five nights at freddy's [YAOI] นายต้องเป็นของฉันคนเดียว

ตอนที่ 50 : Ep. 41 20%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 81
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    1 เม.ย. 64

ทางฝั่งพัพเพ็ท

พัพเพ็ทเดินไปตามทางเดิมที่คุ้นเคย รอบข้างมีโปสเตอร์รูปพวกเขาอยู่ตามทาง ทอยเฟรดดี้ที่กำลังยืนร้องเพลง ทอยบอนนี่ที่กำลังเล่นกีตาร์ ทอยชิก้าที่กำลังเต้น บอลลูนบอยแจกกำลังลูกโป่งให้กับเด็กๆ แมงเกิ้ลที่กำลังกำลังมอบของขวัญให้เด็กๆ และตัวเขาที่กำลังออกมาเต้นตอนที่มีงานเลี้ยงวันเกิด

ช่วงเวลานั้นพวกเขามีความสุขกันมากๆ เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดสำหรับพวกเขาเลยก็ว่าได้ ทุกคนมีความสุขกับการมอบความสุขให้เหล่าเด็กๆ ถึงภายในใจผมเขาจะทุกข์ทรมานก็ตาม


พัพเพ็ทมองดูโปสเตอร์พวกนั้นมาเรื่อยๆ จนมาถึงหน้าห้องจัดเลี้ยงที่ประตูเปิดอ้าอยู่...


พัพเพ็ทเดินเข้าไปในห้อง ก่อนจะมองรอบห้องด้วยสายตาที่ไม่มีความรู้สึก ศพแมงเกิ้ลที่ยังค่อยอยู่ที่เดิม พัพเพ็ทถึงสายตาจะไม่ได้รู้สึกอะไร แต่ภายในใจมันเศร้าเหลือเกิน เบือนสายตาไปที่ข้างกำแพงก็เห็นทอยชิก้าที่นั่งอยู่ข้างๆ


ด้วยสภาพที่ใบหน้าหายไปครึ่งหน้า เห็นถึงกลไกต่างๆในใบหน้านั้น ตามร่างกายมีสายไฟและชิ้นส่วนต่างๆโผล่ออกมา และเสียงเครื่องจักรที่แผ่วเบาใกล้จะพังเต็มที ถ้าเทียบเป็นมนุษย์ก็น่าจะมีสภาพที่น่ากลัวเลยทีเดียว


“สนุกหรือเปล่าที่ทำร้ายรุ่นน้องตัวเองน่ะ ฟ็อกซี่”


พัพเพ็พูดออกไปก่อนจะเบือนสายตาหันมองหาบุคคลที่ยืนอยู่กลางห้อง



ฟ็อกซี่ไม่ได้สนใจคำพูดของบุคคลที่มาใหม่เลยแม้แต่น้อย เขากำลังสนุกกับการทรมานของเล่นในมือตัวเองอยู่ ในมือของฟ็อกซี่กำลังบีบคอบอนลูนบอย ที่สภาพไม่ต่างจากทอยชิก้า ดวงตาสีฟ้าที่หลุดออกมา ร่างกายที่มีชิ้นส่วนหลุดจนเห็นถึงกลไกภายใน



“นายเองก็จะมาเป็นของเล่นให้ฉันหรือไงถึงกลับมาน่ะ ใจกล้าดีนิ”



ฟ็อกซี่พูดขึ้นมาก่อนจะเหวี่ยงร่างของบอนลูนบอยอัดเข้ากำแพง จนชิ้นส่วนที่เป็นผิวหนังกระเด็นออกมา



“พั...พ.....เ....ท”



เสียงที่พูดออกมาตะกุกตะกักไม่รู้เรื่อง แต่สำหรับคนที่ฟังอยู่ตรงหน้าเข้าใตคำพูดนั้นดี



“เหอะ กำลังจะตายอยู่แล้วยังจะพูดอีกนะ”



ฟ็อกซี่หันไปมองบอนลูนบอยด้วยสายตาที่สมเพช ก่อนจะเดินไปแตะอัดกำแพงอีกครั้ง



“ปากก็พูดอยู่นั้นแหละ จะปกป้องคุณเจเรมี่ จะปกป้องคุณเจเรมี่ เหอะ ไม่ดูสภาพตัวเองเลย”



แต่ก็ช่างเถอะอีกไม่นานแกก็ตายแล้ว”


ฟ็อกซี่พูดแค่นั้นก็จะหันมาหาพัพเพ็ทด้วยแววตาที่สนุก ส่วนพัพเพ็ทมองกลับด้วยแววตาที่ไม่รู้สึกอะไร แต่ฟ็อกซี่รู้ดีว่าหมอนั้นกำลังโกรธถึงไม่ได้แสดงอกมาแต่บรรยายกาศกดดันที่แผ่ออกมาสัมผัสได้ชัดเจนเลย



“ทำให้เรื่องนี้มันจบดีกว่า...ฟ็อกซี่”




ต่อ




ทางอีกด้านหนึ่งนึง....

