วิ่งมาได้สักพักผมก็ทรุดลงกับพื้นหอบหายใจหนัก เหนื่อยจนหายใจไม่ออก ขาขยับไม่ได้  


ตึก ตึก ตึก 


เสียงเหมือนมีคนเดินมาหาผม ผมมองไม่เห็น ต้องเป็นบอนนี่แน่ๆ ผมหันไปทางซ้ายมีห้องอยู่ห้องนึงผมค่อยๆเข้าคลานเข้าห้องนั้นไปเพื่อหลบบอนนี่ ไม่มีแรงเลยเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ใครก็ด้ช่วยผมที ผมอยากกลับบ้าน เจเรมื่ พี่โฟน คุณแม็ก ช่วยด้วย 



เสียงเดินเงีบยไปแล้ว เหมือนเดินผ่านไปแล้วแต่ว่า...


หมับ


จู่ๆก็มีมือใครไม่รู้พุ่งมาจาด้านหลังผม กอดผมแน่น  อ้อมกอดนิ้ไม่ใช่ของมนุษย์ มันทั้งแข็งและเย็น แล้วเสียงเหมือนเครี่ิองจักร แล้วเสียงเครื่องจักรมีแค่เจ้าหุ่นพวกนั้นเท่านั้น เสียงเพลง เหมือนกล่องดนตรีดังขึ้น เพลงนิ้ผมจำได้ เพลงนิ้เป็นเพลงของเฟรดดี้ งั้นก็แสดงว่า..


"เจอตัวแล้วยามของฉัน"ื เสัยงผมหายไป ปากขยับเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พูดไม่ได้ หัวใจเต้นรัวๆ กลัว กลัวมาก จนน้ำตาไหลออกมา 


"ตัวสั่นใหญ่เลย กลัวหรอ ไม่เป็นไรนะฉันไม่ทำอะไรหรอก แค่ในตอนนิ้" มือข้างนึงของเฟรดค่อยๆ ลูบผ่านท้องผม ผ่านอก ก่อนจะปิดตาของผมที่น้ำตายังคงไหลมาไม่ขาดสาย สติผมเริ่มลอยออกไปไกล ก่อนจะสลบ เฟรดี้ได้พูดทิ้งท้ายไว้



"นอนเก็บแรงไว้เลย เพราะหลังจากที่นายตื่นแล้ว อย่าหวังจะได้นอน..หึหึ"






 


================================================


ตายแล้วลูกไมด์ ไอ้หมีอย่าทำลูกไมค์รุนแรง //ไม่ใช่ละ 555 มาอัพก่่อนไปเรียน เก็บเกรดพรุ่งนิ้ TT เสียใจ ปิดเทอมของข้าา  ตอนหน้าเนื้อเรื่องจะเป็นไงติดตามด้วยละ
เม่นด้วยนะ  ไปละ ฝันดีขอรับ
   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

148 ความคิดเห็น

  1. #105 norinamfon188 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 15:31
    ถ้าเจอกับตัวเองคงหลอนมากอ่ะ=..=
    #105
    1
    • #105-1 KNE_FT(จากตอนที่ 8)
      1 มกราคม 2561 / 22:27
      ระวังมีอะไรยุข้างหลังนะคะ 55
      #105-1
  2. #13 gemini-sora (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 09:10
    ไมค์~~~~~ อย่าเป็นอะไรนะ กลับไปหาเจเรมี่ก่อนนน//โดนตบ
    #13
    0