 

“แฮ่ก...แฮ่ก...”

 

“เจเรมี่ไหวหรือเปล่า ให้ฉันอุ้มมั้ย”

 

“ไม่เป็นไร ยัง...แฮ่ก...ไหว”

 

 

เจเรมี่ตอบทอยเฟรดดี้ด้วยท่าทีที่อ่อนแรงพร้อมจะล้มได้ทุกเมื่อ ถึงจะอยากพักแค่ไหนก็ตาม ถึงมันจะผ่านมาสักพักแล้วที่พวกเขาสองคนวิ่งหนีเฟรดดี้กับบอนนี่ แต่ความรู้สึกว่ายังคงมีบางอย่างกำลังตามมา ก็ทำให้พวกเขายังหยุดวิ่งไม่ได้

 

 

“ทนอีกหน่อยนะ ใกล้ถึงหน้าร้านแล้ว”

 

 

ทอยเฟรดดี้หันไปมองร่างบางด้วยสายตาที่เป็นห่วง ถึงอยากจะอุ้มมากแค่ไหนก็ตาม เลยชะลอความเร็วลง ก่อนจะชยับมาประคองร่างบางอยู่ใกล้ๆ

 

เจเรมี่ที่ได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้ารับเบาๆ พลางปล่อยให้ร่างหนาประคองตนไปโดยไม่ว่าอะไร

 

 

“ถึงแล้ว...”

 

 

ทั้งคู่วิ่งมาจนถึงประตูหน้าร้าน ทอยเฟรดดี้ผละออกมาจากเจเรมี่ก่อนจะเดินไปเปิดประตู....

 

 

“เปิดไม่ออก...”            

 

“ว่าไงนะ...”

 

 

เจเรมี่เอ่ยขึ้นมาด้วยใบหน้าที่ชีดลง ทอยเฟรดดี้พยายามหมุนลูกบิดประตูอยู่หลายครั้ง แต่ก็เปิดไม่ออก พยายามพังประตูก็ไม่ได้ผลเช่นกัน

 

 

“เวรเอ้ย !!

 

 

ทอยเฟรดดี้สถบออกมาด้วยความโมโห ปกติตอนดึกพวกพนักงานจะไม่ล็อคประตู เพราะตอนดึกมียามเฝ้าจึงไม่จำเป็นต้องล็อคประตูในตอนกลางคืน

 

 

“ฝีมือพวกเฟรดดี้..”

 

“ถูกต้องแล้ว เดาเก่งนิ สมแล้วที่เป็นรุ่นน้องฉัน”

 

สุ่มเสียงอันน่าขนลุกพูดขึ้นมา ทำให้ทั้งทอยเฟรดดี้และเจเรมี่หันไปมองตามเสียงนั้น เฟรดดี้ไม่ได้สนใจสองสายตาที่จ้องตนเลยแม้แต่น้อย ยังคงเดินเข้ามาหาพวกเขาช้าๆ ก่อนจะหยุดเดินแล้วขยับไปนั่งบนเคาน์เตอร์ พลางจ้องมองมาพวกเขาด้วยสายตาโรคจิต

 

“จะรีบไปไหนล่ะ ค่ำคืนนี้ยังอีกยาวนะ จะทิ้งหน้าที่อย่างงั้นหรอ เป็นยามที่นิสัยแย่จังนะ”

 

“แกต้องการอะไร มายุ่งกับพวกเราทำไม”

 

ทอยเฟรดดี้เดินมาอยู่ข้างหน้าเจเรมี่ก่อนดันให้เจเรมี่มาหลบอยู่ข้างหลังตน

 

“อะไรๆ หวงนั้นหรือไง? ฉันก็แค่มาหาในฐานะรุ่นพี่ที่มาเยื่อมรุ่นน้อง แล้วก็...ในฐานะ...คนที่รู้จักไมค์”

 

“หมายความ...ว่าไง”

 

เจเรมี่เอ่ยถามขึ้นมาทันทีหลังจากที่ได้ยินประโยดและชื่อบุคคลที่คุ้นเคยและเป็นคนในครอบครัวที่สำคัญที่สุด พลางขยับออกมายืนข้างๆทอยเฟรดดี้

 

“ฮ่าๆ ออกมาจากที่หลบภัยแล้วสินะ ก็...ตามความหมายที่พูดนั้นแหละ ไม่ใช่ไมค์คนอื่นคนไกล เป็นไมค์พี่ชายสุดที่รักของนายอย่างไงล่ะ...”

 

“แกทำอะไรเขา!!

 

 

เจเรมี่ตะโกนออกไปด้วยความโมโหถึงภายในใจจะกลัวคนตรงหน้ามากแค่ไหนก็ตาม

 

 

“อะๆ อยากพึ่งโมโหไปสิ ไม่ได้ทำอะไรหรอก...อือ...หรือทำกันนะ อ่อ...ทำสิ..ทรมานเขาล่ะนะ”

 

“แล้วก็...อะไรอีกนะ ก็ ทำ หลายอย่างเลยล่ะ เพราะสีหน้าของไมค์เวลาทรมานมันออกจากน่ารักนินา...น่ารักจนอยากทำให้ทรมาน ทำให้แตกสลายไปมากกว่านี้เลยล่ะ...อ่า...คุณยามที่น่ารักของผม...”

 

เฟรดดี้ค่อยพูดออกมาด้วยสีหน้าและแววตาที่โรคจิตออกมาอย่างชัดเจน จนคนฟังอย่างทอยเฟรดดี้และเจเรมี่ถึงกับขนลุกและขยะแขยงกับท่าทีของอีกฝ่าย

 

“แกมัน...โรคจิต”

 

“อ่าๆ อย่าพูดอะไรที่มันโหดร้ายอย่างนั้นสิครับ คุณน้องชาย ไม่น่ารักเหมือนพี่ชายเลย ทำตัวเป็นของเล่นน่ารักๆหน่อยสิ ฉันอุตส่าห์มาเล่นด้วยทันที แล้วจะพาศพนายไปให้ไมค์ดู...อ่า...แค่คิดว่าไมค์เห็นสภาพน้องชายตัวเองแล้วแสดงสีหน้าเหมือนโลกสลายทั่วใบ...ฮ่าๆๆ แค่คิดก็น่าสนุกแล้ว...อ่า..แย่จัง เผลอพูดไปจนได้”

 

 

เฟรดดี้ยังคงไม่หยุดพูดลัไม่เลิกทำท่าทีโรคจิตพลางหัวเราะออกมาเสียงดัง

 

 

“ฝันไปเถอะ ฉันไม่ยอมให้แกทำไรเจเรมี่แน่!!

 

ทอยเฟรดดี้ดึงเจเรมี่ให้หลบอยู่ข้างหลังเหมือนเดิม พลางมองเฟรดดี้ด้วยสายตาอาฆาตพร้อมที่จะฆ่าได้ทุกเมื่อ

 

“โอ้...มีอัศวินคอยปกป้องด้วยแหะ เอาสิ...ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าคนอย่างแกจะทนไม้ทนมือฉันขนาดไหน ทอยเฟรดดี้..หึหึ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เมื่อก่อนหน้านี้...

 

 

 

“ประตูล็อค ต้องเป็นฝีมือพวกนั้นแน่เลย...”

 

 

โฟนสถบออกด้วยความไม่พอใจผสมกับกับสีหน้าที่กังวล ทั้งเขาและไมค์มาถึงสาขาสองแล้ว แต่ประตูทางหน้าร้านล็อคทำให้เข้าไปไม่ได้

 

 

“พี่โฟนเอาไงดีครับ”

 

ไมค์เอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าที่กังวลไม่ต่างจากโฟนเช่นกัน

 

“หลังร้านมีทางเข้าอีกทาง เราไปทางนั้นกันเถอะ”

 

“ครับ!

 

 

 

 

 

 

 

 

ทาด้า เค้ากลับมาแล้ว หายไปเกือบครึ่งปีเลย555

ติดอะไรหลายอย่างค่ะ ทำงาน ติดเกม และความขี้เกียจ แต่ตอนนี้กลับมาแล้วนะคะ แล้วก็สวัสดีปีใหม่ แฮปปี้วานเลนไทน์

และอื่นๆอีกมากมายที่เค้าพลาดไป5555 อ่อ แล้วก็เขาทำสตรีมเมอร์ด้วย ก็เลยไม่ได้มาแตะเลย ทำอะไรหลายอย่างแทบหอบเลยค่ะ แต่หลังจากนนี้จะพยายามมาอัพนะคะ

 

อีกอย่างเค้าฝากไปติดตามหรือไปพูดคุยกันได้ที่เพจ I’m ConNe นะคะ เค้าจะสตรีมอยู่ในนั้น เผลอๆบางวันออกมีสปอยงานเขียนด้วยนะ หรือถ้าใครไม่สะดวกเค้าก็มีทวิตเตอร์ด้วย แต่ก็ไม่ได้อัพเดตอะไรเลย แต่เค้าจะเอานิยายไปแจ้งอัพเดตในนั้น

ส่วนเพจจะรวมกับเพจสตรีมเหมือนกันแต่จะเริ่มแจ้งการอัพตอนต่างๆหลังจากเขียนfive nightจบ ส่วนทวิตอาจจะมีเข้าไปทวีตขำๆบ่น ความขี้เกียจต่างๆนะ

_ConNw_ ทวิตเตอร์เค้าเองนะคะ

 

ส่วน 1 เมษาเค้าไม่รู้จะเล่นไร ขอไม่เล่นล่ะกัน 5555 เจอกันค่ะ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

148 ความคิดเห็น

  1. #148 babybabe (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 1 เมษายน 2564 / 22:25
    แงง ตกใจไรท์มาอัพพพ ขอบคุณที่กละบมาอัพนะคะ😭
    #148
    1
    • #148-1 babybabe(จากตอนที่ 50)
      1 เมษายน 2564 / 22:25
      กลับ*.
      #148-1